Het gezin, ouders en kinderen

Uit het leven – deel 5 (11 juni 2022)

David in de bus naar Jember

Deel 1, Uit het leven: klik hier
Deel 2, Uit het leven: klik hier
Deel 3, Uit het leven: klik hier
Deel 4, Uit het leven: klik hier

Deel 4 besloot ik met de opmerking, dat ik David uit zou nodigen om een reis naar zijn desa Paleran voor te bereiden.

Ik liet David met een taxi ophalen.
Na hem thuis eerst van een bungkus (pakje eten) te hebben voorzien, zei ik hem, dat ik met hem naar zijn desa wilde gaan om te kijken, wat met de woning gedaan kon worden. Hij vond dit een goed idee, maar voorzag allerlei problemen wat betreft de reis naar de desa en ons verblijf daar.
Gelukkig heb ik veel reiservaring, dus ik zag helemaal geen problemen.
We zouden met de bus naar Jember-stad gaan, en daar zouden we overnachten in een hotel van Booking.com. In de regio van desa Paleran zijn geen hotels, alleen basic overnachtingsmogelijkheden. We zouden ongeveer een week op Java blijven; mocht, indien nodig, ook langer. Met een taxi zouden we elke dag ’s ochtends naar de desa kunnen rijden, en aan het einde van de middag / avond weer terug naar ons hotel in Jember-stad. Desa Paleran is ongeveer een uur rijden van Jember-stad.
Voordat we vertrokken, wilde ik, dat David nieuwe batik-overhemden of mooie T-shirts kocht. Hij zag er erg armoedig uit.
Zo waren mijn ideeen omtrent de reis naar de desa.

Op een maandagochtend vertrokken we naar de desa. Een taxi bracht ons ’s ochtends om 6 uur naar de bus-terminal bij Denpasar. En rond 7 uur vertrokken we naar Jember. Overdag reden alleen eenvoudige bussen, die van ons had gelukkig AC. De betere bussen rijden heel vaak ’s nachts; indonesiers reizen graag in de nacht, omdat het dan koeler is.
Na een reis van 12 uur (de afstand is plm 275 km) kwamen we eind van de middag aan in Jember-stad, bij de Terminal; een taxi bracht ons naar hotel Sulawesi.
David had nog nooit in een hotel geslapen (waarvandaan het geld daarvoor ?) en was duidelijk erg malu (verlegen) in het hotel.

De volgende dag gingen we na het ontbijt per taxi naar desa Paleran, bijna een uur rijden van ons hotel in Jember-stad. We zijn een week gebleven op Java. Elke ochtend per taxi naar de desa, en elke avond met de taxi weer naar het hotel in Jember-stad.

Desa Paleran ligt in een enorm groot agrarisch gebied. Het is er heet. Buitenlanders komen er niet. Ik was dan ook een bezienswaardigheid. Kleine kinderen liepen huilend weg, wanneer ze mij zagen.
Ik ben door de buurtbewoners buitengewoon vriendelijk ontvangen. Ik moest bij alle buren langs, praatje maken, wat drinken en een snackje eten. Ook bij de plaatselijke imam ben ik langs geweest.

Het doel van mijn reis naar de desa was het bekijken van de ouderlijke woning van David. Uitgebreid heb ik deze woning bekeken; deze was geheel vervallen en niet meer te renoveren. Bouw-tukangen zeiden, dat de woning moest worden afgebroken en opnieuw worden opgebouwd. Het bouwen van een nieuwe woning op de fundamenten zou al gauw 120 miljoen rupiah kosten, een fors bedrag. David wilde 10 miljoen rupiah lenen van mij, maar met zo een bedrag begin je niets. Ik wist nu, waar ik aan toe was.
Omdat de ouderlijke woning onbewoonbaar was, heeft men zijn intrek genomen in een eveneens bouwvallig onderkomen tegenover de ouderlijke woning (zie foto hieronder). Vrijwel geen daglicht kon binnenkomen, en overal stonden emmers en pannen vanwege daklekkages.

Ik prijs mij gelukkig, dat ik bahasa Indonesia spreek, er is niemand in de desa, die engels spreekt. Eind van de middag liet ik vis ophalen, om die begin van de avond te roosteren voor de buurt. Ik wandelde met David door de desa, en door de sawah’s.

David in wit T-shirt met achter hem zijn oudere zus tijdens het roosteren van de vis

Na een week gingen we weer terug naar Ubud. Ik wist, wat ik wilde weten. Wederom een zeer lange en vermoeiende reis.
De week in de desa is niet in mijn koude kleren gaan zitten. Ik nam mij voor een paar dagen uit te rusten.

Hoe is het David vergaan?
Allereerst stapte hij met mij een voor hem geheel onbekende wereld binnen: overnachten in hotels, eten in restaurants, taxi’s gebruiken, in goede winkels boodschappen doen, etc. Hij was vaak in hoge mate malu (verlegen).
Vervolgens merkte ik op, dat hij vaak mijn nabijheid zocht, zoals naast mij zitten.
De gesprekken, die ik met hem had, kregen wat hem betreft steeds meer het karakter van vader-zoon gesprekken. Maar ik ervoer David ook steeds meer als zoon; ik heb al 2 zonen, dus ik weet hoe een vader-zoon verhouding voelt.

Ik had ondertussen al met David besproken, dat hij niet meer in Ubud in de bouw zou gaan werken. Hij ging al niet vaak meer naar zijn werk (de bouw), maar was graag bij mij.
Ik had liever, dat hij mij met de tuin en het huishouden wat bijstond; ik was de jongste immers niet meer. Dat hij niet zo’n “oudere blanke man” zocht (U begrijpt wel, wat ik bedoel), maakte het voor mij makkelijk om hem in mijn huis op te nemen.
Ik had een grote extra kamer in mijn huis, daar kon hij zijn thuis van maken. Ik zou hem wekelijks zakgeld geven. David stemde hier helemaal mee in.
David sprak mij inmiddels niet meer aan met “mister” of “pa”, maar duidelijk als “pappa”. De komende tijd moet uitwijzen, of David en ik als vader en zoon verder kunnen leven.

