Dorpsleven, cultuur en Adat

Website “Javanen, cultuur en tradities” (15 november 2019)

Baju pengantin Jawa Timur

Javaans bruidspaar

De door mij aangekondigde website “Javanen, cultuur en tradities” is inmiddels een maand in de lucht, en de eerste bezoekers hebben de site al bezocht.

De site heeft het karakter van een naslagwerk. Het is fascinerend om te zien, hoezeer de vele tradities op verlerlei gebied nog volop leven, zoals bij het adat-huwelijk en de geboorte van een kind. Niet alleen op Java, maar in heel Indonesie worden tradities in stand gehouden.
Kenmerkend voor Java zijn de “selamatans” die bij vele gelegenheden worden gegeven. De Selametan (ook wel selametan, slamatan, of kenduren) is een van de belangrijkste Javaanse Kejawen-rituelen. Het is een religieus feestmaal waarvoor familie, vrienden en buurtgenoten worden uitgenodigd.
Kejawen, ook genoemd Kebatinan, Agama Jawa en Kepercayaan is een Javaanse religieuze traditie, bestaande uit een samensmelting van animistische, boeddhistische en islamitische, vooral soefi geloven en praktijken.
Duidelijk is waarneembaar, dat veel tradities hun wortels hebben in het hinduisme; zo stamt de adat-huwelijkskleding uit de periode van het Majapahit koninkrijk en worden ter gelegenheid van een huwelijk offers geplaatst op bepaalde plekken in het huis, waar het huwelijk plaats vindt. Een paar islamitische huwelijken heb ik meegemaakt, en ik waande mij bijna in het oude hindu Majapahit koninkrijk, dat tot midden 16e eeuw bestond op Java.

Javanen zijn voor het grootste gedeelte islamitisch; dat is overal te zien (moskeeen) en te horen (oproepen tot gebed). Maar “achter de schermen” leeft nog veel uit oude hindu tijden.
Op Java en de rest van Indonesie heeft de computer en alles wat daarbij hoort een prominente plaats in de samenleving. Vrijwel iedereen heeft een mobieltje met internet. De “moderne tijden” leiden echter niet tot minder aandacht voor tradities, anders dan in nederland, dat zolangzamerhand geheel transparant en rationeel wil zijn en waar tradities bijna met een zucht van verlichting overboord gegooid zijn (“weg met bijgelovige rommel”).
De javanen zijn zich zeer bewust van hun tradities; niemand, die ze overboord wil gooien, want dan zou de ziel van de javaan ook weg zijn. De tradities houden ook de sociale structuur van de javaanse gemeenschap in stand; kinderen – ouders – grootouders vormen het kerngezin, met elk zijn eigen plaats volgens de traditie. Grootouders bijvoorbeeld te zien als een aparte probleemgroep, los van hun kinderen, komt op Java niet voor. En kinderen, die later niet de zorg voor hun ouders op zich nemen, is geheel in strijd met de traditie en het geloof. Ik ervaar het dagelijks in mijn desa.
In elke niet-blanke cultuur, waar dan ook, hebben oude mensen een bevoorrechte positie; zij zijn vaak de raadgevers van de gemeenschap, beslechten geschillen, bezitten kennis, die de jongere generaties nog niet hebben en genieten aanzien vanwege hun ouderdom.

Een javaans offer bij een huwelijk

Image result for sajen pernikahan


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Wachten en slapen (2 november 2019)

Bij bezoeken aan ziekenhuizen, overheidskantoren en andere instanties kan zeer lang worden gewacht, voordat men aan de beurt is. Een wachttijd van 2-3 uur is niet ongewoon.
Hoewel er vaak lang gewacht moet worden, wordt er nooit geklaagd of worden diepe zuchten geslaakt.
Wachten hoort bij het dagelijks leven in Indonesie. En dat wachten gaat heel vaak gepaard met slapen. Indonesiers kunnen overal slapen: in de becak, op een bankje in de warung, in de bus, op een brommer en gewoon op de stoel in de wachtkamer. Ze lijken dan in een diepe slaap te zijn.
Zoals gezegd, er wordt nooit geklaagd of gemopperd; dit afwezig zijn van geklaag lijkt mij niet stimulerend voor instanties, om iets aan efficientie te doen. Toch gebeurt dit wel: telefonische aanmelding en nummertjes trekken is bij veel instanties tegenwoordig gebruikelijk.
Geeft het nummer aan, dat er nog velen voor je zijn, dan kun je wat boodschappen doen of ergens wat eten. Is je nummer inmiddels al voorbij, dan wordt je gewoon ingevoegd en dan ben je de eerstvolgende.

