Het gezin, ouders en kinderen

“Ik verlang naar mijn moeder” (13 mei 2019)

Op Facebook verscheen een overdenking over en lofzang op moeder. Er is erg veel op gereageerd, uitsluitend positief.
De moeder heeft in de Islam de hoogste positie en wordt zeer gerespecteerd; “via de moeder komt men in het paradijs”.
De jongen op de foto wacht met zijn zieke moeder in het ziekenhuis.
.
Het bericht was in het indonesisch. Met hulp van Google-translate is het vertaald en bewerkt. Onderaan staat het bericht in het indonesisch.
.
Door: Wiryo Pranoto
.
Als ik blij ben, ben ik op zoek naar mijn partner …
Als ik verdrietig ben, ben ik op zoek naar mama …
Als ik succes heb, vertel ik mijn partner …
Toen ik faalde vertelde ik het aan mijn moeder …
Ik was blij toen ik mijn partner stevig omhelsde …

Als ik verdrietig ben, knuffel ik mijn moeder stevig …
Als ik op vakantie ben, breng ik mijn partner mee …
Als ik het druk heb, wordt het kind naar het huis van mijn moeder gestuurd …
Ik herinner me altijd mijn partner …
Altijd mama die me herinnert …
Elke keer als ik mijn partner zal bellen …
Onthoud dat ik mama zal bellen …
Ik kocht altijd cadeautjes voor mijn partner …
Ik weet niet wanneer ik een cadeautje voor moeder ga kopen …
Denk er eens over na …
“Als je al betaalt wanneer je werkt …
Heb je geld naar mama gestuurd?
Moeder vraagt niet veel …
zelfs vijftig rupiah is genoeg.
Een traan als we het horen …
Maar als moeder weg is ……….
Ik verlang naar mijn moeder …
Ik verlang naar haar …
Ik verlang heel erg …
Hoeveel kunnen hun moeders voeden als ze ziek zijn …?
Hoeveel zijn in staat om het braaksel van moeder af te vegen …?
Hoevelen kunnen de onreine moeder schoonmaken …?
Hoeveel zijn in staat om zich te ontdoen van pus en de wonden van moeder te verzorgen …?
Hoeveel mensen kunnen vrij nemen om voor hun zieke moeder te zorgen …?
En het einde …
Hoeveel zijn er gekomen om te bidden voor moeder …?
NIET DOEN !! uitstellen om je ouders gelukkig te maken, terwijl ze er nog steeds zijn, later kun je alleen maar een gebed sturen.
Voor degenen van wie de moeder  er nog steeds is, moge zij hun leeftijd verlengen en worden ze gegeven aan rizky, wat oneindig is …
En voor degenen van wie de moeder is gestorven, hopelijk zal zij in het paradijs komen bij Allah, de Schoonste …
Amen …
Blijf niet zeuren om af en toe hard te werken en geef het geld aan mama, je zult zelf voldoening voelen.
.

De indonesische tekst
.
Door:  Wiryo Pranoto
.
Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: | Een reactie plaatsen

Kleinzoon 1 jaar – hoe groeit hij hier op ? (26 maart 2019)

Mijn kleinzoon, Rayen Zuan Mahardika

Gisteren is mijn kleinzoon 1 jaar geworden. Mijn kleinzoon heet: Rayen Zuan Mahardika. We hebben de verjaaardag in huiselijke kring gevierd.
Ik heb nu dus 1 jaar dagelijks meegemaakt, hoe kinderen hier worden grootgebracht en opgevoed; het verschil met de nederlandse opvoeding is erg groot.

Ik zal een aantal punten beschrijven.

De eerste 2/3 maanden na de bevalling.
* De naamgeving gebeurt door de ouders. Er bestaan hier geen achternamen, de ouders kunnen zelf een naam, of meerdere namen uitkiezen. Aangifte bij de Burgerlijke Stand gebeurt pas over een paar jaar, als het kind een geboorte-akte nodig heeft voor bv. school.
* De moeder is bevallen middels een keizersnede; ze verbleef 4 dagen in het ziekenhuis. In het ziekenhuis was moeder geen uur alleen, familieleden en vrienden wisselden elkaar af en sliepen ’s nachts in het ziekenhuis (op de gang) op meegebrachte matrassen.
2 Dagen na haar thuiskomst met de baby kwamen de buren langs, en gedurende enkele weken lang kwamen vrienden en kennissen langs (zonder afspraak). De pasgeboren baby ging van hand naar hand van de aanwezige ibu’s; iedereen wilde de baby even in de armen gehad hebben. Ik las, dat dit in nederland wordt afgeraden, mede om hygienische redenen. Hier niet, ook als de baby slaapt, gaat deze van arm naar arm.
* Alle baby’s volgen een gratis inentingsprogramma. De “bidan” (vroedvrouw) is de eerste paar maanden degene, die de ouders met raad ter zijde staat, als de ouders erom vragen. Verder komt de Bidan de eerste weken regelmatig langs om te kijken, hoe het met de baby gaat.
* De eerste weken is er een voedingsschema. Maar langzamerhand wordt dit schema verlaten, en krijgt de baby drinken als het eraan toe is. Het schema is dus niet meer van toepassing.
Hetzelfde geldt voor het slapen. De baby gaat slapen, als het eraan toe is en niet, omdat een schema dit aangeeft. De baby slaapt nooit alleen, overdag gaat de moeder mee rusten naast de baby en in de nacht slaapt de baby bij de ouders. Het jonge kind alleen in een kamer laten slapen, vindt men hier verschrikkelijk; het jonge kind slaapt bij de ouders tot plm 8 jaar.
* De baby is ook overdag NOOIT alleen. De moeder is 24 uur per dag bij de baby. Gaat de baby ’s middags slapen, dan gaat moeder mee rusten. Gaat moeder naar de markt, dan gaat de baby mee in de selendang. Idem bij op bezoek gaan. Het “uitbesteden” van de baby aan anderen, is er niet bij, gebeurt ook nooit. Moeder kookt met de baby in de selendang.
* Wat hier helemaal niet voorkomt is het eindeloze gepraat over de opvoeding van het jonge kind, de verwachtingen, die de ouders hebben, hoe het kind het beste kan opgroeien, hoe om te gaan met korrekties, hoe kan ik mijn kind…. , waarom wil mijn kind….. etc. etc.
De opvoeding gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat alle moeders kennen. De vader werkt overdag, en de moeder wordt in het geheel niet gehinderd door afspraken, schema’s, verplichtingen of wat dan ook; zij is volledig beschikbaar voor de baby. Na het werk gaat de vader in de late namiddag met het jonge kind een ommetje maken (in de selendang) al dan niet op de motor, rustig rijdend.

