Dorpsleven, cultuur en Adat

Dit blog gaat ook op vakantie – tot 1 september (15 july 2019)

De vakanties in nederland zijn begonnen; het is te merken aan het aantal bezoekers op mijn site.
Ook deze site gaat met vakantie.
Op 1 september is de vakantie over en komen er weer nieuwe berichten !

Een goede zomertijd toegewenst voor een ieder.

De volkereren van Tengger (oost Java), Osing (oost Java) en van Bali; hun voorouders zijn van het Javaanse koninkrijk Majapahit (1293 – 1527).

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Het weer: mist (14 july 2019)

Alleen tijdens het droge en koude seizoen kan in de nacht en ochtend mist voorkomen. Beide foto’s zijn vandaag vanaf dezelfde plaats gemaakt; de foto met mist is gemaakt om 06.30, de heldere foto om 10.30 uur. Het zicht zal plm 100 meter geweest zijn. Door de mist was het ook ijzig koud. Mist is niet iets wat met tropisch weer wordt geassocieerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Kermis, video + foto (12 july 2019)

Vandaag is op het centrale veld (lapangan) in mijn desa de kermis van start gegaan. De kermis zal ruim een week duren. De attracties zijn voornamelijk op kinderen en jongelui gericht.
Er is een reuzenrad, treintje voor de kleintjes, groot bad met bootjes voor de kleintjes, en een paar andere attracties.
Verder zijn er warungen met onder meer kleding, speelgoed en huishoudelijke artikelen.
Tenslotte kleine (soms mobiele) warungen voor snacks, drinken, pinda’s, suikerspinnen, chips, sate en meer.
Alcoholische dranken zijn er niet. Evenmin is er politie of beveiliging, immers niet nodig, er heerst een ontspannen sfeer op de kermis, en baldadige jongeren komen niet voor.
De kermis doet een beetje denken aan de kermis van zo’n 50-60 jaar geleden in nederland; geen grootse enorme apparaten en toen nog gezellig.

Onder de video enkele foto’s.

.
Foto’s

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 2 reacties

Maaltijd vandaag (9 july 2019)

De maaltijd van vandaag was uitermate eenvoudig.
– Nasi jagung (witte rijst met mais),
– 2 stukjes gefrituurde tempe,
– een gekookt ei,
– een kom met in bouillon gekookte stukjes groenten (bloemkool, wortel, spercieboontjes),
– kroepoek.

Deze maaltijd is voor de desa-bewoners een gewone dagelijkse maaltijd; gezond en voedzaam. Het is in feite een vegetarische maaltijd, en een vegetarische maaltijd staat vaker op het dagelijkse menu. Kip is duur, en de kleine visjes tongkol wil men niet elke dag eten.
Het indische eten, zoals men dat in nederland kent, bestaat hier niet.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoeveel heeft een gezin in de desa per maand nodig ? (6 july 2019)

Gerelateerde afbeelding

Huisvlijt

Een gezin in de desa heeft per dag plm. rp. 25.000 – 30.000 nodig voor de dagelijkse maaltijden. Dat komt neer op ongeveer rp. 1.000.000 per maand. Bijna iedereen koopt de benodigdheden voor de maaltijden op de markt in de desa of bij de groente-boer, die elke ochtend aan huis komt.
Voor de kleine boodschappen (zout, peper, zakjes om bouillon te maken etc.etc.) zijn er de vele kleine tokootjes, er is altijd wel een vlakbij huis. Ook kunnen daar allerlei soorten snacks worden gekocht, zoals kroepoek, chips, koekjes en meer); veel van deze snacks zijn vooral voor de kinderen bestemd.

Behalve de kosten van de dagelijkse maaltijden, zijn er de kosten voor elektra en gas (zie hieronder).
De BPJS (de nationale ziektekosten verzekering) kost een gezin van 4 personen rp. 100.000 per maand (laagste klasse).
Uitgaven voor belastingen en verzekeringen zijn er niet.
Verdere maandelijkse kosten zijn benzine voor de motor (rp. 9000 per liter); en kosten school voor de kinderen (met name school-uniform); hoeveel dit per maand is, is mij niet duidelijk.
Eenmaal per jaar moet het kentekenbewijs van de motor worden vernieuwd, kosten rp. 500.000.