Bali en Java zijn welhaast 2 verschillende landen. Wat mij het meest opviel was het verschil in huizenbouw, en de invloed van het toerisme.
Individuele huizen voor een gezin zijn de norm op Java. Elk huis heeft aan de voorkant een terras, waar men’s avonds zit. De huizen zijn niet ommuurd; als er al een muurtje is, dan kun je er vrijwel altijd overheen kijken; vaak zijn de muurtjes ook open.
Bali kent traditioneel geen individuele huizen, maar “family compounds”. Daar wonen meerdere generaties bijeen, in vastgestelde delen van de compound. De compound is omringd door een hoge muur, waar je niet overheen kunt kijken. ’S avonds op je terras zitten en naar de voorbijgaande mensen kijken, is er niet bij.
Verder viel op Java op de totale afwezigheid van toerisme; geen luxe winkeltjes, geen op toeristen gerichte warungen, geen voortdurende geroep van mannen langs de kant van de weg “taxi, taxi, you want transport”? Op Bali is vrijwel overal iets te merken van het toerisme.
In desa Paleran en regio zijn geen blanken; en niemand spreekt er engels. Ik heb de javanen ervaren als authentiek en zeer vriendelijk. Geen ‘gemaakt gedrag” in verband met toeristen.
Ik kom later nog terug op het verschil tussen Bali en Java, wat betreft het wonen.

Tegenover de vervallen ouderlijke woning was deze woning; ingang: deur rechts, bij de brommer. Geen ramen en veel daklekkages.

—————————
Hieronder: vervallen huis van David

 



 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Een reactie plaatsen

Waar moet Oma gaan wonen ? (30 okt. 2021)

 

Oma kan op het terras voor mijn huis zitten

In het huis naast mijn huis, woont de stokoude Oma, de oermoeder van mijn buurtje. Zij woont daar samen met haar dochter, 2 kinderen van haar dochter en haar kleinzoon.
Om meerdere redenen is Oma niet gelukkig met haar woonsituatie. Ze wil ergens anders wonen. Maar 2 van haar kinderen, die ook vlakbij mij wonen, hebben geen plaats (kamer) voor haar.
Met mijn zoon (haar kleinzoon dus) heeft zij altijd een goed contact gehad. Daarom heeft ze hem gevraagd, of ze in mijn huis kan wonen, dus samen met mijn zoon, diens vrouw en zoontje en ikzelf.
Nu hebben wij ook geen kamer over; maar achter mijn huis, aangebouwd, is een stenen schuur. Die kan worden omgebouwd tot een mooie kamer, zo vinden ik en mijn zoon. Oma zou erg blij zijn met deze oplossing.
Mijn zoon gaat nu op zoek naar tukangen, die de klus willen uitvoeren. Tot zolang moet Oma dan nog in haar oude kamer blijven.

Oma heeft geen inkomsten. AOW bestaat hier niet. Kost en inwoning komen dus voor onze rekening. Wel heeft Oma een stuk sawah. De 3-maandelijkse opbrengst van die sawah kan mijn zoon gebruiken voor de kosten van onder meer medische verzorging.

Voor de verbouwing van de schuur tot woonruimte is geen enkele (gemeentelijke) vergunning nodig. Het is ons huis, het staat op onze grond, dus wij kunnen gewoon onze gang gaan.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Verjaardag buurmeisje (25 okt. 2021)

Degene met de punt-muts (links), is de jarige Amel.

Vandaag is mijn buurmeisje Amel jarig. Ze is 8 jaar geworden. Zij woont samen met haar oma; haar vader werkt ver weg, en komt daarom niet vaak thuis.
Met haar beperkte financiele middelen, heeft oma toch een leuk verjaardagsfeest gegeven.
Een verjaardagsfeest hier gaat wat anders dan in Nederland.
Alle kinderen hadden een mooi verpakt kadootje bij zich. De kado’s worden niet opengemaakt, maar op tafel neergelegd; als iedereen later weer naar huis is, worden de kado’s pas open gemaakt.
Als alle kinderen gekomen zijn, dan wordt gebeden voor onder meer gezondheid en een lang leven.
Daarna wordt “Happy birthday” gezongen.
Vervolgens wordt de taart aangesneden en krijgt iedereen zijn deel.
Na nog even wat te hebben gespeeld, ging iedereen weer huiswaarts.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: | Een reactie plaatsen

Oude moeder verzorgen (24 july 2020)

Op Tiktok kwam ik dit korte filmpje tegen. Het laat zien, hoe een zoon zijn oude moeder verzorgt. Moeder heeft een tijdje buiten gezeten, en wil nu weer naar binnen; mentaal is ze iets aan het aftakelen. Haar zoon wast haar handen en hoofd en draagt haar weer naar huis. Straks zal ze eten krijgen; als ze zelf niet kan eten, dan wordt ze gevoerd.
Zo gaat men hier met oude ouders om. Niks geen gespecialiseerd personeel, geen 1-minuut-bezoekje van een wijkverpleegster of een andere (zwaar opgeleide) medewerker van een instelling. Kinderen en kleinkinderen zorgen voor de ouders; het is een volstrekt normale gang van zaken, ik zie dit soort tafereeltjes regelmatig in mijn desa.
Het afschuiven van oude ouders naar een instelling komt bij niemand op en komt ook helemaal niet voor.
(de tekst onder het filmpje wilde ik weg hebben, maar dat kan kennelijk niet).

