Dorpsleven, cultuur en Adat

Zware regenval in mijn regio (14 jan. 2021)

Aardverschuiving in Regio Sumedang Larang, Java

We zitten nu midden in het regenseizoen; het is nu de top van het regenseizoen. En dat is te merken.
Al dagenlang zeer forse en langdurige regen, urenlang. In mijn desa zijn er nog geen problemen, maar in Bangsalsari, plm 7 km van mijn desa, zijn er zware overstromigen (zie video). Ook in andere desa’s stroomt hier en daar het water de huizen binnen.
Ook uit andere delen van Jawa komen berichten van overstromingen en landverschuivingen. Er zijn meldingen van tientallen doden.

Overstromingen in Bangsalsari (plm 7 km. van mijn desa)


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: | Een reactie plaatsen

Gevaarlijke slang bij huis gevangen (6 jan. 2021)

Zoektocht naar de slang

Vanavond rond 19.00 uur werd een slang waargenomen in mijn tuin, die zich naar mijn garage bij mijn huis kronkelde. Het was geen grote slang, lengte plm 1 meter, groen, maar wel van een gevaarlijke soort.
Meteen werd de garage met lange stokken doorzocht, en na een half uur zoeken werd de slang gevonden en ter plekke gedood. Er waren 3 man aan het zoeken, lichtelijk in paniek, vanwege het gevaar van de slang.
Slangen komen overal in Indonesie voor, ook de grote, zoals de cobra en de python. Zo nu en dan verschijnt er een foto in de pers, van een grote slang, die zich in huis, bv achter het plafond, schuil houdt. Een klopjacht volgt.

De betrokken slang


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Over het afgelopen corona-jaar, FPI verboden en de beste wensen voor 2021 (31 dec. 2020)

Ik wens U allen het beste voor het komende nieuwe jaar

Het afgelopen jaar stond in Indonesie geheel in het teken van corona, net zoals in Nederland.
Ik heb geprobeerd om via mijn berichten op dit blog U een beeld te schetsen hoe het mijn desa vergaat tijdens corona. Niet erg spectaculair; geen lock-down, veel mondmaskers en veel plekken om de handen te wassen. Voor de rest gaat het leven in de desa gewoon zijn gang. Dit kan ook niet anders, omdat de hele regio hier de kost verdient met landbouw; de gewassen (rijst, mais, jerukken, suiker en veel meer) moeten op tijd worden gezaaid / geplant en later weer worden geoogst.

Corona slaat vooral toe op Java en Bali. Ook hier min of meer dezelfde problemen als in Nederland; groepen, die zich niet aan de anti-coronamaatregelen houden, beperking van al het openbaar vervoer, beperkingen voor het reizen, geen grote bijeenkomsten, hoe om te gaan met moskee- en kerkbezoek.
Over de rampzalige toestand op Bali heb ik verslag gedaan.

De stad Jember zal met de jaarwisseling min of meer worden afgesloten. Ik heb vernomen, dat op de grote wegen naar Jember-stad politie aanwezig is om tevoorkomen, dat grote aantallen mensen de jaarwisseling in Jember-stad willen vieren. Er wordt rond verteld, dat tijdens de jaarwisseling de straatverlichting in Jember-stad uit is, dus een donkere stad.

Zelf voel ik mij niet erg beperkt door corona. Ik kan met de auto of de motor overal heen. Wel moet ik steeds mondmaskers meenemen en desinfecterende spray. Maar leuke uitjes zijn er niet bij; alle toeristische plekken zijn gesloten.

Tot slot nog een zeer goed bericht. De regering heeft een paar dagen geleden de beruchte FPI, een radicaaal-islamitische beweging, verboden. De FPI staat bekend om haar “handhavingsacties” jegens niet-Islamitische activiteiten, voornamelijk tijdens de vastenmaand Ramadan. Deze handhavingsacties worden uitgevoerd door paramilitaire groepen of knokploegen. Niet zelden behelzen de acties van de FPI vernielingen van eigendommen, bijvoorbeeld door ruiten en inboedel van discotheken en bars te vernielen.
Hoewel de organisatie de Islam zegt uit te dragen, zijn de handelingen van de FPI volgens velen in strijd met de leer en de principes van de Islam. De handelingen hebben dan ook vaak meer weg van vandalisme.
De leider van de beweging is Habib Muhammad Riziek Syihab, een onnozele blaaskaak van het zuiverste soort.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Goede feestdagen ! (21 dec. 2020)

De Kerstdagen en de jaarwisseling staan voor de deur. Het zullen voor U allen memorabele feestdagen worden met de lock-down en de dreigende problemen in Engeland en de consequenties, die deze kunnen hebben voor Nederland.
Vanuit mjn desa valt geen nieuws te melden omtrent corona. Velen hebben mondmaskers en bij veel winkels en kantoren is er gelegenheid om de handen te ontsmetten. Voor het overige is corona erg ver van de desa. Het leven gaat zijn gang zonder beperkingen.

