Auteursarchief: Oost Java Info

Over Oost Java Info

Berichten uit een javaanse desa bij Jember, Oost Java, door een nederlander, die in de desa woont.

Het weer: ijzig koud (24 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor suhu  dingin manusia

Staat ons dit hier ook te wachten ?

Terwijl nederland zich opmaakt voor een hete week, slaat in mijn regio de kou toe; vanmorgen om 05.30 uur was het op mijn terras 22 C. Voor hier is dat gewoon erg koud. Op de sawah’s zal het nog veel kouder zijn.
In Malang en Yogyakarta is het kouder dan normaal, vooral in de vroege ochtend en de avonden. In Malang is 15,6 C gemeten en in Yogyakarta 18 C (normaal voor deze tijd is 20-21 C).
Als ik ’s avonds op de brommer naar de Alfamaret-supermarkt wil, is een jasje zeker niet overdreven.
De koudste tijd van het droge seizoen moet nog komen, dat zal eind july/eerste helft augustus zijn.

Merkwaardig, hoe de temperatuursbeleving verschilt: in nederland is 22 C in de ochtend buitengewoon aangenaam, ramen en deuren kunnen open, koffie in de tuin of terras.
Hier is 22 C gewoon koud; mensen gebruiken handschoenen, jasjes en wollen mutsen. Als ik bij deze temperatuur op mijn terras kofie drink in de vroege ochtend, heb ik kippevel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Maaltijd vandaag (23 juni 2019)

De middagmaaltijd vandaag was zoals gebruikelijk zeer eenvoudig en bestond uit:

– witte rijst,
– gebakken ei,
– 2 stukjes gefrituurde tempe,
– koro Jawa met sambal als groente.

Koro Jawa is in het nederlands, voorzover ik het heb begrepen, “Lima-boontjes”. Het zijn geen spercieboontjes of doperwten.

Koro Jawa (lima-boontjes)


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Afspraken en wachten (22 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor ruang tunggu kantor penuh

Een wachtkamer

Het nakomen van afspraken in Nederland is buitengewoon belangrijk. Het niet nakomen van afspraken kan ernstige consequenties hebben, zoals verlies van vriendschap, boetes of andere sancties. Komt men een afspraak niet na, dan valt er veel uit te leggen; het aanbieden van excuses is op zijn plaats.

In Indonesie gaat het er anders aan toe. Afspraken zijn hier een voornemen. Er worden afspraken gemaakt, maar of deze worden nagekomen, staat niet vast. Er kan immers van alles gebeuren tussen het maken van de afspraak en de afspraak zelf: er kan onverwacht bezoek komen, iemand in de buurt is overleden, men is de afspraak gewoon vergeten (“lupa”). Het niet nakomen van een afspraak, omdat men die is vergeten, is niet verwijtbaar, het kan iedereen overkomen.
Met instanties (zoals een bank, gemeentehuis, ziekenhuis) worden ook  afspraken gemaakt; maar ook in deze gevallen kan het zijn, dat men vaak (erg) lang moet wachten totdat men aan de beurt is.
Bij 2 ziekenhuizen in Jember (bij andere ziekenhuizen weet ik het niet) kan men sinds enige tijd tijd afspraken maken via een app (Jember Klinik) of via Whatsapp (Kaliwates). Een grote verbetering, aangezien men vroeger vaak uren moest wachten, totdat men aan de beurt was.
Bij vele instanties kan men terecht zonder afspraken; wel is het nu vrijwel algemeen, dat men een nummer moet trekken voor wanneer men aan de beurt is. Is het getrokken nummer nog lang niet aan de beurt, dan kan men even elders bv. een boodschap doen.

Wachten, soms urenlang, kunnen de indonesiers als de besten. Nimmer hoort men geklaag of gemopper. Men zit de tijd rustig uit, al dan niet met een slaapje in de stoel. Steeds is vlakbij (soms zelfs in het gebouw waar men moet wachten) een warung, waar men terecht kan voor drinken en wat snacks. De meeste wachtenden zijn druk met hun mobiel, vooral met Facebook en Whatsapp.
Een slaapje doen kunnen de indonesiers ook als de besten; in een stoel, in een becak, op een plank bij een warung, op de grond op plastic.