Een motor wordt bijna altijd op krediet gekocht. In heel Zuid Oost Azie wordt erg veel met kredieten gewerkt. Voor de motor moet je een aanbetaling doen, en daarna maandelijks aflossen. Een nieuwe motor kost vanaf rp. 17.000.000; een tweedehands motor is er vanaf rp. 5.000.000 (kwaliteit ?). Na een aanbetaling zijn de maandelijkse kosten (voor nieuw) vanaf rp. 500.000, afhankelijk van de krediet-termijn (1-3 jaar) en het bedrag van de aanbetaling.

Al met al heeft een gezin met een maand-inkomen van rp. 2.000.000 het erg krap.
Is het maand-inkomen rp. 3.000.000, dan heeft men een redelijk inkomen, hoewel geen vetpot.

1 euro = rp. 16.000

* Gas / elektra:

– Gas (fles 3 kg, goed voor plm 2 weken)                rp. 18.000
– Elektra (per maand voor gemiddeld gezin)           rp. 100.000

* Voeding (de prijzen zijn op de markt):

– bloemkool (middelgroot)                                         rp. 6000
– kilo rijst (genoeg voor 1 dag per gezin)                   rp. 10.000
– div. groenten (voor 1 dag)                                       plm. rp 3.000
– kip, 1 kilo (prijs schommelt per week)                     rp. 25.000 – 35.000
– rundvlees, 1 kilo                                                      rp. 125.000
– 1 kilo meel                                                               rp. 10.000
– 1 kilo suiker                                                             rp. 12.000
– 1 kilo eieren                                                             rp. 25.000
– bakje kleine visjes (tongkol – soort makreel)          rp. 5000
– 1 liter fles olie (om te bakken,                                 rp. 11.000
er wordt geen boter gebruikt)
– bakje tahu of tempe (voor 1 dag)                            rp. 3000
– een energie zuinige lamp                            vanaf   rp. 35.000

* Overige kosten:

– BPJS (per maand voor 4 personen)                          rp. 100.000
– Krediet motor (per maand)                           vanaf     rp. 500.000

– Jaarlijkse verlenging kentekenbewijs motor              rp. 500.000

– Kosten school kinderen: ik kan geen schatting maken; er is geen eenduidige info van de mensen hier.

Het is de man, die voor het inkomen zorgt. Naast zijn hoofd-bezigheden (zoals werken op de sawah of in een fabriek) neemt hij elk klusje aan, dat geld oplevert.
Om te zorgen, dat de man zijn handen vrij heeft om geld te verdienen, is het de vrouw, die het hele huishouden draaiende houdt, en de opvoeding van de kinderen doet. Veel vrouwen zorgen nog voor wat extra  inkomsten door een tokootje bij huis, als naaister of anderszins.
Het uitbesteden van kinderen aan een creche of iets dergelijks, is er niet bij; hooguit kan oma inspringen indien nodig.

Nog even over de motor. Elk gezin heeft een motor; een motor is onmisbaar. Lang niet overal buiten de grote stad kan men komen met het openbaar vervoer. De motor is veruit het goedkoopste vervoermiddel; het is geschikt om vader, moeder en 2 kinderen te vervoeren. Vele tukangen gebruiken de motor als mobiele warung. Miljoenen gaan per motor naar hun geboortedorp om daar Lebaran (het Suikerfeest) te vieren. Zonder motor is haast niet te leven.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

De koude in de desa (30 juni 2019)

Ilustrasi kedinginan. Foto: Idealist Revolution

Foto gemaakt in Bandung, waar het ook erg koud is

Het is volop “musim kemarau” (droge en koude seizoen). De temperaturen overdag zijn 27-30 C. In de avond, na 17.00 uur, wordt het echt zeer fris (25 C), en in de vroege ochtend is het gewoon erg koud; bij mijn voordeur op het terras 21 C, maar op de open vlakte (sawah’s) is het nog veel kouder.
Na het avondgebed om 18.00 uur lijkt de desa bijna uitgestorven, slechts zo nu en dan een brommer; verder is het erg stil. Ieder is thuis vanwege de kou.
Door deze kou hebben veel mensen lichamelijke klachten, vooral diaree, de meesten in mijn buurtje hebben diaree. Ik zelf ben gisterenochtend om 08.00 uur op de brommer naar de minimarkt geweest, 6 km. verderop, zonder jasje, alleen met overhemd met korte mouwen; het was erg koud onderweg en ik had kippevel op de motor. Ik moet dit nu bezuren, ben niet erg lekker. Wie buiten voor het huis wil zitten, heeft vaak een deken om zich heen. Als ik morgenochtend weer naar de minimarkt ga, doe ik in elk geval een warm jasje aan, en een wollen muts op. En dat in de tropen !


