Trotse en kanppe indonesische vrouwen met hoofddoek
Darya Safai, Iraans-Belgische en tandarts, schreef een opiniestuk in de Volkskrant van 14 jan. 2016, met als titel: “Sexueel geweld wortelt in islamitische cultuur”.
Zij stelt: “In traditionele moslimgemeenschappen worden mannen en vrouwen zo veel mogelijk van elkaar gescheiden, apart gehouden dus. De imams verbieden en vermijden alle normale relaties. Het andere geslacht wordt nog eens ingedeeld in twee groepen: ‘vertrouwelingen’ en ‘niet-vertrouwelingen’. Alleen moeder, echtgenoot en dochter zijn vertrouwelingen, elke relatie met andere vrouwen is uitgesloten. Mannen moeten vermijden om hen te zien, laat staan aan te kijken. De vrouwen moeten zich bedekken en ook hun wordt aangeraden om niet-vertrouwelingen niet in de ogen te kijken. Elk contact tussen niet-vertrouwelingen kan uitmonden in een seksuele relatie, zeggen de imams, en is dus een zonde.”
Ik ben geen theoloog, of wat voor deskundige dan ook, maar ik woon wel in een zeer traditionele moslimgemeenschap; op Java dan, wel te verstaan.
Niets van hetgeen schrijfster hierboven beschrijft over traditionele islamitische gemeenschappen, is van toepassing op mijn regio op Java; en ik durf te stellen, dat dit geldt voor bijna de hele moslim-gemeenschap in Indonesie.
Vrouwen zijn even actief in de samenleving als mannen; geen imam hier, die normale relaties verbiedt. Van een indeling van het andere geslacht in twee groepen is hier geen sprake; de desabewoners hebben er nog nooit van gehoord. Vrouwen moeten zich bedekken en oogcontact vermijden, zo geeft schrijfster aan. Onzinnige uitlating als het Indonesie betreft. Ik heb een normaal contact met vrouwen, die ik niet ken, bv. als we in de winkel bij de kassa wachten, of in een warung zitten. Het kan er soms heel leuk aan toe gaan in deze korte contacten. Ook als de vrouw een hoofddoek heeft. De hoofddoek is voor de vrouw het symbool van het moslima zijn; maar niets staat deze moslima’s in de weg om contacten aan te gaan, of op de brommer naar vriendinnen te gaan of anderszins zich buitenshuis te begeven, alleen of met anderen, zonder familieleden.
De jongevrouwen maken van de hoofddoek vaak iets fleurigs. Wat men vaak ziet: jonge dames met een hoofddoek, een strakke spijkerbroek, lippen mooi rood gemaakt, en half hoge hakken. Ondenkbaar in bv. Saoedi Arabie !
Vrouwen doen in Indonesie volop mee. De Islam in Indonesie plaatst de vrouw, in het bijzonder de moeder, heel erg hoog. Via de moeder komt men in het paradijs, wordt gezegd.
Net als in Nederland, komt ook in Indonesie huiselijk geweld voor, net zoals pedofilie en andere vormen van criminaliteit of onaangepast gedrag. Ik heb geen cijfers voor wat betreft geweld tegen vrouwen in Indonesie; ik weet niet waar en hoe ze dit hier bijhouden. Zo nu en dan lees ik erover in een van de dagbladen.
Dat mannen moeten vermijden om vrouwen aan te kijken, zal in het Midden Oosten wel gebeuren, maar in Indonesie gaan mannen gewoon met vrouwen om. Er worden handen geschud, er wordt een praatje gemaakt, net zoals in Nederland.
De Islam in Indonesie is volstrekt anders, dan in de landen in het Midden Oosten. Het Midden Oosten heeft een lange geschiedenis van geweld, geweld tussen stammen, heersers etc.; het is een rauw gebied. Vanouds her al.
Mannen zijn daar “macho’s”, die het voor het zeggen hebben en de baas zijn van vrouwen.
In Indonesie zijn er een paar kleine fundamentalistische groepen, die soms luid van zich doen spreken, zoals de FPI. Daar zitten ook sympathisanten van de IS bij. De IS is in Indonesie verboden en aanhangers worden opgespoord. Deze fundamentalistische groepen vormen echter slechts een zeer kleine minderheid.
Indonesie heeft een geschiedenis van hindoeistische en boeddhistische koninkrijken tot de 16e eeuw. Toen kwam de Islam naar Indonesie en heeft zich gevestigd op hindoeistische en boeddhistische “grond”. De Pancasila, de Indonesische staatsfilosofie, is voor een deel gemodelleerd naar de originele Pancasila, de ethische code van het boeddhisme. Dit zegt veel !
Onlangs heeft een hoogstaande imam uit Jakarta ervoor gepleit, dat de wereld zich meer moet focussen, wat betreft de Islam, op Indonesie. In Indonesie is er een Islam, die tolerant wil zijn, die wil samenleven met andere religieuze groepen. Het gaat in Indonesie om “saling hormati”: elkaar respecteren, zoals bv. de buren, maar ook mensen van andere religieuze groepen.
