Diversen

Even geen berichten – laptop in reparatie (24 juni 2022)

Het beeldscherm van mijn laptop doet het niet. De laptop is door de winkel gestuurd naar het Service Centre in Surabaya. Gelukkig is er nog garantie op de laptop.

Ik verwacht de laptop weer terug 2/3 july. Tot die tijd dus geen berichten.

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Instagram

Er zijn nieuwe foto’s op Instagram: https://www.instagram.com/paul.kijlstra/


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Een gezegende Idul Fitri (2 mei 2022)

Een gezegend Idul Fitri, Eid Mubarak.


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Oost Java Info ook op Instagram

Oost Java Info is ook op Instagram:  https://www.instagram.com/paul.kijlstra/


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

“Zullen we (wil je) er over praten ?” (27 jan. 2022)

Als je in Nederland ergens over in zit, of iets als een probleem ervaart, dan is het de nederlandse cultuur, om met iemand in gesprek te gaan; vrienden, ouders of een vertrouwenspersoon.
Het is niet goed, om te blijven piekeren over problemen; blijven piekeren kan leiden tot stress en een niet-goed welbevinden.
Het is goed om over problemen te praten.

Bij de javanen ligt dat heel anders. Over problemen, die iemand heeft, wordt in het geheel niet gesproken. Zelfs mijn javaanse zoon hult zich in stilzwijgen, als hij ergens mee zit. Ik zie aan hem, als er wat is; hoe vriendelijk en begripvol ik hem uitnodig om te praten, praten gebeurt niet.
Soms loopt er ’s avonds in het donker iemand langs mijn huis alleen te wandelen; de mensen bij mij thuis zeggen dan, dat die persoon problemen en stress heeft.
Laatst zat mijn buurmeisje (plm 17 jaar) erg te huilen op het terras van haar woning. Geen idee wat er aan de hand was, ook anderen wisten het niet en voelden ook geen behoefte om even naar haar toe te gaan. Als ik dan vraag, of zij niet met niemand kan praten, is het antwoord, dat dat geen gebruik is onder de javanen.
Over verdriet wordt ook niet gesproken; men lost het alleen op.

Meer dan 10 jaar woon ik nu samen met javanen in mijn desa; en ik vind het nog steeds erg lastig, dat er niet over problemen (probleempjes) gepraat kan worden.
Meermalen heb ik mijn javaanse zoon en anderen uitgelegd, dat praten over problemen zegenrijk kan werken. Je kunt de dingen misschien weer anders zien of tot een oplossing van het probleem komen. Maar dat wil er bij de javanen niet in.

Ook ik heb wel eens (niet vaak gelukkig) een sombere bui, maar ik kan dan ook bij niemand terecht. Voor een gesprek(je) moet ik terecht bij nederlanders, die ik ken. De mensen bij mij thuis zien, dat ik die dag wat somber ben, maar niemand zal vragen wat er aan de hand is.

Ook tijdens bezoeken wordt niet over problemen gepraat, zoals eventuele misstanden in de desa, sociale poblemen in de buurt en zo. Een bezoek dient vriendelijk te verlopen, zodat de gasten met een goed gevoel weer naar huis kunnen.

Praten over problemen is not-done. Erg lastig voor iemand, die uit een praat-cultuur komt.


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Ervaring met ziekenhuis Kaliwates in Jember-stad (20 jan. 2022)

