Dorpsleven, cultuur en Adat

De Blangkon

de blangkon

Een blangkon is een traditioneel Javaans hoofddeksel, dat door mannen wordt gedragen en dat is gemaakt van batikstof. Er zijn vier soorten blangkons, onderscheiden door de vormen en de regionale Javaanse oorsprong: Ngayogyakarta, Surakarta, Kedu en Banyumasan.

Er wordt aangenomen, dat blangkon zo oud is als het Javaanse schrift en geïnspireerd is op het legendarische verhaal van Aji Saka. In het verhaal versloeg Aji Saka Dewata Cengkar, een reus die het land Java bezat, door een gigantisch stuk hoofddeksel uit te spreiden dat het hele land Java zou kunnen bedekken. Aji Saka werd ook beschouwd als de grondlegger van de Javaanse kalender.

Er is een andere theorie, die stelt dat het gebruik van blangkon door de Javanen wordt geabsorbeerd vanwege de invloed van de lokale hindoeïstische en islamitische cultuur. De moslimhandelaren die Java binnenkwamen, waren mensen uit verschillende plaatsen, waaronder de regio’s van het Arabische vasteland en Gujarati, en de blangkons werden verondersteld te zijn aangepast van tulbanden, maar deze theorie is niet relevant, omdat het verhaal van Aji Saka zelf dateert van vóór de komst van de islam op Java.

Een blangkon is een typisch javaans hoofddeksel voor mannen.
Een typisch indonesisch hoofddeksel voor mannen is de songkok; voor de songkok, klik hier.

De songkok

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Maulid Nabi, geboortedag van Mohammad (19 okt. 2021)

Het feestelijk versierde terrein voor de moskee achter mijn huis

Vandaag is het Maulid Nabi, de viering van de geboortedag van de Profeet Mohammad.
Maulid Nabi wordt alom gevierd.

Traditiegetrouw was er na het avondgebed Magrib rond 18.00 uur een tweede gebedsbijeenkomst in de kleine moskee achter mijn huis.

Het terrein voor de moskee was versierd met balonnen, zakjes snoep en geldbiljetten voor de kinderen na afloop van de gebdsdienst.
Volgens oud gebruik neemt elke man een thuis gemaakte “Berkat” mee naar de moskee; al deze berkats worden midden in de moskee geplaatst. Na afloop van de gebedsdienst neemt iedereen een berkat mee naar huis voor de achterblijvers.

De kinderen waren ondertussen druk bezig met het verzamelen van de zakjes snoep en wat er meer hing.

De meeste mannen dragen gewoonlijk, als zij naar de moskee gaan, een sarong en een overhemd met lange mouwen en hebben een songkok als hoofdbedekking.

De meegebrachte Berkats midden in de moskee

———————-
De bij mij thuis gemaakte Berkat voor de moskee


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: | Een reactie plaatsen

Werkzaamheden (19 sept. 2021)

Bij de pasar is een straat, waarlangs een sloot / kanaaltje loopt, dat al jaren bij heftige regenval voor overstromingen in de buurt zorgt. De hele sloot is min of meer dichtgeslibt, waardoor het water in de sloot nergens heen kan, dus overstroming.
Sinds een paar dagen is men bezig de sloot te renoveren en de afvoer van het water naar een andere sloot te laten lopen. De zijkanten van de sloot worden van steen.
Behalve een kleine baggermachine is alles handwerk.
Ook een paar andere sloten worden onderhanden genomen.

—————————
Video

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

De sembah, groet (29 aug. 2021)

De Sembah, in Thailand “waai” genoemd, is de in Zuidoost-Aziatische landen bekende groet / gebaar als een manier om respect en eerbied te tonen.
Voor het maken van een sembah vouwt men zijn handpalmen plechtig tegen elkaar op een gebedachtige manier, die in het Javaans suhun of susuhun wordt genoemd; of menyusun jari.
Men plaatst de gevouwen handen voor de borst en beweegt ze naar de kin, totdat de duimen het puntje van de neus raken, terwijl men licht buigt.

