Dorpsleven, cultuur en Adat

Het weer – droogte opnieuw (18 jan. 2020)

Image result for sawah tanam bibit

Handmatig planten van de rijstplantjes (bibit)

De laatste berichten op dit blog hadden niets te maken met mijn desa, maar zijn wel illustratief voor Java.
Nu een bericht over het weer in mijn desa, maar morgen weer verder met een bericht over een tweede “koninkrijk” dat door de politie is opgerold.

De laatste week is er bijna geen regen gevallen. U dient te bedenken, dat december en januari vanouds de topmaanden zijn van het regenseizoen. Op 13 december schreef ik, dat het regenseizoen aangebroken leek. Het heeft inderdaad ruim 2 weken geregend, niet de hele dag, soms heftig. Sedert een week is er hoegenaamd geen regen gevallen, en de weer-apps laten zien, dat de komende week ook geen regen te verwachten is.
Het is wel weer bijzonder heet in de middag, tegen de 34 C. Op de meeste sawah’s is de rijst nu geplant, maar hier en daar zijn ook sawah’s te zien, met door de droogte beschadigde jeruk-bomen.
Het weer is duidelijk heel anders dan we gewend zijn. Jaren geleden zat ik rond deze tijd ’s avonds op mijn terras, om te kijken naar de bliksem en te luisteren naar het onweer. Fel geflits van bliksem lichtte de avonden op. Nu kijk ik alleen maar tegen sterren en de maan aan.
Ik denk, dat dit allemaal niet goed is voor de landbouw in mijn regio. De vroegere regenperiodes konden we aan, daarna waren er zoals gebruikelijk een paar droge maanden, waarna rond oktober weer voorzichtig het regenseizoen weer begon. Een cyclus, die het land vruchtbaar hield, en geen droge sawah’s en bomen opleverde. Anders is het nu dus.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De glimlach van de indonesier (14 jan. 2020)

Image result for indonesia senyum

Een paar jaar geleden werden 2 australische gevangenen vanuit de gevangenis in Denpasar / Bali overgevlogen naar Java om ze naar de gevangenis Nusa Kambangan te brengen voor hun executie; wegens drugssmokkel hadden ze de doodstraf gekregen.
In de pers gingen foto’s rond van de beide gevangenen in het vliegtuig, vergezeld door een aantal bewakers, die aan het (glim)lachen waren. Velen spraken schande van de lachende bewakers tijdens zo een dramatisch transport.
Deze verontwaarding is volstrekt onterecht en getuigt van volkomen onkunde omtrent het fenomeen glimlachen bij de oosterling, in dit geval indonesiers.
Zonder enige twijfel was dit transport ook voor de bewakers erg moeilijk en was het voor hen ook moeilijk een houding te vinden. In dit soort situaties gaat de indonesier glimlachen; en deze glimlach heeft niets te maken met plezier of anderszins pret, maar heeft alles te maken met, in dit geval, de uiterst moeilijke situatie, waarin zij zich bevonden.

Een (glim)lach van de westerse mens betekent vooral persoonlijke vreugde of pret. Een andere uitleg van de glimlach is er eigenlijk niet. De westerse mens lacht als hij zich goed voelt. De westerse mens gaat uit van zijn gevoelens en houdt daarbij in beginsel geen rekening met anderen.

Bij de oosterling, in dit geval de indonesier, ligt dit volkomen anders. Mensen uit oosterse landen zijn collectivistisch ingesteld, ze vinden vooral de omgeving en anderen erg belangrijk. Zorgen, dat iemand geen gezichtsverlies lijdt, is erg belangrijk voor de indonesier, evenals zorgen, dat de sfeer goed blijft.
Directheid is de indonesier vreemd, je zou iemand kunnen kwetsen bijvoorbeeld. Om op een vraag gewoon ja of nee te zeggen, is moeilijk voor hem, hij weet niet, hoe dat overkomt. Daarom glimlacht hij, verlegen als hij is met een direct antwoord en daarom antwoordt hij met “misschien” of “ik weet het niet”. Die glimlach heeft dus niets te maken met persoonlijke pret of plezier, maar geeft de ongemakkelijke situatie voor hem aan.
In allerlei situaties, waar de westerse mens een adequaat antwoord op voorraad heeft, gaat de oosterling glimlachen. Meer nog dan de thai, staan de indonesiers bekend om hun glimlach.