Een 2-persoons kamer in Kaliwates

Op 22 dec. 2021 berichtte ik (https://oostjava.info/2021/12/22/een-ongeval-dec-2021/) over mijn valpartij met de motor. Gevolg was een lelijke brandwond aan mijn enkel.
De behandeling van de wond door de dokter umum (huisarts) in mijn desa schoot niet op.
Ik heb daarom besloten, naar een chirurg te gaan; een verwijsbrief van de dokter umum is niet nodig.
Ik ging allerleerst naar de afd. Chirurgie van het Siloam ziekenhuis in Jember-stad; een ziekenhuis, dat als een van de zeer weinige ziekenhuizen in Indonesie niet is aangesloten bij de BPJS (de ind. ziektekosten-verzekering). Siloam is een internationale keten, met eigen prijzen voor medische behandelingen. Mijn wond werd onderzocht, behandeld en vebonden. Men vond een operatie noodzakelijk, de kosten daarvan zouden ongeveer 60 – 90 miljoen rupiah bedragen. Ik ben hier niet op ingegaan. Siloam maakte overigens een zeer goede indruk, schoon, professionele chirurg.

Vervolgens heb ik een Surat Rujuk (verwijsbrief) gehaald bij de Puskesmas in mijn desa. Een Surat Rujuk is nodig, als men in aanmerking wil komen voor vergoeding door de BPJS. Met deze surat kon ik terecht bij ziekenhuis Kaliwates in Jember-stad. Kaliwates is aangesloten bij de BPJS, zoals bijna alle ziekenhuizen in Jember-stad.
De chirurg van Kaliwates onderzocht mijn wond, behandelde die en vond een operatie noodzakelijk. Ik heb besloten om mij te laten opereren in Kaliwates. Dat gebeurde 2 dagen na mijn bezoek aan de chirurg (dr. Samsul). Ik ben 3 dagen in het ziekenhuis geweest.
Om een lang verhaal kort te maken, ben ik dus geopereerd in Kaliwates. Ik was bij de BPJS verzekerd voor klas 1, dat betekent dat ik kwam te liggen op een kamer voor 2 patienten met AC (en zit-toilet en douche). Opname, onderzoeken en de operatie verliepen professioneel.
Nieuw in Indonesie is, dat voor veel operaties verdoving middels de rugge-prik (lumbaal-punctie) is voorgeschreven; pijnloos, maar ik vond het zeer vervelend om met een verdoofd onder-lichaam te liggen.
Drie keer per dag kreeg ik een maaltijd, waarschijnlijk zeer gezond, maar vrij smakeloos (vrijwel geen zout en kruiden).
Bij het ontslag uit het ziekenhuis kreeg ik medicijnen mee, alsmede het hele medische dossier. Alles werd betaald door de BPJS.

Ik heb geen enkel verschil gemerkt tussen de behandeling in het particuliere en dure Siloam ziekenhuis en ziekenhuis Kaliwates (BPJS). Alleen zou Siloam mij 60-90 miljoen rupiah gekost hebben en Kaliwates was gratis.

De BPJS startte in 2014, toen was er nog verschil in behandeling tussen BPJS en een particulier ziekenhuis. Dat verschil is er nu niet meer. Vrijwel alle ziekenhuizen in Indonesie zijn aangesloten bij de BPJS, en de meeste indonesiers zijn lid van de BPJS.

Ziekenhuis Kaliwates is een vrij nieuw ziekenhuis; het is er zeer schoon, goed in de verf en het personeel is zeer vriendelijk. Het verplegend personeel bestaat uit mannen en vrouwen.

Anders dan in Nederland:
De verzorging van de patient in het ziekenhuis is een zaak van de familie. Zij wassen en kleden de patient, houden in infusen in de gaten en kopen eten en snacks. Op elke kamer waren familieleden van de patient, die daar ook bleven slapen. Zij nemen dan matrassen, kussens etc etc mee naar het ziekenhuis. Als je niemand bij je hebt in het ziekenhuis (familie, vrienden), dan heb je een probleem; wie helpt je met wassen, wie doet boodschappen voor je ?

Je kunt in Indonesie “medisch shoppen”. Bevalt een dokter of ziekenhuis niet, dan ga je naar een ander. Verwijsbriefjes bestaan niet, er is alleen maar de Surat Rujuk om voor de BPJS in aanmerking te komen.