De sembah komt veel voor in regionale culturen binnen de Indonesische archipel, met name op Java en Bali, maar ook daarbuiten. De sembah is verwant aan de Cambodjaanse sampeah en de Thaise waai. Al deze begroetingen zijn gebaseerd op de Indiase Añjali Mudrā, die in Namasté wordt gebruikt.

De sembah is ontstaan uit een oude groet van eerbied. Het gebaar verschijnt voor het eerst c. 4000 jaar geleden op de kleizegels van de beschaving van de Indusvallei.
Aan het begin van de eerste eeuw begon de hindoe-boeddhistische beschaving zijn invloed uit te oefenen in Indonesië, en tegen de 4e eeuw waren er vroege hindoeïstische koninkrijken op Java, Sumatra en Kalimantan; zoals het koninkrijk van Tarumanagara (Java) en Kutai (Kalimantan). Van de 6e tot 9e eeuw stond de hindoe-boeddhistische beschaving stevig op Java (koninkrijk Medang Mataram), Bali en Sumatra (het koninkrijk Srivijaya). De afbeeldingen van sembah of añjali mudrā verschijnen in bas-reliëfs van Javaanse candis, zoals de 9e-eeuwse Borobudur- en Prambanan-tempels. Vanaf dat moment is het sembah-gebaar endemisch in de regio, vooral op Java en Bali.

In het dagelijks leven in Indonesie wordt de sembah regelmatig gebruikt bij begroetingen. Het doen van de sembah in Indonesie is echter niet zo ingewikkeld als in bv Thailand. In Thailand is de hoogte van de gevouwen handen en de mate van buiging is erg belangrijk; rang en stand spelen daarbij een grote rol.

Het maken van een correcte sembah is vooral belangrijk bij het begroeten van hooggeplaatsten.
Het doen van een correcte sembah aan de hoven van de vorsten van midden Jawa is weer veel ingewikkelder.
Van een buitenlander wordt niet verwacht, dat deze een sembah doet; ik heb het vele buitenlanders zien doen, maar het lijkt dan erg knullig. Beter is het om te volstaan met een lichte buiging.

President Jokowi wordt begroet met een sembah

———————–
Het begroeten van de sultan van Yogyakarta


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

17 Augustus: Hari Kemerdekaan (Bevrijdingsdag) en de Aboriginals

 

De hoofdstraat van mijn desa feestelijk versierd met vlaggen

Overmorgen, 17 augustus is het weer “Hari Kemerdekaan” (bevrijdingsdag). Dan wordt herdacht, dat Indonesie op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uitriep; een datum, die door de nederlanders niet erkend wordt. Indonesie maakte zich los van Nederland, dat Indonesie eeuwenlang had onderdrukt en uitgebuit.
De centrale viering van Hari Kemerdekaan vindt elk jaar plaats in Jakarta, waar in aanwezigheid van de President plechtig de vlag wordt gehesen en het volkslied wordt gezongen. Het is een strak georganiseerde plechtigheid, waar buitenlandse ambasadeurs en afvaardigingen uit vele delen van Indonesie aanwezig zijn; ook vertegenwoordigers van vele sultanaten en koninkrijken in Indonesie zullen aanwezig zijn.
Door corona zal de plechtigheid dit jaar zeer sober zijn.

Gewoonlijk starten na 17 augustus overal in Indonesie allerlei feestelijkheden.
In mijn desa is er gewoonlijk in de weken na 17 augustus ook veel te doen. Te denken valt aan paalklimmen (panjat pinang), touwtrekwedstrijden, wandeltochten en vooral het Karnaval, een zeer lange stoet van bont verklede mensen trekt door de desa; voor dit evenement, dat uren duurt, is altijd zeer veel belangstelling.
Dit jaar zullen er vanwege corona geen feestelijkheden plaats vinden. Heel erg jammer, maar het is niet anders.

Zie voor een historisch overzicht van de nederlandse bezetting van Indonesie:
https://oostjava.info/2017/08/11/17-augustus-hari-kemerdekaan-bevrijdingsdag-bevrijd-van-de-kolonisator/

De Aboriginals van Australie

Na de onderdrukking en uitbuiting van de javanen door de nederlanders, zijn de javanen nu vrij binnen de republiek Indonesie. De javaanse cultuur leeft volop, mede door het bestaan  van de keratons op Java en de grote belangstelling voor het oude Majapahit koninkrijk (tot 1600).

