Dorpsleven, cultuur en Adat

Een nieuw jaar – hoe verder met dit blog (12 jan. 2022)

Ik ben dit blog begonnen in 2013.
Ik heb verslag gedaan van veel wat er in de desa gebeurt: huwelijken, begrafenissen, geboortes van kinderen, feesten, problemen met het weer en meer. Ik heb ook aandacht besteed aan de Islam in mijn regio.
Het leven in de desa is vrij statisch; het ene jaar verschilt bijna niet van het andere jaar. Elk jaar zijn er de vastgestelde feesten, huwelijken worden gesloten zoals vanouds, mensen worden begraven en kinderen geboren.
Een langzame, maar gestage ontwikkeling is de groei van mijn desa van een “gewone” desa naar een zo langzamerhand klein stadje. Er zijn winkels bijgekomen, nieuwe warungen zijn geopend, en er is zelf een post van de BRI-Bank, waar geld gehaald kan worden. Alleen een Indomaret en een Alfamaret ontbreken nog.

Mijn desa is een authentieke javaanse desa. Java is echter veel meer dan mijn desa. Ik ben van plan om de aandacht van dit blog meer te gaan richten op de Javaanse cultuur. Om steeds maar weer te berichten over huwelijken, geboortes, begrafenissen en meer in mijn desa vind ik niet bevredigend.

De komende maanden zal ik een “2-sporen-beleid” voeren:
– nieuws uit de desa, en
– meer berichten over Java en de javaanse cultuur.


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Goede feestdagen (24 dec. 2021)

 

Ik wens U allen goede feestdagen toe.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een ongeval, nu was het mijn beurt (22 dec. 2021)

Er gebeuren veel ongelukken op de weg in Indonesie; de meeste ongelukken (naar ik heb begrepen 80 %) zijn met motoren.
Bij een ernstige valpartij met een motor in Nederland komt binnen zeer korte tijd een ambulance en vaak ook de politie; het slachtoffer wordt naar het ziekenhuis gebracht voor behandeling. Voor omstanders bij een ongeluk is er eigenlijk niets te doen.
In Indonesie zijn er doorgaans veel omstanders, die het slachtoffer van een ongeval proberen te helpen. Een ambulance bellen doet men niet, het kan lang duren, voordat de ambulance er is. Omstanders bemoeien zich met het slachtoffer; als zij eenmaal het slachtoffer hebben “gestabiliseerd”, wordt een familielid of een kennis / vriend gebeld, om het slachtoffer op te halen.

Zo is het met mij 2 weken ook gegaan. Ik kwam met de motor ten val op de doorgaande weg naar Balung, doordat de voor-rem van mijn motor plotseling blokkeerde. Het was een forse valpartij, waardoor ik dizzy midden op straat lag, met de motor op mijn benen. Ik kon niets doen.
Echter, binnen enkele seconden waren er vele omstanders, die mij hielpen; allereerst werd de motor van mijn benen gehaald, vervolgens werd ik hangend tussen 2 sterke jongemannen naar een warung 3 meter verderop gebracht, waar ik water te drinken kreeg. Andere omstanders verzamelden mijn spullen, die op de weg lagen, zoals portemonnaie, zonnebril en mobieltje.
Er was een kleine file op de weg ontstaan; toen ik midden op de weg lag, ik blokkeerde de doorgang. Maar geen getoeter of wat dan ook.
Inmiddels wisten meerdere omstanders, dat ik in desa Paleran woonde, en een van de omstanders had zelfs het telefoonnummer van mijn zoon; die werd dus gebeld. Binnen 10 minuten was hij met de auto ter plaatse en kon ik naar huis gebracht worden.
Vlees- en schaafwonden en zwellingen aan mijn been en voet waren het gevolg van de valpartij.
De volgende dag werd ik naar mijn dokter umum (zeg maar huisarts) gereden en kreeg ik medicijnen en zalf.

Inmiddels ben ik nog steeds herstellende van de wonden aan mijn been en voet, en strompel ik wat op krukken door het huis. Mijn dokter umum heeft de wonden prima verzorgd, maar het zal nog wel een paar weken duren, voordat ik weer volledig hersteld ben.

