Dorpsleven, cultuur en Adat

Het weer – regenseizoen voorbij ? (9 mei 2019)

Het weer nu

Inmiddels is het bijna midden mei en het regenseizoen lijkt voorbij. De afgelopen weken was er steeds minder regen en de laatste dagen helemaal geen regen. Eind juni begint het “koude” seizoen (in de vroege ochtend kan de temperatuur dan gedaald zijn tot 18 C), dat duurt tot september en tot die tijd wordt het zeer heet, althans zo was het steeds in het verleden. Ook hier verloopt het weer niet zoals vroeger; het regenseizoen vorig jaar en dit jaar was niet een echt regenseizoen; erg veel droge periodes. Wel onweersbuien, maar slechts een enkele keer een enorme onweersbui met felle bliksem en enorme klappen; dat kwam tijdens de regenseizoenen vroeger veel vaker voor.
De middagtempertuur loopt nu op tot 34 C; in de namiddag wordt het aangenaam en ’s ochtends vroeg is het 26C. Mooie blauwe luchten, met wat schapenwolkjes. In de late namiddag kan er donkere bewolking opzetten, maar daaruit valt geen regen.

In de hele regio is inmiddels de rijst weer geplant. Over 3 maanden is er de oogst, waarna 3 maanden geen rijst wordt geplant maar vooral kedelai (de grondstof voor soja-produkten). Het is dan het droge seizoen, en de kedelai heeft weinig water nodig.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

De Ramadan (5 mei 2019)

Morgen, maandag 6 mei, begint de vastenmaand, de Ramadan. Op 5 en 6 juni is het Lebaran, Idul Fitri oftewel het Suikerfeest.
Het vasten begint na Subuh, het ochtendgebed om plm 4.30 uur in de morgen. En eindigt na Maghrib, het avondgebed om plm 17.30 uur. Dan is het “buka puasa” (het onderbreken van het vasten). Er wordt alom gevast, de meeste warungen en restaurants zijn overdag gesloten. Het vasten is hier een volstrekt normale zaak; hoe streng met het vasten om te gaan, is voor ieder om te beslissen. Degenen, die niet vasten, de niet-moslims, eten in beslotenheid; het fatsoen eist, dat men niet in het openbaar eet tijdens de Ramadan. In nederland veel aandacht voor de gezondheidsaspecten van het vasten, uiteraard weer vele deskundigen, die hun zwart-gallige kijk op het vasten botvieren. In Indonesie in het geheel niet. Zij, die ver van hun vaderland wonen, zijn doorgaans strenger in het geloof dan degenen in hun thuisland. Ik heb meermalen op de ned. TV verhitte discussies gezien over het vasten en daar kan het fel aan toegaan (“U bent geen moslim als U …”). Dit soort gesprekken heb ik hier niet meegemaakt, het is aan ieder te beslissen hoe met het vasten om te gaan.
Over ongeveer 2 weken begint het “mudik” oftewel het “pulang kampung” op gang te komen (men gaat naar de thuis-desa om met familie Lebaran te vieren). Miljoenen mensen in heel Indonesie zijn dan onderweg. Op Java zal het mudik waarschijnlijk beter gaan dan vroeger, omdat veel grote tol-wegen nu in gebruik zijn. Bijna alle grote steden op Java zijn met elkaar verbonden met 4-baans snelwegen.
In de  loop van de vastenmaand worden ook nieuwe kleren gekocht om er goed uit te zien tijdens het Suikerfeest; huizen krijgen een opknapbeurt.
Die het aangaat, wens ik een goed en gezegende vastentijd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Wandelen bij de desa

De foto hierboven is genomen op 300 meter van mijn huis, waar de sawah’s zijn. Je kunt hier eindeloos wandelen langs en door de sawah’s. Een stevige pas is echter lastig, omdat het ongeplaveide paden zijn, die bijzonder glibberig zijn, als ze nat zijn.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 2 reacties

Afscheid nemen na bezoek (27 april 2019)

