Dorpsleven, cultuur en Adat

Het weer: ijzig koud (24 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor suhu  dingin manusia

Staat ons dit hier ook te wachten ?

Terwijl nederland zich opmaakt voor een hete week, slaat in mijn regio de kou toe; vanmorgen om 05.30 uur was het op mijn terras 22 C. Voor hier is dat gewoon erg koud. Op de sawah’s zal het nog veel kouder zijn.
In Malang en Yogyakarta is het kouder dan normaal, vooral in de vroege ochtend en de avonden. In Malang is 15,6 C gemeten en in Yogyakarta 18 C (normaal voor deze tijd is 20-21 C).
Als ik ’s avonds op de brommer naar de Alfamaret-supermarkt wil, is een jasje zeker niet overdreven.
De koudste tijd van het droge seizoen moet nog komen, dat zal eind july/eerste helft augustus zijn.

Merkwaardig, hoe de temperatuursbeleving verschilt: in nederland is 22 C in de ochtend buitengewoon aangenaam, ramen en deuren kunnen open, koffie in de tuin of terras.
Hier is 22 C gewoon koud; mensen gebruiken handschoenen, jasjes en wollen mutsen. Als ik bij deze temperatuur op mijn terras kofie drink in de vroege ochtend, heb ik kippevel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Afspraken en wachten (22 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor ruang tunggu kantor penuh

Een wachtkamer

Het nakomen van afspraken in Nederland is buitengewoon belangrijk. Het niet nakomen van afspraken kan ernstige consequenties hebben, zoals verlies van vriendschap, boetes of andere sancties. Komt men een afspraak niet na, dan valt er veel uit te leggen; het aanbieden van excuses is op zijn plaats.

In Indonesie gaat het er anders aan toe. Afspraken zijn hier een voornemen. Er worden afspraken gemaakt, maar of deze worden nagekomen, staat niet vast. Er kan immers van alles gebeuren tussen het maken van de afspraak en de afspraak zelf: er kan onverwacht bezoek komen, iemand in de buurt is overleden, men is de afspraak gewoon vergeten (“lupa”). Het niet nakomen van een afspraak, omdat men die is vergeten, is niet verwijtbaar, het kan iedereen overkomen.
Met instanties (zoals een bank, gemeentehuis, ziekenhuis) worden ook  afspraken gemaakt; maar ook in deze gevallen kan het zijn, dat men vaak (erg) lang moet wachten totdat men aan de beurt is.
Bij 2 ziekenhuizen in Jember (bij andere ziekenhuizen weet ik het niet) kan men sinds enige tijd tijd afspraken maken via een app (Jember Klinik) of via Whatsapp (Kaliwates). Een grote verbetering, aangezien men vroeger vaak uren moest wachten, totdat men aan de beurt was.
Bij vele instanties kan men terecht zonder afspraken; wel is het nu vrijwel algemeen, dat men een nummer moet trekken voor wanneer men aan de beurt is. Is het getrokken nummer nog lang niet aan de beurt, dan kan men even elders bv. een boodschap doen.

Wachten, soms urenlang, kunnen de indonesiers als de besten. Nimmer hoort men geklaag of gemopper. Men zit de tijd rustig uit, al dan niet met een slaapje in de stoel. Steeds is vlakbij (soms zelfs in het gebouw waar men moet wachten) een warung, waar men terecht kan voor drinken en wat snacks. De meeste wachtenden zijn druk met hun mobiel, vooral met Facebook en Whatsapp.
Een slaapje doen kunnen de indonesiers ook als de besten; in een stoel, in een becak, op een plank bij een warung, op de grond op plastic.

Het respect voor hogergeplaatsten (dat is onder meer een ambtenaar) is groot in Indonesie. Vooral bij mensen uit de desa zal het niet opkomen, om hun beklag te doen of om met stemverheffing te spreken tegen hogergeplaatsten als de zaken niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen. Ook beklag doen bij zeer lang wachten is er niet bij.
Aldus kunnen de hogergeplaatsten rustig verder “werken”, zij hebben van de “gewone mensen” niets te vrezen. Voor mij is dit vaak een doorn in het oog, alleen past het mij niet, om zonodig op te treden; dit moet echt van de indonesiers komen.
De vaak zeer trage en ongeinteresseerde ambtenarij is ook bv. de burgemeester van Surabaya, mevr.Tri Rismaharini, een doorn in het oog. Van haar is bekend, dat zij regelmatig de burelen van ambtenaren controleert en daarbij in grote woede kan ontsteken, als zij vindt, dat men daar niet adequaat werkt; woede-uitbarstingen van haar zijn te zien op verschillende Y-tube filmpjes. Overigens is deze burgemeester zeer populair bij de mensen in Surabaya. Er zijn meer voorbeelden van burgemeesters en bupati’s (districts-bestuurders), waaronder nogal wat vrouwen, die zeer kwaad kunnen worden en drastisch optreden.
Als men deze vrouwelijke burgemeesters en bupati’s ziet optreden, dan is wel duidelijk, dat een vrouw met hoofddoek hier geen tweede-rangs burger is, zoals velen in nederland stellen. De meestal mannelijke ambtenaren, tegen wie zij tekeer gaat, staan er beteuterd bij.