Het respect voor hogergeplaatsten (dat is onder meer een ambtenaar) is groot in Indonesie. Vooral bij mensen uit de desa zal het niet opkomen, om hun beklag te doen of om met stemverheffing te spreken tegen hogergeplaatsten als de zaken niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen. Ook beklag doen bij zeer lang wachten is er niet bij.
Aldus kunnen de hogergeplaatsten rustig verder “werken”, zij hebben van de “gewone mensen” niets te vrezen. Voor mij is dit vaak een doorn in het oog, alleen past het mij niet, om zonodig op te treden; dit moet echt van de indonesiers komen.
De vaak zeer trage en ongeinteresseerde ambtenarij is ook bv. de burgemeester van Surabaya, mevr.Tri Rismaharini, een doorn in het oog. Van haar is bekend, dat zij regelmatig de burelen van ambtenaren controleert en daarbij in grote woede kan ontsteken, als zij vindt, dat men daar niet adequaat werkt; woede-uitbarstingen van haar zijn te zien op verschillende Y-tube filmpjes. Overigens is deze burgemeester zeer populair bij de mensen in Surabaya. Er zijn meer voorbeelden van burgemeesters en bupati’s (districts-bestuurders), waaronder nogal wat vrouwen, die zeer kwaad kunnen worden en drastisch optreden.
Als men deze vrouwelijke burgemeesters en bupati’s ziet optreden, dan is wel duidelijk, dat een vrouw met hoofddoek hier geen tweede-rangs burger is, zoals velen in nederland stellen. De meestal mannelijke ambtenaren, tegen wie zij tekeer gaat, staan er beteuterd bij.

In nederland mag de arbeids-moraal dan hoger zijn dan indonesie, ik zelf heb echter de nodige ontmoedigende ervaringen met de nederlandse ambtenarij; het gaat dan ook onder meer om afspraken niet nakomen: 7 x bellen met nederland, omdat men steeds “vergeet” een bevestiging te sturen, 3 verschillende antwoorden van 3 medewerkers op een vraag mijnerzijds, medewerkers die beloven terug te bellen hetgeen niet gebeurt etc.
Ondanks alle ergernis (bij mij althans) omtrent lange wachttijden in Indonesie, maakt de vriendelijkheid van de vele wachtenden veel goed; een paatje hier en daar, een snackje.

Een zeer boze Tri Rismaharini, burgemeester van Surabaya


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Recept: Telor Asin (zoute eieren)

Vandaag hadden we achter ons huis in de schuur 15 verse eenden-eieren. Besloten werd, om er “telor asin” van te maken, een bekend ei-gerecht. Er bestaan ook recepten om het op een nederlandse manier te doen, maar hier geef ik weer, hoe het in de desa gaat. Deze zoute eieren kunnen vaak ook op de markt worden gekocht.

Een rode baksteen wordt fijn gewreven tot poeder. De poeder gaat in een emmer.

———————-
1 kilo zee zout mengen met de poeder

————————–
Wat water erbij, zodat er een brij ontstaat

————————-
De eieren in een bak doen, en bedekken met de brij

————————
De bak met de eieren 2 weken wegzetten, daarna kunnen ze worden gekookt en gegeten.

 


 

Categorieën: Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer en einde Lebaran (9 juni 2019)

Het  strooien van kunstmest op de sawah’s, heel vaak nog met de hand.

Inmiddels is het droge seizoen aangebroken. Het droge seizoen is tevens het “koude” seizoen; de temperaturen rond het middaguur zijn 29-31 C; de ochtenden zijn erg fris met 23-24 C. De avonden zijn zeer aangenaam met 26-27 C. Zo nu en dan kan er wat regen vallen, maar dat is dan van korte duur. Overdag komen wolkenvelden voor.
De sawah’s staan er prachtig bij. De rijstplantjes zijn nu enkele weken oud en hebben al een redelijk formaat. De boeren hebben niet al te veel te doen. Wel wordt elke dag door de sawah’s “gepatrouilleerd” om te kijken hoe de zaak ervoor staat (zijn er ziektes, muizen, een dijkje verstevigen).

