Dorpsleven, cultuur en Adat

Oogsten van de rijst – video (24 july 2021)

 

Inmiddels in het oogsten van de rijst aan de gang. Veel rijst wordt nog geoogst met de hand, maar vaker gebeurt dat nu met een machine.
De sawah is niet ver van mijn huis. De video is door mij gemaakt.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | 2 reacties

Overlijden buurvrouw (23 july 2021)

Dames op weg naar het sterfhuis

Vanochtend om 10.00 uur werd door de luidspreker van de moskee met sonore stem bekend gemaakt, dat Ibu Sutianti was overleden. Ibu Sutianto (middelbare leeftijd en gehuwd) woonde 3 huizen van mijn huis vandaan.
Binnen enkele minuten kwamen mannen om de begrafenis voor te bereiden. Volgens de Islam wordt een overledene zo spoedig mogelijk begraven. Er werd een islamitische vlag gehesen, en een van de aanwezige mannen begon met gebeden voor te dragen.
De allereersten trouwens, die aanwezig waren bij het sterfhuis, waren kinderen (kleuters en ouder) uit de buurt. Kinderen maken alles mee en worden van niets weggehouden.
Vervolgens kwamen in groepjes vrouwen uit de buurt met rijst; er komen de komende dagen veel mensen langs, die te eten moeten krijgen. Om de kosten te drukken, nemen alle vrouwen rijst mee. Al met al kwamen vele tientallen dames.
De overledene bevond zich in de woning; daar werd zij ritueel gewassen door een paar dames, en vervolgens in witte doeken gewikkeld (overleden mannen worden gewassen door mannen). Het stoffelijk overschot werd op een baar gelegd, overdekt met een groen doek met bloemen.
Vlak voor de gang naar het kerkhof, werd gebeden, waarna de stoet zich naar het kerkhof begaf.

Hier overlijdt niemand alleen; bij een begrafenis zijn velen aanwezig. De komende dagen zal de echtgenoot van Ibu Sutianti en haar kinderen velen thuis ontvangen voor rouwbeklag.
Met meeleven van de hele buurt is aandoenlijk.
De begrafenis is kosteloos en wordt verzorgd door buurtbewoners.

De foto’s hieronder zijn door mij gemaakt

Links het sterfhuis, waar vele tientallen Ibu’s uit de buurt aanwezig waren 

—————————-
De laatste gebeden bij het sterfhuis, waarna de gang naar het kerkhof

—————————-
De gang naar het kerkhof

—————————-
De foto hieronder is van internet, maar geeft een goed beeld van het klaar maken van het stoffelijk overschot voor de begrafenis door de vrouwen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Eindelijk een afhaal-warung in mijn desa (13 july 2021)

De Warung

Tussen alle nare berichten omtrent corona in Indonesie, een ander onderwerp.
Indonesie staat bekend om zijn uitgebreide keuken; een gezonde keuken: bescheiden hoeveelheid vlees en veel groenten. Op de pasar malams in de wat grotere steden is een zeer ruime keuze aan vele gerechten.
In mijn zeer traditionele desa is van die beroemde indonesische keuken weinig aan te treffen. Vrijwel iedereen heeft een bescheiden inkomen en dus wordt er thuis gekookt; rijst, meestal gekookte groenten, een gekookt of gebakken ei, en eventueel gefrituurde tempe of tahu. Vlees staat lang niet elke dag op het menu, wel meestal gefrituurde kleine visjes (spotgoedkoop).
In de paar warungen in mijn desa is overdag alleen Bakso en Mie Ayam te verkrijgen.
Vanaf het einde van de middag is er ook nasi goreng en 2 of 3 andere gerechten. Dus veel keuze is er niet. Na het avondgebed rond 18.00 uur gaan bij de pasar verschillende kleine warungen open, waar men terecht kan voor onder meer een hamburger, taco, “crispy” kip en gefrituurde worstjes. Maar dat zijn geen maaltijden, maar snacks.
Overdag kan ik voor afhaalmaaltijden terecht bij een visrestaurant 3 km verderop (alleen vis), of in Bangsalsari, 8 km verderop bij een restaurant (rumah makan, ruime keuze).
Sinds enkele weken is er niet ver van mijn huis een warung gekomen, die 24 uur per dag geopend is. Bij deze warung kan men kiezen uit zo’n 15 gerechten, zoals gefrituurde tahu, tempe en mais, gekookt of gebakken ei, 2 groentenschotels, kip, meestal een visje, kippenlevertjes. Wil men een “nasi campur”, dan stelt de Ibu van de warung het menu vast: zij neemt een beetje van dit en een beetje van dat.
Ik kom hier vaak een “bungkus” (verpakt, om thuis te eten) ophalen, en kies dan zelf, wat ik wil hebben. Het is altijd smakelijk, en elke dag kies ik wat anders. Een bungkus kost ongeveer 1 euro, afhankelijk van wat men wil.
Ik ben erg blij met deze warung, want elke dag Bakso of Mie Ayam gaat gauw vervelen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | 2 reacties