Een ander volk, dat gruwelijk geleden heeft onder de blanke overheersers, zijn de Aboriginals in Australie. Aboriginals zijn de eerste menselijke bewoners van het Australische continent en hun afstammelingen.

Op 13 februari 2008 bood de Australische regering officieel haar excuus aan:
Voor de pijn, het lijden en het kwetsen van de gestolen generaties, hun nageslacht, achtergebleven families en gemeenschappen, zeggen wij sorry. Tegen moeders en vaders, broers en zusters, voor het uiteenscheuren van families en gemeenschappen, zeggen wij sorry. En voor de onwaardige behandeling en vernedering van een trots volk met een trotse cultuur, zeggen wij sorry.

Toen de eerste kolonisten eind 18e eeuw aankwamen, leefden er tussen de 315.000 en de 750.000 mensen in Australië. In 2006 werd het aantal inheemsen door het Australian Bureau of Statistics geschat op 517.200, 2,5% van de totale bevolking van Australië. Niet alleen door ziekte verminderde hun aantal, maar ook door het vrijwel straffeloze moorden door de Britse kolonisten.

Aboriginals

Lange tijd werden de Aborigines door de blanke bevolking beschouwd als het toppunt van ‘achterlijkheid’. Tegenwoordig heeft men een minder beperkte kijk op wat de waarde van een cultuur uitmaakt en is er veel meer waardering gekomen voor, bijvoorbeeld, de kunst en de mythologie. Ook staat de Australische overheid het toe om, in gebieden waar veel Aborigines leven, naast de blanke wet ook de zwarte wet toe te passen. Dit betekent concreet dat Aboriginedaders kunnen worden vervolgd volgens de eigen normen en waarden. Deze zijn vaak strenger dan de blanke wet.

Door de onderwaardering van de Aboriginals en een totaal onbegrip voor hun levensstijl, kwam vanaf de jaren 20 van de twintigste eeuw een beweging op gang die Aboriginekinderen van hun ouders weghaalde en hen bij blanke pleeggezinnen onderbracht. Dit werd met name gedaan als bewezen kon worden dat een van de biologische ouders van het kind een niet-Aborigine was. Veel Aboriginekinderen hebben op deze wijze het contact met hun familie verloren. Dit wordt als bijzonder ernstig ervaren, omdat de familieband bij de Aborigines van groot belang is. De Aboriginekinderen die op deze manier van hun familie werden weggenomen, worden ook wel the Stolen Generations (de gestolen generaties) genoemd. Het gaat hierbij om duizenden kinderen van Aborigine-afkomst. Men denkt hier nu anders over: in 2007 bepaalde het Hooggerechtshof in Australië dat een van deze Aboriginekinderen (een man) een bedrag van 300.000 Australische dollars moest worden uitgekeerd, vanwege het feit dat het niet terecht was iemand van zijn Aboriginefamilie weg te halen. Men verwacht nu meer van deze rechtszaken.

Karnaval in mijn desa, 2 jaar geleden


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Boodschappen doen (13 aug. 2021)

In mijn desa kan ik alleen in de ochtenduren terecht op de markt voor groenten, aardappelen, kip en wat fruit. Er is een zeer ruime keuze uit vele soorten (blad)groenten. Aardappelen zijn ook verkrijgbaar. Ook is er een ruime keuze aan allerlei soorten kruiden, zoals onder meer ketoembar, djahe, djinten, kemiri en chili-pepertjes.
Alle andere boodschappen moeten ver gedaan worden. Meestal ga ik naar de Hypermaret, onderin Lippo Plaza Mall, in Jember-stad.
Groenten, die ik op de pasar niet kan krijgen, kan ik daar kopen, zoals champignons, paprika’s en sla. Ook kan ik daar (rundvlees)gehakt krijgen en vis uit de diepvries. Verder is er een ruime sortering diepvriesprodukten en benodigdheden om te bakken.

