Dorpsleven, cultuur en Adat

Voorbereidingen voor het regenseizoen (25 okt. 2020)

Inmiddels is het regenseizoen begonnen, hoewel het in mijn desa er nog rustig aan toe gaat. Op met name west en midden Java is er al veel overlast van het vele regenwater.

Het regenseizoen is ook de tijd van de veelvuldige stroom-uitvallen. Alle elektriciteitsleidingen zijn bovengronds en kunnnen breken als er bijvoorbeeld takken op vallen.
Een stroomstoring duurt gemiddeld 4 uur, maar het kan ook veel langer duren. Niets werkt dan in huis: geen AC, geen water uit de kraan, geen verlichting, geen internet etc.
Stroomuitval kan om de paar dagen voorkomen.
Ik heb daarom begin dit jaar een generator gekocht, die bij stroomuitval aangezet kan worden, zodat er toch stroom in huis is.
Het enige nadeel van die generator is, dat deze erg veel lawaai maakt. Ik heb van de buurtgenoten begrepen, dat ik de generator in de nachtelijke uren beter niet kan gebruiken vanwege de herrie.
Gelukkig vindt de stroomuitval meestal overdag plaats en is er rond 9 uur in de avond weer stroom.
Om toch voorbereid te zijn op nachtelijke stroomuitval, heb ik een paar goede zaklampen gekocht en oplaadbare ventilatoren.

Vele toko’s hebben een ijskast, waarin vele soorten ijsjes en gekoelde dranken. Als de stroomuitval vele uren duurt, kunnen die ijsjes worden weggegooid. Schadevergoeding door het elektriciteitsbedrijf is er niet, dus een grote schadepost voor de toko’s.

Het is geen gebruik hier, dat men zich op het regenseizoen voorbereid; men ziet wel, wat er gebeurt. Ik wil echter wel voorbereid zijn.

Zoals eerder al verteld, is mijn buurtje in de desa een veilige buurt: geen overstromende rivieren en geen land/aard verschuivingen. Andere buurten in de desa kunnen wel onder water komen te staan.

—————————————————————————————————————

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Huwelijk bij de buren (9 okt. 2020)

Zaterdag en zondag vindt het huwelijk plaats van mijn buurjongen Opung. Opung woont met zijn moeder en grootmoeder in het huis naast mijn huis.
Reden voor mij om even een paar dagen naar een hotel in Jember-stad te gaan. Waarom ? 2 Dagen en 2 nachten staat een enorme geluidsinstallatie op 4 meter van mijn slaapkamer, die oneindig veel decibellen produceert. Daarom ben ik er even niet.
Wel ga ik zondagmiddag mijn opwachting maken, maar keer dan ’s avonds weer terug naar Jember-stad.

Vanaf woensdag wordt er achter mijn huis gewerkt aan het eten, dat de gasten zaterdag en zondag krijgen. Een aantal vrouwen uit mijn buurt komt meehelpen.
Woensdag werd besteed aan het hakken, klein snijden, fijn stampen en meer van de groenten.
Donderdag wordt verder aan de groenten gewerkt en wordt de kroepoek gebakken.
Vrijdag zijn de vleesgerechten aan de beurt en het afmaken van de andere gerechten.
Ook moeten de “berkats” gemaakt worden; iedere gast gaat weer naar huis met een berkat, doorgaans een doos met eten en lekkernijen voor het thuisfront.
Biij een huwelijk wordt enorm uitgepakt. De omvang van de feestelijkheden wordt bepaald door de portemonnaie. Zij die geld hebben, laten het huwelijk plaats vinden in een (duur) hotel; de meesten echter doen het thuis met hulp van buren en familieleden.

Een huwelijk is hier een “life-event”; er worden gedurende de 2 dagen van het huwelijksfeest een paar honderd mensen verwacht. Verwacht wordt, dat elke gast een donatie in een enveloppe geeft.