@maman_ar

yg masih punya ibu semoga diberikan kesehatan dan yang ibunya sudah meninggal semoga di tempatkan di surganya Allah. aaaamiiiinnn. Alfatihah.

♬ Iktiraf – Imam Muda Nazrul Dan Imam Muda Fakhrul


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Indonesie: ouderen-problematiek ? Integendeel (8 febr. 2020)

Related image

Kakek (opa) met kleinzoon

In de meeste culturen buiten Europa en de VS hebben kinderen en oude mensen een bevoorrechte positie.
Oudere mannen vormen bv. de Raad van Ouden, zij beslechten geschillen, zijn adviseurs van de gemeenschap, weten van de geschiedenis, genieten een gerespecteerde positie.
Jongeren luisteren naar de raad van de ouderen. De ouderen wonen bij de familie. Dat ouderen door de kinderen worden afgedankt, is in die culturen volstrekt ondenkbaar.
Kinderen zijn onmisbaar in die culturen. Ze zullen later voor de ouders zorgen, zij zullen later de overledenen herdenken, ze helpen mee met het werk, dat gedaan moet worden.

Op Java is dit niet anders. Oude mensen genieten veel respect. In nederland ben ik met mijn 71 jaren nog geen oude man, op Java ben ik dat wel. Dagelijks ervaar ik, hoe ik als “oude man” gerespecteerd word. Als ik met de brommer onderweg ben, en om welke reden dan ook even hulp nodig heb, dan hoef ik maar een van de jongemannen, die er altijd zijn, even te wenken en ik word uiterst vriendelijk geholpen. Desnoods brengen ze mij naar huis. Mijn gezin staat altijd voor mij klaar.
Dat mij iets negatiefs zou kunnen overkomen (bv. beroving), is ondenkbaar. Ik voel mij altijd 100% veilig, ook als het donker is.

Ouderen op Java, die niet meer zelfstandig kunnen wonen, trekken in bij een van hun kinderen of kleinkinderen. Daar worden ze geheel verzorgd. Bij een overlijden van een ouder, zijn het in de eerste plaats de kinderen, die voor de begrafenis zorgen, samen met andere familieleden en buurtgenoten.
Ik blijf het aandoenlijk vinden, hoe de “nenek’s” (oma) en de “kakek’s” (opa) hier bij hun kinderen wonen. Al naar hun mogelijkheden helpen de nenek’s mee in het huishouden of passen op de kinderen; de kakek’s, eveneens al naar gelang hun mogelijkheden, werken nog wat op de sawah of in de tuin. Zij, die echt niet meer tot werken in staat zijn, zitten op de veranda of doen hun dutje.
Om eten hoeven ze zich niet druk te maken, er wordt voor hen gekookt.
Het is volstrekt vanzelfsprekend, dat ouderen intrekken bij hun (klein)kinderen; als ik het over een bejaardentehuis heb, is men verontwaardigd, zo ga je niet om met je ouders.
Ouders zorgen voor hun kinderen, vaak nog tot na het huwelijk van hun kind. Omgekeerd zorgen de kinderen voor hun ouders, als de ouders niet meer alleen kunnen wonen.

In het beschaafde nederland zijn ouderen een probleemgroep; voor de economie ware het beter als ze er niet waren; de ouderen vormen een grote kostenpost voor de overheid. Er komen steeds meer ouderen, ouderen moeten daarom langer zelfstandig wonen, er moet meer mantelzorg komen, meer (gespecialiseerde) hulp aan huis en meer. Veel ouderen voelen zich niet veilig, ook thuis niet.
Je kunt kinderen moeilijk opzadelen met probleem-mensen, “druk, druk, druk” is het motto van deze tijd, tijd voor ouderen is verspilde tijd.
Kinderen hebben in nederland in feite geen betekenis voor de ouders, als deze oud zijn. Kinderen zijn niet nodig voor de herdenking van onder meer de ouders als deze zijn overleden, zij zorgen niet voor hun ouders als deze oud zijn, en helpen de ouders niet met het werk, dat gedaan moet worden. Zodra de kinderen het huis uit zijn, is het afwachten, of de kinderen hun ouders nog zien en hoe vaak, omdat de kinderen geheel hun eigen weg gaan; oudere ouders zijn een lastige bijzaak voor de druk bezette kinderen.
Kortom, alom in nederland wordt geproken over het ouderen-probleem, dat de komende decennia alleen maar groter wordt.
Op Java is er geen ouderen-probleem; oude mensen zijn een gerespecteerde bevolkingsgroep; ouderen staan in aanzien.
Ik heb al meermalen geschreven over het grote respect, dat de kinderen hun moeder betonen; het wassen van de voeten van de moeder is bijna de hoogste vorm van respect voor de moeder. De moeder heeft het kind 9 maanden gedragen en jarenlang verzorgd en opgevoed; dit vergeten de kinderen op Java niet. Kinderen op Java hebben een uitzonderlijke relatie met hun moeder. De moeder wordt niet afgeserveerd, als de kinderen eenmaal volwassen zijn. Uiteraard komt de moeder (en de vader) later bij de kinderen wonen.

Menigeen op Java beschouwt de manier, waarop met oude mensen in nederland wordt omgesprongen, als schending van mensenrechten, daar komt het althans op neer.

Op jonge leeftijd leren de kinderen al hun moeder te respecteren; in deze video leren zij de voeten van de moeder te wassen als eerbetoon. Menige moeder moet een traan laten.