Wie op vakantie gaat naar Java, komt alom vriendelijke mensen tegen. Zo vriendelijk, dat menigeen wel op Java zou willen wonen.
Echter, de vakantieganger blijft doorgaans maar een paar dagen op dezelfde plek, om daarna weer verder te gaan. Van de cultuur, in het bijzonder hoe de mensen met elkaar om behoren te gaan, heeft hij geen enkele idee en dat kan ook niet binnen een paar dagen.
De meeste buitenlanders (vooral op Bali) wonen in mooie huizen, los van de (balinese) dorpsgemeenschap; daar heeft men slechts zijdelings contact mee.
Een enkeling, waaronder ik, woont in een desa, temidden van de plaatselijke bevolking (in mijn geval de javanen), zonder andere buitenlanders in de wijde omgeving. En inderdaad, ook daar zeer veel vriendelijke mensen, maar daar is ook de Adat, die bepaalt, hoe mensen met elkaar moeten omgaan. En dat met elkaar omgaan is volstrekt anders, dan men in Nederland gewend is: hoe om te gaan bv. met buren, waar net een overlijden heeft plaats gehad, hoe op een correcte wijze mensen te begroeten (NEE: geen kussen en omhelzingen), hoe te praten tijdens een bezoek, wat verstaat men onder een vriend etc. etc. Het duurt al gauw een paar jaar, voordat men goed op de hoogte is van de Adat. De vakantie-ganger hoeft zich niet te storen aan de Adat, dat wordt ook helemaal niet verwacht. Van degene, die temidden van de plaatselijke bevolking woont, wordt in feite wel verwacht, dat hij op zijn minst rekening houdt met de Adat.
Hieronder een voorbeeld hoe anders de Adat is vergeleken met de nederlandse omgangsvormen.

Toen ik indertijd in de desa kwam wonen, deed zich geregeld het merkwaardige feit voor, dat bezoekers bij mij thuis op een gegeven ogenblik vroegen, of ik niet moe was en wilde rusten.
Welnu, ik was niet moe, en rusten wilde ik al helemaal niet. Ik vermoedde echter, dat deze vragen een bedoeling hadden, al wist ik nog niet welke. Dus ik beaamde, dat ik wilde rusten, waarop de gasten zeiden, dat ze wilden vertrekken, zodat ik kon gaan rusten.
Veel later is mij duidelijk geworden, dat het niet beleefd is, als gasten zelf aangeven te willen vertrekken; ze zouden daarmee de indruk kunnen wekken, dat het bezoek niet prettig was; en ook maken zij zich belangrijker dan de gastheer (“voor jou heb ik geen tijd meer”). Als nu de gastheer zegt te willen gaan rusten, dan kunnen de gasten op een beleefde wijze vertrekken.
De vraag, of ik niet wil gaan rusten, moet ik dus bevestigend beantwoorden, zodat de gasten op een beleefde manier naar huis kunnen.
In Nederland kun je rustig zeggen, dat het tijd is om op te stappen; niemand, die aan deze mededeling aanstoot neemt, op Java is dit volstrekt not-done.
In contacten met javanen is het belangrijk, om een ander niet “malu” (verlegen, beschaamd) te maken; ook is het van belang om het eigen “ego” slechts een bescheiden plaats te geven in gesprekken, dwz. geen discussies, stellingnames of gemopper; ook not-done is spreken met stemverheffing of luidruchtig lachen.
De Adat in de desa is nog steeds erg belangrijk; het regelt de verhouding en het gedrag van de mensen. Veel van de Adat is mij inmiddels duidelijk; mocht ik echter de plank eens misslaan, dan neemt niemand mij dat kwalijk, vaak wordt mij dan vriendelijk uitgelegd, hoe het wel hoort.
Onlangs was ik in Surabaya en sprak daar in een warung over de betekenis van de Adat in de grote stad. Wel, werd gezegd, ook in de grote stad is er nog Adat, hoewel minder streng dan in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Vandaag 17 april 2019 presidentsverkiezingen

Het stemburo op 150 meter van mijn huis

Vandaag waren er in Indonesie de verkiezingen voor een president en voor het parlement (DPR). De belangstelling van de pers in Indonesie ging bijna geheel naar de presidentsverkiezingen. De huidige president Jokowi lijkt te winnen met plm 55% van de stemmen. en kan met zijn tweede termijn van 5 jaar beginnen.
De conservatieve Islam speelde op de achtergrond een rol, met name bij de tegenstander van Jokowi, Prabowo. Echter, van een draai van Indonesie naar een conservatieve islam in de politiek is geen sprake.
De verkiezingen zijn in het hele land rustig en goed verlopen; wel liepen hier en daar zaken niet, zoals ze zouden moeten lopen, maar met bijna 200 miljoen kiesgerechtigden lijkt dit haast niet te vermijden.
Op de website “Indonesie Actueel” worden morgen een paar achtergrond-artikelen geplaatst over de verkiezingen van dit jaar.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Weer terug in de desa (15 april 2019)

Lovina

Inmiddels ben ik weer teruggekeerd in de desa, na mijn bezoek aan Bali. Ik was een paar dagen in Ubud en een paar dagen in Lovina, “overgebleven” kennissen ontmoet.. Op beide plaatsen ben ik de afgelopen jaar vaak geweest; ik zal verder niet ingaan op toeristische details, dit blog gaat immers over de desa.