————————————————————————————————————

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Huisvuil en afval (30 september 2020)

Afval is een zeer groot probleem in Indonesie.
Met name in grote steden bepaalt afval het straatbeeld. Maar niet alleen de hoeveelheid neemt door de jaren toe, ook de samenstelling van het afval verandert. In plaats van alleen organisch afval wordt er steeds meer plastic afval geproduceerd. Het beperkte budget en slechte infrastructuur zijn niet toereikend om deze berg afval te verwerken. Ook zijn er te weinig inzamelingspunten: vaak is dat maar één punt per wijk, dat niet voor iedereen makkelijk bereikbaar is.

Huishoudens hebben dus voor het grootste gedeelte zelf de verantwoordelijkheid om hun afval te verwerken. Terwijl de kwaliteit hiervan per wijk verschilt, zijn de gevolgen echter wel merkbaar voor iedereen. Bij gebrek aan alternatieven, wordt een groot deel van het afval in een rivier gedumpt. Hierdoor raakt het water vervuild en komen er opstoppingen en overstromingen; een probleem waar bv. de stad Semarang mee te maken heeft. Daarnaast wordt een groot deel van het afval door mensen zelf verbrand. Hierbij komen vieze stoffen vrij, die zowel vervuilend als schadelijk voor de gezondheid zijn.

Er zijn nationale initiatieven (met internationale steun) om wat te doen aan het afval probleem, maar een grootse aanpak lijkt het nog niet.

Wel zijn er lokale initiatieven, die wat aan het afval en het schoonhouden van de leefomgeving willen doen. Maar in mijn regio is dat niet het geval.

Hoe is het met het afval in mijn desa ?

In mijn desa en in de desa’s in mijn regio is geen vuilnis-ophaaldienst. Er zijn ook geen plekken, waar je afval naar toekunt brengen.
In de grotere steden is wel een vuilophaaldienst.
Wat doen de desa-bewoners (en ik) met het huis-afval ? Het kan nergens naar toe gebracht worden. Dus wordt het bij huis op een hoop geveegd; en meestal elke namiddag wordt dit afval dan verbrand.
Heel veel afval bestaat uit plastik, plastik zakjes en zakken, plastik flessen, grote en kleine plastik verpakkingen. Men is hier bijzonder scheutig met plastik zakjes. Als ik wat boodschappen doe in de minimarkt, dan gaat de zeep in een plastik zakje, de flesjes drinken in een ander zakje, brood weer in een ander zakje en die kleine zakjes gaan weer in een grote plastik zak.
Als ik in de winkel zeg, dat alles gewoon in mijn tas kan, is de verbazing groot, eigenlijk kan dit niet en moet alles in plastik zakjes.
Rstanten eten, worden op het erf gegooid, waar de vele kippen, katten en ganzen zich er tegoed aan doen.

Zoals gezegd, wordt het huisvuil en huisafval doorgaans elke namiddag bij huis verbrand; daar, waar afval op een braak liggend terrein wordt gegooid, komen mannen langs om vooral de lege plastik flessen te verzamelen; daar krijgen zij statiegeld voor.
Aan de overkant van de straat van mijn huis is zo’n braak stuk terrein. Daar wordt van alles neergegooid. Zo nu en dan gaat de vlam erin. Opmerkelijk is, dat dit afval-terrein geen ongedierten aantrekt. Je zou vooral muizen en ratten verwachten, maar dat is niet het geval. Het stinkt er ook niet.

Hoewel er geen vuil-ophaaldienst is, is mijn desa beaald niet smerig. Bij elk huis wordt in de ochtend en de namiddag geveegd.

Mijn desa-bestuur heeft de laaste jaren veel gedaan voor de desa. Alleen staat afval nog niet op de agenda.
Praktisch zal het een enorme klus zijn, iets te doen aan het afval in mijn (en andere) desa.
Er moeten inzamelingspunten komen waar de burgers het afval naar toe kunnen brengen.
Er moet vervoer zijn om de inzamelingspunten te legen en er moeten plaatsen zijn, waar het afval naar toe vervoerd kan woren.
Er moeten afval-verwerkingsinstallaties worden aangelegd.
En om dit voor elkaar te krijgen, moet er samengewerkt worden tussen de diverse bestuurslagen en dat ligt niet makkelijk in Indonesie.
Ook is er veel geld nodig.