Al met al had ik een zeer goede ervaring met het ziekenhuis Kaliwates.
Echter, een verblijf in een ziekenhuis vind ik oer-vervelend, het is je tijd uitzitten / uitliggen. Gelukkig is er het mobieltje voor internet.

De verplegers-post op de afdeling

————————–
De zithoek op de afdeling

————————–
Gang met patienten-kamers; links was mijn kamer


Categorieën: Diversen | 1 reactie

Paar dagen geen corona-updates (18 jan. 2022)

In verband met een operatieve ingreep, verblijf ik een paar dagen in het Kaliwates ziekenhuis te Jember-stad.

—–‐–‐———–

Lees verder
Categorieën: Diversen | 2 reacties

De beste wensen voor 2022

De beste wensen voor het nieuwe jaar 2022 !


 

Categorieën: Diversen | 1 reactie

Prachtige cultuur op de Molukken (4 dec. 2021)

De Cakalele

Indonesie is meer dan alleen Java; daarom maak ik zo nu en dan een uitstapje op dit blog naar andere culturen in Indonesie. Vandaag de Molukken.

Indonesie is het thuisland voor ruim 1300 “suku’s” (volkeren, stammen). De grootste suku in Indonesie zijn de Javanen (100 miljoen), de kleinste suku bestaat uit tientallen mensen.

De moderne tijd (internet, mobiele telefoon, sociale media) is ook doorgedrongen tot de meeste suku’s. Toch blijft veel van de oude cultuur bewaard. Op speciale dagen, zoals bij huwelijken, ontvangst van gasten, en op religieuze feestdagen is vaak veel van de oude cultuur te zien, zoals dansen, adat-kleding, traditionele begroetingen en meer. De jeugd doet volop mee en keer zich niet af van de plaatselijke culturen.

De Molukkers hebben een bijzonder oude cultuur. Ook op de Molukken is de moderne tijd volop doorgedrongen. Toch is ook daar veel van de oude cultuur bewaard gebleven, zoals onder meer de bekende cakalele-dans.

Wat meer over de cakalele-dans.
De Cakalele is een oorlogsdans, die wordt uitgevoerd door mannen en vrouwen. De cakalele werd vroeger gedaan als voorbereiding op de echte strijd of als men op jacht ging om koppen te snellen.
Tegenwoordig wordt de cakalele-dans gedaan bij speciale gelegenheden, zoals huwelijken, installatie van een lokale raja, ontvangst van bijzondere gasten.

De dansers zijn gekleed zoals de voorouders van de Molukkers, de Alfoeren. Ze dragen een lendendoekje (tjawat of tjidako), een rode band om het hoofd en om de armen en polsen (de kain berang) en tooien zich met kralen en kettingen en slagtanden van wilde zwijnen als amulet.
De dansers zijn gewapend met een salawaku (schild), versierd met parelmoer, en een parang (zwaard). Ze gaan in twee rijen tegenover elkaar staan. Dan gaan ze afwisselend in de aanval en in de verdediging, wat een spectaculair gezicht is.
De cakalele wordt begeleid door de tifa en de gong.
Bij de islamitische cakalele zijn de dansers volledig gekleed in kleding die herinnert aan de vroegere aanwezigheid van de Europeanen. Ze dragen bijvoorbeeld Portugese helmen.

Video cakalele-dans

 


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Nieuwe Panglima voor het indonesische leger (23 nov. 2021)

Muhammad Andika Perkasa, Panglima Tentara Nasional Indonesia

Indonesie heeft een nieuwe opperbevelhebber (Panglima) van het leger. Het is geworden 4-sterren generaal Muhammad Andika Perkasa (56 jaar). Hij is deze week geinstalleerd door president Jokowi, nadat het Parlement accoord was gegaan met zijn aanstelling.