Wat mij het meest bijblijft van de valpartij, is de rol van de omstanders. Belangeloos helpen, wetend dat er geen andere optie is. Vriendelijke hulp, hier en daar werd zelfs een foto gemaakt; ik heb dit foto-maken van mij als vorm van medeleven beschouwd, en zeker niet als nieuwsgierigheid. Foto’s worden thuis gedeeld, en het is dan alom “kasian” “kasian” voor pappa.

Al met al, hoe pijnlijk ook, een unieke ervaring !


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Reizen en transport | 1 reactie

Onzinnig geleuter van een geestelijk mindervalide BN-er (26 nov. 2021)

Een militair begroet zijn moeder

Inmiddels heeft wederom een bekende nederlander (ene E. Meiland) haar gal gespuwd over moslim-vrouwen, die de hoofddoek dragen. De leeghoofdigheid van dit soort lieden is stuitend.
Ik wil niet veel woorden vuil maken aan dit onzinnig geklets. Dit soort lieden zijn TBS-waardig.
Ik wil opkomen voor de vele moslima’s in Indonesie, die de hoofddoek dragen. Ik woon nu ruim 10 jaar in een volstrekt islamitische regio en maak dus van nabij mee, hoe de vrouwen omgaan met de hoofddoek. De vrouwen bepalen zelf, of en wanneer zij de hoofddoek gebruiken. Er zijn ook vele moslima’s, die helemaal geen hoofddoek dragen.

Moslima’s, die de hoofddoek dragen: onderdrukt ? achterlijk ? onder de plak van de man ?
Vele moslima’s werken als arts / specialist; de middenstand drijft op moslima’s, vele moslima’s zijn werkzaam in allerlei rangen van het openbaar bestuur; ook bij zeer gespecialiseerde beroepen komt men moslima’s met hoofddoek tegen, bv als Air Traffic Controler, of als minister van financien en als minister van sociale zaken. Tenslotte zijn er de vele, vele moslima’s, die moeder zijn en belast zijn met de opvoeding van de kinderen; een moeder is in Indonesie bij de moslims de meest gerespecteerde persoon. De profeet Mohammed heeft al gezegd, dat de moeder het meeste respect toekomt, meer dan de vader.

Op scholen wordt kinderen geleerd, hoe de moeder te respecteren (voeten van de moeder wassen). Het begroeten door een zoon/dochter van de moeder op speciale dagen is altijd een emotioneel moment; zoon of dochter knielt met het hoofd op de voeten van de moeder. Zelfs 4-sterren generaals gaan op de grond voor moeder.

Tolerantie jegens moslims in Nederland is ver te zoeken, zoals ik als moslim heb kunnen ervaren tijdens mijn bezoeken aan Nederland.

Kinderen wassen de voeten van moeder als teken van respect


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Waar moet Oma gaan wonen ? (30 okt. 2021)

 

Oma kan op het terras voor mijn huis zitten

In het huis naast mijn huis, woont de stokoude Oma, de oermoeder van mijn buurtje. Zij woont daar samen met haar dochter, 2 kinderen van haar dochter en haar kleinzoon.
Om meerdere redenen is Oma niet gelukkig met haar woonsituatie. Ze wil ergens anders wonen. Maar 2 van haar kinderen, die ook vlakbij mij wonen, hebben geen plaats (kamer) voor haar.
Met mijn zoon (haar kleinzoon dus) heeft zij altijd een goed contact gehad. Daarom heeft ze hem gevraagd, of ze in mijn huis kan wonen, dus samen met mijn zoon, diens vrouw en zoontje en ikzelf.
Nu hebben wij ook geen kamer over; maar achter mijn huis, aangebouwd, is een stenen schuur. Die kan worden omgebouwd tot een mooie kamer, zo vinden ik en mijn zoon. Oma zou erg blij zijn met deze oplossing.
Mijn zoon gaat nu op zoek naar tukangen, die de klus willen uitvoeren. Tot zolang moet Oma dan nog in haar oude kamer blijven.

Oma heeft geen inkomsten. AOW bestaat hier niet. Kost en inwoning komen dus voor onze rekening. Wel heeft Oma een stuk sawah. De 3-maandelijkse opbrengst van die sawah kan mijn zoon gebruiken voor de kosten van onder meer medische verzorging.