De laatste paar maanden

Rayen is nu dus 1 jaar; hij heeft de eerste stapjes al zelfstandig gezet. En het zal niet lang meer duren, of hij begint zijn eerste woordjes te zeggen.

Wat betreft de opvoeding is er niet veel veranderd. Moeder krijgt wat meer de handen vrij; regelmatig speelt Rayen bij de buren, en kinderen uit de buurt komen met hem spelen. Hij is veel onder de mensen. Er zijn geen momenten, dat het kind alleen is. Zijn neefje van 12 jaar, die achter mijn huis woont, komt elke dag met zijn vrienden langs om met Rayen te spelen; de volwassenheid, waarmee deze 12-jarigen met de kleine Rayen omgaan, is opmerkelijk.
Slapen: Rayen gaat slapen, als hij eraan toe is en niet eerder; moeder blijft bij hem op bed, totdat hij slaapt. Er is geen slaap-schema.
Eten: als gezin samen eten, komt hier niet voor. Rayen wordt vaak gevoed als hij in de selendang van moeder is; ze wandelen wat voor het huis, moeder heeft een kommetje eten bij zich en ondertussen krijgt Rayen zijn hapjes. Of als Rayen op het terras speelt, stopt moeder hem de hapjes toe. ’s Ochtens vroeg en in de late namiddag zie je buiten  veel moeders wandelen, met een kind in de selendang, en een kommetje met eten in de hand. Er  is geen eten-schema.
Vader staat wat aan de zijlijn wat betreft de opvoeding; dat is moeders taak. In de late namiddag, als vader gebaad heeft, gaat hij met zijn kind wandelen, of een ommetje tijden op de motor.
Ik schreef al meermalen over gebrek aan privacy en alleen zijn. Omgaan met mede-mensen staat hoog op de lijst. Nu al wordt hem geleerd om volwassenen op de juiste wijze te begroeten, zonder dwang maar met voorbeeld. En zoals al gezegd, Rayen is nooit alleen, er zijn altijd mensen om hem heen.
Rayen begint een willetje te krijgen. Langzamerhand wordt hem nu geleerd, dat iets wel of niet mag, maar “straffen” (ook later) komt niet voor.
In nederland wordt zeer veel aandacht besteed aan het straffen of korrigeren van kinderen; bibliotheken zijn gevuld met dit onderwerp en talloze deskundigen houden zich hiermee bezig. Hier dus in het geheel niet, het is geen gespeksonderwerp.

Samenvattend

In Nederland worden kinderen opgevoed tot individuen; talenten worden gestimuleerd en ook de eigenheid. Kinderen gaan uiteindelijk hun eigen weg, los van de ouders en behoren niet tot een gemeenschap.
In Indonesie worden kinderen opgevoed tot lid van een gemeenschap, waarbij respect voor ouders, grootouders en anderen erg belangrijk is, evenals goede omgangsvormen. Kinderen hebben een diep besef, dat zij later verantwoordelijk zijn voor de ouders, als deze oud zijn.

Het meest in het oog springend bij de opvoeding is de centrale rol van de moeder, en de totale afwezigheid van allerlei hulpverleners. Ook de ontspannen sfeer, waarin het kind opgroeit en de afwezigheid van dwang (moeten) zijn opmerkelijk.