In nederland mag de arbeids-moraal dan hoger zijn dan indonesie, ik zelf heb echter de nodige ontmoedigende ervaringen met de nederlandse ambtenarij; het gaat dan ook onder meer om afspraken niet nakomen: 7 x bellen met nederland, omdat men steeds “vergeet” een bevestiging te sturen, 3 verschillende antwoorden van 3 medewerkers op een vraag mijnerzijds, medewerkers die beloven terug te bellen hetgeen niet gebeurt etc.
Ondanks alle ergernis (bij mij althans) omtrent lange wachttijden in Indonesie, maakt de vriendelijkheid van de vele wachtenden veel goed; een paatje hier en daar, een snackje.

Een zeer boze Tri Rismaharini, burgemeester van Surabaya


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer en einde Lebaran (9 juni 2019)

Het  strooien van kunstmest op de sawah’s, heel vaak nog met de hand.

Inmiddels is het droge seizoen aangebroken. Het droge seizoen is tevens het “koude” seizoen; de temperaturen rond het middaguur zijn 29-31 C; de ochtenden zijn erg fris met 23-24 C. De avonden zijn zeer aangenaam met 26-27 C. Zo nu en dan kan er wat regen vallen, maar dat is dan van korte duur. Overdag komen wolkenvelden voor.
De sawah’s staan er prachtig bij. De rijstplantjes zijn nu enkele weken oud en hebben al een redelijk formaat. De boeren hebben niet al te veel te doen. Wel wordt elke dag door de sawah’s “gepatrouilleerd” om te kijken hoe de zaak ervoor staat (zijn er ziektes, muizen, een dijkje verstevigen).

Lebaran begint aan zijn einde te komen. Tot en met vandaag (zondag) was het erg druk op de weg; ieder op bezoek bij een ander. Maar vanaf morgen zal het gewone leven langzamerhand weer op gang komen. Gewoonlijk staan voor Lebaran 2 vrije dagen; maar de president heeft de Lebaran-vakantie verlengd tot en met vandaag.
In mijn desa begint het normale leven ook weer langzaam op gang te komen. De afgelopen dagen waren veel warungen en winkels gesloten, evenals vele werkplaatsen. De markt was wel open, maar met beperkt aanbod.

De thuisreis van de vele Lebaran-gangers zal, net zoals de heenreis, veel beter verlopen dan de afgelopen jaren, vanwege de vele 4-baans snelwegen, die in gebruik genomen zijn. Jawa stond op zijn kop, maar wordt langzamerhand weer normaal.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Lebaran (5 juni 2019)

Buurtbewoners voor mijn huis, tijdens de rondgang door de buurt ter gelegenheid van Lebaran.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een gezegend Suikerfeest, Eid Mubarak ! (5 juni 2019)


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Idul Fitri, Lebaran, het Suikerfeest !

Het is nu dinsdagavond hier, 20.30 uur. Zojuist passeerde een kleine, doch zeer luidruchtige stoet met luidsprekers op een truck, mijn huis. Uit de luidsprekers klonken religieuze liederen en recitaties. Lebaran is begonnen. Om 18.00 uur was er het avondgebed (maghrib) in de kleine moskee achter mijn huis en daarna zijn de feestelijkheden voor Lebaran dus begonnen. Het is een drukte van belang in de desa. De drukte zal ongeveer 2 weken duren, daarna zal de rust weer terugkeren.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verloop van de Ramadan (19 mei 2019)