Lebaran begint aan zijn einde te komen. Tot en met vandaag (zondag) was het erg druk op de weg; ieder op bezoek bij een ander. Maar vanaf morgen zal het gewone leven langzamerhand weer op gang komen. Gewoonlijk staan voor Lebaran 2 vrije dagen; maar de president heeft de Lebaran-vakantie verlengd tot en met vandaag.
In mijn desa begint het normale leven ook weer langzaam op gang te komen. De afgelopen dagen waren veel warungen en winkels gesloten, evenals vele werkplaatsen. De markt was wel open, maar met beperkt aanbod.

De thuisreis van de vele Lebaran-gangers zal, net zoals de heenreis, veel beter verlopen dan de afgelopen jaren, vanwege de vele 4-baans snelwegen, die in gebruik genomen zijn. Jawa stond op zijn kop, maar wordt langzamerhand weer normaal.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Ongekend goed verlopen Lebaran-verkeer, 80% minder ongevallen (7 juni 2019)

Op Java waren de afgelopen week 15-20 miljoen mensen onderweg naar hun thuis-desa, om daar Lebaran te vieren met familie. Tot dit jaar waren er steeds zeer veel ongelukken, en dodelijke slachtoffers in het verkeer. Het Lebaran-verkeer was vaak dramatisch.
Dit jaar zijn veel 4-baans snelwegen in gebruik genomen; alle grote steden op Java zijn nu met elkaar verbonden door 4-baans snelwegen.
Door het in gebruik nemen van deze 4-baans wegen is het “Lebaran-verkeer” buitengewoon goed verlopen; het aantal ongevallen is met 80 % gedaald vergeleken met de afgelopen jaren. Ook het aantal dodelijke slachtoffers is fors gedaald. Het aantal files op de weg was minimaal.
Het aantal binnenlandse vluchten is fors gedaald, vanwege de hoge prijzen van de vluchten. De regering is bezig om de prijzen voor binnenlandse vluchten omlaag te krijgen.
Maar het zeer goed verlopen Lebaran-verkeer is spectaculair.

Het is jammer, dat in Nederland geen aandacht is voor wat er in Indonesie momenteel gaande is: nationale ziektekosten-verzekering voor iedereen, aanleg spoorwegnet op Sulawesi, aanleg tientallen airports in heel Indonesie, aanleg Trans-Sumatera snelweg (2500 km.), kosten onderwijs drastisch omlaag voor ouders met kinderen etc. etc.
Nederland is slechts geinteresseerd in de vraag, of het aantal hoofddoekjes al dan niet afneemt; een buitengewoon dankbaar onderwerp om over te schrijven: de schrijver krijgt aandacht, komt in praatprogramma’s, en sociale media etc. Bijna alles, wat deze would-be desdundigen schrijven over Indonesie, is volslagen onzin en dient slechts 1 doel: in de aandacht komen van de media voor een goede carriere. Deze schrijvers zijn ook in het geheel niet geinteresseerd in Indonesie, ze zijn alleen geinteresseerd in veel aandacht krijgen en dat lukt velen goed met het schrijven van onzin.
Gelukkig is nederland voor Indonesie slechts een zandkorrel; onder meer China, Japan en Korea zijn de partners van Indonesie, waar het gaat om het bouwen aan de toekomst van Indonesie. Indonesie heeft nederland helemaal niet nodig. Zo liggen de feiten.


Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lebaran (5 juni 2019)

Buurtbewoners voor mijn huis, tijdens de rondgang door de buurt ter gelegenheid van Lebaran.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een gezegend Suikerfeest, Eid Mubarak ! (5 juni 2019)


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Idul Fitri, Lebaran, het Suikerfeest !

Het is nu dinsdagavond hier, 20.30 uur. Zojuist passeerde een kleine, doch zeer luidruchtige stoet met luidsprekers op een truck, mijn huis. Uit de luidsprekers klonken religieuze liederen en recitaties. Lebaran is begonnen. Om 18.00 uur was er het avondgebed (maghrib) in de kleine moskee achter mijn huis en daarna zijn de feestelijkheden voor Lebaran dus begonnen. Het is een drukte van belang in de desa. De drukte zal ongeveer 2 weken duren, daarna zal de rust weer terugkeren.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verloop van het “Lebaran-verkeer” op Java (3 juni 2019)