Meer in het algemeen is het opmerkelijk, dat er in Indonesie geen miljarden-veslindende jeugd-hulpverlening is zoals in nederland. Er is helemaal geen jeugdhulpverlening hier, mogelijk in grote steden wel.
De enorme hoeveelheid aan deskundigen van velerlei disciplines, en de vele centra/buro’s etc. voor hulp / training voor ouders in nederland is voor ons hier in Indonesie bijna bespottelijk en onbegrijpelijk.
Hier hebben wij de moeders, die de grootse taak en opdracht hebben hun kind groot te brengen. En het resultaat van die opvoeding mag er zijn; ik heb er al vaak over geschreven. Niet voor niets staat in de Islam de moeder in het hoogste aanzien en geniet zij het meeste respect.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Een reactie plaatsen

Kleinzoon (15 maart 2019)

In dit blog beschrijf ik, wat zich in mijn desa afspeelt, hoe het leven in de desa is en hoe de Islam in mijn regio is.
Het is geen blog, waarin ik uit de doeken doe, wat zich in mij afspeelt en wat in mij omgaat in de desa; dat houd ik voor mijzelf, en is voor anderen ook niet interessant.
Een uitzondering wil ik maken voor mij kleinzoon, die over een paar dagen (21 maart) 1 jaar wordt. Een allerliefst mannetje, dat vandaag zijn eerste stapjes zelf heeft gezet. Een prachtig kereltje, met gitzwart haar, een mooie javaanse neus en schitterende amandel-ogen.
Na zijn verjaardag zal ik beschrijven, hoe de opvoeding van kleine kinderen het eerste jaar na de geboorte hier verloopt; ik maak het mee uit de eerste hand; het gaat er heel anders aan toe dan in nederland.

De eerste stapjes vandaag, zelf gezet


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | 1 reactie

Over gezin, ouders, moeder en oude mensen: een kijkje in de Islam (9 jan. 2019)

Een van de 99 namen van Allah: Ar-Rahmaan, de meest Barmhartige

Mijn regio is geheel islamitisch. Zonder iets te weten omtrent de Islam, valt de Adat in mijn regio niet te begrijpen. Adat en Islam zijn met elkaar verbonden. De Islam bepaalt, hoe onder meer wordt aangekeken tegen de man-vrouw verhouding, de plaats van ouders, de plaats van de moeder en de plaats van kinderen. Het traditionele gezin in nederland is grotendeels verdwenen, nieuwe samenlevingsvormen zijn ontstaan, de positie van de vrouw is een heel andere dan vroeger en ook het huweljk is niet alleen meer een zaak van een man en een vrouw.
Hier zijn er geen ontwikkelingen, die leiden tot een andere benadering van bv het huwelijk. Het huwelijk is er voor een man en een vrouw; binnen het huwelijk is de man verantwoordelijk voor de inkomsten (geld) en de vrouw is verantwoordelijk voor de  opvoeding van de kinderen en het huishouden. Wel is de positie van de vrouw enigszins aan het veranderen, echter niet op een feministische wijze zoals in nederland. Op dit moment wordt gewerkt aan het afschaffen van het kind-huwelijk, werken steeds meer vrouwen (vooral jonge vrouwen), en is huiselijk geweld aan de orde.

De Islam is een religie, die speciale aandacht schenkt aan de familie en in het bijzonder het gezin. Het is de Islam, die aanmoedigt tot het liefhebben en respecteren van de gezinsleden en vooral de ouders. Zij vormen namelijk de basis van het gezin en zijn de opvoeders van de kinderen. De ouders zijn de personen, die de gemeenschap maken en onderwijzen. Het eren en respecteren van de ouders is één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah. Van de ouders komt de moeder het meeste respect toe. De moeder is degene, die de kinderen verzorgt en opvoedt: “via de moeder komt men in het paradijs”.
Ouders doen er alles aan, om hun kinderen een zo goed en prettig mogelijke jeugd te geven. Later, als de ouders oud zijn, nemen de kinderen de zorg voor de ouders over. Bejaardentehuizen en verzorgingstehuizen zijn onbekend, je stopt je ouders niet weg in een instelling. Het respecteren van de ouders betekent bijvoorbeeld, dat kinderen hun problemen niet voorleggen aan de ouders; die leg je voor aan bv. vrienden.
(Tekst loopt door onder de foto)


Bepalend voor de houding van kinderen jegens de ouders is Soerah 17: wees teder voor hen in erbarming. En zeg: “Mijn Heer, ontferm u over hen daar zij mij opvoedden toen ik jong was”.
Bij mij in de buurt wonen veel oude mensen bij een van hun kinderen. Deze ouderen zijn vrijgesteld van welke arbeid dan ook; de meesten maken zich elke dag verdienstelijk met het vegen van het erf, met het mede-zorgen voor hun kleinkind en met wat kleine werkzaamheden al naar gelang hun mogelijkheden. Een rustige oude dag dus, eenzaamheid of alleen-zijn komt bij de ouden niet voor.

Een jongeman bij mij in de buurt (dertiger, gehuwd, 1 kind) vertelde mij laatst: mijn vader woont al een paar jaar bij mij in huis. Mijn ouders hebben mij opgevoed en verzorgd, tot en met mijn huwelijk. Mijn moeder heeft mij 9 maanden gedragen; daarna heeft zij mij vele jaren verzorgd en opgevoed. Zij is inmiddels overleden. Mijn vader is nu oud, het is nu mijn tijd om terug te betalen. Mijn vader heeft een eigen kamer; als ik geld heb, geef ik hem geld. Zo gaan wij hier met onze ouders om; zijn ze oud, dan nemen we ze in huis. Ik heb nu de verantwoordelijkheid voor mijn vader; hij was er vroeger voor mij, en nu ben ik er voor hem.
Er is een diep besef, dat kinderen later hun ouders “terug betalen”. Als ik begin over een bejaardentehuis, dan is de reactie van iedereen er een van grote verontwaardiging. Hoe anders is de situatie voor veel ouderen in nederland.