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | 1 reactie

Respect voor moeder – video (18 sept. 2019)

Op onderstaande video is te zien, hoe een zoon de voeten van zijn moeder wast en kust; zij is jarig.
Het wassen en kussen van de voeten van de moeder is een oud gebruik, waarmee respect wordt bewezen aan de moeder. Het komt alom voor.
De moeder staat in hoog aanzien in de Islam. Er is een diep besef bij kinderen, dat de moeder een kind 9 maanden gedragen heeft, en het daarna vele, vele jaren heeft verzorgd en opgevoed.
Het wassen van de voeten van moeder gebeurt op hoogtijdagen (zoals verjaardag), als teken van berouw als het kind zich niet goed gedragen heeft of gewoon uit respect voor moeder.
Wat betreft het respect voor de moeder: De Koran leert, dat men via de voeten van de moeder in het paradijs komt. Iemand vroeg eens aan Mohammad, wie hij het meest zou moeten eren; tot 3 x toe antwoordde Mohammad “de moeder”, pas daarna de vader.
De vader staat wat verder af van de kinderen. Het wassen van de voeten gebeurt dan ook alleen bij moeders.
De oude dag van de moeder in de video is verzekerd; misschien woont zij al bij een van haar kinderen, anders trekt zij te zijner tijd bij een van haar kinderen in huis. Zij krijgt daar volledige verzorging; als zij lichamelijk achteruit gaat, dan wordt zij gebaad en gevoed door de kinderen.
Voor kinderen is het de normaalste zaak van de wereld, dat zij de ouders ooit in huis nemen; de ouders hebben vele jaren al hun krachten gegeven aan de opvoeding en verzorging van de kinderen. Zijn de ouders oud, dan is het de taak van de kinderen om de verzorging van de ouders op zich te nemen tot aan hun overlijden. Buitengewoon aandoenlijk.


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoeveel heeft een gezin in de desa per maand nodig ? (6 july 2019)

Gerelateerde afbeelding

Huisvlijt

Een gezin in de desa heeft per dag plm. rp. 25.000 – 30.000 nodig voor de dagelijkse maaltijden. Dat komt neer op ongeveer rp. 1.000.000 per maand. Bijna iedereen koopt de benodigdheden voor de maaltijden op de markt in de desa of bij de groente-boer, die elke ochtend aan huis komt.
Voor de kleine boodschappen (zout, peper, zakjes om bouillon te maken etc.etc.) zijn er de vele kleine tokootjes, er is altijd wel een vlakbij huis. Ook kunnen daar allerlei soorten snacks worden gekocht, zoals kroepoek, chips, koekjes en meer); veel van deze snacks zijn vooral voor de kinderen bestemd.

Behalve de kosten van de dagelijkse maaltijden, zijn er de kosten voor elektra en gas (zie hieronder).
De BPJS (de nationale ziektekosten verzekering) kost een gezin van 4 personen rp. 100.000 per maand (laagste klasse).
Uitgaven voor belastingen en verzekeringen zijn er niet.
Verdere maandelijkse kosten zijn benzine voor de motor (rp. 9000 per liter); en kosten school voor de kinderen (met name school-uniform); hoeveel dit per maand is, is mij niet duidelijk.
Eenmaal per jaar moet het kentekenbewijs van de motor worden vernieuwd, kosten rp. 500.000.

Een motor wordt bijna altijd op krediet gekocht. In heel Zuid Oost Azie wordt erg veel met kredieten gewerkt. Voor de motor moet je een aanbetaling doen, en daarna maandelijks aflossen. Een nieuwe motor kost vanaf rp. 17.000.000; een tweedehands motor is er vanaf rp. 5.000.000 (kwaliteit ?). Na een aanbetaling zijn de maandelijkse kosten (voor nieuw) vanaf rp. 500.000, afhankelijk van de krediet-termijn (1-3 jaar) en het bedrag van de aanbetaling.

Al met al heeft een gezin met een maand-inkomen van rp. 2.000.000 het erg krap.
Is het maand-inkomen rp. 3.000.000, dan heeft men een redelijk inkomen, hoewel geen vetpot.

1 euro = rp. 16.000

* Gas / elektra:

– Gas (fles 3 kg, goed voor plm 2 weken)                rp. 18.000
– Elektra (per maand voor gemiddeld gezin)           rp. 100.000

* Voeding (de prijzen zijn op de markt):

– bloemkool (middelgroot)                                         rp. 6000
– kilo rijst (genoeg voor 1 dag per gezin)                   rp. 10.000
– div. groenten (voor 1 dag)                                       plm. rp 3.000
– kip, 1 kilo (prijs schommelt per week)                     rp. 25.000 – 35.000
– rundvlees, 1 kilo                                                      rp. 125.000
– 1 kilo meel                                                               rp. 10.000
– 1 kilo suiker                                                             rp. 12.000
– 1 kilo eieren                                                             rp. 25.000
– bakje kleine visjes (tongkol – soort makreel)          rp. 5000
– 1 liter fles olie (om te bakken,                                 rp. 11.000
er wordt geen boter gebruikt)
– bakje tahu of tempe (voor 1 dag)                            rp. 3000
– een energie zuinige lamp                            vanaf   rp. 35.000

* Overige kosten:

– BPJS (per maand voor 4 personen)                          rp. 100.000
– Krediet motor (per maand)                           vanaf     rp. 500.000

– Jaarlijkse verlenging kentekenbewijs motor              rp. 500.000

– Kosten school kinderen: ik kan geen schatting maken; er is geen eenduidige info van de mensen hier.

Het is de man, die voor het inkomen zorgt. Naast zijn hoofd-bezigheden (zoals werken op de sawah of in een fabriek) neemt hij elk klusje aan, dat geld oplevert.
Om te zorgen, dat de man zijn handen vrij heeft om geld te verdienen, is het de vrouw, die het hele huishouden draaiende houdt, en de opvoeding van de kinderen doet. Veel vrouwen zorgen nog voor wat extra  inkomsten door een tokootje bij huis, als naaister of anderszins.
Het uitbesteden van kinderen aan een creche of iets dergelijks, is er niet bij; hooguit kan oma inspringen indien nodig.