Voor de verbouwing van de schuur tot woonruimte is geen enkele (gemeentelijke) vergunning nodig. Het is ons huis, het staat op onze grond, dus wij kunnen gewoon onze gang gaan.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Verjaardag buurmeisje (25 okt. 2021)

Degene met de punt-muts (links), is de jarige Amel.

Vandaag is mijn buurmeisje Amel jarig. Ze is 8 jaar geworden. Zij woont samen met haar oma; haar vader werkt ver weg, en komt daarom niet vaak thuis.
Met haar beperkte financiele middelen, heeft oma toch een leuk verjaardagsfeest gegeven.
Een verjaardagsfeest hier gaat wat anders dan in Nederland.
Alle kinderen hadden een mooi verpakt kadootje bij zich. De kado’s worden niet opengemaakt, maar op tafel neergelegd; als iedereen later weer naar huis is, worden de kado’s pas open gemaakt.
Als alle kinderen gekomen zijn, dan wordt gebeden voor onder meer gezondheid en een lang leven.
Daarna wordt “Happy birthday” gezongen.
Vervolgens wordt de taart aangesneden en krijgt iedereen zijn deel.
Na nog even wat te hebben gespeeld, ging iedereen weer huiswaarts.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: | Een reactie plaatsen

De Blangkon (en de songkok)

de blangkon

Op Java kunnen de mannen 2 soorten hoofddeksels dragen.
Allereerst de songkok, het nationale, zwarte hoofddeksel. Deze wordt zeer veel gedragen.
Typisch javaans is de blangkon; deze wordt minder gedragen dan de songkok, maar je ziet hem vaak.
Voor de songkok, zie: https://oostjava.info/2015/08/01/de-songkok-peci-topi/

Een blangkon is een traditioneel Javaans hoofddeksel, dat door mannen wordt gedragen en dat is gemaakt van batikstof. Er zijn vier soorten blangkons, onderscheiden door de vormen en de regionale Javaanse oorsprong: Ngayogyakarta, Surakarta, Kedu en Banyumasan.

Er wordt aangenomen, dat blangkon zo oud is als het Javaanse schrift en geïnspireerd is op het legendarische verhaal van Aji Saka. In het verhaal versloeg Aji Saka Dewata Cengkar, een reus die het land Java bezat, door een gigantisch stuk hoofddeksel uit te spreiden dat het hele land Java zou kunnen bedekken. Aji Saka werd ook beschouwd als de grondlegger van de Javaanse kalender.

Er is een andere theorie, die stelt dat het gebruik van blangkon door de Javanen wordt geabsorbeerd vanwege de invloed van de lokale hindoeïstische en islamitische cultuur. De moslimhandelaren die Java binnenkwamen, waren mensen uit verschillende plaatsen, waaronder de regio’s van het Arabische vasteland en Gujarati, en de blangkons werden verondersteld te zijn aangepast van tulbanden, maar deze theorie is niet relevant, omdat het verhaal van Aji Saka zelf dateert van vóór de komst van de islam op Java.

Een blangkon is een typisch javaans hoofddeksel voor mannen.
Een typisch indonesisch hoofddeksel voor mannen is de songkok; voor de songkok, klik hier.

De songkok


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Maulid Nabi, geboortedag van Mohammad (19 okt. 2021)

Het feestelijk versierde terrein voor de moskee achter mijn huis

Vandaag is het Maulid Nabi, de viering van de geboortedag van de Profeet Mohammad.
Maulid Nabi wordt alom gevierd.

Traditiegetrouw was er na het avondgebed Magrib rond 18.00 uur een tweede gebedsbijeenkomst in de kleine moskee achter mijn huis.

Het terrein voor de moskee was versierd met balonnen, zakjes snoep en geldbiljetten voor de kinderen na afloop van de gebdsdienst.
Volgens oud gebruik neemt elke man een thuis gemaakte “Berkat” mee naar de moskee; al deze berkats worden midden in de moskee geplaatst. Na afloop van de gebedsdienst neemt iedereen een berkat mee naar huis voor de achterblijvers.

De kinderen waren ondertussen druk bezig met het verzamelen van de zakjes snoep en wat er meer hing.

De meeste mannen dragen gewoonlijk, als zij naar de moskee gaan, een sarong en een overhemd met lange mouwen en hebben een songkok als hoofdbedekking.