Tegenwoordig zijn er overal op Java heel veel kleine “mini-supermarkten“, de bekendste zijn de Indomaret en de Alfamaret. Je vindt ze overal, alleen nog niet in mijn desa. Het aanbod van deze mini-supermarkten is verrassend groot. Ik kan daar voor heel veel terecht. In Gambirono, op 5 km. van mijn desa, is de dichtstbijzijnde Indomaret en Alfamaret. Deze mini-supermarkten verkopen geen groenten, fruit en vlees. Je kunt er rekeningen betalen, geld opnemen en beltegoed kopen.

De in Zuid Oost Azie bekende 7-Eleven winkels zijn in Indonesie geen succes geworden. Ze zijn er dan ook niet meer.

De Indomaret en de Alfamaret bieden ongeveer hetzelfde. Veel verschil is er niet. Het personeel bestaat voor het overgrote deel uit jongeren. Alle produkten zijn geprijsd.
Deze marets zijn ook te vinden bij stations en luchthavens.

Indomaret

———————-
Interieur Indomaret

———————-
Interieur Alfamaret


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Een reactie plaatsen

Corona: mijn leven in de desa nu (5 aug. 2021)

Achter de groene muur ligt mijn desa

Inmiddels is de lock down verlengd tot 9 augustus.
Ik heb niet veel te vertellen over mijn leven in de desa. Ik ben het grootste deel van de dag thuis; alleen in de vroege ochtend ga ik even naar de pasar, waar het veel rustiger is dan gewoonlijk. Zo nu en dan moet ik ook even naar de Indomaret 5 km. verderop. In alle gevallen, dat ik mijn huis verlaat, gebruik ik het mondmasker en en neem ik spray mee. Als ik weer thuis ben, spray ik opnieuw.
Zo nu en dan maak ik een ritje op de brommer, uiteraard alleen, maar even aanwippen bij een warung is er niet bij.
Het is buitengewoon stil in de desa; veel toko’s zijn gesloten.
Opvallend zijn de vele sterfgevallen de laatste tijd. Ik maakte er al eerder melding van. Tijdens het droge (en koude) seizoen zijn sowieso al veel mensen ziek. Hoeveel van de sterfgevallen corona betreft, is niet duidelijk, maar dat corona ook in mijn desa slachtoffers maakt, is wel duidelijk.
Al mijn buren zijn ziek, dus ik kom daar niet in de buurt.
Een lang weekeinde naar mijn hotel in Jember-stad heeft geen zin; alle winkelcentra zijn gesloten en er is veel controle door de politie; er is niets te doen in Jember-stad.

Al met al een erg saai bestaan momenteel, maar het is niet anders. Internet is nu een zegen, ik heb in ieder geval contact met de buitenwereld.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Website “Java: cultuur en tradities”, ge-updated

De website “Java: cultuur en tradities” is de laatste maanden in versukkeling geraakt; foto’s waren verdwenen en ook stukken tekst.

Inmiddels heb ik de hele site verbeterd en foto’s toegevoegd. Kortom, de website is weer geheel in orde.

Voor de website “Java: cultuur en tradities”, klik: https://cultuurvanjava.wordpress.com/


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Laatste weken veel sterfgevallen (30 july 2021)