Bedelaars (27 juni 2021)

Het aantal bedelaars in mijn regio is zeer beperkt. Een enkele keer klopt een ouder persoon bij mijn huis aan voor wat geld. Bij stoplichten zie ik ook wel eens een bedelaar. Lopend door de stad Jember kom ik geen bedelaars tegen.
Een enkele keer komen mensen aan mijn huis met een donatie-lijst, waarop ik een gegeven bedrag kan invullen.
De vraag is, of je bedelaars geld moet geven. Er zijn verslagen van journalisten, verkleed als bedelaar, die per dag veel geld ophaalden; het gaat dan om bedragen van 5-15 miljoen rupiah, veel meer dan een gemiddeld maandinkomen.
Bij oudere personen, die mij thuis om geld vragen of die met een donatie-lijst langs komen, is het helemaal de vraag, of zij wel “echte” bedelaars zijn. Ik geef dan ook geen geld, mede op advies van de desa-bewoners. Degenen, die bij mijn huis langskomen, komen niet uit mijn desa, niemand kent ze. Ik kan dus ook niet natrekken, wie het zijn en of zij wel echt behoeftig zijn.
Ook bij mensen, die gehandicapt lijken en met een bakje op de stoep zitten en om geld vragen, is het niet zeker, dat het om “echte” bedelaars gaat. Er zijn video-opnames te zien van “ontmaskering” van gehandicapten: aan het eind van de dag wandelen ze weer rustig naar huis.
Ik vind het niet prettig om arm uitziende mensen, die bij mij om geld vragen, weg te sturen zonder iets te geven; maar ik ken de mensen niet, en weet niet waar ze aan toe zijn. Toen ik net in mijn desa woonde, heb ik wel eens geld gegeven, met als resultaat, dat ze wekelijks, en soms al na een paar dagen, weer langs kwamen.
Als ik van de desa-bewoners te horen krijg, dat iemand in mijn desa werkeljk behoeftig is, dan kan die persoon volledig rekenen op mijn steun.
Dat er behoeftige en arme mensen zijn, is een gegeven. Dat zij geholpen moeten worden is duidelijk.
Ik vind het een lastig onderwerp.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Doktersbezoek (5 juni 2021)

De praktijk van een dokter umum, met de spreekuren: van 16.00 – 20.00 uur.

Er zijn in Indonesie “dokter umum” (algemene arts, general practitioner), en artsen, die werken als specialist in ziekenhuizen of een eigen praktijk hebben.

“Dokter Umum”

Een dokter umum (algemene arts) heeft praktijk aan huis, hoewel ziekenhuizen ook dokters umum hebben.
Voor een bezoek aan een dokter umum (aan huis) moet U weten, wat de spreekuren van de arts zijn; die staan vermeld op een bord bij de praktijk. Het is verstandig, om U ruim van tevoren aan te melden, want er zijn doorgaans veel patienten.
Indien mogelijk, is het goed om navraag te doen, wat een goede dokter umum is.
Een dokter umum heeft doorgaans ook medicijnen.
Betaling van een dokter umum is altijd cash.