Afval is niet het enige probleem in Indonesie. Om een aantal andere “problemen” te noemen: behoud van het oerwoud op Kalimantan, goede gezondheidszorg voor elke burger, bestrijding van corruptie, fors verbeteren van de infra-structuur, het opkrikken van het niveau van het onderwijs.

Het stuk land, tegenover mijn huis

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een van mijn kamergenoten (19 september 2020)

Foto door mijzelf gemaakt (kon niet scherper)

In mijn kamer zijn een paar cicaks. Het zijn schuwe diertjes, die zich ophouden achter mijn kast of achter wat aan de muur hangt. Zo nu en dan rent er een over de muur, waarschijnlijk op zoek naar eten, muggen.
Het zijn volstrekt onschuldige dieren, die geen kwaad doen.
De cicak op de foto is genomen op de muur bij mijn tafel, waaraan ik op de laptop werk (de foto kon niet scherper). Soms staat hij even stil en kijkt naar mij (denk ik). We komen helaas niet nader tot elkaar, hij blijft schuw. Deze cicak is 4 cm lang, het is nog een jong diertje. Volwassen cicaks kunnen 10-15 cm lang worden.
Overdag laten ze zich niet zien, maar vanaf de late namiddag komen ze te tevoorschijn. Overdag en in de avond hoor ik vaak geritsel achter mijn kast, dan zijn de cicaks bezig. In de nacht zijn ze stil.

Cicaks komen overal voor, zowel binnenshuis op de muren als op de buitenmuren. Ze lopen zelden over de grond. Ze zoeken geen contact met mensen; je zult ze dus niet in bed aantreffen.

Professionele foto van een cicak.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vliegerfestival, 7-9 september 2020

Drukte op de weg bij de lapangan, niet ver van mijn desa.

Van 8-10 september was er een groot vliegerfestival op de “lapangan” (het centrale veld) van mijn naburige desa, Curahcabe. Er waren zeer veel bezoekers; de lapangan ligt aan de weg van Gambirono naar mijn desa; het was zo druk op de weg, dat er slechts stapvoets kon worden gereden.
Het festival was Java op zijn best en authentiek: allemaal vriendelijke mensen, heel veel mensen en volop warungen. Ik vind het steeds bijzonder om tijdens zo een festival te genieten van de mensen en de sfeer.
Wat betreft het vliegeren: het vliegerfestival bestond uit een wedstrijd. Maar ondanks uitleg heb ik niet begrepen, wat de bedoeling was. Ik zag, dat steeds 3 vliegers werden opgelaten, maar eenmaal in de lucht werden ze in ras tempo weer naar beneden gehaald, onder applaus. Het was echter een erg mooi gezicht.
Zoals gebruikelijk waren er weer vele soorten (mobiele) warungen: voor hartige en zoete snacks, drinken, kinderspeelgoed, en meer.
Er was even geen corona, op zich niet goed, maar hou de mensen maar eens tegen.

– Voor foto’s van het Vliegerfestival: klik hier

Beelden van het centrale veld tijdens het vliegerfestival.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het maken van een “eiersnack” (10 sept. 2020)

.

Tijdens het vliegerfestival van de afgelopen dagen in Curahcabe, vlakbij mijn desa (morgen komen er foto’s / video’s van), zijn er vele soorten snacks te koop, die ter plekke worden bereid. Op de video hierboven is te zien, hoe een “eiersnack” wordt gemaakt. Een ei bakken, een lepel dun beslag erbij en op het laatst wat suiker, jam of wat geraspte kaas erop. Oprollen aan een stokje.
De “keuken” is achterop de fiets gemonteerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | 2 reacties

Mini gerecht (8 september 2020)

Op de pasar zijn vaak dit soort mini-bungkussen te koop; meestal mie goreng of nasi goreng, met een klein stukje ei, een pepertje en een stukje komkommer.
De prijs is rp 1000 per bungkus.
Als je 3 van deze bungkussen koopt en je doet er een stukje kip bij, heb je een smakelijke maaltijd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: Hoe staat het ervoor met het leven in de desa ? (6 september 2020)

Verlichte vliegers bij mijn desa

Het leven in de desa gaat gewoon zijn gang ondanks corona. Behalve het feit, dat velen een mondmasker hebben, is er van corona niets te merken.
De pasar is gewoon open elke dag, de boeren zijn aan het werk op het land, de warungen en de kleine bedrijfjes zijn ook gewoon open.