Laatste reis naar het kerkhof

Het is nu op Java het droge seizoen, ook wel het koude seizoen genoemd.
Tot 8 uur in de ochtend is het bijzonder fris, en in de avond ook. De middagtemperaturen komen tot  plm 30 C.
In dit jaargetij zijn ook veel mensen ziek; forse verkoudheid of griep, hier hebben ze het over typhus, maar dat kan het niet zijn, want bij echte typhus komt de overheid in actie.
Verder is suikerziekte veel voorkomend hier. Suikerziekte wordt vooral veroorzaakt, zo heb ik mij laten vertellen, door het vele rijst eten. Velen sterven vanwege suikerziekte.
De laatste weken zijn er erg veel sterfgevallen in mijn desa; in mijn buurtje een paar dagen geleden 5 sterfgevallen binnen 24 uur, en in een andere buurt 4 sterfgevallen op 1 dag.  De meeste sterfgevallen hebben met corona niet te maken, van 3 gevallen is bekend dat het corona was.
Vanmiddag weer een sterfgeval, mijn buurvrouw links van mijn huis overleed rond het middaguur. Zij overleed vanwege suikerziekte; zij had 3 dagen in het ziekenhuis gelegen.
Zoveel sterfgevallen heb ik hier nog niet meegemaakt. En bij elk overlijden komen, zoals gebruikelijk, tientallen vrouwen rijst brengen en voor de laatste groet,  en de mannen komen op vastgestelde data bijeen voor gebedsdiensten.
De gemeenschap is er bij een geboorte, bij een huwelijk en bij een afscheid. Bij een afscheid is er geen begrafenisondernemer, geen opbaren in een centrum, geen bloemen bestellen, geen orde van  dienst; de gemeenschap doet het allemaal zelf volgens de regels van de Adat.
Ontroerend.

Een eenvoudige islamitische beraafplaats


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Oogsten van de rijst – video (24 july 2021)

 

Inmiddels in het oogsten van de rijst aan de gang. Veel rijst wordt nog geoogst met de hand, maar vaker gebeurt dat nu met een machine.
De sawah is niet ver van mijn huis. De video is door mij gemaakt.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | 2 reacties

Overlijden buurvrouw (23 july 2021)

Dames op weg naar het sterfhuis

Vanochtend om 10.00 uur werd door de luidspreker van de moskee met sonore stem bekend gemaakt, dat Ibu Sutianti was overleden. Ibu Sutianto (middelbare leeftijd en gehuwd) woonde 3 huizen van mijn huis vandaan.
Binnen enkele minuten kwamen mannen om de begrafenis voor te bereiden. Volgens de Islam wordt een overledene zo spoedig mogelijk begraven. Er werd een islamitische vlag gehesen, en een van de aanwezige mannen begon met gebeden voor te dragen.
De allereersten trouwens, die aanwezig waren bij het sterfhuis, waren kinderen (kleuters en ouder) uit de buurt. Kinderen maken alles mee en worden van niets weggehouden.
Vervolgens kwamen in groepjes vrouwen uit de buurt met rijst; er komen de komende dagen veel mensen langs, die te eten moeten krijgen. Om de kosten te drukken, nemen alle vrouwen rijst mee. Al met al kwamen vele tientallen dames.
De overledene bevond zich in de woning; daar werd zij ritueel gewassen door een paar dames, en vervolgens in witte doeken gewikkeld (overleden mannen worden gewassen door mannen). Het stoffelijk overschot werd op een baar gelegd, overdekt met een groen doek met bloemen.
Vlak voor de gang naar het kerkhof, werd gebeden, waarna de stoet zich naar het kerkhof begaf.

Hier overlijdt niemand alleen; bij een begrafenis zijn velen aanwezig. De komende dagen zal de echtgenoot van Ibu Sutianti en haar kinderen velen thuis ontvangen voor rouwbeklag.
Met meeleven van de hele buurt is aandoenlijk.
De begrafenis is kosteloos en wordt verzorgd door buurtbewoners.

De foto’s hieronder zijn door mij gemaakt

Links het sterfhuis, waar vele tientallen Ibu’s uit de buurt aanwezig waren 

—————————-
De laatste gebeden bij het sterfhuis, waarna de gang naar het kerkhof

—————————-
De gang naar het kerkhof

—————————-
De foto hieronder is van internet, maar geeft een goed beeld van het klaar maken van het stoffelijk overschot voor de begrafenis door de vrouwen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Eindelijk een afhaal-warung in mijn desa (13 july 2021)