Klagen en mopperen ligt niet in de aard van de javaan. De javaan neemt de dingen zoals ze zijn en vermijdt ruzies en conflicten. De samenleving op Java maakt daarom een relaxte indruk: “maak U vooral niet druk”, “lukt het vandaag niet, dan morgen misschien wel”. Volstrekt in tegenstelling hiermee is bijvoorbeeld Japan, waar alles tot op de seconde is geregeld. Vertrekt de trein 5 seconden te laat, dan worden al excuses aangeboden. Die strak georganiseerde samenleving in Japan kent echter wel vele grote maatschappelijke problemen, zoals het hoge zelfmoordpercentage, de problemen met betrekking tot de ouderen en de seks- en huwelijkloze samenleving van Japan. Dit soort problemen komen op Java niet voor; “sabar” (geduld) hoor ik heel vaak om mij heen, als dingen niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen en dat gebeurt zeer regelmatig. Om plezierig op Java te wonen, is het inderdaad van groot belang om “sabar” te beoefenen. Het vermijden van ruzies en conflicten, het beoefenen van “sabar” en een vriendelijke houding jegens anderen, zorgen voor een relaxte samenleving hier op Java. En het “sabar” wordt vergemakkelijkt door de mobieltjes, waar je de tijd mee kunt doorbrengen en waar bijna iedere wachtende druk mee bezig is.
Een strak georganiseerde samenleving in een schoon en net land (Japan) betekent dus niet een land met relaxte en gelukkige mensen. Wat betreft organisatie, efficiency en netheid ligt Indonesie mijlen ver achter op Japan, maar de indonesische samenleving is een relaxte samenleving, waar het “obrol” (praten, kletsen), “omong bersama” (met elkaar praten, kletsen) en “sabar” (geduld) hoog in het vaandel staan.

De burgemeester van Surabaya, mevr. Trismaharini, wacht (slaapt) op het vliegveld

Afbeeldingsresultaat voor tunggu tidur

Afbeeldingsresultaat voor tidur di becak

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Aanhoudende hitte (27 okt. 2019)

Mijn laatste bericht over de extreme hitte hier was van eergisteren.
Inmiddels is er niets veranderd. Ik hoor van veel desa-bewoners, dat zij in de nacht moeilijk kunnen slapen vanwege de hitte.
Op Y-tube zijn verschillende video’s, waarop te zien is, hoe kroepoek wordt gebakken zonder olie, alleen met de hete zonnestralen !

Volgens de indonesische KNMI (BMKG) kan de hitte nog wel een week duren. Midden en west Java hebben al top-temperaturen, en hoewel het zeer heet is in mijn regio, zal het hier de komende dagen nog heter worden.

Ik kan niet ontkennen, dat deze hitte mij niet makkelijk valt. Ik was goed gewend aan de tropische hitte van 32-34 C; maar de hitte van deze dagen is net teveel van het goede. Maar ook desa-bewoners ervaren deze hitte als extreem.
Vanaf 10 uur in de ochtend ben ik op mijn kamer tot ongeveer 3 uur in de middag. Na half 4 in de middag neemt de hitte duidelijk af. Gelukkig heb ik op mijn kamer AC en WIFI, dus ik vermaak mij prima. Maar zo nu en dan moet ik even uit mijn kamer, en loop dan tegen een muur van hitte aan.

Van een aanstaand regenseizoen is nog geen sprake.