De komende tijd staan 2 belangrijke gebeurtenissen op de agenda. Allereerst de presidentsverkiezingen op woensdag 17 april; het gaat tusen de huidige president Jokowi en zijn tegenstander Prabowo. Volgens de peilingen zal Jokowi gaan winnen.
Voor meer info over deze verkiezingen, zie Indonesie Actueel.

Op 5 mei aanstaande begint de vastenmaand de Ramadhan. En op 5 en 6 juni is het Lebaran, Idul Fitri (het Suikerfeest). Op onder meer de TV wordt steeds meer aandacht gegeven aan de komende vastenmaand. Ik blijf het steeds weer een opgave vinden om te vasten, hoewel ik door leeftijd en gezondheid slechts beperkt vast. Maar de desa-bewoners draaien hun hand er niet voor om.
Ruim een week voor Lebaran komt de nationale volksverhuizing op gang, het “pulang kampung”, oftewel “mudik”. Miljoenen mensen gaan naar hun geboortedorp, om daar met familie Lebaran te vieren. Velen, die met de auto reizen, zullen het dit jaar makkelijker hebben dan vroeger, omdat de grote snelweg Jakarta-Surabaya al in gebruik is; een aantal aftakkingen naar grote steden zijn ook al in gebruik.
Ik hou U op de hoogte.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Op Bali (4 april 2019)

De komende 2 weken ben ik op Bali met mijn gezin. Een enkele oude kennis opzoeken. De meeste kennissen zijn inmiddels na een jarenlang verblijf op Bali, weer naar Nederland terug gegaan. Bij het ouder worden willen de meesten toch liever in Nederland zijn, vooral vanwege de medische zorg.
Zelf pieker ik er niet over om, als ik op leeftijd ben, weer naar Nederland te gaan. Ik heb vertrouwen in de dokters hier en wat nog belangrijker is, ik zal hier niet in een verpleegtehuis eindigen, maar temidden van hen, die mij lief zijn.
Ik weet nog niet, wat ik met de berichtgeving ga doen. Als ik iets te melden heb, dan zal ik het zeker doen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 2 reacties

Pa Sutris overleden – video (3 april 2019)

De laatste reis van Pa Sutris

Vanmiddag is overleden de echtgenoot van Ibu Wasih, Pa Sutris; hij was rond de 60 jaar. Ibu Wasih woont 2 huizen achter mijn huis; zij heeft de warung vlakbij mijn huis, waarover ik al vaker heb bericht. Pa  Sutris was een tengere man met een broze gezondheid. Aan het einde van de middag was hij steeds in de warung om zijn vrouw af te lossen, die naar het avondgebed wilde. Overdag werkte hij zo nu en dan op de sawah; hij had bij huis 2 koeien.
Al een paar weken ging het niet goed met hem, naar ik begreep had hij problemen met de lever. Hij was thuis aan  het zieken. 3 Dagen geleden is hij naar het ziekenhuis gebracht, waar hij dus vandaag is overleden.
Zijn stoffelijk overschot kwam halverwege de middag bij zijn huis aan, waarna de voorbereidingen voor de begrafenis begonnen. Er werd gebeden, het lichaam werd gewassen en in witte doeken gewikkeld. Daarna op een draagbaar naar de begraafplaats, waar hij werd begraven. Meer dan 100 mensen waren aanwezig bij het sterfhuis; voor het merendeel vrouwen, de mannen zijn immers aan het werk.
De hele begrafenis werd verzorgd door de buurtgenoten; de kosten zijn nihil.
Ibu wasih zal de komende tijd niet alleen in huis zijn. Er zijn kinderen en kleinkinderen, die in het huis van Ibu Wasih verblijven.
Ik blijf mij erover verbazen, hoezeer een overlijden hier bij het leven van alledag hoort.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Avondschemering (29 maart 2019)

Vandaag een prachtige avondschemering


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Kleinzoon 1 jaar – hoe groeit hij hier op ? (26 maart 2019)

Mijn kleinzoon, Rayen Zuan Mahardika

Gisteren is mijn kleinzoon 1 jaar geworden. Mijn kleinzoon heet: Rayen Zuan Mahardika. We hebben de verjaaardag in huiselijke kring gevierd.
Ik heb nu dus 1 jaar dagelijks meegemaakt, hoe kinderen hier worden grootgebracht en opgevoed; het verschil met de nederlandse opvoeding is erg groot.