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | 2 reacties

Het weer: ijzig koud (24 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor suhu  dingin manusia

Staat ons dit hier ook te wachten ?

Terwijl nederland zich opmaakt voor een hete week, slaat in mijn regio de kou toe; vanmorgen om 05.30 uur was het op mijn terras 22 C. Voor hier is dat gewoon erg koud. Op de sawah’s zal het nog veel kouder zijn.
In Malang en Yogyakarta is het kouder dan normaal, vooral in de vroege ochtend en de avonden. In Malang is 15,6 C gemeten en in Yogyakarta 18 C (normaal voor deze tijd is 20-21 C).
Als ik ’s avonds op de brommer naar de Alfamaret-supermarkt wil, is een jasje zeker niet overdreven.
De koudste tijd van het droge seizoen moet nog komen, dat zal eind july/eerste helft augustus zijn.

Merkwaardig, hoe de temperatuursbeleving verschilt: in nederland is 22 C in de ochtend buitengewoon aangenaam, ramen en deuren kunnen open, koffie in de tuin of terras.
Hier is 22 C gewoon koud; mensen gebruiken handschoenen, jasjes en wollen mutsen. Als ik bij deze temperatuur op mijn terras kofie drink in de vroege ochtend, heb ik kippevel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Afspraken en wachten (22 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor ruang tunggu kantor penuh

Een wachtkamer

Het nakomen van afspraken in Nederland is buitengewoon belangrijk. Het niet nakomen van afspraken kan ernstige consequenties hebben, zoals verlies van vriendschap, boetes of andere sancties. Komt men een afspraak niet na, dan valt er veel uit te leggen; het aanbieden van excuses is op zijn plaats.

In Indonesie gaat het er anders aan toe. Afspraken zijn hier een voornemen. Er worden afspraken gemaakt, maar of deze worden nagekomen, staat niet vast. Er kan immers van alles gebeuren tussen het maken van de afspraak en de afspraak zelf: er kan onverwacht bezoek komen, iemand in de buurt is overleden, men is de afspraak gewoon vergeten (“lupa”). Het niet nakomen van een afspraak, omdat men die is vergeten, is niet verwijtbaar, het kan iedereen overkomen.
Met instanties (zoals een bank, gemeentehuis, ziekenhuis) worden ook  afspraken gemaakt; maar ook in deze gevallen kan het zijn, dat men vaak (erg) lang moet wachten totdat men aan de beurt is.
Bij 2 ziekenhuizen in Jember (bij andere ziekenhuizen weet ik het niet) kan men sinds enige tijd tijd afspraken maken via een app (Jember Klinik) of via Whatsapp (Kaliwates). Een grote verbetering, aangezien men vroeger vaak uren moest wachten, totdat men aan de beurt was.
Bij vele instanties kan men terecht zonder afspraken; wel is het nu vrijwel algemeen, dat men een nummer moet trekken voor wanneer men aan de beurt is. Is het getrokken nummer nog lang niet aan de beurt, dan kan men even elders bv. een boodschap doen.

Wachten, soms urenlang, kunnen de indonesiers als de besten. Nimmer hoort men geklaag of gemopper. Men zit de tijd rustig uit, al dan niet met een slaapje in de stoel. Steeds is vlakbij (soms zelfs in het gebouw waar men moet wachten) een warung, waar men terecht kan voor drinken en wat snacks. De meeste wachtenden zijn druk met hun mobiel, vooral met Facebook en Whatsapp.
Een slaapje doen kunnen de indonesiers ook als de besten; in een stoel, in een becak, op een plank bij een warung, op de grond op plastic.

Het respect voor hogergeplaatsten (dat is onder meer een ambtenaar) is groot in Indonesie. Vooral bij mensen uit de desa zal het niet opkomen, om hun beklag te doen of om met stemverheffing te spreken tegen hogergeplaatsten als de zaken niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen. Ook beklag doen bij zeer lang wachten is er niet bij.
Aldus kunnen de hogergeplaatsten rustig verder “werken”, zij hebben van de “gewone mensen” niets te vrezen. Voor mij is dit vaak een doorn in het oog, alleen past het mij niet, om zonodig op te treden; dit moet echt van de indonesiers komen.
De vaak zeer trage en ongeinteresseerde ambtenarij is ook bv. de burgemeester van Surabaya, mevr.Tri Rismaharini, een doorn in het oog. Van haar is bekend, dat zij regelmatig de burelen van ambtenaren controleert en daarbij in grote woede kan ontsteken, als zij vindt, dat men daar niet adequaat werkt; woede-uitbarstingen van haar zijn te zien op verschillende Y-tube filmpjes. Overigens is deze burgemeester zeer populair bij de mensen in Surabaya. Er zijn meer voorbeelden van burgemeesters en bupati’s (districts-bestuurders), waaronder nogal wat vrouwen, die zeer kwaad kunnen worden en drastisch optreden.
Als men deze vrouwelijke burgemeesters en bupati’s ziet optreden, dan is wel duidelijk, dat een vrouw met hoofddoek hier geen tweede-rangs burger is, zoals velen in nederland stellen. De meestal mannelijke ambtenaren, tegen wie zij tekeer gaat, staan er beteuterd bij.