Het fundamentele verschil tussen de westerse en de oosterse cultuur wordt in de “glimlach” duidelijk.
De westerse mens is direct, gaat uit van zichzelf, zegt wat hij moet zeggen, waarbij rekening houden met een ander niet van geen belang is. Lachen is een persoonlijke emotie van het moment, anderen moeten het maar nemen.
De oosterse mens is sterk gericht op anderen: niemand kwetsen, zorgen, dat niemand gezichtsverlies lijdt, de sfeer steeds goed houden. Persoonlijke emoties zijn hieraan ondergeschikt. Glimlachen wordt gebruikt in tal van situaties, om onzekerheid te vermijden.
De indonesier geldt als de “glimlacher” bij uitstek, meer nog dan de Thai.

Kort samengevat: de westerse mens is ik-gericht, houdt geen rekening met zijn omgeving / anderen. Zijn ego is dominant.
De indonesier is gericht op anderen, wil een goede sfeer, vermijdt directheid. Zijn ego is ondergeschikt aan het geheel.

Voor de toerist in Indonesie zijn al die glimlachende mensen om hem heen een plezierige ervaring, hoewel soms wel eens lastig.
Voor wie echter, zoals ik, woont en leeft temidden van de javanen, is het een hele toer om de draai te vinden in het samenleven met de glimlachende javaan. Het duurt jaren, aleer je op een soepele wijze kunt meedraaien in al die vriendelijkheid en gevoel begint te krijgen voor het glimlachen..

Glimlach bij:

  • verlegenheid,
  • bij een ongeluk op straat,
  • met de situatie geen raad weten,
  • groeten
  • onzekerheid
  • ongemak,
  • schaamte,
  • boosheid,
  • verdriet,
  • geen nee willen / kunnen zeggen,
  • gewoon vriendelijkheid
  • iets niet weten, verbergen,
  • reactie op belediging en meer,
  • omhoog zitten met een situatie,
  • bij een afscheid,

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: | Een reactie plaatsen

Terugblik op afgelopen periode (9 jan. 2020)

De sawah’s vandaag bij Karangduren (plm 5 km van mijn desa)

De feestdagen zijn inmiddels weer achter de rug en het gewone leven herneemt weer zijn loop. Ook in Indonesie, want Kerst en de jaarwisseling betekenden een “liburan panjang” (een lange vakantie) voor veel indonesiers; de scholen waren ook gesloten. De liburan panjang zorgde voor veel drukte op de wegen, het spoor en in de lucht.

De afgelopen paar maanden stonden in het teken van de extreme hitte, de zeer langdurige droogte en de feestdagen Kerstmis en de jaarwisseling. De afgelopen 2 weken waren de overstromingen in Jakarta wereldnieuws; ik heb een paar dagen geleden video’s op dit blog geplaatst met beelden van het watergeweld.

De hitte van oktober/november was ook voor indonesische begrippen extreem; er zijn hitte-records gebroken op Java. Desa’s kampten met watertekort en de overheid moest vaak te hulp schieten met tankwagens met water.
Aan de droogte kwam pas in de loop van december een einde. Extreem lang. De droogte betekende ook, dat de boeren de sawah’s niet klaar konden maken voor het planten van de rijst. Droge sawah’s kunnen niet geploegd worden, er moet water in de sawah’s staan, aleer geploegd kan worden.
Pas nu (9 januari) is op het merendeel van de sawah’s de bibit (jonge rijstplantjes) geplant. Na 3 maanden is er weer oogst.