Ik zal een aantal punten beschrijven.

De eerste 2/3 maanden na de bevalling.
* De naamgeving gebeurt door de ouders. Er bestaan hier geen achternamen, de ouders kunnen zelf een naam, of meerdere namen uitkiezen. Aangifte bij de Burgerlijke Stand gebeurt pas over een paar jaar, als het kind een geboorte-akte nodig heeft voor bv. school.
* De moeder is bevallen middels een keizersnede; ze verbleef 4 dagen in het ziekenhuis. In het ziekenhuis was moeder geen uur alleen, familieleden en vrienden wisselden elkaar af en sliepen ’s nachts in het ziekenhuis (op de gang) op meegebrachte matrassen.
2 Dagen na haar thuiskomst met de baby kwamen de buren langs, en gedurende enkele weken lang kwamen vrienden en kennissen langs (zonder afspraak). De pasgeboren baby ging van hand naar hand van de aanwezige ibu’s; iedereen wilde de baby even in de armen gehad hebben. Ik las, dat dit in nederland wordt afgeraden, mede om hygienische redenen. Hier niet, ook als de baby slaapt, gaat deze van arm naar arm.
* Alle baby’s volgen een gratis inentingsprogramma. De “bidan” (vroedvrouw) is de eerste paar maanden degene, die de ouders met raad ter zijde staat, als de ouders erom vragen. Verder komt de Bidan de eerste weken regelmatig langs om te kijken, hoe het met de baby gaat.
* De eerste weken is er een voedingsschema. Maar langzamerhand wordt dit schema verlaten, en krijgt de baby drinken als het eraan toe is. Het schema is dus niet meer van toepassing.
Hetzelfde geldt voor het slapen. De baby gaat slapen, als het eraan toe is en niet, omdat een schema dit aangeeft. De baby slaapt nooit alleen, overdag gaat de moeder mee rusten naast de baby en in de nacht slaapt de baby bij de ouders. Het jonge kind alleen in een kamer laten slapen, vindt men hier verschrikkelijk; het jonge kind slaapt bij de ouders tot plm 8 jaar.
* De baby is ook overdag NOOIT alleen. De moeder is 24 uur per dag bij de baby. Gaat de baby ’s middags slapen, dan gaat moeder mee rusten. Gaat moeder naar de markt, dan gaat de baby mee in de selendang. Idem bij op bezoek gaan. Het “uitbesteden” van de baby aan anderen, is er niet bij, gebeurt ook nooit. Moeder kookt met de baby in de selendang.
* Wat hier helemaal niet voorkomt is het eindeloze gepraat over de opvoeding van het jonge kind, de verwachtingen, die de ouders hebben, hoe het kind het beste kan opgroeien, hoe om te gaan met korrekties, hoe kan ik mijn kind…. , waarom wil mijn kind….. etc. etc.
De opvoeding gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat alle moeders kennen. De vader werkt overdag, en de moeder wordt in het geheel niet gehinderd door afspraken, schema’s, verplichtingen of wat dan ook; zij is volledig beschikbaar voor de baby. Na het werk gaat de vader in de late namiddag met het jonge kind een ommetje maken (in de selendang) al dan niet op de motor, rustig rijdend.

De laatste paar maanden

Rayen is nu dus 1 jaar; hij heeft de eerste stapjes al zelfstandig gezet. En het zal niet lang meer duren, of hij begint zijn eerste woordjes te zeggen.