——————————————

– In de biografie van de Profeet lezen wij, hoe Hij ons leert welke belangrijke positie de moeder inneemt: Eens kwam er een man naar de Profeet (vrede zij met hem) en vroeg: “O Boodschapper van Allah! Wie komt het meeste respect toe?” Hij (vrede zij met hem) antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je vader!”
– Wat betreft oude mensen: Eerbied hebben voor een moslim met grijze haren behoort tot de verheerlijking van Allah.
Wat betreft levenshouding: “Zal ik jullie vertellen, wie de bewoners van het paradijs zijn? Het zijn de zwakke en de geminachte mensen. Als zij bij Allah zouden zweren, dan zullen zij door Allah verhoord worden. En zal ik jullie vertellen, wie de bewoners van de hel zijn? Het is ieder wiens hart brutaal en arrogant is.”


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | 1 reactie

Vraag: wordt er drie keer per dag gegeten? En waar bestaan die andere maaltijden uit? (1 dec. 2018)

Op mijn eerder bericht van vandaag, “De maaltijd vandaag“, kreeg ik vragen omtrent het eten”: “wordt er drie keer per dag gegeten? En waar bestaan die andere maaltijden uit?”
Er zijn geen vaste etenstijden en gezamenlijk eten, zoals we dat in nederland gewend zijn, is er niet.
De vrouw des huizes kookt in de vroege ochtend rijst; daar komen wat groenten bij, eventueel een gebakken ei of wat visjes. Het eten wordt in de keuken klaargezet. Ieder, die wil eten, schept zichzelf op in de keuken; er wordt dan tegen de aanwezigen gezegd “saya mau makan” (ik ga eten), en de maaltijd wordt in stilte op een rustig plekje genuttigd. Dit gaat zo de hele dag door, vaste tijden zijn er niet.
In de loop van de dag kan er nog wat eten bereid worden, als het eten van de ochtend niet voldoende is. Soms worden wat snacks gekocht, zoals pisang goreng of gevulde tahu.
Kleine kinderen krijgen hun eten, als ze in de selendang zijn; moeder loopt dan door het huis, of meestal buiten voor het huis met het kind in de selendang en geeft zo het kind te eten. Als het kind kan lopen, loopt moeder achter het kind aan met een bord eten. Bord leegeten of eten wat de pot schaft, is er niet bij.
In Nederland en veel andere landen is de gezamelijke maaltijd een belangrijk sociaal gebeuren; er wordt bijgepraat en en dag besproken. In de desa is dit niet het geval.
Net zoals bij het eten, zijn er ook voor het naar bed gaan geen vaste tijden. Men gaat slapen (ook de kinderen) als men moe is en niet eerder.
U ziet, het gezinsleven op Java is heel anders dan het gezinsleven in Nederland. Hier is het de taak van de mannen om geld te verdienen. En het huishouden en het opvoeden van de kinderen is de taak van de vrouwen. Deze rol-verdeling tussen man en vrouw komt voort uit de Koran. Vanwege de prominente rol van de moeder bij de opvoeding van kinderen, komt haar het meeste respect toe, zo leert de Koran.

Het eten staat klaar in de keuken


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Een reactie plaatsen

Het weer: hitte en hoe er mee om te gaan (3 okt. 2018)

Hoewel het hier en daar soms regent in mijn regio, lijkt het regenseizoen nog ver. Maar het “hete” seizoen is wel al aangebroken als aanloop naar het regenseizoen.
De ochtenden in mijn desa zijn helder, om 05.30 uur is het 24C; de avonden zijn redelijk aangenaam met 28C.
De middagen zijn zeer heet, in de schaduw bij mijn huis 34C. De hitte begint na 10.00 uur in de ochtend, en duurt tot plm 16.00 uur.

Hoe om te gaan met deze hitte ? Volgens de desa-bewoners moet er veel gerust worden, zitten of liggen. Het is van belang, om rustig te bewegen, dus langzaam lopen en geen actieve nederlandse pas aanhouden. Veel drinken, geen grote hoeveelheden in 1 keer, maar de hele dag door drinken. Verder zo weinig mogelijk doen, alleen het noodzakelijke (eten maken bv.).
Noodzakelijke lichaamsbeweging (gymnastiek, wandelen etc.) kan het beste in de vroege ochtend gedaan worden, tussen 05.30 uur en 07.00 uur. Ik doe mijn wandelingen rond 17.00 uur, dan is de ergste hitte verdwenen.
Van plm 12.00 uur tot 14.30 uur ben ik op mijn AC-gekoelde kamer; rusten en wat internetten. Verlaat ik mijn kamer, dan loop ik tegen een muur van hitte aan; dus zoek ik een stoel, en breng daar enige tijd door.
Het was wennen aan een leven met een vertraagd tempo, ik ben er nu aan gewend. Het nederlandse klimaat leent zich goed voor een actieve dagbesteding; de tropenhitte vraagt om traagheid in alles.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De selendang (7 aug. 2018)

Ik heb al vaak geschreven over de selendang en het gebruik ervan bij baby’s. Baby’s verblijven vele uren per dag in de selendang. Als moeder boodschappen gaat doen, gaat de baby mee in de selendang; als de ouders op bezoek gaan, gaat de baby mee in de selendang. Maar ook bij huis wordt de baby veel “gendong” (gewiegd) in de selendang.
De selendang wordt algemeen gebruikt. Ook vaders ziet men ermee, vooral aan het einde van de middag bij het maken van een ommetje.