Kerstmis en de jaarwisseling zijn goed en rustig verlopen. In heel Indonesie had de politie 200.000 man ingezet voor de veiligheid van onder meer kerken in het land.
Het waren de rustigste Kerstdagen sinds heel veel jaren. Alleen op Sumatra en op west Java waren er incidenten, waardoor christenen het kerstfeest niet in een kerk konden vieren. Naar schatting zijn er plm 35.000 christelijke gebedshuizen en kerken in Indonesie.
Op veel plaatsen hebben moslims (vooral leden van de jongerenbeweging Banser) meegeholpen om een veilige kerkgang mogelijk te maken. Op de Molukken deden ook hindu’s hieraan mee; en omgekeerd helpen later de christenen mee om het Suikerfeest voor de moslims goed te laten verlopen. Ook op veel andere plaatsen waren moslims actief om de kerstviering voor de christenen goed te laen verlopen.
Een zeer bemoedigende trend in Indonesie. Van belang is, dat de top van het bestuur van Indonesie, vooral de president, telkens weer oproept tot verdraagzaamheid en tolerantie. Ondanks het vele geschrijf in nederland over toenemend fundamentalisme, wil het overgrote deel van de moslims geen “gedoe”; men wil gewoon vredig samenleven en aan tolerantie ontbreekt het de javaan geenszins. Dat is ook de afgelopen periode weer gebleken. Het “gedoe” wordt doorgaans door fanatieke moslimpredikers veroorzaakt, en de regering zit hiermee ook in zijn maag. Vaker dan vroeger (echter nog niet massaal, maar wie weet) klinkt de roep, om het geluid van de moskeeen (oproep tot gebed) te matigen.

De sawah’s vandaag bij Karangduren (plm 5 km van mijn desa); overal de groene bibit’s.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een goed 2020 !

Alle lezers en lezeressen van mijn blog, een goed 2020 toegewenst.

Image result for selamat tahun baru 2020


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Goede feestdagen; vakantie van het blog (20 dec. 2019)

Op zijn tropisch

Ik wens alle lezers en lezeressen van dit blog goede feestdagen en de beste wensen voor het nieuwe jaar 2020.

Het blog neemt ook vakantie en het eerste bericht in het nieuwe jaar zal op 8 januari 2020 verschijnen.

Op zijn nederlands


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Eindelijk een generator gekocht (13 dec. 2019)

Het regenseizoen is net begonnen, of de eerste stroomstoring van 9 uur was gisteren een feit.
Omdat ik vorig jaar tijdens het regenseizoen ook vaak lange stroomstoringen heb gehad (eenmaal zelfs 2 dagen), heb ik vandaag de knoop doorgehakt en in Jember een generator gekocht; met een vermogen van 3000 W.
Met een generator heb ik mijn eigen stroomvoorziening als de “officiele” stroom uitvalt.
De huishoudens hier worden ingedeeld in groepen voor wat betreft de hoeveelheid stroom, die ze krijgen. De laagste groep krijgt 900 W; daarna volgt 1200 W, 2000 W en meer. De kosten van de stroom hangen af van de groep, waarin je zit. Ik zit in 900 W; zou ik in 1200 W zitten, betaal ik meer voor dezelfde hoeveelheid stroom als in 900 W. Kom ik boven de 900 W, door bv. een tweede AC aan te sluiten, dan slaat de stroom af. Ik moet dan bij het Elektriciteitsbedrijf mij laten indelen in de groep van 1200 W (of meer), maar de stroom wordt dan ook duurder.
Met 900 W kom ik goed uit: lampen, koelkasten, AC, TV, wasmachine kunnen in 900 W.
Mijn generator heeft een vermogen van 3000 W. Aan de ruime kant, maar je weet nooit.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoe gaat het nu met Ibu Wasih ? (8 dec. 2019)

Het dak boven het terras van Ibu Wasih wordt vernieuwd

In mijn bericht van 26 nov. jl. meldde ik, dat Ibu Wasih, die een paar dagen was opgenomen vanwege een beroerte, weer thuis was gekomen.
We zijn nu bijna 2 weken verder, en er is weinig verandering in haar situatie. Ze is rechts verlamd, en brengt een aantal uren per dag door op haar terras in een rolstoel. Om de paar dagen heeft ze fysio-therapie. Ibu Wasih is mentaal wel bij, maar wat mat.
De zorg voor de Ibu wordt gedaan door haar schoondochter, die ongeveer 2 km verderop woont. Zij doet de bewassing en verschoning van de Ibu en meer. De jongste zoon van de Ibu, Saiful, is gewoon thuis bij zijn moeder, als hij niet naar school is.
Elke dag komen er mensen langs, uit de buurt en soms van wat verderop.
De warung van Ibu Wasih, op 50 meter van mijn huis, is gesloten. Wat men met de warung wil, is niet duidelijk; verkopen of verhuren ? Ik zie Ibu Wasih de warung niet zelf meer runnen.