Kroepoek bakken zonder vuur, maar met hete zonnestralen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | 2 reacties

Nieuw in de desa: een Bakery ! (12 okt. 2019)

Een paar berichten geleden (Stadse alures in de desa) berichtte ik, over de ontwikkelingen van het centrum van mijn desa. Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte
Een paar dagen geleden is, geheel nieuw voor de desa, geopend een “Bakery”. Weliswaar een kleine, maar het begin is er; eerst maar zien, of de desabewoners er wel aan willen. De Bakery is gelegen aan de hoofdstraat in het centrum. Er worden kleine, zoete broodjes en donuts in allerlei smaken verkocht. Het is niet meteen de nederlandse smaak (het lijkt op klef witbrood), maar met wat fantasie worden ze wat lekkerder. 1 Broodje kost rp 2000. Gewoon brood wordt niet verkocht.
Dit soort broodjes zijn populair; op steeds meer plekken worden Bakery’s geopend.
Brood heeft geen indonesische traditie. Heel veel zoete lekkernijen worden traditioneel gemaakt van “ketan” (kleefrijst), vaak bestrooid met geraspte kokos en/of gevuld met “gula jawa” (stroperige rietsuiker). Er zijn vloeistofjes, om de lekkernijen kleur te geven.
Lekker brood is in Jember-stad niet te krijgen. Wel zijn bij Lippo Plaza heel licht tarwe-brood en witte puntbroodjes te koop. Donker volkorenbrood met roomboter en belegen kaas: helaas zult U dit op Oost Java niet krijgen; roomboter is wel te verkrijgen, maar het volkorenbrood en de kaas moet U er dan maar bijdenken.

Aanbod van de Bakery in mijn desa

Traditionele javaanse snacks

Afbeeldingsresultaat voor jajan tradisional


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

De javaanse cultuur (9 okt. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor jawa tari budaya

Op internet is geen samenhangende beschouwing over de javaanse cultuur te vinden; er is wel informatie over allerlei onderwerpen betreffende de javaanse cultuur, maar versnipperd; er zijn vele sites, die slechts een onderdeel van de javaanse cultuur behandelen.

Ik wilde aanvankelijk onderwerpen omtrent de javaanse cultuur in dit blog behandelen; ik had dit al eerder aangekondigd.
Maar ik ben dan beperkt in mijn mogelijkheden, zoals het plaatsen van foto’s en video’s en meer.

Daarom heb ik een nieuw blog gemaakt: Java: cultuur en tradities
Elke keer, als ik een onderwerp heb klaar gemaakt, zal dit op het nieuwe blog verschijnen.
Dat zal zeker niet elke week zijn; het kost tijd om een en ander uit te zoeken.

Ik zal op dit blog mededeling doen, als er weer een onderwerp is geplaatst.

Het nieuwe blog: Java, cultuur en tradities, https://cultuurvanjava.wordpress.com/.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Ongeval (5 okt. 2019)

1 h

Op de weg van Gambirono naar Balung vond gisteren aan het begin van de avond een ongeval plaats, op plm 150 meter van mijn huis.
Een vrachtwagen, beladen met zand, was gekanteld, waarschijnlijk was de wagen overbeladen. Gekantelde overbeladen vrachtwagens komen veel voor.
De weg was helemaal versperd door de gekantelde vrachtwagen en het zand.
Een 112-nummer, als die er al is, wordt niet gebeld. De buurt regelt alles.
Allereerst werd door mannen uit de buurt het verkeer omgeleid.
Vrouwen uit de buurt ontfermden zich over de chauffeur; deze had een hoofdwond en een pijnlijke arm. De wond werd verzorgd, en de man kreeg voor zijn pijnlijke arm een mitella. Daarna werd hij achterop een motor naar de plaatselijke Puskesmas (gezondheidscentrum) gebracht.
Jongemannen waren druk doende om het vele zand op de weg met scheppen weg te krijgen.
De lekkende olie werd in emmers opgevangen; olie is erg duur en de opgevangen olie kan weer worden gebruikt.
Ondertussen kwam nog een motor met 3 personen ten val; direct kwamen van alle kanten mannen aansnellen om hulp te bieden (motoren zijn erg zwaar). Er waren geen gewonden.
De vrachtwagen werd weer op zijn wielen gezet, en aan de kant van de weg geparkeerd.
De versperring van de weg heeft een aantal uren geduurd.
Waar in nederland in dit soort gevallen politie en hulpverleners van allerlei soort komen aansnellen, gebeurt dat hier niet. Alles wordt door de burgers zelf geregeld.