De info van deze alinea is van WIKI: Een slendang of draagdoek is een doek, waarmee een ouder een baby of peuter op zijn lichaam kan binden en zo kan dragen.
De doek is ongeveer 2 meter lang en 1 meter breed, en van dunne, stevige stof gemaakt. Hij wordt over de ene schouder en onder de andere arm door geknoopt, waarbij de baby als in een soort hangmat tegen de borst ligt.
Met enige oefening kan de baby in de slendang worden gevoed. Doordat de baby in de slendang dicht bij de moeder wordt gedragen, produceert zij meer prolactine, een hormoon dat de melkproductie reguleert. Ook wordt het voor de moeder makkelijker te constateren wanneer de baby wil drinken.
De selendang is ook een traditioneel kledingstuk voor mannen en vrouwen. Het is een, meestal gebatikte, doek die over de schouder wordt gedragen.

Andere websites van de auteur:
Sultans en Raja’s in Indonesie
Nieuws Indonesie – actuele berichten.

Hieronder een demonstratie hoe de selendang te gebruiken bij baby’s.

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Alleen zijn – not done (3 augustus 2018)

In de desa leeft men met elkaar. Je terugtrekken voor een dag of een middag om even alleen te zijn komt hier niet voor. Ik heb er al meermalen over geschreven.
Dit niet-alleen-zijn wordt met de paplepel ingegoten. Ik heb het vanmiddag weer eens meegemaakt.
Ik werd aan het einde van de middag, toen ik even aan het rusten was, opgeschrikt door enorm gehuil van het 4,5 maanden oude zoontje van mijn buurjongen. Ik heb hem nog nooit horen huilen, het is een vrolijk ventje, dus ik ben meteeen naar de buren gegaan om te kijken wat er aan de hand was. Ook de vader kwam toegesneld en een buurvrouw ook.
Wat bleek: toen het kereltje sliep, is de moeder zich gaan baden, maar tijdens het baden werd het kereltje wakker en ontdekte, dat er niemand in de kamer was. Met als gevolg een enorm gehuil, een boos mannetje.
Ik schreef het al  eerder, baby’s worden hier NOOIT alleen gelaten. 24 uur per dag is het in gezelschap van anderen, het meest van de ouders. Gaat de moeder boodschappen doen, dan gaat de baby mee in de selendang, gaan de ouders ergens op bezoek, dan gaat de baby mee in de selendang, wil de baby slapen, dan is de moeder naast de baby op bed. De baby bij anderen achterlaten, komt niet voor, schande zou men ervan spreken.
Vandaar de commotie, toen het buurjochie opeens hard aan het huilen was; vader kwam aangesneld, ikzelf dus ook, evenals een buurvrouw en de moeder was, nog nat van het baden, ook al gekomen. Gelukkig was het kereltje gauw gekalmeerd. Als een baby huilt, wordt alles in het werk gesteld om het weer rustig te krijgen. Huiluurtjes zijn onbekend.
Ikzelf heb inmiddels wegen gevonden om zo nu en dan even op mijzelf te zijn. De buurtgenoten zijn er nu aan gewend, maar in het begin, toen ik in de desa kwam wonen, was het onbegrip erg groot.
Zo wordt kleine kinderen hier al vanaf de geboorte geleerd, om steeds bij en samen met anderen te zijn. Alleen zijn is er niet bij.

Andere websites van de auteur:
Sultans en Raja’s in Indonesie
Nieuws Indonesie – actuele berichten.

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Buurjongen 4 maanden oud (20 july 2018)

Het zoontje van mijn buurjongen is vandaag 4 maanden oud geworden.
Vanaf de geboorte tot nu heb ik van zeer nabij kunnen volgen, hoe hier wordt omgegaan met baby’s. Een aantal zaken valt op, wanneer men de verzorging van baby’s vergelijkt met Nederland.
Allereerst ontbreekt de kinderkamer. Kinderen slapen tot hun 8-ste bij de ouders in bed. Het is ondenkbaar hier, dat een baby wordt weggestopt alleen in een kamer.
Vervolgens is het de moeder, die de verzorging van de baby doet. De vaders zijn buitenshuis aan het werk om geld te verdienen, de moeders zijn verantwoordelijk voor de kinderen; dit is geheel in lijn met de Islam. Daarom is het de moeder, die het meeste respect toekomt, meer dan wie dan ook.
Verder is het opmerkelijk, dat de baby nooit alleen is. De baby is bij moeder in de selendang, op schoot, of slaapt naast moeder in het ouderlijk bed. Als moeder boodschappen doet, gaat de baby mee in de selendang, goed ingepakt; als de ouders elders op bezoek gaan, gaat de baby mee in de selendang. De baby thuis laten bij een oppas, is ondenkbaar.
Als de baby een slaapje moet doen,, gebeurt dat naast de moeder in bed.
Als een baby huilt, wordt alles in het werk gesteld om dat te stoppen: de fles geven, “gendong” (wiegen in de selendang) of afleiden. Huiluurtjes bestaan niet.
Net zoals de kinderkamer, ontbreekt ook de kinder-box. Men vindt het zielig, om een baby in de box te doen.
Tenslotte ontbreekt elk moeilijk gesprek over verzorging en opvoeding van de baby.
“Deskundigen” op het gebied van verzorging en opvoeding van baby’s zijn er niet; dus geen lieden met certificaten, aanvullende opleidingen, trainingen en wat er zo meer is, maar die er een goed inkomen aan over houden.