De Warung

Tussen alle nare berichten omtrent corona in Indonesie, een ander onderwerp.
Indonesie staat bekend om zijn uitgebreide keuken; een gezonde keuken: bescheiden hoeveelheid vlees en veel groenten. Op de pasar malams in de wat grotere steden is een zeer ruime keuze aan vele gerechten.
In mijn zeer traditionele desa is van die beroemde indonesische keuken weinig aan te treffen. Vrijwel iedereen heeft een bescheiden inkomen en dus wordt er thuis gekookt; rijst, meestal gekookte groenten, een gekookt of gebakken ei, en eventueel gefrituurde tempe of tahu. Vlees staat lang niet elke dag op het menu, wel meestal gefrituurde kleine visjes (spotgoedkoop).
In de paar warungen in mijn desa is overdag alleen Bakso en Mie Ayam te verkrijgen.
Vanaf het einde van de middag is er ook nasi goreng en 2 of 3 andere gerechten. Dus veel keuze is er niet. Na het avondgebed rond 18.00 uur gaan bij de pasar verschillende kleine warungen open, waar men terecht kan voor onder meer een hamburger, taco, “crispy” kip en gefrituurde worstjes. Maar dat zijn geen maaltijden, maar snacks.
Overdag kan ik voor afhaalmaaltijden terecht bij een visrestaurant 3 km verderop (alleen vis), of in Bangsalsari, 8 km verderop bij een restaurant (rumah makan, ruime keuze).
Sinds enkele weken is er niet ver van mijn huis een warung gekomen, die 24 uur per dag geopend is. Bij deze warung kan men kiezen uit zo’n 15 gerechten, zoals gefrituurde tahu, tempe en mais, gekookt of gebakken ei, 2 groentenschotels, kip, meestal een visje, kippenlevertjes. Wil men een “nasi campur”, dan stelt de Ibu van de warung het menu vast: zij neemt een beetje van dit en een beetje van dat.
Ik kom hier vaak een “bungkus” (verpakt, om thuis te eten) ophalen, en kies dan zelf, wat ik wil hebben. Het is altijd smakelijk, en elke dag kies ik wat anders. Een bungkus kost ongeveer 1 euro, afhankelijk van wat men wil.
Ik ben erg blij met deze warung, want elke dag Bakso of Mie Ayam gaat gauw vervelen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | 2 reacties

Bedelaars (27 juni 2021)

Het aantal bedelaars in mijn regio is zeer beperkt. Een enkele keer klopt een ouder persoon bij mijn huis aan voor wat geld. Bij stoplichten zie ik ook wel eens een bedelaar. Lopend door de stad Jember kom ik geen bedelaars tegen.
Een enkele keer komen mensen aan mijn huis met een donatie-lijst, waarop ik een gegeven bedrag kan invullen.
De vraag is, of je bedelaars geld moet geven. Er zijn verslagen van journalisten, verkleed als bedelaar, die per dag veel geld ophaalden; het gaat dan om bedragen van 5-15 miljoen rupiah, veel meer dan een gemiddeld maandinkomen.
Bij oudere personen, die mij thuis om geld vragen of die met een donatie-lijst langs komen, is het helemaal de vraag, of zij wel “echte” bedelaars zijn. Ik geef dan ook geen geld, mede op advies van de desa-bewoners. Degenen, die bij mijn huis langskomen, komen niet uit mijn desa, niemand kent ze. Ik kan dus ook niet natrekken, wie het zijn en of zij wel echt behoeftig zijn.
Ook bij mensen, die gehandicapt lijken en met een bakje op de stoep zitten en om geld vragen, is het niet zeker, dat het om “echte” bedelaars gaat. Er zijn video-opnames te zien van “ontmaskering” van gehandicapten: aan het eind van de dag wandelen ze weer rustig naar huis.
Ik vind het niet prettig om arm uitziende mensen, die bij mij om geld vragen, weg te sturen zonder iets te geven; maar ik ken de mensen niet, en weet niet waar ze aan toe zijn. Toen ik net in mijn desa woonde, heb ik wel eens geld gegeven, met als resultaat, dat ze wekelijks, en soms al na een paar dagen, weer langs kwamen.
Als ik van de desa-bewoners te horen krijg, dat iemand in mijn desa werkeljk behoeftig is, dan kan die persoon volledig rekenen op mijn steun.
Dat er behoeftige en arme mensen zijn, is een gegeven. Dat zij geholpen moeten worden is duidelijk.
Ik vind het een lastig onderwerp.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Doktersbezoek (5 juni 2021)

De praktijk van een dokter umum, met de spreekuren: van 16.00 – 20.00 uur.