De meegebrachte Berkats midden in de moskee

———————-
De bij mij thuis gemaakte Berkat voor de moskee


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: | Een reactie plaatsen

Werkzaamheden (19 sept. 2021)

Bij de pasar is een straat, waarlangs een sloot / kanaaltje loopt, dat al jaren bij heftige regenval voor overstromingen in de buurt zorgt. De hele sloot is min of meer dichtgeslibt, waardoor het water in de sloot nergens heen kan, dus overstroming.
Sinds een paar dagen is men bezig de sloot te renoveren en de afvoer van het water naar een andere sloot te laten lopen. De zijkanten van de sloot worden van steen.
Behalve een kleine baggermachine is alles handwerk.
Ook een paar andere sloten worden onderhanden genomen.

—————————
Video

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

De sembah, groet (29 aug. 2021)

De Sembah, in Thailand “waai” genoemd, is de in Zuidoost-Aziatische landen bekende groet / gebaar als een manier om respect en eerbied te tonen.
Voor het maken van een sembah vouwt men zijn handpalmen plechtig tegen elkaar op een gebedachtige manier, die in het Javaans suhun of susuhun wordt genoemd; of menyusun jari.
Men plaatst de gevouwen handen voor de borst en beweegt ze naar de kin, totdat de duimen het puntje van de neus raken, terwijl men licht buigt.

De sembah komt veel voor in regionale culturen binnen de Indonesische archipel, met name op Java en Bali, maar ook daarbuiten. De sembah is verwant aan de Cambodjaanse sampeah en de Thaise waai. Al deze begroetingen zijn gebaseerd op de Indiase Añjali Mudrā, die in Namasté wordt gebruikt.

De sembah is ontstaan uit een oude groet van eerbied. Het gebaar verschijnt voor het eerst c. 4000 jaar geleden op de kleizegels van de beschaving van de Indusvallei.
Aan het begin van de eerste eeuw begon de hindoe-boeddhistische beschaving zijn invloed uit te oefenen in Indonesië, en tegen de 4e eeuw waren er vroege hindoeïstische koninkrijken op Java, Sumatra en Kalimantan; zoals het koninkrijk van Tarumanagara (Java) en Kutai (Kalimantan). Van de 6e tot 9e eeuw stond de hindoe-boeddhistische beschaving stevig op Java (koninkrijk Medang Mataram), Bali en Sumatra (het koninkrijk Srivijaya). De afbeeldingen van sembah of añjali mudrā verschijnen in bas-reliëfs van Javaanse candis, zoals de 9e-eeuwse Borobudur- en Prambanan-tempels. Vanaf dat moment is het sembah-gebaar endemisch in de regio, vooral op Java en Bali.

In het dagelijks leven in Indonesie wordt de sembah regelmatig gebruikt bij begroetingen. Het doen van de sembah in Indonesie is echter niet zo ingewikkeld als in bv Thailand. In Thailand is de hoogte van de gevouwen handen en de mate van buiging is erg belangrijk; rang en stand spelen daarbij een grote rol.

Het maken van een correcte sembah is vooral belangrijk bij het begroeten van hooggeplaatsten.
Het doen van een correcte sembah aan de hoven van de vorsten van midden Jawa is weer veel ingewikkelder.
Van een buitenlander wordt niet verwacht, dat deze een sembah doet; ik heb het vele buitenlanders zien doen, maar het lijkt dan erg knullig. Beter is het om te volstaan met een lichte buiging.

President Jokowi wordt begroet met een sembah

———————–
Het begroeten van de sultan van Yogyakarta


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

17 Augustus: Hari Kemerdekaan (Bevrijdingsdag) en de Aboriginals

 

De hoofdstraat van mijn desa feestelijk versierd met vlaggen

Overmorgen, 17 augustus is het weer “Hari Kemerdekaan” (bevrijdingsdag). Dan wordt herdacht, dat Indonesie op 17 augustus 1945 de onafhankelijkheid uitriep; een datum, die door de nederlanders niet erkend wordt. Indonesie maakte zich los van Nederland, dat Indonesie eeuwenlang had onderdrukt en uitgebuit.
De centrale viering van Hari Kemerdekaan vindt elk jaar plaats in Jakarta, waar in aanwezigheid van de President plechtig de vlag wordt gehesen en het volkslied wordt gezongen. Het is een strak georganiseerde plechtigheid, waar buitenlandse ambasadeurs en afvaardigingen uit vele delen van Indonesie aanwezig zijn; ook vertegenwoordigers van vele sultanaten en koninkrijken in Indonesie zullen aanwezig zijn.
Door corona zal de plechtigheid dit jaar zeer sober zijn.