Maar hiermee is ook alles gezegd. Wat het leven leuk maakt, na het werk, is vervallen: geen grootse wandeltochten, geen optredens van lokale artiesten, geen Karnaval, lokale toeristische trekpleisters zijn gesloten, geen activiteiten na 17 augustus (Bevrijdingsdag).
Aan de sfeer in de desa is het echter niet te merken.
Er wordt de laatste 2 weken volop gevliegerd om toch iets leuks te doen. Begin van de avond, als het al donker is, worden vliegers met verlichting opgelaten; tientallen vliegers met lampjes in de lucht, een mooi gezicht. Ook worden in verschillende desa’s wedstrijden voor vliegers gehouden.

Zelf ben ik meestentijds in en bij huis. Ik doe wel mijn boodschappen op de pasar of bij de Indomaret; ik maak tochtjes op de brommer door de omgeving, maar op een of andere manier is het leven saai; het leven is anders dan voor corona.
Twee keer per maand ga ik naar Transmart in Jember-stad. De grote supermarkt van Lippo Plaza is 3 maanden gesloten wegens verbouwing. Transmart is een modern winkelcentrum (2 jaar geleden geopend) eveneens met een supermarkt, die het echter niet haalt bij die van Lippo Plaza.
In juni ben ik enige dagen in een hotel in Jember-stad geweest, ik heb daarvan hier verslag gedaan. Het hotel was prima, maar de sfeer was vrijwel doods; restaurant en lobby dicht, geen ontbijtbuffet, bijna geen gasten. Het is niet voor herhaling vatbaar.

Mijn nederlandse kennis uit Balung (8 km van mijn desa) is eind april naar Nederland gegaan om zijn Kitas-visum te regelen. Dat visum is nu klaar, alleen kan hij niet terug naar Indonesie; en waarschijnliijk gaat het dit jaar ook niet lukken, triest voor hem.

Eind oktober wil ik een weekje naar Bali, Ubud om daar een paar kennissen te ontmoeten. Het is mogelijk voor mensen in Indonesie om naar Bali te reizen; wel moet er een aktuele “rapid-test” zijn en moeten er online formulieren worden ingevuld. Voor buitenlanders is Bali in elk geval tot het einde van het jaar gesloten.
Van desa-bewoners, die recentelijk op Bali geweest zijn, hoor ik alleen maar ellende omtrent Bali. Stille straten, heel veel warungen, winkels en hotels zijn gesloten en duizenden mensen zonder werk.
Heel anders dan in mijn regio, waar, zoals gezegd, weinig te merken is van corona.

Verlichte vliegers bij mijn desa


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het gaat goed met de desa ! (29 augustus 2020)

Corona is nu ongeveer een half jaar bezig in Indonesie. Er is geen trend te bepeuren, dat corona aan het afnemen is op Java; integendeel, op Java en in Jakarta stijgt het aantal nieuwe gevallen.

In mijn distrikt en de aanliggende distrikten is landbouw de grootste bron van inkomen voor de desa-bewoners. Inkomsten vanuit toerisme zijn minimaal, al helemaal minimaal van buitenlandse toeristen.
In mijn desa is weinig te merken van corona; soms hoor ik wat gemopper, dat inkomsten iets aan het afnemen zijn, maar het lijkt niet rampzalig. Het is nu weer oogsttijd van de rijst, dus weer inkomsten voor de desa-bewoners.