Ik denk, dat geweld tegen vrouwen niet in de Islam wortelt, zie Indonesie. De vrouwenonderdrukking past bij de rauwe, harde sfeer in de landen van het Miden Oosten; geweld is daar traditie. En daar hebben vrouwen onder te lijden.
—————————————-
Hieronder vindt U het hele artikel van Darya Safai.
Darya Safai, Iraans-Belgische en tandarts. Zij is auteur van `Lopen tegen de wind¿ 14 januari 2016.
Of de daders van de aanrandingen in Duitsland nu vluchtelingen waren of migranten van Arabische en Noord-Afrikaanse afkomst, hun barbaarse gedrag vindt zijn oorsprong in de genderapartheid van de islamitische cultuur. Zij zijn zelf het slachtoffer van een religieus wereldbeeld dat vrouwen beschouwt als minderwaardige wezens.
In traditionele moslimgemeenschappen worden mannen en vrouwen zo veel mogelijk van elkaar gescheiden, apart gehouden dus. De imams verbieden en vermijden alle normale relaties. Het andere geslacht wordt nog eens ingedeeld in twee groepen: ‘vertrouwelingen’ en ‘niet-vertrouwelingen’. Alleen moeder, echtgenoot en dochter zijn vertrouwelingen, elke relatie met andere vrouwen is uitgesloten. Mannen moeten vermijden om hen te zien, laat staan aan te kijken. De vrouwen moeten zich bedekken en ook hun wordt aangeraden om niet-vertrouwelingen niet in de ogen te kijken. Elk contact tussen niet-vertrouwelingen kan uitmonden in een seksuele relatie, zeggen de imams, en is dus een zonde.
Losbandig en schaamteloos
Gelukkig handelt maar een minderheid van de moslims in het Westen overeenkomstig dit gedachtengoed
Ik weet uit ervaring dat mannen die opgroeien met dat gedachtengoed een vrouw zonder hijab algauw schaamteloos en losbandig noemen. Met haar kun je probleemloos seks hebben. Je kunt haar straffeloos betasten of tot seksuele onderdanigheid dwingen. Hoe zou je een vrouw anders moeten behandelen, als ze zomaar (delen van) haar lichaam toont aan niet-vertrouwelingen, en mannen onbekommerd laat genieten van haar seksuele aantrekkingskracht? Met wie zou je anders voorhuwelijkse betrekkingen kunnen hebben?
Gelukkig handelt maar een minderheid van de moslims in het Westen overeenkomstig dit gedachtengoed. Maar in hun eigen land zijn veel van die mannen nog niet eens in de grote steden geweest. Hier, in het Westen, worden ze plots geconfronteerd met een totaal andere cultuur, waarin vrouwen met respect behandeld worden en hun vrouwelijke en seksuele eigenheid ten volle kunnen beleven. Dat contrast wekt bij onbeschaafde mensen (want dat zijn het) lage, agressieve instincten op, het gevolg van een levenslange hersenspoeling.
We moeten de daders van seksuele agressie en intimidatie met alle middelen duidelijk maken dat hun gedrag in onze maatschappij niet wordt geduld. Daar horen dus ook strenge straffen bij.
Veroordelen
Een apartheidssysteem levert uiteindelijk alleen maar verliezers op
Maar nog belangrijker is dat ook de moslims in onze samenleving hen scherp veroordelen. Zij moeten evenzeer tonen dat ze walgen van dit soort vrouwvijandige praktijken, en dat de Europese rechtsregels superieur zijn aan verderfelijke religieuze dogma’s, uit welk land de daders ook afkomstig mogen zijn.
Om die reden verbaasde het mij dat Henriette Reker, de burgemeester van Keulen, een nieuwe ‘gedragscode’ voor vrouwen suggereerde. Weet ze dan niet dat het juist de gedragscode van de extreme imams is die de incidenten in Duitsland veroorzaakt heeft? En wat bedoelt ze met ‘een armlengte afstand houden van vreemde mannen’ en ‘in je eigen groep blijven’? Wie zijn die vreemden en die eigen groep die je al dan niet op afstand moet houden?
De Keulse politie sprak over Arabische en Noord-Afrikaanse migranten, later ook over asielzoekers. Moeten we dan voortaan ieder contact met mensen van die afkomst mijden, wellicht zelfs met alle mensen die een moslimachtergrond hebben? Installeren we zo geen nieuw soort apartheid, ten koste van een grote gemeenschap vredelievende mensen die de openlijke aanrandingen even sterk haat en verwerpt als hun ‘autochtone’ medeburgers? Op termijn zal zo’n apartheid tussen Duitsers of Nederlanders en mensen met een migratieachtergrond nog veel meer geweld creëren.
Een apartheidssysteem levert uiteindelijk alleen maar verliezers op, zowel in de ‘dominante’ als in de ‘onderdrukte’ gemeenschap. En dat willen we niet in onze samenleving. We moeten niet het ene kwaad bestrijden met het andere.
Oost Java Info 