Nu de warung gesloten is, zijn er voor de Ibu geen inkomsten meer. De familie is net niet arm, maar het inkomen van allemaal is beperkt. Probleem is, dat het dak van de keuken verrot is, evenals het dak boven het terras.
Ik heb hout en asbestplaten laten kopen voor het dak van de keuken. De dakpannen van het dak boven het terras kunnen nog gebruikt worden, dus zijn alleen houten balken gekocht.
Asbest-platen ? Jazeker, asbest wordt hier nog veel gebruik, je kunt het op veel plaatsen kopen. Het is goedkoop en gaat lang mee. Alleen als dakbedekking voor huizen is het minder geschikt, want erg warm. Je kunt de asbestplaten makkelijk op maat zagen.

Vandaag hebben de (vrijwillige) tukangen het werk afgemaakt; de Ibu kan weer droog op het terras zitten als het regent.

Midden boven: het dak van de keuken wordt vernieuwd

———————————
De asbestplaten worden op maat gezaagd


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Terug van Bali, weer werken in de desa (30 nov. 2019)

De laatste berichten geven naar mijn idee een aardige kijk op het sociale gebeuren in mijn buurtje in de desa.
Vandaag weer een bericht over het sociale gebeuren in mijn buurtje.

Mijn buurvrouw is Oma, zij is ouder dan 90 jaar. Zij woont daar met een van haar kleinzonen, genaamd Opung. Een van haar dochters (de moeder van Opung) woont al jaren op Bali om daar te werken; zij leeft daar samen met haar dochter.

Al enkele weken ligt voor het huis van Oma een stapel stenen en een berg zand. Laatst vroeg ik aan Opung, wat hij van plan was te gaan bouwen. Wel, vertelde hij, zijn moeder wil weer terug naar de desa en een kleine salon beginnen.
Omdat er niet genoeg geld was om meteen alle materialen voor de bouw te kopen, zijn 2 maanden geleden de stenen gekocht en afgeleverd.  Een maand later is de berg zand gekocht.
Afgelopen zondag is Opung met een vriend begonnen met de bouw. Het zal wel enige tijd duren, voordat het gebouwtje klaar is, want er wordt alleen op zondag gewerkt. Vrij nemen van het werk betekent immers geen inkomsten.
Deze manier van bouwen komt veel voor. Eerst worden de materialen gekocht, en voor het huis neergelegd. Is er na verloop van tijd geld, dan komen tukangen om te bouwen; vaak ook worden kleinere gebouwtjes in “eigen beheer” gebouwd.
Vergunningen zijn niet nodig, evenals bouwplannen / tekeningen; er kan gewoon gebouwd worden.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Nederlander in Balung ! (28 nov. 2019)

Image result for balung pasar jember

Pasar Balung

In mijn sub-district Umbulsari (plm. 150.000 inwoners) wonen geen buitenlanders, ik ben de enige.
Gisteren sprak ik met enkele bouw-tukangen, die bij de pasar aan het werk waren; zij vertelden, dat er een nederlander in Balung zou wonen; de bouw-tukangen hadden aan zijn huis gewerkt. Balung ligt op plm 8 km van mijn desa, het inwoneraantal schat ik op plm 80.000.
Vanmiddag ben ik op onderzoek uit geweest, en trof inderdaad een nederlander aan; hij was met tukangen zijn huis aan het afbouwen. Over enkele weken neemt hij zijn intrek in zijn nieuwe woning. Hij is een leeftijdgenoot van mij.
Wij waren beiden zeer verrast elkaar te ontmoeten en de kennismaking verliep zeer plezierig.
Op Bali wonen vele nederlanders, die daar permanent of semi-permanent wonen. Daar is nog wel aan contact met nederlanders te komen.
In Surabaya wonen ook nederlanders, evenals in Malang. Maar dat is allemaal te ver om even aan te wippen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Ibu Wasih weer thuis (26 nov. 2019)