In nederland mag de arbeids-moraal dan hoger zijn dan indonesie, ik zelf heb echter de nodige ontmoedigende ervaringen met de nederlandse ambtenarij; het gaat dan ook onder meer om afspraken niet nakomen: 7 x bellen met nederland, omdat men steeds “vergeet” een bevestiging te sturen, 3 verschillende antwoorden van 3 medewerkers op een vraag mijnerzijds, medewerkers die beloven terug te bellen hetgeen niet gebeurt etc.
Ondanks alle ergernis (bij mij althans) omtrent lange wachttijden in Indonesie, maakt de vriendelijkheid van de vele wachtenden veel goed; een paatje hier en daar, een snackje.

Een zeer boze Tri Rismaharini, burgemeester van Surabaya


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer en einde Lebaran (9 juni 2019)

Het  strooien van kunstmest op de sawah’s, heel vaak nog met de hand.

Inmiddels is het droge seizoen aangebroken. Het droge seizoen is tevens het “koude” seizoen; de temperaturen rond het middaguur zijn 29-31 C; de ochtenden zijn erg fris met 23-24 C. De avonden zijn zeer aangenaam met 26-27 C. Zo nu en dan kan er wat regen vallen, maar dat is dan van korte duur. Overdag komen wolkenvelden voor.
De sawah’s staan er prachtig bij. De rijstplantjes zijn nu enkele weken oud en hebben al een redelijk formaat. De boeren hebben niet al te veel te doen. Wel wordt elke dag door de sawah’s “gepatrouilleerd” om te kijken hoe de zaak ervoor staat (zijn er ziektes, muizen, een dijkje verstevigen).

Lebaran begint aan zijn einde te komen. Tot en met vandaag (zondag) was het erg druk op de weg; ieder op bezoek bij een ander. Maar vanaf morgen zal het gewone leven langzamerhand weer op gang komen. Gewoonlijk staan voor Lebaran 2 vrije dagen; maar de president heeft de Lebaran-vakantie verlengd tot en met vandaag.
In mijn desa begint het normale leven ook weer langzaam op gang te komen. De afgelopen dagen waren veel warungen en winkels gesloten, evenals vele werkplaatsen. De markt was wel open, maar met beperkt aanbod.

De thuisreis van de vele Lebaran-gangers zal, net zoals de heenreis, veel beter verlopen dan de afgelopen jaren, vanwege de vele 4-baans snelwegen, die in gebruik genomen zijn. Jawa stond op zijn kop, maar wordt langzamerhand weer normaal.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Lebaran (5 juni 2019)

Buurtbewoners voor mijn huis, tijdens de rondgang door de buurt ter gelegenheid van Lebaran.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | 1 reactie

Een gezegend Suikerfeest, Eid Mubarak ! (5 juni 2019)


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Idul Fitri, Lebaran, het Suikerfeest !

Het is nu dinsdagavond hier, 20.30 uur. Zojuist passeerde een kleine, doch zeer luidruchtige stoet met luidsprekers op een truck, mijn huis. Uit de luidsprekers klonken religieuze liederen en recitaties. Lebaran is begonnen. Om 18.00 uur was er het avondgebed (maghrib) in de kleine moskee achter mijn huis en daarna zijn de feestelijkheden voor Lebaran dus begonnen. Het is een drukte van belang in de desa. De drukte zal ongeveer 2 weken duren, daarna zal de rust weer terugkeren.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verloop van de Ramadan (19 mei 2019)