De traditionele Takbir vindt morgen ook in de desa plaats

De grootste drukte op Java is inmiddels achter de rug. De meeste mensen zullen gearriveeerd zijn op hun plek.
Ondertussen hebben overheidsinstanties, waaronder de politie, bekend gemaakt, dat het “Lebaran-verkeer” zeer goed is verlopen dit jaar. Er waren veel minder files; de in gebruikstelling van de 4-baans snelweg Jakarta-Surabaya met de vele aftakkingen naar andere grote steden (zoals Malang, Surakarta, Semarang en meer, ook 4-baans wegen) hebben het Lebaran-verkeer goed doen verlopen. Een ander gevolg van de in gebruikname van de snelwegen is een drastische vermindering van binnenlandse vluchten op Java. Mensen geven de voorkeur aan vervoer per auto.

Morgen (dinsdag) is het de laatste dag van de Ramadan. Het wordt overal een zeer drukke dag; de laatste boodschappen moeten gedaan worden, in en om huis moet het netjes zijn. Zelf ga ik morgenochtend naar de markt in Semboro voor wat lekkere aankopen en daarna maak ook ik het huis aan kant.
Na het avondgebed rond 18.00 uur (Maghrib) zullen de mensen de straat op gaan; er zal vuurwerk worden afgestoken, en er vinden rondgangen plaats met fakkels (Takbir). Woensdagochtend rond 06.00 uur naar de moskee, en dan is het helemaal Lebaran.


 

Categorieën: Islam / Religie | Tags: | Een reactie plaatsen

Video-beelden van de Lebaran-exodus op Java (2 juni 2019)

Dit weekeinde zijn zo’n 15 miljoen mensen op Java onderweg naar hun geboorteplaats om woensdag het Suikerfeest te vieren bij familie.
Hierbij wat korte video-beelden van de enorme drukte op de wegen.


 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lebaran-exodus begonnen (31 mei 2019)

De foto hierboven is genomen bij Cikampek Toll Road bij Jakarta. De 4-baans snelwegen zijn toll-roads, waarvoor betaald moet worden.

De massale exodus van vele miljoenen mensen, vooral uit Jakarta, om in hun geboorte-plaats Lebaran te vieren, begint op gang te komen. De politie en het leger zijn paraat om ervoor te zorgen, dat de exodus goed zal verlopen.
In mijn desa zijn de eersten al teruggekeerd; een groot aantal werkt op Bali. Overdag is het nog rustig in de desa, maar na het avondgebed om 18.00 uur begint er al enige (vrolijke) spanning te ontstaan: er wordt hier en daar al vuurwerk afgestoken door de jeugd, en mensen groepen samen bij een warung of gewoon voor het huis.
Niet alleen zijn er al veel mensen onderweg, thuis moet ook nog een en ander worden gedaan: een likje verf, de tuin netjes, en veel boodschappen doen voor de vele gasten die langs zulllen komen. Op de pasar en in vele supermarkten zijn grote hoeveelheden snacks  in allerlei soorten te koop.
Aanstaande woensdag na het avondgebed om 18.00 uur is het dan Lebaran. De dag begint hier met de avond van tevoren: maandagavond = malam selasa (de nacht van dinsdag). Woensdag (5 juni) begint met malam rabu (de nacht van woensdag) op dinsdagavond (voor ons).
Dinsdagavond zijn er optochten, en woensdagochtend is het in alle vroegte naar de moskee. En hierna begint het echte feestvieren, dwz. de buurtgenoten worden gefeliciteerd, mensen komen langs voor felicitaties en een snackje. Het zal een drukte van belang zijn in de desa.