Links de schoondochter, rechts een buurman

In mijn bericht van 19 november vertelde ik, dat Ibu Wasih een hersenbloeding had gehad, en opgenomen was in een Puskesmas.
2 Dagen geleden is zij weer thuis gekomen. En vandaag zag ik haar voor het huis in een rolstoel zitten. Zij is rechts verlamd; hoe zich dat gaat ontwikkelen, is afwachten.
Ibu Wasih heeft geen gebrek aan aanloop, er zijn steeds mensen bij haar. De primaire zorg wordt gedaan door de vrouw van haar zoon; zij zorgt voor bewassing en verschoning.
Zij wordt elke dag gemasseerd door een “tukang pijat”. Zij is daar in goede handen, want Indonesie heeft een lange traditie wat betreft massages.
Mentaal is de Ibu nog wat down, maar ze kan wel spreken. Elke dag bezoek ik haar, zij woont pal achter mijn huis.
Een opname in een revalidatie-inrichting is absoluut niet aan de orde. Verzorging gebeurt gewoon thuis door familieleden. Ondanks alles, toch ideaal, dat ze weer gewoon thuis is.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Overheid deelt water uit (20 nov. 2019)

11 kecamatan di Jember alami krisis air bersih

De droogte begint nu echt toe te slaan in meerdere districten (kabupaten) op Oost Java. In het district Jember (het district waar mijn desa ligt) wordt in vele desa’s al water uitgedeeld door de overheid. In mijn naburige desa’s Gambirono en Karangsono is erg weinig water, vele waterputten achter het huis staan leeg.
De overheid komt de burgers water brengen met grote tankwagens. Er worden ook grote tonnen uitgedeeld, waarin het water bewaard kan worden.
Vreemd genoeg heeft mijn desa deze problemen (nog) niet.
Zonder water wordt het leven zeer gecompliceerd: er kan niet gebaad worden, kleren kunnen niet gewassen worden, de toiletten kunnen niet doorgespoeld worden en meer narigheid.
Ondertussen nog steeds geen zicht op het begin van het regenseizoen; ook mijn weer-apps geven geen begin van het regenseizoen aan.
Zolang ik nog water heb, is er voor mij niets aan de hand; maar wanneer het water is opgedroogd, zal het wel enkele dagen duren, voordat er water wordt aangeleverd. Dan maar zien, wat we gaan doen.

Jelang Musim Penghujan, PMI dan BPBD Jember Terus Pasok Air Bersih


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wel en wee in de desa: ziekte, geboorte en geen water (19 nov. 2019)

 

1 CCAFF
De warung van Ibu Wasih

Twee dagen geleden is Ibu Wasih (ik schat haar 55-60 jaar), de eigenaresse van de gelijknamige warung op 50 meter van mijn huis, getroffen door een beroerte. Zij werd begin van de nacht onwel in haar warung en is door bezoekers van de warung met mijn auto naar de Puskesmas gebracht. Zij ligt aan een infuus, rechts verlamd, maar er komt daar een beetje beweging in, zo vernam ik vanmorgen, toen ik haar bezocht.
Zodra het kan, zal ze naar huis gebracht worden. Zij woont achter mijn huis samen met een kleinzoon; 2 km verderop woont een zoon, wiens vrouw op dit moment steeds bij haar in de Puskesmas is.
Hoe het verder zal  gaan, als zij weer thuis is, is afwachten; ik hou het in de gaten.