Zittend: de gewonde chauffeur

1 hh

Lekkende olie wordt in emmers opgevangen

1 hhh


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Stadse alures in de desa (22 sept. 2019)

Ik heb al vaker vermeld, dat mijn desa duidelijk in ontwikkeling is; straten zijn verhard, vele nieuwe warungen zijn erbij gekomen, huizen worden gerenoveerd, toko’s worden geopend.
Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte. Wat nog ontbreekt, naar mijn idee, is een soort Cafe, waar je kunt zitten voor een (niet-alcoholisch) drankje en meer. Maar daar hebben de desa-bewoners (nog) geen behoefte aan, immers bij elke warung of kaki-lima staan wel een paar krukken of een bamboe bankje.
Hieronder een paar foto’s van de “hoofdstraat”, genomen rond 18.30 uur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Verkiezingen voor de burgemeester van mijn desa (20 sept. 2019)

Gisteren (19 sept.) waren er de verkiezingen voor de post van burgemeester (“Pa Tinggi”). Dus ook in mijn desa. In het district (Kabupaten) Jember, waar mijn desa onder valt, waren er in 163 desa’s verkiezingen. Elke 5 jaar zijn er verkiezingen voor bestuursposten.
De afgelopen jaren waren er overal in mijn desa stemlokalen ingericht. Dit jaar niet; op het centrale veld (“lapangan”) van de desa was nu 1 groot stemlokaal ingericht. Stemmers werden opgehaald met pendelbussen. Er was veel politie en leger aanwezig, maar zij hadden niet meer te doen dan vriendelijk de stemmers te woord te staan en hen uitleg te geven over de gang van zaken. Het was een heel rustige gebeurtenis zonder wanklanken. Het was zeer druk. De sfeer op de lapangan had veel weg van een kermis; overal warungen en kraampjes. Velen hadden er een “ochtend uit” van gemaakt. Het was gezellig.
De keuze bestond uit de huidige burgemeester Gunawan en nieuweling Haryono.
De kans is groot, dat de huidige burgemeester wordt gekozen; hij heeft veel voor de desa gedaan de afgelopen jaren. Ik heb zelf ook geconstateerd, dat er veel gebeurd is in de desa onder leiding van Gunawan: wegen zijn verhard, straatverlichting is aangelegd, er was een grote opknapbeurt van het kerkhof.
NB: Indonesie is nu sinds 20 jaar (de val van Suharto) een echte demokratie. Op alle niveau’s van het bestuur (burgemeester, districtsbestuurder, gouverneur van een provincie, president, parlement) vinden om de 5 jaar verkiezingen plaats. Ook volgens internationale waarnemers verlopen al deze verkiezingen goed, op soms enkele incidenten na.

20 sept. uitslag van de verkiezingen:
Gunawan: 7000 stemmen,
Haryono: 600 stemmen.
Dus zal Gunawan de komende 5 jaar weer de burgemeester van mijn desa zijn.

Het grote stemlokaal op de lapangan

————————————
De gezellige sfeer

——————————–
Kandidaat 1: de huidige burgemeester, Gunawan

Kandidaat 2: Haryono


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Blog was 3 dagen uit de lucht (10 sept. 2019)

Door misverstanden tussen WordPress en mij is dit blog 3 dagen uit de lucht geweest, het was niet meer bereikbaar. Buitengewoon vervelend.
Ondertussen is het blog weer bereikbaar, onder hetzelfde oude adres: https://oostjava.info/
Vervelende bijkomstigheid is wel, dat dit blog nu niet meer in Google voorkomt.
Echter, de komende tijd verschijnen weer berichten, en dan komt het blog vanzelf weer in Google; wanneer weet ik niet, maar het zal, denk ik, niet lang duren.

Dit beeld kreeg U 3 dagen te zien, maar de site is nu gewoon weer bereikbaar


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Bouw-activiteiten in de desa (6 sept. 2019)