Afbeeldingsresultaat voor mudik 2019

 


 

Categorieën: Islam / Religie, Landelijk en politiek | Tags: , | 1 reactie

Telecommunicatie en nostalgie (25 mei 2019)

Een ouderwetse telefoon-centrale

Eind 50-er jaren van de vorige eeuw (ik woonde met mijn ouders in Utrecht) kregen wij telefoon thuis, zo’n hangtoestel aan de muur in de gang. Het was bijna een heilig voorwerp; aanraken, zelfs ernaar kijken was geheel uit den boze en het ontbrak er nog maar aan, dat het ding op een altaar stond. Bellen met duitsland ging via de operator en het kon een tijd duren voordat er verbinding was. Er waren toen niet veel mensen, die een telefoon thuis hadden.
De telefoongesprekken werden tot stand gebracht via de telefooncentrale, waar telefonistes zeer druk in de weer waren met het verplaatsen van vele stekkertjes in een groot scherm met heel veel gaatjes. Een combinatie van stekkertjes en bepaalde gaten leverde een verbinding op.
In die tijd waren er ook nog geen supermarkten; je kocht koffie per ons (of minder) bij de kruidenier (in een puntzak). Kassa’s waren prachtige apparaten met een slinger en een bel.
Het was ook de tijd, dat tijdens voetbalwedstrijden 1 of hooguit 2 agenten rondom het speelveld wandelden met de handen op de rug.
Koffie-zet apparaten waren er nog niet. Het NS-station Meppel was beroemd om de koffie, die aangeboden werd door koffieverkopers, die langs de treinen liepen met een wagentje of een dienblad.
Indonesie was toen voor mij een ver-van-mijn-bed show; niemand van mijn familie had contacten met Indonesie; ik had er nauwelijks van gehoord. In de laatste klas van de lagere school kwam ik te zitten vlakbij 2 jongens, die afkomstig waren van de Molukken; dit was mijn eerste contact met Indonesie, een onbereikbaar ver land. Een vakantie naar Frankrijk was toen al heel wat en alleen voor hen, die geld hadden.

Jakarta toen en nu. Op de linkerfoto duidelijk te zien, dat Jakarta nog een kampong-stad was.

In 1979 was ik voor de eerste keer in Indonesie. In Jakarta stonden slechts een paar grote gebouwen (o.m. Hotel Indonesia, Dep. Store Sarinah, President Hotel). Jakarta was een verzameling kampongs, er waren geen wegen met viaducten of fly-overs; file’s bestonden niet. Het vliegveld (Halim Perdana Kusuma) sloot in de loop van de avond. Het huidige vliegveld Soekarno-Hatta werd pas in gebruik gesteld in 1985. De vlucht van Amsterdam naar Jakarta kon wel 24 uur duren, er moest 2x onderweg gestopt worden om bij te tanken. Bali was nog een rustig oord, met een beperkt aantal toeristen. Iin Kuta was nog geen hoogbouw, maar er waren talloze kleine bungalowtjes (bv. Poppies Gang).
Internet en mobiel bellen was er nog niet. Het versturen van telegrammen gebeurde veel. De alom betrouwbare Blue Bird taxi’s waren er toen al wel. Bali was nog geen toeristen-bestemming. Geld pinnen “uit de muur” was er niet, je moest Traveller-cheques meenemen en die bij een bank omwisselen in valuta.
Op een dag wilde ik bellen met nederland. Ik moest daarvoor in de ochtend naar het grote postkantoor; het nummer, dat ik wilde bellen in nederland, werd genoteerd en mij werd gezegd, dat ik eind van de middag weer terug moest komen. Toen ik weer in het postkantoor was, moest ik na een tijd wachten naar een telefooncel; op een gegeven moment werd gezegd, dat ik de hoorn kon opnemen, en toen hoorde ik: “this is singapore”, “this is delhi”, “this is frankfurt”, dit is amsterdam”, “dit is groningen, U kunt nu spreken”. Ook hier een echte telefooncentrale met telefonistes, die zeer druk in de weer waren met stekkertjes in een groot scherm met gaatjes.
Overal in ìndonesie waren toen de “wartels” (warung telpon), waar je kon bellen en gebeld worden. Na 1990 kwamen de eerste mobieltjes; je kon er alleen mee bellen en berichten versturen. Pas na 2005 kwamen langzamerhand de i-phones.
Digitale foto’s maken was er niet bij tijdens het verblijf in Indonesie; digitaal foto’s maken bestond nog niet. Je had film-rolletjes voor je toestel, en als het filmpje vol was, kon je in een foto-toko de filmrolletjes laten ontwikkelen; dat duurde eerst wel een week, later waren ze dezelfde dag klaar.
Brommers (motoren) waren er niet, je kon overal komen met de bemo (minibusjes). De bemo’s zijn er nu nog wel, maar alleen op grote wegen. Naar mijn desa en andere desa’s in mijn regio gaan geen bemo’s meer; vrijwel iedereen heeft nu een brommer. Wel zijn er steeds meer gemotoriseerde becak’s, die de plaats ingenomen hebben van de bemo’s. Met een gemotoriseerde bemo kun je bv. naar een desa 10 km verder.
In heel Zuid Oost Azie rijden ontelbaar veel motoren; het is het meest gebruikte vervoermiddel in Indonesie. Bijna iedereen koopt ze op krediet.