Het vreemde feit doet zich voor, dat mijn desa, ondanks corona, zich nog steeds sterk aan het ontwikkelen is. Op veel plekken worden huizen ge/verbouwd. Maar het centrum van mijn desa is onherkenbaar vergeleken met 10 jaar geleden.
Een week geleden is een heus koffie-cafe geopend in het centrum, waar echt lekkere koffie in vele smaken te krijgen is. De lokatie is in het centrum en het cafe is in de ochtend al geopend. Ik zal zonder twijfel een stamgast worden hier.
Ook is geopend een soort eet-cafe, waar onder meer fruit-salades kunnen worden gegeten en bakso en mie ayam.
Een tijd geleden heb ik al bericht, dat er een kleine pasar malam in het centrum is komen. Daar zijn burgers te verkrijgen, en kebab, patat, pisang goreng in meerdere smaken en meer.
Enige tijd geleden is geopend een toko voor donuts in vele smaken.
Twee weken geleden is geopend een grote toko voor een keur aan huishoudelijke artikelen (een soort Blokker). In deze toko bevindt zich ook een zg DIPO; bij een DIPO kan men zeer goedkoop drinkwater kopen; ook kunnen de 20-liter galonnen zeer voordelig bijgevuld worden.
Verder zijn er 2 kleine draaimolens voor de kleintjes bijgekomen.

Het is nu leuk, om na het avondgebed van 18.00 uur door het centrum te wandelen, vooral omdat je ergens kunt gaan zitten voor een kop (heel goede) koffie.

Er zijn grootse plannen om achter de “Balai Desa” (het stadhuis) een lokaal attractiepark te maken, met onder meer een zwembad; dit attraktiepark zou regionale betekenis moeten krijgen.

De huidige burgemeester (genoemd “Pa Tinggi”) is nu met zijn tweede termijn van 5 jaar bezig en het moet gezegd worden, dat het onder zijn bewind met de desa erg goed gaat.

De grote nieuwe toko (“Blokker”) voor huishoudelijke artikelen en de DIPO.

————————
De (nog kleine) Pasar Malam in het centrum

————————
Het eet-cafe voor onder meer div. fruitsalades, bakso en mie ayam

————————

Het koffie-cafe

————————

Soorten koffie verkrijgbaar in het koffie-cafe

————————

Centrum van de desa

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Drinkwater en waterleidingen (22 aug. 2020)

Een “gallon” (drinkwater) met kraantjes voor koud en heet water

In mijn desa (en bijna overal in Indonesie, behalve in de grote steden) is geen Waterbedrijf, dat water levert. Er zijn geen waterleidingen. Er zijn ook geen gasleidingen onder de grond, evenmin als riolering.

De desa-bewoners kunnen op een aantal manieren aan water komen:
* Flessen drinkwater tot 1,5 liter zijn overal  te koop. Op meerdere plekken zijn “galonnen” drinkwater te koop (20 liter).
* Men betrekt water uit een put achter het huis voor de keuken en de badkamer; om te drinken, moet dit eerst gekookt worden. Met een emmer aan een lang touw wordt het water naar boven gehezen. Heel veel huizen hebben een water-put. Deze manier betekent wel, dat er een paar keer per dag met volle emmers moet worden gelopen; dit is vooral in de regentijd vervelend.
* Men maakt een eigen waterleiding: vanuit de waterput achter het huis gaat een buis naar een elektrische pomp (“sanjo”) bij het huis, en vanaf de pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan (voor bv. de keuken en de badkamer). Doet men de kraan open, dan komt de pomp meteen in werking en stroomt water uit de kraan.
* Is er geen waterput achter het huis, dan is de oplossing een buis diep in de grond te boren tot bij het grondwater. Deze buis wordt aangesloten op een elektrische pomp en vanaf deze pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan.

Ik heb bij mij thuis een eigen waterleiding met een pomp, de “sanjo”. Het water komt uit de put achter mijn huis. Het is een zeer bevredigende oplossing voor de keuken en de badkamer. Voor drinkwater gebruik ik een “gallon” (20 liter.