Veel dokter umum hebben een ziekenzaaltje, waar patienten kunnen worden opgenomen.

Specialist

Voor bezoek aan een specialist in het ziekenhuis zijn er 2 mogelijkheden.
1) U gaat naar een ziekenhuis en trekt (bij de ingang) een nummer voor welke specialist U komt. Daarna wordt U opgeroepen door de receptie, die een dossier van U maakt. U krijgt een nummer, wanneer U aan de beurt bent.
Het kan soms heel lang wachten zijn, voordat U aan de beurt bent (soms vele uren).
2) Er zijn ziekenhuizen (in Jember-stad 2) waar U zich voor een afspraak met een specialist kunt aanmelden via een app van het ziekenhuis. U moet opgeven welke specialist U wilt bezoeken, alsmede uw persoonlijke gegevens en betaalmethode (cash).
Via de app krijgt U dan bericht, welk nummer op de wachtlijst U heeft.
De specialist kan U een recept geven voor de apotheek van het ziekenhuis.
Alle betalingen zijn cash bij de cassier bij de receptie.

Specialisten hebben doorgaans ook praktijk aan huis; een bezoek aan de praktijk is niet aan te raden, omdat het zeer druk kan zijn, lange rijen wachtenden; een bezoek aan de praktijk aan huis is doorgaans een stuk goedkoper dan in het ziekenhuis, daarom kiezen velen voor een bezoek aan de praktijk aan huis.

De ziekenhuizen maken van U een dossier, dat echter niet wordt gedeeld met andere ziekenhuizen. Dat betekent, dat wanneer de specialist niet naar genoegen was, U gewoon naar een ander ziekenhuis kunt gaan. Dat geldt ook voor de dokter umum; U kunt medisch winkelen.

Betaling

In beginsel moet elk bezoek en elke dienst cash worden betaald.
Degene, die aangesloten is bij de nationale ziektekostenverzekering BPJS, betalen niet cash; het BPJS betaalt.
Sommige ziekenhuizen op Bali accepteren een nederlandse ziektekostenverzekering.

—————————-

Mijn ervaring met indonesische artsen is goed. Vervelend is echter wel het doorgaans zeer lange wachten. Zo moest mijn buurjongen bij een specialist zijn in een ziekenhuis; het spreekuur begon om 14.00 uur, en hij was er al om 13.30 uur. Echter, de specialist kwam pas om 17.00 uur, omdat er in een ander ziekenhuis een spoedoperatie was. Dus vele uren wachten en rondhangen. Gelukkig zijn er op het terrein van het ziekenhuis (of net daarbuiten) warungen, waar je wat kunt eten of snacken.

Zoals gezegd, is mijn ervaring met indonesische artsen goed. Wel zijn de artsen niet gewend aan “mondige” patienten; men praat hier niet met de dokter over een kwaal en alternatieven voor genezing. Ik doe dit wel, en dat levert geen problemen op,  hoewel sommige artsen dit meedenken in eerste instantie wat vreemd vinden.

Het meest vervelende van een doktersbezoek in Indonesie is voor mij het meestal lange wachten.
De dokters vind ik goed, maar niet de zeer lange weg om bij de dokter te komen.