Van Kerstmis is in mijn desa niets te merken, immers voor 100 % islamitisch.
In Jember-stad zijn hier en daar wel kerstversieringen te zien in grotere winkels en hotels, maar van een kerstsfeer is geen sprake. Er zijn christelijke kerken in Jember-stad, in Tanggul, Bangsalsari en in Balung. Of zij in verband met corona diensten houden, is mij niet bekend.

Ik wens U allen goede Feestdagen toe.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Kledingvoorschriften bij betreden Gemeentehuis (17 dec. 2020)

Bord met kledingvoorschriften bij het gemeentehuis van mijn desa

Wanneer men bij officiele instanties moet zijn, is gepaste kleding aangewezen. Hoe hoger de instanties, hoe meer nadruk op gepaste kleding.
De Balai Desa van mijn desa (gemeentehuis) heeft een bezoekersafdeling, waar men terecht kan als men bv. een “Surat” nodig heeft. Een surat is een officiele verklaring van de desa; er zijn surats voor bewijs van ingezetenschap, koop of verkoop van land, voor scholen etc.
Mijn verblijfsvergunning moet weer met 5 jaar worden verlengd, dus heb ik onder meer een Surat Keterangan Domisili (bewijs van ingezetenschap) nodig voor de Imigrasi. Dit was binnen een dag geregeld.
Bij de deur, die toegang geeft tot de bezoekersafdeling hangt een bord. Daarop wordt aangegeven, dat men netjes en beleefd gekleed gekleed dient te gaan. Ook wordt aangegeven, dat een korte broek voor heren niet gepast is; eveneens is het dragen van een T-shirt niet gepast.
Beleefdheid en goede omgangsvormen (waaronder correcte kleding) spelen een grote rol bij de javanen. Niet alleen bij bezoek aan instanties, maar ook als men op bezoek of naar recepties gaat.

Over gepaste kleding gesproken, niet alleen politie- en legerfunctionarissen hebben een uniform, ook alle ambtenaren hebben een uniform. Werkers bij instanties van algemeen nut (zoals banken en bv het elektriciteitsbedrijf) dragen uniforme kleding.

De behoefte om zelf te bepalen wat men aantrekt en de behoefte om zichzelf te zijn, is hier niet aanwezig. Nederland is een land van individuen, die elk hun eigen “way of life” willen bepalen. Indonesie is een land van groepen, individuen conformeren zich aan de groep.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het leven in de desa onder corona en verschillen Oost-West (7 nov. 2020)

Er wordt nog steeds veel gevliegerd in de avonduren

Ik heb al meermalen verslag gedaan van mijn leven in de desa onder corona.
Er is inmiddels eigenlijk niets veranderd. De pasar is elke dag open, en ook alle toko’s en warungen in de desa zijn gewoon open.
Er worden mond-maskers gedragen, maar niet massaal.
Tot nu zijn er in mijn desa geen corona-besmettingsgevallen geweest. Dat zal eraan bijdragen, dat men het niet zo nauw neemt met de mond-maskers.

Ik doe gewoon mijn boodschappen op de markt, en in de kleine supermarkten, zoals Indomaret en Alfamaret. Op mijn motor kan ik overal komen.
Verder ben ik veel thuis.
Na het avondgebed rond 18.00 uur wordt er nog steeds veel gevliegerd. Prachtig gezicht al die vliegers met verlichting in de lucht.

Een dagje uit is er nog steeds niet bij, want alle toeristische plekken zijn nog steeds gesloten.
De treinen hebben nog steeds een aangepast schema, evenals de afstands-bussen.

De buitenwereld is ver weg van de desa. Gesprekken over wat er landelijk en in de wereld gebeurt, vinden niet plaats. Het leven in de desa laat zich niet van de wijs brengen door ontwikkelingen elders.
Ook ligt het niet in de aard van de Javaan om te spreken over problemen.
Zo heb ik in de desa nog niemand gehoord over de onrust in Europa naar aanleiding van de jongste aanslagen in Parijs en Wenen.
Door internet kan ik gelukkig op de hoogte blijven van wat zich afspeelt in de wereld.