Buka puasa thuis

We zijn nu halverwege de vastenmaand, de Ramadan. Over 2 weken is het Lebaran, het Suikerfeest.
In de desa is het nu wat rustiger dan gewoonlijk. Met name rond het middaguur wordt er veel gerust. Warungen en restaurants in de regio zijn overdag gesloten. Restaurants, die open willen blijven om niet-moslimgasten te bedienen, hebben een vergunning nodig.
Na 3 uur in de middag wordt het weer iets drukker in de desa; warungen worden gereed gemaakt om straks na half 6 mensen te kunnen bedienen. De winkels zijn gewoon open, en de markt is levendig zoals gewoonlijk.
Niet iedereen in de desa neemt het even nauw met het vasten; ik zie wel eens iemand roken of een kop koffie drinken. Het fanatisme, waarmee het vasten tijdens de Ramadan gepaard gaat bij veel moslims in nederland, ontbreekt hier. Het is ieders verantwoordelijkheid hoe om te gaan met het vasten, is de opvatting hier. Maar over het algemeen houden de meesten zich aan de vasten. Wel is het volstrekt not-done om publiekelijk te eten of te drinken.
Zoals gezegd is na half 6 in de namiddag het “buka puasa” (onderbreken van het vasten); in de grotere plaatsen zijn vaak speciale gerechten te krijgen en velen eten met elkaar. Het is dan een drukte van belang op de markten. Echter, de gerechten zijn heel anders dan de in nederland bekende indonesische gerechten, de gerechten van de bekende rijsttafel. Van een rijsttafel heeft hier nog nooit iemand gehoord, de rijsttafel was een vinding van de nederlanders in de koloniale periode.
In de loop van volgende week begint zo langzamerhand het “pulang kampung”, miljoenen zijn dan onderweg naar hun geboortedorp om samen met familie het Suikerfeest te vieren. Het Suikerfeest is een dure periode voor de mensen; er worden nieuwe kleren gekocht, er moeten allerlei versnaperingen in huis zijn voor  de gasten en velen geven het huis een likje verf.
Ongeveer 2 weken duurt de feestelijke periode na het Suikerfeest. Het is dan een komen en gaan van mensen, die even aanwippen voor felicitaties.

Op de pasar


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Massage thuis (17 mei 2019)

De strepen op de rug op de foto hierboven zijn niet het gevolg van een vechtpartij, stokslagen of wat dan ook. De strepen zijn van na een massage.

Massage in Indonesie heeft een lange traditie. Er wordt veel gemasseerd; bij ziekte, bij grote vermoeidheid, bij lichamelijke klachten. Een masseur is een “tukang pijat”; het kan een man of vrouw zijn. De tukang kan thuis komen bij de “patient”, maar de patient kan ook naar het huis van de tukang. De tukang heeft het vak geleerd van vader of iemand anders.
Een massage duurt 1,5 – 2 uur. Het hele lichaam, van boven tot beneden, wordt gekneed, gewreven, getrokken en gemasserd. Van hoofd tot de tenen en geheel pijnloos is het niet.
Het masseren gebeurt in volle openbaarheid, de patient ligt op de grond. Huisgenoten, als die er zijn, zijn de toeschouwers en maken een praatje met elkaar. Als massage-olie wordt body-creme of een eigen olie van de tukang gebruikt.
Aan het einde van de massage neemt de tukang een muntstuk, en wrijft daarmee fors over de rug van de “patient”. Vandaar aan het einde van de behandeling de strepen op de rug. Het zou “slechte lucht” uit het lichaam doen verdwijnen.
Op Bali is er een hele massage-cultus; etherische olien, water met bloemetjes, zeer speciale cremes en meer worden gebruikt; en de namen voor de massages mogen er ook zijn: Ayurvedische massage, massage met stenen, reflexologische (?) massage en meer.
De massage-salons op Bali varieren van eenvoudig tot zeer luxe. Men betaalt er gepeperde prijzen. Je moet op Bali ook uitkijken, dat je niet bij een “erotische” massage-salon belandt. Met massage heeft deze flauwekul echter niets te maken; het zal wel een aangenaam gevoel geven en rustgevend zijn, maar nogmaals, met de echte massage door een tukang heeft dit niets te maken.

Balinese massage; masseren met de elleboog komt niet voor bij de tukang, en al helemaal geen bloemetjes in het haar

Afbeeldingsresultaat voor balinese massage
De echte massage door een tukang is niet geheel pijnloos. De tukang gebruikt veel kracht voor de massage.
Een massage door een tukang in mijn desa kost plm rp 30.000 (2 euro) voor 1,5 – 2 uur. Na afloop van de massage is er koffie voor de tukang, en wordt er even gekletst.