Bij elk ziekenhuis staat buiten een bord met de in het ziekenhuis werkzame speecialisten


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Hoe was Lebaran in de desa ? (18 mei 2021)

Zeer rustige tolwegen tijdens Lebaran

Bijna een week geleden (donderdag) was het de eerste dag van Lebaran, het Suikerfeest. Om 06.00 uur ’s ochtends naar de moskee en daarna huiswaarts. Het bleef de hele dag erg rustig. Gewoonlijk komen familie en vrienden uit onder meer Surabaya, Banyuwangi en Lumajang naar de desa om Lebaran te vieren, maar dat kon niet, vanwege een reisverbod van de regering.
Ook de dagen daarna was het vrij rustig in de desa. In het geheel geen feestelijke sfeer. Op de doorgaande wegen was het wat drukker dan gebruikelijk.
Ik heb gelukkig mijn herinneringen aan de “Lebarans” van voor corona; het was toen heel erg druk in de desa, en velen kwamen op bezoek. Hopelijk krijgen we volgend jaar weer een “ouderwetse” Lebaran.
Inmiddels begint zo langzamerhand het normale leven weer terug te keren. Veel winkels en restaurants waren gesloten (Lebaran-vakantie).

Het is een kort bericht over Lebaran in de desa, maar er valt niet meer te vertellen. Dat overkomt mij niet vaak.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lebaran begonnen (video) 12 mei 2021

Vanavond, woensdag 12 mei, na het avondgebed van 18.00 uur, is de vastenmaand Ramadan afgelopen.
Hoewel vele activiteiten in verband met corona niet toegestaan zijn, was het in het centrum van mijn desa buitengewoon druk. Hieronder een impressie van de drukte.
De video is gemaakt om 19.00 uur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Morgen Idul Fitri – het Suikerfeest (12 mei 2021)

Een gezegende Idul Fitri

Morgen, donderdag 13 mei, is het Idul Fitri, beter bekend als het Suikerfeest en in Indonesie alom bekend als Lebaran. Het is de afsluiting van de vastenmaand Ramadan.
Toen er nog geen corona was, was het de dagen voor Lebaran erg druk op de markten, toko’s en malls. Men verwachtte vele familieleden en vrienden om samen Lebaran te vieren. Er werd volop eten bereid om iedereen te voorzien.
Miljoenen mensen waren onderweg naar hun familie-kampong; in 2019 waren op Java 20 miljoen mensen onderweg.

Dit jaar is het de tweede keer (na 2020) dat Lebaran slechts in kleine kring gevierd kan worden. De regering heeft een reisverbod ingesteld van 6-17 mei voor heel Indonesie. Overal zijn er politieposten langs de grote wegen; automobilisten, die geen geldige reden hebben om door te reizen, worden teruggestuurd. In 4 dagen zijn op Java 105.000 auto’s teruggestuurd.
Reizen per trein en bus is geen optie, vanwege de vele restricties en het beperkte vervoer.

Zoals gezegd, morgen donderdag, is het Lebaran. Vanavond (woensdag), na het avondgebed van 18.00 uur, zouden er feestelijke rondgangen gehouden worden om Lebaran aan te kondigen. Bij deze rondgangen draagt men fakkels en is er een rijdende muziekinstallatie.
Het toestaan van deze rondgangen ligt bij de lokale overheden. Ik heb begrepen, dat er in mijn desa geen rondgangen toegestaan zijn.
Donderdagochtend rond 06.00 uur worden de moskeeen massaal bezocht. Daarna zou dus het feest moeten beginnen, maar dit jaar dus weer zeer beperkt en in kleine kring.

Op woensdag, de dag voor Lebaran, worden massaal kerkhoven bezocht; men neemt bloemen mee voor de overleden dierbaren en er wordt gebeden.

Al met al wordt het dus wederom een zeer rustige Lebaran. Geen uitgelaten sfeer, geen enorme drukte op de weg, geen vele bezoekers, die thuis even aanwippen. Het is niet anders.