Buka puasa thuis

We zijn nu halverwege de vastenmaand, de Ramadan. Over 2 weken is het Lebaran, het Suikerfeest.
In de desa is het nu wat rustiger dan gewoonlijk. Met name rond het middaguur wordt er veel gerust. Warungen en restaurants in de regio zijn overdag gesloten. Restaurants, die open willen blijven om niet-moslimgasten te bedienen, hebben een vergunning nodig.
Na 3 uur in de middag wordt het weer iets drukker in de desa; warungen worden gereed gemaakt om straks na half 6 mensen te kunnen bedienen. De winkels zijn gewoon open, en de markt is levendig zoals gewoonlijk.
Niet iedereen in de desa neemt het even nauw met het vasten; ik zie wel eens iemand roken of een kop koffie drinken. Het fanatisme, waarmee het vasten tijdens de Ramadan gepaard gaat bij veel moslims in nederland, ontbreekt hier. Het is ieders verantwoordelijkheid hoe om te gaan met het vasten, is de opvatting hier. Maar over het algemeen houden de meesten zich aan de vasten. Wel is het volstrekt not-done om publiekelijk te eten of te drinken.
Zoals gezegd is na half 6 in de namiddag het “buka puasa” (onderbreken van het vasten); in de grotere plaatsen zijn vaak speciale gerechten te krijgen en velen eten met elkaar. Het is dan een drukte van belang op de markten. Echter, de gerechten zijn heel anders dan de in nederland bekende indonesische gerechten, de gerechten van de bekende rijsttafel. Van een rijsttafel heeft hier nog nooit iemand gehoord, de rijsttafel was een vinding van de nederlanders in de koloniale periode.
In de loop van volgende week begint zo langzamerhand het “pulang kampung”, miljoenen zijn dan onderweg naar hun geboortedorp om samen met familie het Suikerfeest te vieren. Het Suikerfeest is een dure periode voor de mensen; er worden nieuwe kleren gekocht, er moeten allerlei versnaperingen in huis zijn voor  de gasten en velen geven het huis een likje verf.
Ongeveer 2 weken duurt de feestelijke periode na het Suikerfeest. Het is dan een komen en gaan van mensen, die even aanwippen voor felicitaties.

Op de pasar


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Massage thuis (17 mei 2019)

De strepen op de rug op de foto hierboven zijn niet het gevolg van een vechtpartij, stokslagen of wat dan ook. De strepen zijn van na een massage.

Massage in Indonesie heeft een lange traditie. Er wordt veel gemasseerd; bij ziekte, bij grote vermoeidheid, bij lichamelijke klachten. Een masseur is een “tukang pijat”; het kan een man of vrouw zijn. De tukang kan thuis komen bij de “patient”, maar de patient kan ook naar het huis van de tukang. De tukang heeft het vak geleerd van vader of iemand anders.
Een massage duurt 1,5 – 2 uur. Het hele lichaam, van boven tot beneden, wordt gekneed, gewreven, getrokken en gemasserd. Van hoofd tot de tenen en geheel pijnloos is het niet.
Het masseren gebeurt in volle openbaarheid, de patient ligt op de grond. Huisgenoten, als die er zijn, zijn de toeschouwers en maken een praatje met elkaar. Als massage-olie wordt body-creme of een eigen olie van de tukang gebruikt.
Aan het einde van de massage neemt de tukang een muntstuk, en wrijft daarmee fors over de rug van de “patient”. Vandaar aan het einde van de behandeling de strepen op de rug. Het zou “slechte lucht” uit het lichaam doen verdwijnen.
Op Bali is er een hele massage-cultus; etherische olien, water met bloemetjes, zeer speciale cremes en meer worden gebruikt; en de namen voor de massages mogen er ook zijn: Ayurvedische massage, massage met stenen, reflexologische (?) massage en meer.
De massage-salons op Bali varieren van eenvoudig tot zeer luxe. Men betaalt er gepeperde prijzen. Je moet op Bali ook uitkijken, dat je niet bij een “erotische” massage-salon belandt. Met massage heeft deze flauwekul echter niets te maken; het zal wel een aangenaam gevoel geven en rustgevend zijn, maar nogmaals, met de echte massage door een tukang heeft dit niets te maken.

Balinese massage; masseren met de elleboog komt niet voor bij de tukang, en al helemaal geen bloemetjes in het haar

Afbeeldingsresultaat voor balinese massage
De echte massage door een tukang is niet geheel pijnloos. De tukang gebruikt veel kracht voor de massage.
Een massage door een tukang in mijn desa kost plm rp 30.000 (2 euro) voor 1,5 – 2 uur. Na afloop van de massage is er koffie voor de tukang, en wordt er even gekletst.

Massage thuis op de grond door een tukang


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.