Nog even over de motor. Elk gezin heeft een motor; een motor is onmisbaar. Lang niet overal buiten de grote stad kan men komen met het openbaar vervoer. De motor is veruit het goedkoopste vervoermiddel; het is geschikt om vader, moeder en 2 kinderen te vervoeren. Vele tukangen gebruiken de motor als mobiele warung. Miljoenen gaan per motor naar hun geboortedorp om daar Lebaran (het Suikerfeest) te vieren. Zonder motor is haast niet te leven.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

“Ik verlang naar mijn moeder” (13 mei 2019)

Op Facebook verscheen een overdenking over en lofzang op moeder. Er is erg veel op gereageerd, uitsluitend positief.
De moeder heeft in de Islam de hoogste positie en wordt zeer gerespecteerd; “via de moeder komt men in het paradijs”.
De jongen op de foto wacht met zijn zieke moeder in het ziekenhuis.
.
Het bericht was in het indonesisch. Met hulp van Google-translate is het vertaald en bewerkt. Onderaan staat het bericht in het indonesisch.
.
Door: Wiryo Pranoto
.
Als ik blij ben, ben ik op zoek naar mijn partner …
Als ik verdrietig ben, ben ik op zoek naar mama …
Als ik succes heb, vertel ik mijn partner …
Toen ik faalde vertelde ik het aan mijn moeder …
Ik was blij toen ik mijn partner stevig omhelsde …

Als ik verdrietig ben, knuffel ik mijn moeder stevig …
Als ik op vakantie ben, breng ik mijn partner mee …
Als ik het druk heb, wordt het kind naar het huis van mijn moeder gestuurd …
Ik herinner me altijd mijn partner …
Altijd mama die me herinnert …
Elke keer als ik mijn partner zal bellen …
Onthoud dat ik mama zal bellen …
Ik kocht altijd cadeautjes voor mijn partner …
Ik weet niet wanneer ik een cadeautje voor moeder ga kopen …
Denk er eens over na …
“Als je al betaalt wanneer je werkt …
Heb je geld naar mama gestuurd?
Moeder vraagt niet veel …
zelfs vijftig rupiah is genoeg.
Een traan als we het horen …
Maar als moeder weg is ……….
Ik verlang naar mijn moeder …
Ik verlang naar haar …
Ik verlang heel erg …
Hoeveel kunnen hun moeders voeden als ze ziek zijn …?
Hoeveel zijn in staat om het braaksel van moeder af te vegen …?
Hoevelen kunnen de onreine moeder schoonmaken …?
Hoeveel zijn in staat om zich te ontdoen van pus en de wonden van moeder te verzorgen …?
Hoeveel mensen kunnen vrij nemen om voor hun zieke moeder te zorgen …?
En het einde …
Hoeveel zijn er gekomen om te bidden voor moeder …?
NIET DOEN !! uitstellen om je ouders gelukkig te maken, terwijl ze er nog steeds zijn, later kun je alleen maar een gebed sturen.
Voor degenen van wie de moeder  er nog steeds is, moge zij hun leeftijd verlengen en worden ze gegeven aan rizky, wat oneindig is …
En voor degenen van wie de moeder is gestorven, hopelijk zal zij in het paradijs komen bij Allah, de Schoonste …
Amen …
Blijf niet zeuren om af en toe hard te werken en geef het geld aan mama, je zult zelf voldoening voelen.
.

De indonesische tekst
.
Door:  Wiryo Pranoto
.
Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: | Een reactie plaatsen

Kleinzoon 1 jaar – hoe groeit hij hier op ? (26 maart 2019)

Mijn kleinzoon, Rayen Zuan Mahardika

Gisteren is mijn kleinzoon 1 jaar geworden. Mijn kleinzoon heet: Rayen Zuan Mahardika. We hebben de verjaaardag in huiselijke kring gevierd.
Ik heb nu dus 1 jaar dagelijks meegemaakt, hoe kinderen hier worden grootgebracht en opgevoed; het verschil met de nederlandse opvoeding is erg groot.

Ik zal een aantal punten beschrijven.