Afgelopen nacht is Tikka bevallen van haar tweede kind, een dochter, ze heeft al een zoon van nu plm 5 jaar. Tikka woont ook op 50 meter van mijn huis. Zij is in de nacht met mijn auto naar de Puskesmas gebracht voor de bevalling; al spoedig kwamen de eerste familieleden opdraven. De bevalling is goed verlopen, en ’s ochtends hebben we haar en de baby weer thuis gebracht. Bevallingen thuis zijn niet toegestaan; bevallingen moeten plaats vinden in de Puskesmas, bij de Bidan (vroedvrouw) thuis of in het ziekenhuis. Het inbakeren van baby’s gebeurt alom in Indonesie.
Tikka zal de komende dagen zeker niet alleen thuis verblijven. Familie komt dagelijks (of blijft overnachten) en vele vrienden en kennissen zullen de komende tijd langs komen.

De Puskesmas van mijn desa is niet beschikbaar vanwege een grote verbouwing. Patienten kunnen voor noodgevallen terecht in de Puskesmas van Jatisongo, plm 5 km van mijn desa. Zowel Ibu Wasih als Tikka zijn naar de Puskesmas in Jatisongo gebracht. Een heel kleine Puskesmas, geheel op de begane grond, waar plaats is voor 7 patienten in 3 kamertjes; het was er schoon.

Vanochtend sprak ik kort met medewerkers van de Indomaret in Gambirono, waar ik vaak mijn boodschappen doe. Zij vertelden mij, dat in Gambirono al heel wat waterputten achter het huis droog staan vanwege de droogte. Omdat het druk was, kon ik verder niet vragen, hoe de desa-bewoners met dit probleem omgaan.

De pasgeboren dochter van Tikka, nog geen 24 uur oud


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Website “Javanen, cultuur en tradities” (15 november 2019)

Baju pengantin Jawa Timur

Javaans bruidspaar

De door mij aangekondigde website “Javanen, cultuur en tradities” is inmiddels een maand in de lucht, en de eerste bezoekers hebben de site al bezocht.

De site heeft het karakter van een naslagwerk. Het is fascinerend om te zien, hoezeer de vele tradities op verlerlei gebied nog volop leven, zoals bij het adat-huwelijk en de geboorte van een kind. Niet alleen op Java, maar in heel Indonesie worden tradities in stand gehouden.
Kenmerkend voor Java zijn de “selamatans” die bij vele gelegenheden worden gegeven. De Selametan (ook wel selametan, slamatan, of kenduren) is een van de belangrijkste Javaanse Kejawen-rituelen. Het is een religieus feestmaal waarvoor familie, vrienden en buurtgenoten worden uitgenodigd.
Kejawen, ook genoemd Kebatinan, Agama Jawa en Kepercayaan is een Javaanse religieuze traditie, bestaande uit een samensmelting van animistische, boeddhistische en islamitische, vooral soefi geloven en praktijken.
Duidelijk is waarneembaar, dat veel tradities hun wortels hebben in het hinduisme; zo stamt de adat-huwelijkskleding uit de periode van het Majapahit koninkrijk en worden ter gelegenheid van een huwelijk offers geplaatst op bepaalde plekken in het huis, waar het huwelijk plaats vindt. Een paar islamitische huwelijken heb ik meegemaakt, en ik waande mij bijna in het oude hindu Majapahit koninkrijk, dat tot midden 16e eeuw bestond op Java.

Javanen zijn voor het grootste gedeelte islamitisch; dat is overal te zien (moskeeen) en te horen (oproepen tot gebed). Maar “achter de schermen” leeft nog veel uit oude hindu tijden.
Op Java en de rest van Indonesie heeft de computer en alles wat daarbij hoort een prominente plaats in de samenleving. Vrijwel iedereen heeft een mobieltje met internet. De “moderne tijden” leiden echter niet tot minder aandacht voor tradities, anders dan in nederland, dat zolangzamerhand geheel transparant en rationeel wil zijn en waar tradities bijna met een zucht van verlichting overboord gegooid zijn (“weg met bijgelovige rommel”).
De javanen zijn zich zeer bewust van hun tradities; niemand, die ze overboord wil gooien, want dan zou de ziel van de javaan ook weg zijn. De tradities houden ook de sociale structuur van de javaanse gemeenschap in stand; kinderen – ouders – grootouders vormen het kerngezin, met elk zijn eigen plaats volgens de traditie. Grootouders bijvoorbeeld te zien als een aparte probleemgroep, los van hun kinderen, komt op Java niet voor. En kinderen, die later niet de zorg voor hun ouders op zich nemen, is geheel in strijd met de traditie en het geloof. Ik ervaar het dagelijks in mijn desa.
In elke niet-blanke cultuur, waar dan ook, hebben oude mensen een bevoorrechte positie; zij zijn vaak de raadgevers van de gemeenschap, beslechten geschillen, bezitten kennis, die de jongere generaties nog niet hebben en genieten aanzien vanwege hun ouderdom.