Wat betreft de opvoeding is er niet veel veranderd. Moeder krijgt wat meer de handen vrij; regelmatig speelt Rayen bij de buren, en kinderen uit de buurt komen met hem spelen. Hij is veel onder de mensen. Er zijn geen momenten, dat het kind alleen is. Zijn neefje van 12 jaar, die achter mijn huis woont, komt elke dag met zijn vrienden langs om met Rayen te spelen; de volwassenheid, waarmee deze 12-jarigen met de kleine Rayen omgaan, is opmerkelijk.
Slapen: Rayen gaat slapen, als hij eraan toe is en niet eerder; moeder blijft bij hem op bed, totdat hij slaapt. Er is geen slaap-schema.
Eten: als gezin samen eten, komt hier niet voor. Rayen wordt vaak gevoed als hij in de selendang van moeder is; ze wandelen wat voor het huis, moeder heeft een kommetje eten bij zich en ondertussen krijgt Rayen zijn hapjes. Of als Rayen op het terras speelt, stopt moeder hem de hapjes toe. ’s Ochtens vroeg en in de late namiddag zie je buiten  veel moeders wandelen, met een kind in de selendang, en een kommetje met eten in de hand. Er  is geen eten-schema.
Vader staat wat aan de zijlijn wat betreft de opvoeding; dat is moeders taak. In de late namiddag, als vader gebaad heeft, gaat hij met zijn kind wandelen, of een ommetje tijden op de motor.
Ik schreef al meermalen over gebrek aan privacy en alleen zijn. Omgaan met mede-mensen staat hoog op de lijst. Nu al wordt hem geleerd om volwassenen op de juiste wijze te begroeten, zonder dwang maar met voorbeeld. En zoals al gezegd, Rayen is nooit alleen, er zijn altijd mensen om hem heen.
Rayen begint een willetje te krijgen. Langzamerhand wordt hem nu geleerd, dat iets wel of niet mag, maar “straffen” (ook later) komt niet voor.
In nederland wordt zeer veel aandacht besteed aan het straffen of korrigeren van kinderen; bibliotheken zijn gevuld met dit onderwerp en talloze deskundigen houden zich hiermee bezig. Hier dus in het geheel niet, het is geen gespeksonderwerp.

Samenvattend

In Nederland worden kinderen opgevoed tot individuen; talenten worden gestimuleerd en ook de eigenheid. Kinderen gaan uiteindelijk hun eigen weg, los van de ouders en behoren niet tot een gemeenschap.
In Indonesie worden kinderen opgevoed tot lid van een gemeenschap, waarbij respect voor ouders, grootouders en anderen erg belangrijk is, evenals goede omgangsvormen. Kinderen hebben een diep besef, dat zij later verantwoordelijk zijn voor de ouders, als deze oud zijn.

Het meest in het oog springend bij de opvoeding is de centrale rol van de moeder, en de totale afwezigheid van allerlei hulpverleners. Ook de ontspannen sfeer, waarin het kind opgroeit en de afwezigheid van dwang (moeten) zijn opmerkelijk.

Meer in het algemeen is het opmerkelijk, dat er in Indonesie geen miljarden-veslindende jeugd-hulpverlening is zoals in nederland. Er is helemaal geen jeugdhulpverlening hier, mogelijk in grote steden wel.
De enorme hoeveelheid aan deskundigen van velerlei disciplines, en de vele centra/buro’s etc. voor hulp / training voor ouders in nederland is voor ons hier in Indonesie bijna bespottelijk en onbegrijpelijk.
Hier hebben wij de moeders, die de grootse taak en opdracht hebben hun kind groot te brengen. En het resultaat van die opvoeding mag er zijn; ik heb er al vaak over geschreven. Niet voor niets staat in de Islam de moeder in het hoogste aanzien en geniet zij het meeste respect.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Een reactie plaatsen

Oogsttijd en eenden (17 maart 209)

Inmiddels is het weer oogsttijd van de padi, de rijst. Bij het oogsten van de rijst zijn ook de vrouwen acief, zij helpen bij het snijden van de aren. Een klein aantal boeren doet de oogst machinaal. Dit is de enige keer, dat men vrouwen lichamelijk werk ziet doen; ook bij het planten van de jonge rijstplantjes helpen de vrouwen. Het zijn maar een paar dagen, dan is de oogst binnen. Het is dus niet zo, wat velen in nederland denken, de mensen langere tijd gebukt moeten werken; dat zou inderdaad erg zwaar zijn, maar het gaat maar om een paar dagen. Men neemt eten van huis mee, en meestal zijn bij de sawah’s, waar gewerkt wordt, ook mobiele warungen met drinken en snacks.
De oogsttijd is ook de tijd, dat de eenden naar de kale sawahs worden gestuurd, voor voedsel. De eenden worden, zoals de meeste dieren, zoals koeien, geiten en kippen voor de verkoop gehouden.
De opbrengst van een sawah met rijst is flink gestegen de afgelopen jaren. De oogst van iets minder dan 1/4 hectare was 6 jaar geleden 3 miljoen rupiah; nu is dat 4-4,5 miljoen. Er is 3x per jaar rijstoogst, dus dat levert per jaar plm 12 miljoen rupiah op; daarbij komt nog een bedrag voor het 4e kwartaal, waar geen rijst wordt verbouwd (vanwege het droge seizoen), maar iets anders, zoals mais, bonen, meloenen etc. Het is in de desa te merken, dat de mensen over wat meer geld beschikken; hier en daar worden tokootjes gebouwd of opgeknapt, en huizen gerenoveerd.