Ik blijf mij verbazen over de enorme cultuur-verschillen tussen West (Europa) en Oost (Z-O Azie).
Als nederlander onderken ik het grote belang van vrijheid van meningsuiting voor nederland.
Maar na zoveel jaren in Indonesie te hebben gewoond, weet ik, dat onder meer het niet kwetsen van anderen en het respectvol omgaan met anderen een pijler is, waar de indonesische samenleving op rust. Voor Indonesie met zijn honderden volkeren met elk hun eigen cultuur, taal, godsdienst en tradities is stabiliteit van het land van zeer groot belang. Vrijheid van meningsuiting in de zin van het naar hartelust beledigen, kwetsen, kwaad spreken en meer, zal tot zeer grote instabiliteit in Indonesie leiden en is daarom ook niet toegestaan.
Ook in het inter-menselijk verkeer is respectvol omgaan met anderen een uitgangspunt, anders dan in nederland.
Voor nederlanders is dit niet te begrijpen. Nimmer is men respectvol omgegaan met Indonesers in het verleden; indonesiers moesten tijdens de koloniale bezetting slechts geld opbrengen, zodat de nederlanders hun rijkdom konden vergaren. Nederlanders waren meesters in het kleineren van indonesiers. Illustratief is de behandeling van vele vorsten in Indonesie vroeger; velen werden verbannen, afgezet of als vazallen door de nederlanders gebruikt. De trotse sultan van Surakarta op Java, Sri Paku Buwono X, moest als teken van onderdanigheid de nederlandse gezaghebbers een arm geven.

De ultieme vernedering van de trotse sultan, Sri Paku Buwono X; deze moest de nederandse gezaghebber een arm geven.
Een ergere vernedering was niet mogelijk.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Tropische stortbui (3 nov. 2020)

———————————————————————————————————————–

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: | Een reactie plaatsen

Voorbereidingen voor het regenseizoen (25 okt. 2020)

Inmiddels is het regenseizoen begonnen, hoewel het in mijn desa er nog rustig aan toe gaat. Op met name west en midden Java is er al veel overlast van het vele regenwater.

Het regenseizoen is ook de tijd van de veelvuldige stroom-uitvallen. Alle elektriciteitsleidingen zijn bovengronds en kunnnen breken als er bijvoorbeeld takken op vallen.
Een stroomstoring duurt gemiddeld 4 uur, maar het kan ook veel langer duren. Niets werkt dan in huis: geen AC, geen water uit de kraan, geen verlichting, geen internet etc.
Stroomuitval kan om de paar dagen voorkomen.
Ik heb daarom begin dit jaar een generator gekocht, die bij stroomuitval aangezet kan worden, zodat er toch stroom in huis is.
Het enige nadeel van die generator is, dat deze erg veel lawaai maakt. Ik heb van de buurtgenoten begrepen, dat ik de generator in de nachtelijke uren beter niet kan gebruiken vanwege de herrie.
Gelukkig vindt de stroomuitval meestal overdag plaats en is er rond 9 uur in de avond weer stroom.
Om toch voorbereid te zijn op nachtelijke stroomuitval, heb ik een paar goede zaklampen gekocht en oplaadbare ventilatoren.

Vele toko’s hebben een ijskast, waarin vele soorten ijsjes en gekoelde dranken. Als de stroomuitval vele uren duurt, kunnen die ijsjes worden weggegooid. Schadevergoeding door het elektriciteitsbedrijf is er niet, dus een grote schadepost voor de toko’s.

Het is geen gebruik hier, dat men zich op het regenseizoen voorbereid; men ziet wel, wat er gebeurt. Ik wil echter wel voorbereid zijn.

Zoals eerder al verteld, is mijn buurtje in de desa een veilige buurt: geen overstromende rivieren en geen land/aard verschuivingen. Andere buurten in de desa kunnen wel onder water komen te staan.

—————————————————————————————————————

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | 2 reacties

Huwelijk bij de buren (9 okt. 2020)

Zaterdag en zondag vindt het huwelijk plaats van mijn buurjongen Opung. Opung woont met zijn moeder en grootmoeder in het huis naast mijn huis.
Reden voor mij om even een paar dagen naar een hotel in Jember-stad te gaan. Waarom ? 2 Dagen en 2 nachten staat een enorme geluidsinstallatie op 4 meter van mijn slaapkamer, die oneindig veel decibellen produceert. Daarom ben ik er even niet.
Wel ga ik zondagmiddag mijn opwachting maken, maar keer dan ’s avonds weer terug naar Jember-stad.