De eerste 2/3 maanden na de bevalling.
* De naamgeving gebeurt door de ouders. Er bestaan hier geen achternamen, de ouders kunnen zelf een naam, of meerdere namen uitkiezen. Aangifte bij de Burgerlijke Stand gebeurt pas over een paar jaar, als het kind een geboorte-akte nodig heeft voor bv. school.
* De moeder is bevallen middels een keizersnede; ze verbleef 4 dagen in het ziekenhuis. In het ziekenhuis was moeder geen uur alleen, familieleden en vrienden wisselden elkaar af en sliepen ’s nachts in het ziekenhuis (op de gang) op meegebrachte matrassen.
2 Dagen na haar thuiskomst met de baby kwamen de buren langs, en gedurende enkele weken lang kwamen vrienden en kennissen langs (zonder afspraak). De pasgeboren baby ging van hand naar hand van de aanwezige ibu’s; iedereen wilde de baby even in de armen gehad hebben. Ik las, dat dit in nederland wordt afgeraden, mede om hygienische redenen. Hier niet, ook als de baby slaapt, gaat deze van arm naar arm.
* Alle baby’s volgen een gratis inentingsprogramma. De “bidan” (vroedvrouw) is de eerste paar maanden degene, die de ouders met raad ter zijde staat, als de ouders erom vragen. Verder komt de Bidan de eerste weken regelmatig langs om te kijken, hoe het met de baby gaat.
* De eerste weken is er een voedingsschema. Maar langzamerhand wordt dit schema verlaten, en krijgt de baby drinken als het eraan toe is. Het schema is dus niet meer van toepassing.
Hetzelfde geldt voor het slapen. De baby gaat slapen, als het eraan toe is en niet, omdat een schema dit aangeeft. De baby slaapt nooit alleen, overdag gaat de moeder mee rusten naast de baby en in de nacht slaapt de baby bij de ouders. Het jonge kind alleen in een kamer laten slapen, vindt men hier verschrikkelijk; het jonge kind slaapt bij de ouders tot plm 8 jaar.
* De baby is ook overdag NOOIT alleen. De moeder is 24 uur per dag bij de baby. Gaat de baby ’s middags slapen, dan gaat moeder mee rusten. Gaat moeder naar de markt, dan gaat de baby mee in de selendang. Idem bij op bezoek gaan. Het “uitbesteden” van de baby aan anderen, is er niet bij, gebeurt ook nooit. Moeder kookt met de baby in de selendang.
* Wat hier helemaal niet voorkomt is het eindeloze gepraat over de opvoeding van het jonge kind, de verwachtingen, die de ouders hebben, hoe het kind het beste kan opgroeien, hoe om te gaan met korrekties, hoe kan ik mijn kind…. , waarom wil mijn kind….. etc. etc.
De opvoeding gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat alle moeders kennen. De vader werkt overdag, en de moeder wordt in het geheel niet gehinderd door afspraken, schema’s, verplichtingen of wat dan ook; zij is volledig beschikbaar voor de baby. Na het werk gaat de vader in de late namiddag met het jonge kind een ommetje maken (in de selendang) al dan niet op de motor, rustig rijdend.

De laatste paar maanden

Rayen is nu dus 1 jaar; hij heeft de eerste stapjes al zelfstandig gezet. En het zal niet lang meer duren, of hij begint zijn eerste woordjes te zeggen.

Wat betreft de opvoeding is er niet veel veranderd. Moeder krijgt wat meer de handen vrij; regelmatig speelt Rayen bij de buren, en kinderen uit de buurt komen met hem spelen. Hij is veel onder de mensen. Er zijn geen momenten, dat het kind alleen is. Zijn neefje van 12 jaar, die achter mijn huis woont, komt elke dag met zijn vrienden langs om met Rayen te spelen; de volwassenheid, waarmee deze 12-jarigen met de kleine Rayen omgaan, is opmerkelijk.
Slapen: Rayen gaat slapen, als hij eraan toe is en niet eerder; moeder blijft bij hem op bed, totdat hij slaapt. Er is geen slaap-schema.
Eten: als gezin samen eten, komt hier niet voor. Rayen wordt vaak gevoed als hij in de selendang van moeder is; ze wandelen wat voor het huis, moeder heeft een kommetje eten bij zich en ondertussen krijgt Rayen zijn hapjes. Of als Rayen op het terras speelt, stopt moeder hem de hapjes toe. ’s Ochtens vroeg en in de late namiddag zie je buiten  veel moeders wandelen, met een kind in de selendang, en een kommetje met eten in de hand. Er  is geen eten-schema.
Vader staat wat aan de zijlijn wat betreft de opvoeding; dat is moeders taak. In de late namiddag, als vader gebaad heeft, gaat hij met zijn kind wandelen, of een ommetje tijden op de motor.
Ik schreef al meermalen over gebrek aan privacy en alleen zijn. Omgaan met mede-mensen staat hoog op de lijst. Nu al wordt hem geleerd om volwassenen op de juiste wijze te begroeten, zonder dwang maar met voorbeeld. En zoals al gezegd, Rayen is nooit alleen, er zijn altijd mensen om hem heen.
Rayen begint een willetje te krijgen. Langzamerhand wordt hem nu geleerd, dat iets wel of niet mag, maar “straffen” (ook later) komt niet voor.
In nederland wordt zeer veel aandacht besteed aan het straffen of korrigeren van kinderen; bibliotheken zijn gevuld met dit onderwerp en talloze deskundigen houden zich hiermee bezig. Hier dus in het geheel niet, het is geen gespeksonderwerp.

Samenvattend

In Nederland worden kinderen opgevoed tot individuen; talenten worden gestimuleerd en ook de eigenheid. Kinderen gaan uiteindelijk hun eigen weg, los van de ouders en behoren niet tot een gemeenschap.
In Indonesie worden kinderen opgevoed tot lid van een gemeenschap, waarbij respect voor ouders, grootouders en anderen erg belangrijk is, evenals goede omgangsvormen. Kinderen hebben een diep besef, dat zij later verantwoordelijk zijn voor de ouders, als deze oud zijn.

Het meest in het oog springend bij de opvoeding is de centrale rol van de moeder, en de totale afwezigheid van allerlei hulpverleners. Ook de ontspannen sfeer, waarin het kind opgroeit en de afwezigheid van dwang (moeten) zijn opmerkelijk.

Meer in het algemeen is het opmerkelijk, dat er in Indonesie geen miljarden-veslindende jeugd-hulpverlening is zoals in nederland. Er is helemaal geen jeugdhulpverlening hier, mogelijk in grote steden wel.
De enorme hoeveelheid aan deskundigen van velerlei disciplines, en de vele centra/buro’s etc. voor hulp / training voor ouders in nederland is voor ons hier in Indonesie bijna bespottelijk en onbegrijpelijk.
Hier hebben wij de moeders, die de grootse taak en opdracht hebben hun kind groot te brengen. En het resultaat van die opvoeding mag er zijn; ik heb er al vaak over geschreven. Niet voor niets staat in de Islam de moeder in het hoogste aanzien en geniet zij het meeste respect.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Een reactie plaatsen

Kleinzoon (15 maart 2019)

In dit blog beschrijf ik, wat zich in mijn desa afspeelt, hoe het leven in de desa is en hoe de Islam in mijn regio is.
Het is geen blog, waarin ik uit de doeken doe, wat zich in mij afspeelt en wat in mij omgaat in de desa; dat houd ik voor mijzelf, en is voor anderen ook niet interessant.
Een uitzondering wil ik maken voor mij kleinzoon, die over een paar dagen (21 maart) 1 jaar wordt. Een allerliefst mannetje, dat vandaag zijn eerste stapjes zelf heeft gezet. Een prachtig kereltje, met gitzwart haar, een mooie javaanse neus en schitterende amandel-ogen.
Na zijn verjaardag zal ik beschrijven, hoe de opvoeding van kleine kinderen het eerste jaar na de geboorte hier verloopt; ik maak het mee uit de eerste hand; het gaat er heel anders aan toe dan in nederland.