Gewoonlijk starten na 17 augustus overal in Indonesie allerlei feestelijkheden.
In mijn desa is er gewoonlijk in de weken na 17 augustus ook veel te doen. Te denken valt aan paalklimmen (panjat pinang), touwtrekwedstrijden, wandeltochten en vooral het Karnaval, een zeer lange stoet van bont verklede mensen trekt door de desa; voor dit evenement, dat uren duurt, is altijd zeer veel belangstelling.
Dit jaar zullen er vanwege corona geen feestelijkheden plaats vinden. Heel erg jammer, maar het is niet anders.

Zie voor een historisch overzicht van de nederlandse bezetting van Indonesie:
https://oostjava.info/2017/08/11/17-augustus-hari-kemerdekaan-bevrijdingsdag-bevrijd-van-de-kolonisator/

De Aboriginals van Australie

Na de onderdrukking en uitbuiting van de javanen door de nederlanders, zijn de javanen nu vrij binnen de republiek Indonesie. De javaanse cultuur leeft volop, mede door het bestaan  van de keratons op Java en de grote belangstelling voor het oude Majapahit koninkrijk (tot 1600).

Een ander volk, dat gruwelijk geleden heeft onder de blanke overheersers, zijn de Aboriginals in Australie. Aboriginals zijn de eerste menselijke bewoners van het Australische continent en hun afstammelingen.

Op 13 februari 2008 bood de Australische regering officieel haar excuus aan:
Voor de pijn, het lijden en het kwetsen van de gestolen generaties, hun nageslacht, achtergebleven families en gemeenschappen, zeggen wij sorry. Tegen moeders en vaders, broers en zusters, voor het uiteenscheuren van families en gemeenschappen, zeggen wij sorry. En voor de onwaardige behandeling en vernedering van een trots volk met een trotse cultuur, zeggen wij sorry.

Toen de eerste kolonisten eind 18e eeuw aankwamen, leefden er tussen de 315.000 en de 750.000 mensen in Australië. In 2006 werd het aantal inheemsen door het Australian Bureau of Statistics geschat op 517.200, 2,5% van de totale bevolking van Australië. Niet alleen door ziekte verminderde hun aantal, maar ook door het vrijwel straffeloze moorden door de Britse kolonisten.

Aboriginals

Lange tijd werden de Aborigines door de blanke bevolking beschouwd als het toppunt van ‘achterlijkheid’. Tegenwoordig heeft men een minder beperkte kijk op wat de waarde van een cultuur uitmaakt en is er veel meer waardering gekomen voor, bijvoorbeeld, de kunst en de mythologie. Ook staat de Australische overheid het toe om, in gebieden waar veel Aborigines leven, naast de blanke wet ook de zwarte wet toe te passen. Dit betekent concreet dat Aboriginedaders kunnen worden vervolgd volgens de eigen normen en waarden. Deze zijn vaak strenger dan de blanke wet.

Door de onderwaardering van de Aboriginals en een totaal onbegrip voor hun levensstijl, kwam vanaf de jaren 20 van de twintigste eeuw een beweging op gang die Aboriginekinderen van hun ouders weghaalde en hen bij blanke pleeggezinnen onderbracht. Dit werd met name gedaan als bewezen kon worden dat een van de biologische ouders van het kind een niet-Aborigine was. Veel Aboriginekinderen hebben op deze wijze het contact met hun familie verloren. Dit wordt als bijzonder ernstig ervaren, omdat de familieband bij de Aborigines van groot belang is. De Aboriginekinderen die op deze manier van hun familie werden weggenomen, worden ook wel the Stolen Generations (de gestolen generaties) genoemd. Het gaat hierbij om duizenden kinderen van Aborigine-afkomst. Men denkt hier nu anders over: in 2007 bepaalde het Hooggerechtshof in Australië dat een van deze Aboriginekinderen (een man) een bedrag van 300.000 Australische dollars moest worden uitgekeerd, vanwege het feit dat het niet terecht was iemand van zijn Aboriginefamilie weg te halen. Men verwacht nu meer van deze rechtszaken.