Andere websites van de auteur:
Nieuws uit Indonesia / Oost Java Info
Sultans en Raja’s in Indonesia

Image may contain: 1 person, sitting

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Adat-huwelijk zoon buurman (10 july 2018)

Gisteren en vandaag vond het huwelijk plaats van de zoon van mijn buurman. Deze twee-daagse gebeurtenis verliep geheel volgens de Adat en de Islam, vrij van westerse invloeden en opvattingen.
Het huwelijk duurde 2 dagen, omdat het “echte” huwelijk op de eerste dag plaats vond in Probolinggo, waar de bruid met haar ouders woont.
De tweede dag kwamen bruid en bruidegom naar de desa, waar een grote receptie plaats vond bij het huis van de ouders van de bruidegom, mijn buren dus.
Het huwelijk kan ook meteen plaats vinden in het huis van de ouders van de bruidegom, maar dan moeten de ouders van de bruid haar eerst “verstoten”, een symbolisch gebaar, want de ouders van de bruid maken alles gewoon mee.
Opmerkelijk is, dat blijken van genegenheid (kussen, handen vasthouden en zo) niet voorkomen. Dit is niet alleen zo in Indonesie, maar in heel Zuid-Oost Azie. Een stralend en verliefd bruidspaar zult U er niet aantreffen.

Dag 1 – zondag

Zondag is de bruidegom met een paar vrienden vertrokken naar Probolinggo (3 uur rijden van mijn desa). De ouders van de bruidegom volgden niet, zij hadden het druk met de voorbereidingen van de receptie thuis dinsdag. Het is ook geen gebruik, dat zij mee zouden gaan.
Ik was niet in Probolinggo, dus ik heb daar geen foto’s van.

Dag 2 – maandag

Maandag vond de officiele huwelijksvoltrekking plaats in Probolinggo. Daarna was er een kleine receptie thuis bij de bruid. De ouders van de bruidegom waren dus niet aanwezig.

In de loop van maandagmiddag werd door een bedrijf het erf bij het huis van de ouders van de bruidegom klaargemaakt. Er werden tafels en stoelen gebracht, en het erf werd versierd met kleurige doeken. Ook de onvermijdelijke geluidsinstallatie werd geplaatst (3 meter hoog). Voor de stroom was er een aparte generator. Een huwelijk zonder harde muziek is ondenkbaar.
Na het avondgebed om 18.00 uur was er een gebedsdienst, bijgewoond door tientallen mannen uit de buurt. Deze gebedsdienst werd afgesloten met een “selamatan”, een gezamenlijke maaltijd, bestaande uit een eenvoudige “soto”; de ouders van de bruidegom hebben het niet breed. Bij vertrek naar huis kreeg iedereen een “Berkat” mee, een doos met eten voor thuis (zie foto hieronder).

Dag 3 – dinsdag

Het bruidspaar wordt rond het middaguur verwacht.
De ochtend werd besteed aan het aanbrengen van enige versierselen bij de plaats van de receptie, het erf.
Rond 12.00 uur kwam het bruidspaar, gebracht met 2 busjes, door familieleden van de bruid.
In een selendang gebonden, werd het bruidspaar de woning van de ouders van de bruidegom binnen gebracht. Daar werd plaats genomen op de grond, waar versnaperingen waren.
Hierna kregen de familieleden van de bruid een maaltijd, waarna zij weer vertrokken naar Probolinggo, rond plm 13.30 uur.
Vanaf dit moment konden gasten langskomen voor felicitaties. Aanvankelijk druppelsgewijs, maar na het avondgebed rond 18.00 uur een enorme drukte van langskomende gasten. In de middag kwamen voornamelijk de vrouwen langs, met hun kroost in de selendang. Kinderen, hoe klein ook, gaan overal mee naar toe; ze thuis achterlaten bij een oppas is ondenkbaar. Na het avondgebed kwamen ook veel mannen langs.
Tijdens de receptie zijn er volop versnaperingen en krijgen de gasten een maaltijd. Er worden alleen bekertjes water geserveerd.
De receptie zal duren tot middernacht, waarna de geluidsinstallatie wordt afgezet.

Andere websites van de auteur:
Nieuws uit Indonesia / Oost Java Info
Sultans en Raja’s in Indonesia

Maandagochtend: een bedrijf komt tafels, stoelen, versieringen, en de geluidsinstallatie brengen

1 hu z

——————————

Maandagavond, gebedsdienst

1 hu f

————————————

Maandagavond na de gebedsdienst was er de selamatan, waarna ieder een “berkat” meekreeg voor thuis.