Vanaf woensdag wordt er achter mijn huis gewerkt aan het eten, dat de gasten zaterdag en zondag krijgen. Een aantal vrouwen uit mijn buurt komt meehelpen.
Woensdag werd besteed aan het hakken, klein snijden, fijn stampen en meer van de groenten.
Donderdag wordt verder aan de groenten gewerkt en wordt de kroepoek gebakken.
Vrijdag zijn de vleesgerechten aan de beurt en het afmaken van de andere gerechten.
Ook moeten de “berkats” gemaakt worden; iedere gast gaat weer naar huis met een berkat, doorgaans een doos met eten en lekkernijen voor het thuisfront.
Biij een huwelijk wordt enorm uitgepakt. De omvang van de feestelijkheden wordt bepaald door de portemonnaie. Zij die geld hebben, laten het huwelijk plaats vinden in een (duur) hotel; de meesten echter doen het thuis met hulp van buren en familieleden.

Een huwelijk is hier een “life-event”; er worden gedurende de 2 dagen van het huwelijksfeest een paar honderd mensen verwacht. Verwacht wordt, dat elke gast een donatie in een enveloppe geeft.

————————————————————————————————————

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Huisvuil en afval (30 september 2020)

Afval is een zeer groot probleem in Indonesie.
Met name in grote steden bepaalt afval het straatbeeld. Maar niet alleen de hoeveelheid neemt door de jaren toe, ook de samenstelling van het afval verandert. In plaats van alleen organisch afval wordt er steeds meer plastic afval geproduceerd. Het beperkte budget en slechte infrastructuur zijn niet toereikend om deze berg afval te verwerken. Ook zijn er te weinig inzamelingspunten: vaak is dat maar één punt per wijk, dat niet voor iedereen makkelijk bereikbaar is.

Huishoudens hebben dus voor het grootste gedeelte zelf de verantwoordelijkheid om hun afval te verwerken. Terwijl de kwaliteit hiervan per wijk verschilt, zijn de gevolgen echter wel merkbaar voor iedereen. Bij gebrek aan alternatieven, wordt een groot deel van het afval in een rivier gedumpt. Hierdoor raakt het water vervuild en komen er opstoppingen en overstromingen; een probleem waar bv. de stad Semarang mee te maken heeft. Daarnaast wordt een groot deel van het afval door mensen zelf verbrand. Hierbij komen vieze stoffen vrij, die zowel vervuilend als schadelijk voor de gezondheid zijn.

Er zijn nationale initiatieven (met internationale steun) om wat te doen aan het afval probleem, maar een grootse aanpak lijkt het nog niet.

Wel zijn er lokale initiatieven, die wat aan het afval en het schoonhouden van de leefomgeving willen doen. Maar in mijn regio is dat niet het geval.

Hoe is het met het afval in mijn desa ?

In mijn desa en in de desa’s in mijn regio is geen vuilnis-ophaaldienst. Er zijn ook geen plekken, waar je afval naar toekunt brengen.
In de grotere steden is wel een vuilophaaldienst.
Wat doen de desa-bewoners (en ik) met het huis-afval ? Het kan nergens naar toe gebracht worden. Dus wordt het bij huis op een hoop geveegd; en meestal elke namiddag wordt dit afval dan verbrand.
Heel veel afval bestaat uit plastik, plastik zakjes en zakken, plastik flessen, grote en kleine plastik verpakkingen. Men is hier bijzonder scheutig met plastik zakjes. Als ik wat boodschappen doe in de minimarkt, dan gaat de zeep in een plastik zakje, de flesjes drinken in een ander zakje, brood weer in een ander zakje en die kleine zakjes gaan weer in een grote plastik zak.
Als ik in de winkel zeg, dat alles gewoon in mijn tas kan, is de verbazing groot, eigenlijk kan dit niet en moet alles in plastik zakjes.
Rstanten eten, worden op het erf gegooid, waar de vele kippen, katten en ganzen zich er tegoed aan doen.

Zoals gezegd, wordt het huisvuil en huisafval doorgaans elke namiddag bij huis verbrand; daar, waar afval op een braak liggend terrein wordt gegooid, komen mannen langs om vooral de lege plastik flessen te verzamelen; daar krijgen zij statiegeld voor.
Aan de overkant van de straat van mijn huis is zo’n braak stuk terrein. Daar wordt van alles neergegooid. Zo nu en dan gaat de vlam erin. Opmerkelijk is, dat dit afval-terrein geen ongedierten aantrekt. Je zou vooral muizen en ratten verwachten, maar dat is niet het geval. Het stinkt er ook niet.

Hoewel er geen vuil-ophaaldienst is, is mijn desa beaald niet smerig. Bij elk huis wordt in de ochtend en de namiddag geveegd.