Massage thuis op de grond door een tukang


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Het weer – regenseizoen voorbij ? (9 mei 2019)

Het weer nu

Inmiddels is het bijna midden mei en het regenseizoen lijkt voorbij. De afgelopen weken was er steeds minder regen en de laatste dagen helemaal geen regen. Eind juni begint het “koude” seizoen (in de vroege ochtend kan de temperatuur dan gedaald zijn tot 18 C), dat duurt tot september en tot die tijd wordt het zeer heet, althans zo was het steeds in het verleden. Ook hier verloopt het weer niet zoals vroeger; het regenseizoen vorig jaar en dit jaar was niet een echt regenseizoen; erg veel droge periodes. Wel onweersbuien, maar slechts een enkele keer een enorme onweersbui met felle bliksem en enorme klappen; dat kwam tijdens de regenseizoenen vroeger veel vaker voor.
De middagtempertuur loopt nu op tot 34 C; in de namiddag wordt het aangenaam en ’s ochtends vroeg is het 26C. Mooie blauwe luchten, met wat schapenwolkjes. In de late namiddag kan er donkere bewolking opzetten, maar daaruit valt geen regen.

In de hele regio is inmiddels de rijst weer geplant. Over 3 maanden is er de oogst, waarna 3 maanden geen rijst wordt geplant maar vooral kedelai (de grondstof voor soja-produkten). Het is dan het droge seizoen, en de kedelai heeft weinig water nodig.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

De Ramadan (5 mei 2019)

Morgen, maandag 6 mei, begint de vastenmaand, de Ramadan. Op 5 en 6 juni is het Lebaran, Idul Fitri oftewel het Suikerfeest.
Het vasten begint na Subuh, het ochtendgebed om plm 4.30 uur in de morgen. En eindigt na Maghrib, het avondgebed om plm 17.30 uur. Dan is het “buka puasa” (het onderbreken van het vasten). Er wordt alom gevast, de meeste warungen en restaurants zijn overdag gesloten. Het vasten is hier een volstrekt normale zaak; hoe streng met het vasten om te gaan, is voor ieder om te beslissen. Degenen, die niet vasten, de niet-moslims, eten in beslotenheid; het fatsoen eist, dat men niet in het openbaar eet tijdens de Ramadan. In nederland veel aandacht voor de gezondheidsaspecten van het vasten, uiteraard weer vele deskundigen, die hun zwart-gallige kijk op het vasten botvieren. In Indonesie in het geheel niet. Zij, die ver van hun vaderland wonen, zijn doorgaans strenger in het geloof dan degenen in hun thuisland. Ik heb meermalen op de ned. TV verhitte discussies gezien over het vasten en daar kan het fel aan toegaan (“U bent geen moslim als U …”). Dit soort gesprekken heb ik hier niet meegemaakt, het is aan ieder te beslissen hoe met het vasten om te gaan.
Over ongeveer 2 weken begint het “mudik” oftewel het “pulang kampung” op gang te komen (men gaat naar de thuis-desa om met familie Lebaran te vieren). Miljoenen mensen in heel Indonesie zijn dan onderweg. Op Java zal het mudik waarschijnlijk beter gaan dan vroeger, omdat veel grote tol-wegen nu in gebruik zijn. Bijna alle grote steden op Java zijn met elkaar verbonden met 4-baans snelwegen.
In de  loop van de vastenmaand worden ook nieuwe kleren gekocht om er goed uit te zien tijdens het Suikerfeest; huizen krijgen een opknapbeurt.
Die het aangaat, wens ik een goed en gezegende vastentijd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Wandelen bij de desa

De foto hierboven is genomen op 300 meter van mijn huis, waar de sawah’s zijn. Je kunt hier eindeloos wandelen langs en door de sawah’s. Een stevige pas is echter lastig, omdat het ongeplaveide paden zijn, die bijzonder glibberig zijn, als ze nat zijn.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 2 reacties

Afscheid nemen na bezoek (27 april 2019)