1 hu,

—————————————-

Inhoud van de Berkat

1 hu t

————————————

Dinsdagochtend – het maken van versieringen voor de plaats van de receptie

1 hu..

————————————

Dinsdagochtend – het maken van versieringen voor de plaats van de receptie

1 hu.

———————————-

Dinsdagochtend – de versierselen voor de plaats van de receptie zijn klaar

1 hu,.

——————————–

Dinsdag rond 12.00 kwam het bruidspaar aan

1 hu,,.

————————————

De familieleden van de bruid waren meegekomen om de bruid te brengen

1 hu,,.,

————————————

Het bruidspaar wordt de woning van de ouders van de bruidegom binnengebracht

1 hu,h

————————————

Het bruidspaar wordt de woning van de ouders van de bruidegom binnengebracht

1 hu,k

——————————–

Het bruidspaar met familieleden in de gastenkamer van het ouderlijk huis van de bruidegom

1 hu,m

————————————

De receptie

1 huwe


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vaders en dochters – foto (juni 2018)

Vaders en hun dochters. Toelichting overbodig !

121212

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Koran en “ouders” (25 mei 2018)

De Ramadan is een periode van onder meer bezinning. Ik zal in deze vastentijd een aantal onderwerpen belichten en aangeven, wat de Koran ervan zegt. Ik zal het deze keer hebben over “ouders”, later zal ik het hebben over “moeders” en hun hoge positie in de Islam; ook wil ik het hebben over omgang met anderen, zoals vrienden, wezen en weduwen en niet-moslims.

De Koran en Ouders

NB: Een soerah is een hoofdstuk in de Koran. Een soerah bestaat uit meerdere verzen.

– Soerah 17, 17:23 Al-Isra (De Nachtreis): Uw Heer heeft u bevolen, zeggende: “Aanbidt niemand anders dan Mij en betoont vriendelijkheid jegens de ouders. Indien één hunner bij u een hoge leeftijd bereikt of beiden doen dit, zeg dan nimmer tot hen “Foei” noch stoot hen af, doch spreek tot hen een welgevallig woord”.

– Soerah 17, 17:24 Al-Isra (De Nachtreis): En wees teder voor hen (de ouders) in erbarming. En zeg: “Mijn Heer, ontferm u over hen, daar zij mij opvoedden toen ik jong was.”

– Soerah 46, Al-Ahqaf (De Zandheuvels): En Wij hebben de mens vriendelijkheid jegens zijn ouders geboden. Zijn moeder draagt hem met ongemak en baart hem met smart. En zijn dragen en spenen nemen dertig maanden in beslag totdat, wanneer hij zijn volle kracht bereikt heeft en veertig jaren wordt, hij zegt: “Mijn Heer, stel mij in staat, dat ik dankbaar moge zijn voor de gunsten, die Gij mij en mijn ouders hebt bewezen en dat ik het goede moge doen, dat U behaagt. En laat mijn nakomelingen rechtvaardig zijn. Ik wend mij tot U: en waarlijk, ik behoor tot de Moslims.

De Islam is een religie, die speciale aandacht schenkt aan de familie en in het bijzonder het gezin. Het is de Islam, die aanmoedigt tot het liefhebben en respecteren van de gezinsleden en vooral de ouders. Zij vormen namelijk de basis van het gezin en zijn de opvoeders van de kinderen. De ouders zijn de personen, die de gemeenschap maken en onderwijzen. Het eren en respecteren van de ouders is één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
De Profeet heeft ons geleerd, dat de beste daad na het geloven in Allah en de Boodschapper het eren van de ouders is.

Ibn Abbaas heeft gezegd: “De Profeet werd gevraagd, welke daden de beste waren. Hij antwoordde: Het geloven in Allah en Zijn Boodschapper en daarna het eren van de ouders.”

De reden waarom het van groot belang is dat de ouders goed worden behandeld, is omdat zij een zware last en verantwoordelijkheid dragen voor de kinderen, en in het bijzonder de moeder. De lasten die zij met zich meedraagt zijn groot en zwaar. Daarom is de moslim dankbaarheid, vriendelijkheid, zorgzaamheid en een goed gezelschap verschuldigd aan zijn moeder. Zij heeft wat dit betreft voorrang op de vader. Zij is degene die haar kind heeft gedragen met de pijn en moeite die daarbij komen kijken, en vervolgens brengt zij het kind ter wereld en zoogt ze hem. Al deze zaken vinden wij terug in de Koran.

Eens kwam er een man naar de Profeet en vroeg: “O Boodschapper van Allah! Wie heeft het meeste recht op mijn goede gezelschap?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je vader!”
Hieruit valt dus op te maken, dat de moeder driemaal zoveel recht heeft op de vriendelijkheid van haar kind en diens goede gezelschap, dan de vader.