Er zijn in Indonesie “dokter umum” (algemene arts, general practitioner), en artsen, die werken als specialist in ziekenhuizen of een eigen praktijk hebben.

“Dokter Umum”

Een dokter umum (algemene arts) heeft praktijk aan huis, hoewel ziekenhuizen ook dokters umum hebben.
Voor een bezoek aan een dokter umum (aan huis) moet U weten, wat de spreekuren van de arts zijn; die staan vermeld op een bord bij de praktijk. Het is verstandig, om U ruim van tevoren aan te melden, want er zijn doorgaans veel patienten.
Indien mogelijk, is het goed om navraag te doen, wat een goede dokter umum is.
Een dokter umum heeft doorgaans ook medicijnen.
Betaling van een dokter umum is altijd cash.

Veel dokter umum hebben een ziekenzaaltje, waar patienten kunnen worden opgenomen.

Specialist

Voor bezoek aan een specialist in het ziekenhuis zijn er 2 mogelijkheden.
1) U gaat naar een ziekenhuis en trekt (bij de ingang) een nummer voor welke specialist U komt. Daarna wordt U opgeroepen door de receptie, die een dossier van U maakt. U krijgt een nummer, wanneer U aan de beurt bent.
Het kan soms heel lang wachten zijn, voordat U aan de beurt bent (soms vele uren).
2) Er zijn ziekenhuizen (in Jember-stad 2) waar U zich voor een afspraak met een specialist kunt aanmelden via een app van het ziekenhuis. U moet opgeven welke specialist U wilt bezoeken, alsmede uw persoonlijke gegevens en betaalmethode (cash).
Via de app krijgt U dan bericht, welk nummer op de wachtlijst U heeft.
De specialist kan U een recept geven voor de apotheek van het ziekenhuis.
Alle betalingen zijn cash bij de cassier bij de receptie.

Specialisten hebben doorgaans ook praktijk aan huis; een bezoek aan de praktijk is niet aan te raden, omdat het zeer druk kan zijn, lange rijen wachtenden; een bezoek aan de praktijk aan huis is doorgaans een stuk goedkoper dan in het ziekenhuis, daarom kiezen velen voor een bezoek aan de praktijk aan huis.

De ziekenhuizen maken van U een dossier, dat echter niet wordt gedeeld met andere ziekenhuizen. Dat betekent, dat wanneer de specialist niet naar genoegen was, U gewoon naar een ander ziekenhuis kunt gaan. Dat geldt ook voor de dokter umum; U kunt medisch winkelen.

Betaling

In beginsel moet elk bezoek en elke dienst cash worden betaald.
Degene, die aangesloten is bij de nationale ziektekostenverzekering BPJS, betalen niet cash; het BPJS betaalt.
Sommige ziekenhuizen op Bali accepteren een nederlandse ziektekostenverzekering.

—————————-

Mijn ervaring met indonesische artsen is goed. Vervelend is echter wel het doorgaans zeer lange wachten. Zo moest mijn buurjongen bij een specialist zijn in een ziekenhuis; het spreekuur begon om 14.00 uur, en hij was er al om 13.30 uur. Echter, de specialist kwam pas om 17.00 uur, omdat er in een ander ziekenhuis een spoedoperatie was. Dus vele uren wachten en rondhangen. Gelukkig zijn er op het terrein van het ziekenhuis (of net daarbuiten) warungen, waar je wat kunt eten of snacken.

Zoals gezegd, is mijn ervaring met indonesische artsen goed. Wel zijn de artsen niet gewend aan “mondige” patienten; men praat hier niet met de dokter over een kwaal en alternatieven voor genezing. Ik doe dit wel, en dat levert geen problemen op,  hoewel sommige artsen dit meedenken in eerste instantie wat vreemd vinden.

Het meest vervelende van een doktersbezoek in Indonesie is voor mij het meestal lange wachten.
De dokters vind ik goed, maar niet de zeer lange weg om bij de dokter te komen.

Bij elk ziekenhuis staat buiten een bord met de in het ziekenhuis werkzame speecialisten


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.