Indonesie neemt de strijd tegen corona erg serieus. Politie en de talloze “security”-functionarissen (die overal aanwezig zijn) zijn goed geinstrueerd. In alle overheidsgebouwen, banken en kantoren worden per keer maar een beperkt aantal mensen toegelaten. Maar net zoals in Nederland gaat het regelmatig mis met bv. illegale feesten en vinden er op TV discussies plaats waarom het een wel verboden is en het ander niet.
De overheid schuwt niet om harde maatregelen te nemen; zo is de bekende Pasar Tanah Abang in Jakarta gesloten (te druk) en op andere plaatsen zijn malls gesloten.
De drang echter om Lebaran in de desa te vieren is zo groot, dat velen via sluikwegen de politie-controleposten proberen te ontlopen; vrachtwagens, die wel naar hun bestemming mogen, hebben mensen verborgen tussen de vracht; velen proberen per motor te reizen, zonder enige bagage in de hoop, dat de politie ze niet zal aanhouden.

Een fakkeloptocht aan de vooravond van Idul Fitri, zoals die dit jaar op de meeste plaatsen niet door mag gaan


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Volgende week Lebaran – en pauze in de berichtgeving (3 mei 2012)

Het is zeer rustig in de desa

Over een ruim een week is het Idul Fitri, Lebaran, het Suikerfeest. De Ramadan heeft nu 3 weken geduurd. Het leven in de desa is ingezakt. Van 10-15 uur is het buitengewoon stil. Na 15 uur komt het leven op een laag pitje weer op gang. Voor mij hangt er een wat onwezenlijke sfeer in de desa.
Lebaran dit jaar zal, net als vorig jaar, geen feestelijke toestand worden. Van 6-17 mei is er een reisverbod in Indonesie. De meeste mensen kunnen daarom niet naar hun geboortedesa gaan om Lebaran te vieren. Geen 20 miljoen mensen op Java onderweg, zoals de afgelopen jaren (2019 was de laaatste keer). De desa-bewoners vinden het jammer, maar er wordt niet geklaagd.
Op donderdag 13 mei is het Lebaran; een nieuwe dag begint hier niet om 00.00 uur, maar na het avondgebed om 18.00 uur. Dus woensdag 12 mei na 18.00 begint Lebaran; traditiegetrouw zijn er dan optochten met fakkels en luidsprekers, maar het is zeer de vraag, of dit door mag gaan.
Donderdagochtend om 06.00 uur gaat men naar de moskee, daarna is het de buurt rondgaan voor felicitaties. Maar familie van buiten de desa zal er dus niet zijn, vanwege het reisverbod. Echt feestelijk zal het dus niet zijn.
Overigens gaat het werk op de sawah’s gewoon door; er wordt geplant, geploegd en verzorgd.

Ik las een pauze in wat betreft de berichten op mijn blog van ongeveer 2 weken.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Nieuwe woning (25 april 2021)

Ruim 10 jaar woon ik nu in de desa, naar volle tevredenheid. De mensen in de desa zijn zonder uitzondering vriendelijk en behulpzaam.
Toch is het samenwonen met javanen niet steeds makkelijk. Dat heeft alles te maken met het grote cultuurverschil tussen de javanen en de nederlanders. Om een paar verschillen te noemen: Nederlanders (in ieder geval ik) stellen privacy zeer op prijs. Verder stellen nederlanders “rust” zeer op prijs, geen lawaai, en geen onaangekondigde aanloop van die en gene. Tenslotte stel ik het op prijs, om geregeld “alleen” te zijn. Als mijn kinderen vroeger een weekeinde uit logeren gingen bij vriendjes, genoot ik ervan, dat ik een weekeinde alleen was, even tijd voor mijzelf.
In mijn huidige woning is het niet mogelijk, om een paar uurtjes alleen te zijn.

Onlangs is een oude dame overleden, die een huis bewoonde op 1 minuut (stopwatch) lopen van mijn huidige woning. Ik heb de woning van deze oude dame kunnen huren. Inmiddels ben ik al “over”. Het is een ideale situatie nu: ik kan alleen zijn, wanneer ik wil, ik heb volop privacy en wil ik mijn kleinzoon zien, dat is het 1 minuut lopen.
Ik heb een grote woonkamer, en een slaapkamer met AC. Verder is er nog een logeerkamer en een grote eet-keuken.