Mijn desa-bestuur heeft de laaste jaren veel gedaan voor de desa. Alleen staat afval nog niet op de agenda.
Praktisch zal het een enorme klus zijn, iets te doen aan het afval in mijn (en andere) desa.
Er moeten inzamelingspunten komen waar de burgers het afval naar toe kunnen brengen.
Er moet vervoer zijn om de inzamelingspunten te legen en er moeten plaatsen zijn, waar het afval naar toe vervoerd kan woren.
Er moeten afval-verwerkingsinstallaties worden aangelegd.
En om dit voor elkaar te krijgen, moet er samengewerkt worden tussen de diverse bestuurslagen en dat ligt niet makkelijk in Indonesie.
Ook is er veel geld nodig.

Afval is niet het enige probleem in Indonesie. Om een aantal andere “problemen” te noemen: behoud van het oerwoud op Kalimantan, goede gezondheidszorg voor elke burger, bestrijding van corruptie, fors verbeteren van de infra-structuur, het opkrikken van het niveau van het onderwijs.

Het stuk land, tegenover mijn huis

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een van mijn kamergenoten (19 september 2020)

Foto door mijzelf gemaakt (kon niet scherper)

In mijn kamer zijn een paar cicaks. Het zijn schuwe diertjes, die zich ophouden achter mijn kast of achter wat aan de muur hangt. Zo nu en dan rent er een over de muur, waarschijnlijk op zoek naar eten, muggen.
Het zijn volstrekt onschuldige dieren, die geen kwaad doen.
De cicak op de foto is genomen op de muur bij mijn tafel, waaraan ik op de laptop werk (de foto kon niet scherper). Soms staat hij even stil en kijkt naar mij (denk ik). We komen helaas niet nader tot elkaar, hij blijft schuw. Deze cicak is 4 cm lang, het is nog een jong diertje. Volwassen cicaks kunnen 10-15 cm lang worden.
Overdag laten ze zich niet zien, maar vanaf de late namiddag komen ze te tevoorschijn. Overdag en in de avond hoor ik vaak geritsel achter mijn kast, dan zijn de cicaks bezig. In de nacht zijn ze stil.

Cicaks komen overal voor, zowel binnenshuis op de muren als op de buitenmuren. Ze lopen zelden over de grond. Ze zoeken geen contact met mensen; je zult ze dus niet in bed aantreffen.

Professionele foto van een cicak.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vliegerfestival, 7-9 september 2020

Drukte op de weg bij de lapangan, niet ver van mijn desa.

Van 8-10 september was er een groot vliegerfestival op de “lapangan” (het centrale veld) van mijn naburige desa, Curahcabe. Er waren zeer veel bezoekers; de lapangan ligt aan de weg van Gambirono naar mijn desa; het was zo druk op de weg, dat er slechts stapvoets kon worden gereden.
Het festival was Java op zijn best en authentiek: allemaal vriendelijke mensen, heel veel mensen en volop warungen. Ik vind het steeds bijzonder om tijdens zo een festival te genieten van de mensen en de sfeer.
Wat betreft het vliegeren: het vliegerfestival bestond uit een wedstrijd. Maar ondanks uitleg heb ik niet begrepen, wat de bedoeling was. Ik zag, dat steeds 3 vliegers werden opgelaten, maar eenmaal in de lucht werden ze in ras tempo weer naar beneden gehaald, onder applaus. Het was echter een erg mooi gezicht.
Zoals gebruikelijk waren er weer vele soorten (mobiele) warungen: voor hartige en zoete snacks, drinken, kinderspeelgoed, en meer.
Er was even geen corona, op zich niet goed, maar hou de mensen maar eens tegen.

– Voor foto’s van het Vliegerfestival: klik hier

Beelden van het centrale veld tijdens het vliegerfestival.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het maken van een “eiersnack” (10 sept. 2020)

.

Tijdens het vliegerfestival van de afgelopen dagen in Curahcabe, vlakbij mijn desa (morgen komen er foto’s / video’s van), zijn er vele soorten snacks te koop, die ter plekke worden bereid. Op de video hierboven is te zien, hoe een “eiersnack” wordt gemaakt. Een ei bakken, een lepel dun beslag erbij en op het laatst wat suiker, jam of wat geraspte kaas erop. Oprollen aan een stokje.
De “keuken” is achterop de fiets gemonteerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | 2 reacties

Mini gerecht (8 september 2020)

Op de pasar zijn vaak dit soort mini-bungkussen te koop; meestal mie goreng of nasi goreng, met een klein stukje ei, een pepertje en een stukje komkommer.
De prijs is rp 1000 per bungkus.
Als je 3 van deze bungkussen koopt en je doet er een stukje kip bij, heb je een smakelijke maaltijd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.