Zorgen door en voor de ouders in de praktijk

In mijn regio is het zorgen voor de ouders, als zij niet meer zelfstandig kunnen wonen, de normaalste zaak van de wereld. Een van de kinderen neemt de ouders in huis. Niemand, maar dan ook niemand, die eraan denkt, de ouders naar een instelling te sturen.
De ouden hebben geen verplichtingen, zijn vrijgesteld van alles. En al naar gelang ze kunnen, blijven ze actief in en rond huis. De gedachte, dat het verzorgen van de oude ouders een last zou zijn, is volstrekt onbekend. Zoals hierboven reeds vermeld, is het eren en respecteren van de ouders één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
Ouders zullen al het mogelijke doen, om hun kinderen een zo goed en prettig mogelijke opvoeding en jeugd te geven. Ik zie dat in mijn regio. Een schoolopleiding, een mobieltje, een brommer als voorbeeld; als het financieel ook maar even kan, geven zij dat de kinderen. Zoals de ouders nu voor hun kinderen zorgen, zo zullen later de kinderen voor hun ouders zorgen.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | 1 reactie

Pauze in de berichtgeving – toch nog een bericht: “Selapanan” (28 april 2018)

Ik had een pauze in de berichtgeving aangekondigd, maar dit bericht over de “Selapanan” lijkt mij de moeite waard.
Ik heb al meermalen bericht over de geboorte van de zoon van mijn buurjongen. Woensdag 25 april was het een maand en 10 dagen geleden, dat hij werd geboren. Dat betekent, dat er een gebedsbijeenkomst thuis wordt gehouden; bij deze bijeenkomst krijgt de jonggeborene zijn namen en wordt een klein stukje van zijn haar geknipt. De bijeenkomst wordt geleid door een kyai (imam). Deze bijeenkomst heeft de naam “Selapanan”; het is  een javaanse traditie, waarvan de wortels reiken tot de hindu-periode op Java. Uitgenodigd voor de Selapanan zijn in elk geval familie-leden, de buren en vrienden; er worden ongeveer 75 mannen verwacht. Aan het einde van de bijeenkomst gaat de vader met zijn jonggeboren zoon op de arm alle mannen langs; elke man zegt een gebed of fluistert de jonggeborene iets toe.
De taakverdeling tussen mannen en vrouwen wordt bepaald door de Adat. De hele huishouding, kinderen opvoeden en verzorgen en het beheer eventueel van een tokootje thuis is de taak van de vrouwen. Taak van de mannen is zorgen voor financiele inkomsten, zwaar werk thuis en het bezoeken van de godsdienstige plechtigheden bij mensen thuis. Daarom worden bij de Selapanan alleen mannen verwacht.
Na afloop van de Selapanan is er een gemeenschappelijke maaltijd, de Selamatan. Na een Selapanan wordt “Gulai kambing” gegeten. Bij een Selapanan voor jongens worden 2 geiten geslacht. Gulai kambing wordt gegeten met diverse bijgerechten. Gulai is een curry-achtig gerecht. Na de meeste godsdienstige plechtigheden thuis wordt “Soto” geserveerd, maar na een Selapanan dus Gulai.
Maar niet alleen Gulai moet worden bereid, alle mannen krijgen een “berkat” mee naar huis na de Selapanan. De berkat is een doos, waarin onder meer zit rijst, sate van geit, groenten, pisang goreng, zoete snacks. Deze berkat is voor het gezin van de mannen, die bij de Selapanan aanwezig waren.
De voorbereidingen voor de Gulai Kambing en voor de berkat hebben 3 dagen geduurd. Veel vrouwen uit de buurt hebben meegeholpen. De mannen hebben de 2 geiten achter het huis geslacht, schoongemaakt, gevild en in stukken gehakt. De vrouwen hebben er vervolgens Gulai van gemaakt.

Eerdere berichten hierover:
– Vervolg bevalling (25  maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/25/vervolg-bevalling-25-maart-2018/
– Bevalling (22 maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/22/bevalling-22-maart-2018/

Het bereiden van de vele gerechten

Het villen van een van de geslachte geiten

De “keuken” achter het huis.

Groenten snijden

Grote pannen op een geimproviseerd fornuis

De gebedsbijeenkomst

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

100 jaar en 10 dagen (30 maart 2018)

Vervolg op mijn bericht van 25 maart: link

Op de foto hieronder is de baby (inmiddels 10 dagen oud) van mijn buurjongen op schoot bij de oude Oma; de buurjongen is een kleinzoon van Oma. Oma’s leeftijd nadert de 100 jaren. Zij woont in het huisje naast dat van mijn buurjongen. Zij woont nog zelfstandig, dwz. ze kookt nog zelf, doet de was en veegt het terras van het huisje schoon. Een paar kleinkinderen en 4 kinderen wonen ook dichtbij Oma.
Oma komt nu veel langs bij de buurjongen om de baby te zien en te wiegen. Uiteraard komt zij nooit ongelegen.
Oude mensen wonen zelfstandig zolang het kan. Kan het niet meer, dan trekken ze in bij een van de kinderen of kleinkinderen. In mijn regio zijn geen bejaardentehuizen; het is niet meer dan vanzelfsprekend, dat de oudjes bij hun (klein)kinderen intrekken, als de tijd daar is. Zorgen voor oude ouders is een plicht vanuit de Koran.
Ik denk, dat vele oudjes in Nederland jaloers zijn op deze Oma, die geen eenzaamheid kent, en voor wie gezorgd zal worden als zij het niet meer kan. Overigens is de Ouderenzorg geen onderwerp voor de regering van Indonesie; de burgers nemen hun verantwoordelijkheid, al eeuwen lang. Niemand die eraan denkt de ouders naar een bejaardentehuis te brengen, zo die er al is.

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.