Waterput achter het huis

———————
De leidingen en in het midden de elektrische pomp, de “sanjo”


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Siesta (18 aug. 2020)

De foto is gemaakt vlak achter mijn huis.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Eenmans-bedrijf (video) – 9 augustus 2020

Een paar huizen bij mij vandaan is een eenmansbedrijfje, zoals je dat hier vaker ziet.
Bij dat bedrijfje worden “batako” gemaakt, grote stenen voor de bouw van huizen, schuren etc.
Bijna alle huizen worden van steen gemaakt; voor de bouw gebruikt men de rode bakstenen, zoals we die in nederland kennen.
Maar iets goedkoper en sneller voor de bouw zijn de zg. Batako. Ze zijn veel groter dan de rode bakstenen.
Alle huizen hebben een-steens-muren en geen dubbele muren zoals in nederland bij de buitenmuren.
De kozijnen van de ramen en de deuren waren vroeger van hout. Steeds meer worden echter betonnen kozijnen gebruikt; die hebben als voordeel, dat ze niet aangevreten worden door ongedierte. Bij hout van goede kwaliteit zal dat niet gebeuren, maar hout van goede kwaliteit is erg duur.
Voor die betonnen kozijnen zijn ook weer eenmansbedrijfjes.

De eigenaar van het bedrijfje heeft meestal 1 jongeman in dienst, en soms ook nog een hulpje.
De batako’s moeten vantevoren worden besteld; er is slechts een heel kleine voorraad. De batako’s worden een voor een gemaakt en te drogen gelegd.
Een bestelling batako’s wordt bij de plek, waar gebouwd wordt, afgeleverd. Daarvoor heeft de eigenaar van het bedrijfje kleine truck.

Bij dit soort eenmansbedrijfjes is er geen bemoeienis van de overheid. Geen vergunningen, geen boekhouding, geen belastingen etc.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Door corona geen feestelijkheden na 17 augustus (1 aug. 2020)

Karnaval in mijn desa 2 jaar geleden

Over enige tijd is het 17 augustus, de bevrijdingsdag van Indonesie.
Traditiegetrouw zijn er na 17 augustus in heel Indonesie allerlei activiteiten en feesten. Zo zijn er in mijn desa altijd onder meer wandeltochten, het Karnaval, paalklimmen en optredens van lokale artiesten.
Ook is er de wandeltocht van Tanggul naar Jember (35 km), waar vele duizenden mensen aan deelnemen.
En in augustus is er steeds het beroemde Jember Fashion Karnaval.
Geen van deze activiteiten gaat dit jaar door, door corona.
Ik zelf keek altijd uit naar het Karnaval in mijn desa; een zeer lange stoet van bont verklede mensen trok urenlang door de desa, steeds langs mijn huis. Een enorm spektakel, waar heel veel mensen op af kwamen.
Het Karnaval in mijn desa ging vorig jaar ook al niet door vanwege de verkiezingen van een “Kepala Desa” (burgemeester) voor mijn desa.

Corona is nog volop op Java; er zijn geen tekenen van afname. Elke dag plm 1500-2000 nieuwe gevallen van besmetting.

Karnaval in mijn desa 2 jaar geleden


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mijn desa bij avond (28 juli 2020)

Centrum van mijn desa aan het begin van de avond.

10 Jaar geleden waren er maar enkele toko’s in deze straat en de verlichting was spaarzaam. Nu begint het op een echte winkelstraat te lijken. Er zijn onder meer toko’s voor kleding, voor mobieltjes en toebehoren, voor materiaal voor doe-het-zelvers, en er is een “toko mas”, dwz een winkel voor gouden sieraden. Vaak spaart men geld niet op de bank, maar koopt men gouden sieraden, die men in tijden van nood weer kan verkopen.
Verder zijn er de nodige warungen voor bakso, nasi goreng, mie ayam en meer. De meeste van deze warungen gaan pas aan het einde van de middag open. Bakso en mie ayam zijn de hele dag verkrijgbaar; het is eenvoudig eten. Pas na het avondgebed (maghrib) wordt uitgebreider gegeten.

Bij de vier-sprong in het centrum is nu een mini Pasar Malam verschenen, waar onder meer nasi goreng en gado gado gegeten kan worden.

Kortom, de desa is in ontwikkeling.

De mini Pasar Malam in het centrum


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.