Voorloper van de supermarkt: de kruidenier

In 2006 was ik voor langere tijd in Indonesie. Jakarta was inmiddels een enorme wereldstad geworden, met erg veel hoge gebouwen, grote supermarkten, wegen met viaducten en fly-overs en vele, vele file’s. Het vliegveld Sukarno-Hatta was inmiddels een grote moderne luchthaven geworden. Het massa-toerisme naar Bali was op gang gekomen, maar nog niet met de huidige aantallen. Geld pinnen “uit de muur” was mogelijk.
Er waren al wel mobieltjes, (alleen bellen en sms-sen), maar bijna nog geen I-phones. Het bellen met nederland was nog steeds lastig. Het kon via een speciaal nummer op mijn mobiel, maar de verbinding was slecht. Na 2005 kwamen langzamerhand de i-phones.
Internet was er al wel, overal waren internetcafe’s, waarmee je het contact met het thuisfront kon onderhouden.

Nu, in 2019, is Jakarta een gigantische wereldstad met plm. 30 miljoen inwoners. Miljoenen buitenlanders gaan jaarlijks naar Bali; steeds meer zorgen in Bali over de balinese culuur, die aan alle kanten wordt bedreigd. Op Java worden veel 4-baans snelwegen in gebruik gesteld en op Sulawesi worden spoorwegen aangelegd.
Internet en i-phones zijn alom in gebruik in Indonesie. Sinds een paar jaar zijn er I-phones en allerlei apps, waaronder Whatsapp, waarmee je gratis kan bellen. De beeld- en geluidskwaliteit is zeer goed. En van deze apps (vooral Whatsapp en Line) wordt in Indonesie zeer veel gebruik gemaakt. De jongeren hebben bijna allemaal I-phones; laptops zie je heel weinig, want met de mobieltjes kun je bellen, bankzaken doen, mailen en meer. Een laptop is voor de meeste mensen niet nodig. De meesten kopen een i-phone op krediet.
De “wartels” en internetcafe’s zijn nu verleden tijd in Indonesie.

Mijn kleinzoon is nu 1 jaar en 2 maanden. Elke dag komt hij een paar keer op mijn kamer, en dan kijken we samen wat kinderfilmpjes. Als het filmpje hem niet bevalt, maakt hij dat terdege duidelijk. Inmiddels begint hij in de gaten te krijgen, dat je door met een vinger over het scherm te bewegen, een ander filmpje kunt zien. Het zal niet lang meer duren, of hij kan het mobiel zelf bedienen.

Kassa uit de goede oude tijd


 

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Een reactie plaatsen

De toestand in Indonesie (19 mei 2019)

De elite-eenheid van de politie, Densus 88, doet arrestaties in Bogor.

Op 17 april jl. zijn er presidents-verkiezingen geweest in Indonesie. Op 22 mei aanstaande wordt de officiele uitslag bekend gemaakt.
Volgens alle peilingen en voorlopige uitslagen zal de huidige president Jokowi gaan winnen met plm 55% van de stemmen.
Zijn tegenstander echter, Prabowo, heeft de overwinning opgeeist. Hij spreekt dreigende taal, vertrouwt de tellingsburo’s niet. Hij steunt onder meer op “randgroep” extremistische islam-groeperingen, zoals de beruchte FPI.
Bij de verkiezingen in 2014 heeft hij ook van Jokowi verloren.
Er is spanning in het land met de officiele uitslag in het verschiet. De politie in Jakarta heeft duizenden agenten extra in dienst; op heel Java zijn tientallen terroristen opgepakt.
In mijn regio is er niets van te merken. Jokowi houdt zich rustig.
We zulllen zien, hoe het verder gaat.


 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.