Nadat hij in 1987 zijn studie aan de Militaire Academie voltooide, begon hij zijn carrière bij de infanterie en werd in 1987 voor het eerst aangesteld bij de 2e Groep Para Commandos, het Commando van de Special Forces van het leger. Daarna vervolgde hij zijn studie gedurende acht jaar in de Verenigde Staten. Hij werd in 2014 de bevelhebber van de presidentiële veiligheidstroepen en zag zijn carrière snel groeien. Hij bekleedde belangrijke en strategische posities en werd binnen vijf jaar gepromoveerd van een brigadegeneraal met één ster tot een generaal met vier sterren.

Voor het proces, dat leidde tot zijn benoeming, was op de landelijke TV veel aandacht. Er waren meerdere kandidaten. Toen hij medisch gekeurd moest worden voor zijn benoeming, werd dit rechtstreeks uitgezonden op de TV.

Het tekenen van de benoemingsbesluiten


Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Nieuwe foto’s op Instagram (6 sept. 2021)

Regelmatig verschijnen er nieuwe foto’s omtrent het leven in mijn desa op Instagram.
Niet alle foto’s komen op dit blog.
Wilt U bijblijven, kijk dan regelmatig op Instagram.

Voor Instagram, klik hier


 

Categorieën: Diversen | Tags: | Een reactie plaatsen

Sterke en machtige vrouwen: Ci Xi, keizerin van China (1861-1908)

Door de corona-crissis op Java (en heel Indonesie) leef ik momenteel vrijwel geisoleerd in mijn eigen huis. Behalve het U op de hoogte houden van de ontwikkelingen omtrent corona, heb ik nu weinig stof voor berichten over het desa-leven. Vandaar de komende tijd een uitstapje naar andere onderwerpen.

Deze keer een onderwerp, dat niets met Indonesie te maken heeft, maar wel met een sterke en machtige vrouw, die mij al lang fascineert, nl. de keizerin van China, Ci Xi. Bijna 50 jaar (1861 – 1908) heerste zij over China en trotseerde zij alle stormen, waar zij in terecht kwam: opstanden, oorlogen met westerse imperialistische machten, pogingen tot staatsgreep, op de vlucht voor de barbaren uit het Westen en meer. Zij stond bekend om haar afkeer van de blanke barbaren uit het Westen.
Vele tientallen jaren werd zij in de literatuur bijna als een monster afgeschilderd. De laatste decennia zijn de oordelen omtrent Ci Xi milder aan het worden en worden ook positieve kanten van haar vermeld.
Zij zetelde in de Verboden Stad in Peking en haar hofhouding bestond uit honderden eunuchen, het aantal van 3000 eunuchen wordt ook vermeld.
Ik was indertijd in de Verboden Stad, en heb daar de verblijven van Ci Xi kunnen zien, imponerend.

Keizerin-weduwe Cixi poseert als diplomatieke geste met vrouwen van buitenlandse gezanten in Leshoutang, het zomerpaleis in Peking, circa 1903-04

———————————

Ci Xi (Chinees: 慈禧, Cíxǐ of Tzu Hsi) (Peking, 29 november 1835 – Verboden Stad, 15 november 1908) was keizerin-regentes van China tijdens de Qing-dynastie. Tussen 1861 en 1908 bestuurde ze onofficieel de Qing-dynastie.

Ci Xi was de dochter van Hui Cheng, een lage ambtenaar van de Mantsjoe Yehenara stam. In de lente van 1852 vond zoals gebruikelijk de landelijke selectie plaats waarin jonge meisjes zich voor de keizer moesten tonen en waaruit de keizer zijn concubines koos. Het oog van de keizer viel op de 16-jarige Xing of Lan. De voornaam van de jonge Ci Xi is niet bekend. Twee jaar later zou zij gepromoveerd worden tot een bijvrouw van de vierde rang, keizerlijke concubine Yi. Zij slaagde erin als enige concubine een zoon van keizer Xianfeng te krijgen. Na de geboorte werd zij gepromoveerd naar een bijvrouw van de tweede rang en was daarmee de tweede vrouw in het paleis na de keizerin.