Velen, die op vakantie op Java zijn geweest, zijn onder de indruk van de vriendelijkheid van de javaan, en terecht. “Hier zou ik ook wel willen wonen”, verzucht menigeen.
Echter, het op vakantie zijn is wezenlijk anders dan daar wonen. De vakantieganger hoeft zich niet te verdiepen in de javaanse cultuur; een paar beleefdheidsregels zijn voldoende om de javaan niet voor het hoofd te stoten.
Hoe de javanen onderling met elkaar omgaan, blijft verborgen voor de vakantie-ganger. En bij dat onderling met elkaar van de javanen omgaan, blijkt het grote cultuurverschil met de nederlandse cultuur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 2 reacties

Rijst dorsen (18 april 2021)

De familie, die tegenover mijn huis woont, heeft meerdere sawah’s. Eental aantal zakken rijst werd vanochtend afgeleverd bij hun huis. Deze rijst houden ze zelf. De rijst moet echter eerst nog worden gedorst, voordat deze gebruikt kan worden in de keuken.
Voor kleinere hoeveelheden rijst, dat gedorst moet worden, wordt een tukang ingehuurd. Deze heeft een rijdende dorsmachine en in de tuin van de overburen wordt dan gedorst.
Er moet 2x gedorst worden; bij de eerste dorsing is de rijst nog bruin, bij de tweede dorsing is er mooie witte rijst.
Na een uurtje was de tukang klaar en ging hij op weg naar de volgende klant.

Rijst, dat wordt geoogst en opgekocht door opkopers, wordt gedorst in “fabrieken”.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Inzet burgers bij rampen etc. (16 april 2021)

Burgers en hulpdiensten bergen slachtoffers tijdens de verwoestende tornado in oost Indonesie

De afgelopen weken is Indonesie getroffen door 2 natuurrampen, nl. de alles verwoestende tornado in oost Indonesie en de aardbeving op oost Java, met name regio Malang, met heel veel schade.
Bij rampen, ongelukken en natuurgeweld beschikt nederland over geprofessionaliseerde hulpdiensten, die ter plekke aan het werk gaan. Publiek wordt op afstand gehouden, kan immers de hulpdiensten in de weg lopen.

Bij rampen heeft Indonesie ook de beschikking over hulpdiensten. Daarnaast zijn politie en militairen actief betrokken bij rampen. Echter, ook de burgers zijn actief betrokken; men ziet dan ook, dat hulpdiensten, politie, militairen en burgers gezamenlijk aan het werk zijn. Publiek wordt niet op afstand gehouden, integendeel. Het bergen van slachtoffers, het evacueren en opvangen van getroffenen gebeurt gezamenlijk.

Betrokkenheid van de burgers ziet men ook bij de criminaliteit.
Wie in Nederland betrapt wordt op diefstal bv. in een winkel, mag door omstanders vastgehouden worden, totdat de politie er is. Daarna wordt er vrijwel niets meer gehoord over de dief; hij krijgt een proces-verbaal en het is zeer de vraag of hij zich moet verantwoorden bij de rechter. Er zijn verzekeringen voor verlies bij diefstal en schade. Meestal kun je de schade bij diefstal verhalen.

Wie in Indonesie betrapt wordt op diefstal, krijgt te maken met woedende burgers, die de dief in het beste geval bont en blauw slaan; regelmatig wordt een dief ook doodgeslagen. De politie wordt gebeld en neemt de dief mee naar het politieburo. De politie doet niet mee met het slaan van de gearresteerde. De dief blijft in hechtenis en zal moeten voorkomen voor de rechter; doorgaans zal hij maanden moeten zitten. Dat hij met een proces-verbaal dezelfde dag of wat later weer vrij man is, komt hier niet voor. Een diefstal heeft grote gevolgen voor degene, die is bestolen. Verzekeringen zijn er niet, de bestolene blijft met de schade zitten.