De economie in Indonesie draait goed. Er is een jaarlijkse economische groei van ruim 5%, ondanks de problemen in de wereld zoals de verhouding USA-China en de Brexitproblemen. De rupiah staat nu op rp.15.500 voor 1 euro; dit was enige maanden geleden nog rp.16.500 en een jaar geleden rp. 17.000. Tot nog toe is de rupiah redelijk stabiel. De minister van financien van Indonesie is mevr. Sri Mulyani, een uitermate deskundig minister. Zij was in het verleden ook al minister van financien, en werd daarna enige jaren een van de directeuren van de Wereldbank.
Dat het goed gaat met de economie, is ook in de desa te merken, ik schreef er in het verleden al over. Er is veel bouw-activiteit in de desa. In mijn buurt zijn minstens 2 nieuwe warungen gebouwd, huizen zijn/worden gerenoveerd, en vlak bij mijn huis wordt een terrein langs de weg opgevuld en geegaliseerd voor een hout-verwerkingsfabriek (laagbouw).
Al deze activiteiten kosten de desa-bewoners geld; blijkbaar is dat er en was er in het verleden minder te besteden. Ik heb geen enkel zicht op de financiele situatie van de desa-bewoners (inkomen, geld lenen etc.). Hier wordt niet over gesproken.
De lonen van bijvoorbeeld de tukangen in de bouw zijn fors gestegen. Een paar jaar geleden nog rp 50.000 per dag, nu 85.000 per dag. Als de opdrachtgever de tukangen van maaltijden voorziet, is het loon rp 75.000 per dag.
Links van de weg Gambirono-Balung (die vrijwel langs mijn huis gaat) is een riviertje; tussen dat riviertje en de weg is plm 10-15 meter land, dat van niemand is (dus van de overheid). Op dat strook land staan vele huisjes en een enkele warung. In feite staan ze daar illegaal; mocht de overheid dat strook land nodig hebben (voor bv. wegverbreding), dan moeten die huisjes worden afgebroken;  schadevergoeding is er niet bij. Dit soort illegale bouw komt veel voor.
Rechts van de weg staan de woningen wel legaal.
Overigens zijn voor de (ver)bouw van een huis of warung geen vergunningen nodig; je kunt gewoon gaan bouwen. Voor grotere bouwwerken is wel een vergunning nodig, zoals een mini-market.
Hieronder enige foto’s met toelichting op de bouw-activiteiten.

In het centrum van de desa is deze woning gerenoveerd en vergroot; er komt een winkel in. Een deel van de buitenmuren en het dak zijn niet vervangen, wel gerenoveerd. De gehele voorkant is nieuw. Er werken 5 tukangen aan dit project.

————————–
Vlakbij mijn huis wordt deze warung gebouwd. Bouw materiaal is bamboe en hout. Deze warung staat daar in feite illegaal (zie mijn verslag hierboven)

—————————–
In het centrum van de desa wordt een geheel nieuwe toko gebouwd; grondoppervlakte 10 m2. Er werken 3 tukangen en 2 koelies. Op dit moment is men bezig met de betonnen palen; de muren worden gemaakt van “batako” (grote bakstenen); die moet je 2 maanden vantevoren bestellen, omdat ze met de hand gemaakt worden. Vergunning voor de bouw van de toko is niet nodig.

———————————
Een niet afgebouwd huis. Waarschijnlijk is er geen geld meer. Later, als er weer geld is, gaat men verder met de bouw. Dit gebeurt vaak. Voor de muren worden rode bakstenen gebruikt. Voor het dak kunnen hout en dakpannen worden gebruikt, maar in plaats van hout, worden ook vaak bamboe-palen gebruikt, en in plaats van dakpannen asbest-platen.

—————————–
Een nieuwe warung, nog niet in gebruik. Materiaal is bamboe en hout. Deze warung zal “es degan” gaan verkopen, klappermelk in allerlei soorten en smaken.

——————————-
Vlakbij mijn huis, aan de weg Gambirono-Balung, word een terrein opgevuld en geegaliseerd; er komt daar een houtverwerkingsfabriek (laagbouw).


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Terugblik op de afgelopen anderhalve maand (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor gunung semeru

De vulkaan Semeru, die al vele jaren “leeft”; op ongeveer 2,5 uur rijden van mijn desa

Het droge seizoen (= het koude seizoen) heeft zijn langste tijd gehad. De temperaturen gaan weer stijgen en in de loop van september gaat het zo nu en dan regenen, wat meer regen in oktober en vanaf november is het echt het regenseizoen. Althans zo was het in het verleden; de afgelopen jaren is het weer anders, de top-regenmaand december bijvoorbeeld was de afgelopen jaren bepaald geen top-regenmaand.
Het is nu erg droog overal, maar watertekorten in mijn regio zijn er nog niet. Wel is er veel stof in de lucht, waardoor velen hoesten.