Karnaval in mijn desa, 2 jaar geleden


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Boodschappen doen (13 aug. 2021)

In mijn desa kan ik alleen in de ochtenduren terecht op de markt voor groenten, aardappelen, kip en wat fruit. Er is een zeer ruime keuze uit vele soorten (blad)groenten. Aardappelen zijn ook verkrijgbaar. Ook is er een ruime keuze aan allerlei soorten kruiden, zoals onder meer ketoembar, djahe, djinten, kemiri en chili-pepertjes.
Alle andere boodschappen moeten ver gedaan worden. Meestal ga ik naar de Hypermaret, onderin Lippo Plaza Mall, in Jember-stad.
Groenten, die ik op de pasar niet kan krijgen, kan ik daar kopen, zoals champignons, paprika’s en sla. Ook kan ik daar (rundvlees)gehakt krijgen en vis uit de diepvries. Verder is er een ruime sortering diepvriesprodukten en benodigdheden om te bakken.

Tegenwoordig zijn er overal op Java heel veel kleine “mini-supermarkten“, de bekendste zijn de Indomaret en de Alfamaret. Je vindt ze overal, alleen nog niet in mijn desa. Het aanbod van deze mini-supermarkten is verrassend groot. Ik kan daar voor heel veel terecht. In Gambirono, op 5 km. van mijn desa, is de dichtstbijzijnde Indomaret en Alfamaret. Deze mini-supermarkten verkopen geen groenten, fruit en vlees. Je kunt er rekeningen betalen, geld opnemen en beltegoed kopen.

De in Zuid Oost Azie bekende 7-Eleven winkels zijn in Indonesie geen succes geworden. Ze zijn er dan ook niet meer.

De Indomaret en de Alfamaret bieden ongeveer hetzelfde. Veel verschil is er niet. Het personeel bestaat voor het overgrote deel uit jongeren. Alle produkten zijn geprijsd.
Deze marets zijn ook te vinden bij stations en luchthavens.

Indomaret

———————-
Interieur Indomaret

———————-
Interieur Alfamaret


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Een reactie plaatsen

Corona: mijn leven in de desa nu (5 aug. 2021)

Achter de groene muur ligt mijn desa

Inmiddels is de lock down verlengd tot 9 augustus.
Ik heb niet veel te vertellen over mijn leven in de desa. Ik ben het grootste deel van de dag thuis; alleen in de vroege ochtend ga ik even naar de pasar, waar het veel rustiger is dan gewoonlijk. Zo nu en dan moet ik ook even naar de Indomaret 5 km. verderop. In alle gevallen, dat ik mijn huis verlaat, gebruik ik het mondmasker en en neem ik spray mee. Als ik weer thuis ben, spray ik opnieuw.
Zo nu en dan maak ik een ritje op de brommer, uiteraard alleen, maar even aanwippen bij een warung is er niet bij.
Het is buitengewoon stil in de desa; veel toko’s zijn gesloten.
Opvallend zijn de vele sterfgevallen de laatste tijd. Ik maakte er al eerder melding van. Tijdens het droge (en koude) seizoen zijn sowieso al veel mensen ziek. Hoeveel van de sterfgevallen corona betreft, is niet duidelijk, maar dat corona ook in mijn desa slachtoffers maakt, is wel duidelijk.
Al mijn buren zijn ziek, dus ik kom daar niet in de buurt.
Een lang weekeinde naar mijn hotel in Jember-stad heeft geen zin; alle winkelcentra zijn gesloten en er is veel controle door de politie; er is niets te doen in Jember-stad.

Al met al een erg saai bestaan momenteel, maar het is niet anders. Internet is nu een zegen, ik heb in ieder geval contact met de buitenwereld.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Website “Java: cultuur en tradities”, ge-updated

De website “Java: cultuur en tradities” is de laatste maanden in versukkeling geraakt; foto’s waren verdwenen en ook stukken tekst.

Inmiddels heb ik de hele site verbeterd en foto’s toegevoegd. Kortom, de website is weer geheel in orde.

Voor de website “Java: cultuur en tradities”, klik: https://cultuurvanjava.wordpress.com/


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.