Een javaans offer bij een huwelijk

Image result for sajen pernikahan


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Wachten en slapen (2 november 2019)

Bij bezoeken aan ziekenhuizen, overheidskantoren en andere instanties kan zeer lang worden gewacht, voordat men aan de beurt is. Een wachttijd van 2-3 uur is niet ongewoon.
Hoewel er vaak lang gewacht moet worden, wordt er nooit geklaagd of worden diepe zuchten geslaakt.
Wachten hoort bij het dagelijks leven in Indonesie. En dat wachten gaat heel vaak gepaard met slapen. Indonesiers kunnen overal slapen: in de becak, op een bankje in de warung, in de bus, op een brommer en gewoon op de stoel in de wachtkamer. Ze lijken dan in een diepe slaap te zijn.
Zoals gezegd, er wordt nooit geklaagd of gemopperd; dit afwezig zijn van geklaag lijkt mij niet stimulerend voor instanties, om iets aan efficientie te doen. Toch gebeurt dit wel: telefonische aanmelding en nummertjes trekken is bij veel instanties tegenwoordig gebruikelijk.
Geeft het nummer aan, dat er nog velen voor je zijn, dan kun je wat boodschappen doen of ergens wat eten. Is je nummer inmiddels al voorbij, dan wordt je gewoon ingevoegd en dan ben je de eerstvolgende.

Klagen en mopperen ligt niet in de aard van de javaan. De javaan neemt de dingen zoals ze zijn en vermijdt ruzies en conflicten. De samenleving op Java maakt daarom een relaxte indruk: “maak U vooral niet druk”, “lukt het vandaag niet, dan morgen misschien wel”. Volstrekt in tegenstelling hiermee is bijvoorbeeld Japan, waar alles tot op de seconde is geregeld. Vertrekt de trein 5 seconden te laat, dan worden al excuses aangeboden. Die strak georganiseerde samenleving in Japan kent echter wel vele grote maatschappelijke problemen, zoals het hoge zelfmoordpercentage, de problemen met betrekking tot de ouderen en de seks- en huwelijkloze samenleving van Japan. Dit soort problemen komen op Java niet voor; “sabar” (geduld) hoor ik heel vaak om mij heen, als dingen niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen en dat gebeurt zeer regelmatig. Om plezierig op Java te wonen, is het inderdaad van groot belang om “sabar” te beoefenen. Het vermijden van ruzies en conflicten, het beoefenen van “sabar” en een vriendelijke houding jegens anderen, zorgen voor een relaxte samenleving hier op Java. En het “sabar” wordt vergemakkelijkt door de mobieltjes, waar je de tijd mee kunt doorbrengen en waar bijna iedere wachtende druk mee bezig is.
Een strak georganiseerde samenleving in een schoon en net land (Japan) betekent dus niet een land met relaxte en gelukkige mensen. Wat betreft organisatie, efficiency en netheid ligt Indonesie mijlen ver achter op Japan, maar de indonesische samenleving is een relaxte samenleving, waar het “obrol” (praten, kletsen), “omong bersama” (met elkaar praten, kletsen) en “sabar” (geduld) hoog in het vaandel staan.

De burgemeester van Surabaya, mevr. Trismaharini, wacht (slaapt) op het vliegveld

Afbeeldingsresultaat voor tunggu tidur

Afbeeldingsresultaat voor tidur di becak

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Blog op WordPress.com.