De eerste stapjes vandaag, zelf gezet


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | 1 reactie

Over gezin, ouders, moeder en oude mensen: een kijkje in de Islam (9 jan. 2019)

Een van de 99 namen van Allah: Ar-Rahmaan, de meest Barmhartige

Mijn regio is geheel islamitisch. Zonder iets te weten omtrent de Islam, valt de Adat in mijn regio niet te begrijpen. Adat en Islam zijn met elkaar verbonden. De Islam bepaalt, hoe onder meer wordt aangekeken tegen de man-vrouw verhouding, de plaats van ouders, de plaats van de moeder en de plaats van kinderen. Het traditionele gezin in nederland is grotendeels verdwenen, nieuwe samenlevingsvormen zijn ontstaan, de positie van de vrouw is een heel andere dan vroeger en ook het huweljk is niet alleen meer een zaak van een man en een vrouw.
Hier zijn er geen ontwikkelingen, die leiden tot een andere benadering van bv het huwelijk. Het huwelijk is er voor een man en een vrouw; binnen het huwelijk is de man verantwoordelijk voor de inkomsten (geld) en de vrouw is verantwoordelijk voor de  opvoeding van de kinderen en het huishouden. Wel is de positie van de vrouw enigszins aan het veranderen, echter niet op een feministische wijze zoals in nederland. Op dit moment wordt gewerkt aan het afschaffen van het kind-huwelijk, werken steeds meer vrouwen (vooral jonge vrouwen), en is huiselijk geweld aan de orde.

De Islam is een religie, die speciale aandacht schenkt aan de familie en in het bijzonder het gezin. Het is de Islam, die aanmoedigt tot het liefhebben en respecteren van de gezinsleden en vooral de ouders. Zij vormen namelijk de basis van het gezin en zijn de opvoeders van de kinderen. De ouders zijn de personen, die de gemeenschap maken en onderwijzen. Het eren en respecteren van de ouders is één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah. Van de ouders komt de moeder het meeste respect toe. De moeder is degene, die de kinderen verzorgt en opvoedt: “via de moeder komt men in het paradijs”.
Ouders doen er alles aan, om hun kinderen een zo goed en prettig mogelijke jeugd te geven. Later, als de ouders oud zijn, nemen de kinderen de zorg voor de ouders over. Bejaardentehuizen en verzorgingstehuizen zijn onbekend, je stopt je ouders niet weg in een instelling. Het respecteren van de ouders betekent bijvoorbeeld, dat kinderen hun problemen niet voorleggen aan de ouders; die leg je voor aan bv. vrienden.
(Tekst loopt door onder de foto)


Bepalend voor de houding van kinderen jegens de ouders is Soerah 17: wees teder voor hen in erbarming. En zeg: “Mijn Heer, ontferm u over hen daar zij mij opvoedden toen ik jong was”.
Bij mij in de buurt wonen veel oude mensen bij een van hun kinderen. Deze ouderen zijn vrijgesteld van welke arbeid dan ook; de meesten maken zich elke dag verdienstelijk met het vegen van het erf, met het mede-zorgen voor hun kleinkind en met wat kleine werkzaamheden al naar gelang hun mogelijkheden. Een rustige oude dag dus, eenzaamheid of alleen-zijn komt bij de ouden niet voor.

Een jongeman bij mij in de buurt (dertiger, gehuwd, 1 kind) vertelde mij laatst: mijn vader woont al een paar jaar bij mij in huis. Mijn ouders hebben mij opgevoed en verzorgd, tot en met mijn huwelijk. Mijn moeder heeft mij 9 maanden gedragen; daarna heeft zij mij vele jaren verzorgd en opgevoed. Zij is inmiddels overleden. Mijn vader is nu oud, het is nu mijn tijd om terug te betalen. Mijn vader heeft een eigen kamer; als ik geld heb, geef ik hem geld. Zo gaan wij hier met onze ouders om; zijn ze oud, dan nemen we ze in huis. Ik heb nu de verantwoordelijkheid voor mijn vader; hij was er vroeger voor mij, en nu ben ik er voor hem.
Er is een diep besef, dat kinderen later hun ouders “terug betalen”. Als ik begin over een bejaardentehuis, dan is de reactie van iedereen er een van grote verontwaardiging. Hoe anders is de situatie voor veel ouderen in nederland.

——————————————

– In de biografie van de Profeet lezen wij, hoe Hij ons leert welke belangrijke positie de moeder inneemt: Eens kwam er een man naar de Profeet (vrede zij met hem) en vroeg: “O Boodschapper van Allah! Wie komt het meeste respect toe?” Hij (vrede zij met hem) antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je vader!”
– Wat betreft oude mensen: Eerbied hebben voor een moslim met grijze haren behoort tot de verheerlijking van Allah.
Wat betreft levenshouding: “Zal ik jullie vertellen, wie de bewoners van het paradijs zijn? Het zijn de zwakke en de geminachte mensen. Als zij bij Allah zouden zweren, dan zullen zij door Allah verhoord worden. En zal ik jullie vertellen, wie de bewoners van de hel zijn? Het is ieder wiens hart brutaal en arrogant is.”