Eenden op weg naar de sawah. De eenden rennen daadwerkelijk, het is geen versnelde opname !

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Een reactie plaatsen

De Argopura

Vanuit mijn desa is in de vroege ochtend de bergketen Argopura mooi te zien. De Argopura is een uitgedoofde vulkaan, met als grootste hoogte 3000 meter. De bergketen loopt door tot aan Banyuwangi. Het is de langste keten op Java, 65 km. De vulkaan de Semeru ligt links van de foto. De trein van Jember naar Banyuwangi gaat halverwege door een kilometers lange tunnel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lawaai (6 maart 2019)

Een enorme geluidsinstallatie wordt opgezet voor het huwelijk van de zoon van mijn buurman.

Alleen op een stoel zitten op het terras voor het huis en genieten van de rust, is een onbekend verschijnsel in Indonesie.
Allereerst wil men niet alleen zijn; indonesiers zijn gemeenschapsmensen en zoeken elkaar altijd op, samen bij de buren, samen met vrienden in de warung of elders. Het samenzijn betekent niet, dat er veel gepraat wordt of gekletst, het is voldoende als men bij elkaar is en niet alleen. Iemand, die alleen is, is “kasian” (zielig). Als er gepraat wordt, is het “nongkrong”, praten over niets, geen meningen uitwisselen, geen discussies, alleen maar praten over niets en dat kan een hele tijd in beslag nemen. Het nongkrong is altijd vrolijk, er wordt veel gelachen; vaak ook wordt met een guitaar gespeeld en gezongen. Echter, de sociale media (met name Facebook) maken, dat een (groot) deel van de nongkrong-tijd wordt besteed aan het bezig zijn met mobieltjes. In warungen zie ik geregeld een aantal (vooral) jongeren in stilte bij elkaar zitten, druk bezig met het mobieltje.
Stilte en rust is een onbekend verschijnsel. In winkels, warungen, in de bus en vaak ook thuis is meestal muziek te horen met een volume, dat in nederland niet is toegestaan. Extreem lawaai is er onder meer bij huwelijken. Bij het huis, waar het huwelijk plaats vindt, wordt een enorme geluidsinstallatie geplaatst van soms wel 3 meter hoogte; even verderop staat een vrachtwagen met een enorme generator voor de stroom. 2 Dagen lang klinkt er keiharde muziek, alleen in de nacht voor een paar uur onderbroken, maar om 5 uur in de ochtend begint het weer. Ook bij allerlei openbare gelegenheden is er (zeer) harde muziek.
Als er in een buurtje van de desa een gebedsbijeenkomst wordt georganiseerd, wordt een tukang ingehuurd, die een geluidsinstallatie met een bakfiets komt brengen. Tempelceremonies op Bali verlopen ook bepaald niet in stilte.
De oproepen tot gebed vanuit de moskee worden gedaan met luidsprekers met een behoorlijk volume.
Niet alleen Indonesie is luidruchtig, in China, Vietnam en Thailand hetzelfde.
Ik ben er inmiddels aan gewend; het hoort nu eenmaal bij het dagelijks leven hier. Ik heb oordopjes voor de nacht, als er veel geluid is en kan dan redelijk slapen. Gelukkig vindt dit soort lawaaierige bijeenkomsten niet vaak plaats.
Privacy, rust en gemeenschapszin worden in de nederlandse en indonesische cultuur totaal verschillend gehanteerd. Het is bepaald niet makkelijk om hieraan te wennen; niet voor niets wonen bijna alle expats vooral op Bali in hun eigen woning, los van de plaatselijke gemeenschap. Ik ken op Bali slechts 1 nederlander, die, net zoals ik, woont temidden van de plaatselijke gemeenschap, en daar ook deel van uitmaakt. Het wonen temidden van de plaatselijke gemeenschap betekent ook alles accepteren, dus ook soms het vele lawaai.
Mijn district, Umbulsari, telt 150.000 inwoners, waarvan slechts 1 buitenlander, ik dus. Maar het wonen temidden van de javanen is uniek, omdat ik van nabij de lokale cultuur kan meemaken en eraan mee kan doen; een lokale cultuur, die niet “besmet” is door massa-toerisme en westerse standaards.

Nongkrong


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.