Een opgepakte dief in handen van de burgers

———————-
3 dieven van fruit achter mijn huis opgepakt en enorm toegetakeld

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Op dag van huwelijk overleden (7 maart 2021)

De overledene wordt naar het kerkhof gebracht

Een paar huizen verwijderd van mijn huis is vanochtend overleden een jongeman. Hij was een paar dagen geleden thuis gekomen vanuit het ziekenhuis. Het leek, dat hij “gewoon” ziek was, maar hij is dus toch overleden.
Het trieste is, dat hij vandaag in de namiddag een “pernikahan siri” zou hebben.

Een “pernikahan siri” is een huwelijkssluiting volgens de Islam, maar deze huwelijkssluiting geldt niet voor de wet. Waarom dan toch een pernikahan siri ? Wel, ongehuwd samenwonen is niet toegestaan. Maar als er nog geen geld is voor een formeel huwelijk, maar men wil toch gaan samenwonen, dan is de pernikahan siri een uitkomst. Het is een gebedsbijeenkomst, met na afloop een selamatan. Na een pernikahan siri kan men gewoon samenwonen.

Ik hoorde van het overlijden, omdat dit werd omgeroepen (zoals gebruikelijk) via de luidsprekers van de moskee. Een overlijden wordt altijd omgeroepen; de naam en het adres van de overledene wordt ook omgeroepen.
Vrij snel na het omroepen, begaven dames uit de buurt (tientallen) zich in groepjes naar het sterfhuis, met vooral rijst. Het zijn voornamelijk vrouwen, die gaan, omdat de meeste mannen overdag niet thuis zijn, immers aan het werk.
In de loop van de middag zal het lichaam van de overledene ritueel worden gewassen en in witte doeken gewikkeld, waarna de begrafenis plaats vindt op het nabijgelegen kerkhof. Het lichaam wordt naar de begraafplaats gebracht op een draagbaar, gedragen door jonge mannen en bedekt met groot groen kleed; zeer velen begeleiden de draagbaar naar het kerkhof, soms wel honderden.

Aan een begrafenis zijn geen kosten verbonden; het dragen van de draagbaar en het delven van het graf is vrijwilligerswerk.
Omdat de komende dagen veel bezoekers worden verwacht bij het sterfhuis, die men ook te eten wil geven, nemen de dames uit de buurt vooral  rijst mee.

Dames vanochtend op weg naar het sterfhuis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Volop regenseizoen, maar vrijwel geen stroomuitval (27 febr. 2021)

De rotonde in Jakarta bij hotel Indonesia

Het is nog steeds volop regenseizoen. Bij tijden kan het er heftig aan toe gaan. Heel Java heeft te lijden onder overstromingen, enorme tropische regenbuien, en aard- en landverschuivingen.
Grote delen van Jakarta staan onder water.
In mijn regio ook erg veel regen; niet de hele dag, maar vooral in de middagen en de avonduren.
Mijn desa ligt erg gunstig: geen overstromingen of land / aardverschuivingen. Bij een tropische bui staat mijn tuin snel helemaal onder water, maar als het niet meer regent, is al het water in mijn tuin na een uurtje alweer weg. Dit geldt voor de hele desa.

Zeer opmerkelijk is, dat we dit regenseizoen bijna geen stroomuitval hebben gehad. Tot en met vorig jaar was het tijdens het regenseizoen meermalen per week raak wat betreft stroomuitval, die 3-4 uren duurde. Wat de oorzaak is, dat er dit jaar bijna geen strooomuitval is, weet ik niet. Het zou kunnen zijn, dat het Electriciteitsbedrijf takken kapt dichtbij de bovengrondse leidingen, maar dat heb ik nog niet zien gebeuren. Opmerkelijk is het wel, die geringe stroomuitval.

Zo is het niet geweest in mijn desa, maar wel in veel andere desa’s


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.