Wie op vakantie gaat naar Java, komt alom vriendelijke mensen tegen. Zo vriendelijk, dat menigeen wel op Java zou willen wonen.
Echter, de vakantieganger blijft doorgaans maar een paar dagen op dezelfde plek, om daarna weer verder te gaan. Van de cultuur, in het bijzonder hoe de mensen met elkaar om behoren te gaan, heeft hij geen enkele idee en dat kan ook niet binnen een paar dagen.
De meeste buitenlanders (vooral op Bali) wonen in mooie huizen, los van de (balinese) dorpsgemeenschap; daar heeft men slechts zijdelings contact mee.
Een enkeling, waaronder ik, woont in een desa, temidden van de plaatselijke bevolking (in mijn geval de javanen), zonder andere buitenlanders in de wijde omgeving. En inderdaad, ook daar zeer veel vriendelijke mensen, maar daar is ook de Adat, die bepaalt, hoe mensen met elkaar moeten omgaan. En dat met elkaar omgaan is volstrekt anders, dan men in Nederland gewend is: hoe om te gaan bv. met buren, waar net een overlijden heeft plaats gehad, hoe op een correcte wijze mensen te begroeten (NEE: geen kussen en omhelzingen), hoe te praten tijdens een bezoek, wat verstaat men onder een vriend etc. etc. Het duurt al gauw een paar jaar, voordat men goed op de hoogte is van de Adat. De vakantie-ganger hoeft zich niet te storen aan de Adat, dat wordt ook helemaal niet verwacht. Van degene, die temidden van de plaatselijke bevolking woont, wordt in feite wel verwacht, dat hij op zijn minst rekening houdt met de Adat.
Hieronder een voorbeeld hoe anders de Adat is vergeleken met de nederlandse omgangsvormen.

Toen ik indertijd in de desa kwam wonen, deed zich geregeld het merkwaardige feit voor, dat bezoekers bij mij thuis op een gegeven ogenblik vroegen, of ik niet moe was en wilde rusten.
Welnu, ik was niet moe, en rusten wilde ik al helemaal niet. Ik vermoedde echter, dat deze vragen een bedoeling hadden, al wist ik nog niet welke. Dus ik beaamde, dat ik wilde rusten, waarop de gasten zeiden, dat ze wilden vertrekken, zodat ik kon gaan rusten.
Veel later is mij duidelijk geworden, dat het niet beleefd is, als gasten zelf aangeven te willen vertrekken; ze zouden daarmee de indruk kunnen wekken, dat het bezoek niet prettig was; en ook maken zij zich belangrijker dan de gastheer (“voor jou heb ik geen tijd meer”). Als nu de gastheer zegt te willen gaan rusten, dan kunnen de gasten op een beleefde wijze vertrekken.
De vraag, of ik niet wil gaan rusten, moet ik dus bevestigend beantwoorden, zodat de gasten op een beleefde manier naar huis kunnen.
In Nederland kun je rustig zeggen, dat het tijd is om op te stappen; niemand, die aan deze mededeling aanstoot neemt, op Java is dit volstrekt not-done.
In contacten met javanen is het belangrijk, om een ander niet “malu” (verlegen, beschaamd) te maken; ook is het van belang om het eigen “ego” slechts een bescheiden plaats te geven in gesprekken, dwz. geen discussies, stellingnames of gemopper; ook not-done is spreken met stemverheffing of luidruchtig lachen.
De Adat in de desa is nog steeds erg belangrijk; het regelt de verhouding en het gedrag van de mensen. Veel van de Adat is mij inmiddels duidelijk; mocht ik echter de plank eens misslaan, dan neemt niemand mij dat kwalijk, vaak wordt mij dan vriendelijk uitgelegd, hoe het wel hoort.
Onlangs was ik in Surabaya en sprak daar in een warung over de betekenis van de Adat in de grote stad. Wel, werd gezegd, ook in de grote stad is er nog Adat, hoewel minder streng dan in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Vandaag 17 april 2019 presidentsverkiezingen

Het stemburo op 150 meter van mijn huis

Vandaag waren er in Indonesie de verkiezingen voor een president en voor het parlement (DPR). De belangstelling van de pers in Indonesie ging bijna geheel naar de presidentsverkiezingen. De huidige president Jokowi lijkt te winnen met plm 55% van de stemmen. en kan met zijn tweede termijn van 5 jaar beginnen.
De conservatieve Islam speelde op de achtergrond een rol, met name bij de tegenstander van Jokowi, Prabowo. Echter, van een draai van Indonesie naar een conservatieve islam in de politiek is geen sprake.
De verkiezingen zijn in het hele land rustig en goed verlopen; wel liepen hier en daar zaken niet, zoals ze zouden moeten lopen, maar met bijna 200 miljoen kiesgerechtigden lijkt dit haast niet te vermijden.
Op de website “Indonesie Actueel” worden morgen een paar achtergrond-artikelen geplaatst over de verkiezingen van dit jaar.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.