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | 1 reactie

Vraag: wordt er drie keer per dag gegeten? En waar bestaan die andere maaltijden uit? (1 dec. 2018)

Op mijn eerder bericht van vandaag, “De maaltijd vandaag“, kreeg ik vragen omtrent het eten”: “wordt er drie keer per dag gegeten? En waar bestaan die andere maaltijden uit?”
Antwoord: Er zijn geen vaste etenstijden en gezamenlijk eten, zoals we dat in nederland gewend zijn, is er niet.
De vrouw des huizes kookt in de vroege ochtend rijst; daar komen wat groenten bij, eventueel een gebakken ei of wat visjes. Het eten wordt in de keuken klaargezet. Ieder, die wil eten, schept zichzelf op in de keuken; er wordt dan tegen de aanwezigen gezegd “saya mau makan” (ik ga eten), en de maaltijd wordt in stilte op een rustig plekje genuttigd. Dit gaat zo de hele dag door, vaste tijden zijn er niet.
In de loop van de dag kan er nog wat eten bereid worden, als het eten van de ochtend niet voldoende is. Soms worden wat snacks gekocht, zoals pisang goreng of gevulde tahu.
Kleine kinderen krijgen hun eten, als ze in de selendang zijn; moeder loopt dan door het huis, of meestal buiten voor het huis met het kind in de selendang en geeft zo het kind te eten. Als het kind kan lopen, loopt moeder achter het kind aan met een bord eten. Bord leegeten of eten wat de pot schaft, is er niet bij.
In Nederland en veel andere landen is de gezamelijke maaltijd een belangrijk sociaal gebeuren; er wordt bijgepraat en en dag besproken. In de desa is dit niet het geval.
Net zoals bij het eten, zijn er ook voor het naar bed gaan geen vaste tijden. Men gaat slapen (ook de kinderen) als men moe is en niet eerder.
U ziet, het gezinsleven op Java is heel anders dan het gezinsleven in Nederland. Hier is het de taak van de mannen om geld te verdienen. En het huishouden en het opvoeden van de kinderen is de taak van de vrouwen. Deze rol-verdeling tussen man en vrouw komt voort uit de Koran. Vanwege de prominente rol van de moeder bij de opvoeding van kinderen, komt haar het meeste respect toe, zo leert de Koran.

Het eten staat klaar in de keuken


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Een reactie plaatsen

Het weer: hitte en hoe er mee om te gaan (3 okt. 2018)

Hoewel het hier en daar soms regent in mijn regio, lijkt het regenseizoen nog ver. Maar het “hete” seizoen is wel al aangebroken als aanloop naar het regenseizoen.
De ochtenden in mijn desa zijn helder, om 05.30 uur is het 24C; de avonden zijn redelijk aangenaam met 28C.
De middagen zijn zeer heet, in de schaduw bij mijn huis 34C. De hitte begint na 10.00 uur in de ochtend, en duurt tot plm 16.00 uur.

Hoe om te gaan met deze hitte ? Volgens de desa-bewoners moet er veel gerust worden, zitten of liggen. Het is van belang, om rustig te bewegen, dus langzaam lopen en geen actieve nederlandse pas aanhouden. Veel drinken, geen grote hoeveelheden in 1 keer, maar de hele dag door drinken. Verder zo weinig mogelijk doen, alleen het noodzakelijke (eten maken bv.).
Noodzakelijke lichaamsbeweging (gymnastiek, wandelen etc.) kan het beste in de vroege ochtend gedaan worden, tussen 05.30 uur en 07.00 uur. Ik doe mijn wandelingen rond 17.00 uur, dan is de ergste hitte verdwenen.
Van plm 12.00 uur tot 14.30 uur ben ik op mijn AC-gekoelde kamer; rusten en wat internetten. Verlaat ik mijn kamer, dan loop ik tegen een muur van hitte aan; dus zoek ik een stoel, en breng daar enige tijd door.
Het was wennen aan een leven met een vertraagd tempo, ik ben er nu aan gewend. Het nederlandse klimaat leent zich goed voor een actieve dagbesteding; de tropenhitte vraagt om traagheid in alles.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De selendang (7 aug. 2018)

Baby’s verblijven vele uren per dag in de selendang. Als moeder boodschappen gaat doen, gaat de baby mee in de selendang; als de ouders op bezoek gaan, gaat de baby mee in de selendang. Maar ook bij huis wordt de baby veel “gendong” (gewiegd) in de selendang.
De selendang wordt algemeen gebruikt. Ook vaders ziet men ermee, vooral aan het einde van de middag bij het maken van een ommetje.

De info van deze alinea is van WIKI: Een slendang of draagdoek is een doek, waarmee een ouder een baby of peuter op zijn lichaam kan binden en zo kan dragen.
De doek is ongeveer 2 meter lang en 1 meter breed, en van dunne, stevige stof gemaakt. Hij wordt over de ene schouder en onder de andere arm door geknoopt, waarbij de baby als in een soort hangmat tegen de borst ligt.
Met enige oefening kan de baby in de slendang worden gevoed. Doordat de baby in de slendang dicht bij de moeder wordt gedragen, produceert zij meer prolactine, een hormoon dat de melkproductie reguleert. Ook wordt het voor de moeder makkelijker te constateren wanneer de baby wil drinken.
De selendang is ook een traditioneel kledingstuk voor mannen en vrouwen. Het is een, meestal gebatikte, doek die over de schouder wordt gedragen.

Hieronder een demonstratie hoe de selendang te gebruiken bij baby’s.


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.