In 1860 werd Peking tijdens de Tweede Opiumoorlog door de Engelsen en Fransen aangevallen. De keizerlijke familie vluchtte naar Jehol en liet de broer van de keizer, prins Yi Xin achter om met de westerlingen te onderhandelen. In 1861 overleed de keizer in ballingschap en werd Ci Xi samen met keizerin Ci’an regentes voor haar zoon Zaichun die de regeringsnaam Tongzhi zou nemen. Problemen na de dood van Xianfeng zorgden voor grote opschudding. Xianfeng had namelijk voor zijn dood een aantal prinsen en ministers aangesteld om zijn minderjarige zoon te helpen bij het regeren. Deze prinsen en ministers waren er echter op uit om de macht over te nemen. Ci Xi wist echter met de hulp van Xianfengs jongere broer, prins Yi Xin, deze mensen uit te schakelen. De meesten werden gedwongen zelfmoord te plegen en hun leider Sushun werd onthoofd.

In 1872 werd Tongzhi meerderjarig en stopten de twee keizerin-weduwen met het helpen regeren. De twee weduwen vonden het ook tijd dat de jonge keizer ging trouwen. Verhalen vertellen dat Ci Xi wilde dat hij zou trouwen met een meisje van de Fucha stam en Ci’an wilde dat hij zou trouwen met een meisje van de Alute stam. Uiteindelijk koos Tongzhi voor het meisje van de Alute stam. Dit zou Ci Xi niet leuk gevonden hebben en daarom wordt er gesuggereerd dat dit een van de redenen zou zijn geweest waarom Ci Xi haar schoondochter heeft vermoord.

De keizerin met hofdames

Na de dood van haar zoon in 1875 werden de twee keizerin-weduwen opnieuw regentes, ditmaal voor hun neefje Zaitian. Hij nam de regeringsnaam Guangxu. Guangxu was de zoon van Ci Xi’s jongere zuster en de jongere broer van haar man. Ci Xi had zich van haar tegenstanders ontdaan en trok de politieke macht naar zich toe. Ze moest positie kiezen tegenover het Westerse imperialisme en tussen de progressieve en de conservatieve reactie daarop in eigen land. De gematigd progressieve Zelfversterkingsbeweging wilde een modernisering doorvoeren door technologie over te nemen, doch met behoud van de eigen Chinese cultuur. Ci Xi handhaafde haar positie door zowel voor- als tegenstanders van verandering op hoge posities te benoemen, wat uiteindelijk ten koste ging van de consistentie van het beleid. Het succes van de Meiji-restauratie in Japan, dat op de Zelfversterkingsbeweging was geïnspireerd, kon ze mee daardoor niet evenaren.

In 1881 overleed haar co-regentes Cian. In 1889 trad ze terug als regentes toen Guangxu meerderjarig werd. Vlak daarvoor had ze haar nicht Longyu aan hem uitgehuwd. Negen jaar later spoorde de heersende elite de keizerin aan het regentschap opnieuw op zich te nemen naar aanleiding van de Honderd Dagen van Hervorming. In 1901 ontvluchtte Ci Xi Peking toen de Bokseropstand in alle hevigheid losbarstte. Ze overleed op 15 november 1908, één dag na de dood van keizer Guangxu. Op haar laatste dag wees ze nog wel de opvolger van Guangxu, keizer Xuantong (de zoon van de aan haar zeer loyale tweede prins Chun) aan.

Na haar overlijden werd ze bijgezet in de necropolis van de Qing-dynastie. Tijdens de revolutie werd haar graf opengebroken, waarbij haar lijk uit de sarcofaag werd gehaald en geschonden. Het graf zelf werd geplunderd. Ondanks de protesten van de voormalige keizer deed de republikeinse regering niets om de graven van de voorouders te beschermen.

Keizerin Ci Xi, 1903

——————-
Keizerin weduwe Ci Xi met paleis-eunuchen. 1903.


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.