Het was koud dit jaar tijdens het droge seizoen, vooral in de vroege ochtend was het gewoon erg koud;  op de sawah’s zal het plm 16 C geweest zijn. Als ik op de motor naar de supermarkt ging (5 km verderop), had ik een wollen muts op en een warm jasje aan. Overdag bleef de temperatuur steken bij 28-29 C, dat was nog wel te doen.
Ik had veel last van forse verkoudheden tijdens het droge seizoen; nu het weer warmer wordt, begin ik mij beter te voelen. Ook veel desa-bewoners waren ziek.
Na zoveel jaren in de tropen gewoond te hebben, kan ik het in de tropenhitte nu goed uithouden; je moet vooral heel rustig aandoen, en een lange middagrust nemen. Dus geen actieve nederlandse houding hier, maar traag leven en bewegen; dat doen de desa-bewoners ook. De actiefste periodes zijn de vroege ochtend vanaf 5 uur tot 9 uur. En vanaf 4 uur in de namiddag.

Vanwege het droge seizoen zijn de meeste sawah’s beplant met kedelai en mais.

Gewoonlijk vinden er na “Hari kemerdekaan” (onafhankelijkheidsdag) op 17 augustus allerlei activiteiten plaats in de desa’s in mijn regio, zoals het bekende karnaval, touwtrekken, paalklimmen en meer. Dit jaar niet, omdat de ambtstermijn van de burgemeesters (Pa Tinggi) in mijn regio erop zit sinds vorige week. Eind september zijn er weer verkiezingen voor een nieuwe burgemeester.
Het is mijn desa bepaald niet slecht vergaan onder de inmiddels afgetreden burgemeester. Zo is er in de meeste straten straatverlichting gekomen, zijn een aantal straten van asfalt voorzien, zijn andere straten voorzien van “tegels” (paping), en is het kerkhof onder handen genomen.
Opmerkelijk is de toegenomen bouw-activiteit in de desa. Zo worden huizen gerenoveerd, worden nieuwe huizen gebouwd, zijn er nieuwe warungen en winkels.
Dit betekent, dat er dus geld voorhanden is. Dat geld kan komen door verkoop van eigen sawah’s, of door leningen bij de bank, of van een familielid, dat buiten Indonesie werkt (Taiwan, Korea bijvoorbeeld).
Geld lenen bij de bank gebeurt veel, maar kan alleen als er voldoende borg is (een sawah, een auto). Kom je de aflossingen niet na, dan kom je op een zwarte lijst van de banken, en kun je daar niet meer terecht.

Een vervelend bericht voor de indonesiers: met ingang van 1 januari 2020 zal de premie voor de nationale ziektekostenverzekering, BPJS, worden verdubbeld. Dit in verband met de enorme tekorten van de BPJS.
Voor klas I stijgt de premie per persoon van rp 80.000 naar rp 160.000 per maand (10 euro).
De premie per persoon voor klas II stijgt van rp 59.000 per maand naar rp 110.000 per maand (7 euro).
Voor klas III stijgt de premie per persoon van rp. 25.500 per maand naar rp. 42.000 per maand (3 euro).
De vrees bestaat, dat velen nu zullen afhaken bij de BPJS.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Zomervakantie voorbij, weer verder met het blog (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor desa paleran

Straat in mijn desa

De zomervakanties zijn inmiddels voorbij in nederland en, zoals toegezegd in mijn laatste blog-bericht, zal ik weer beginnen met het plaatsen van berichten.
Ik wil in mijn berichten vanaf nu meer aandacht besteden aan allerlei aspecten van de javaanse cultuur. Het leven in de desa is de afgelopen jaren uitgebreid aan de orde geweest; ik heb berichten geplaatst over huwelijken, overlijden, opvoeden van kinderen, festiviteiten en veel meer.
Het leven in de desa is erg statisch; het ene jaar lijkt op het andere jaar. De desa-bewoners zijn steeds hard bezig met het verdienen van geld voor hun huishouden, dat is hun voornaamste zorg. Entertainment in allerlei vormen, zoals in nederland, is hier onbekend.
Om nu niet steeds weer dezelfde soort berichten te plaatsen, zal ik, zoals gezegd, meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur; mijn desa is een javaanse desa, daar is men zich terdege bewust van.
De javaanse cultuur staat verder weg van het dagelijkse leven, dan op Bali. De enorm uitgebreide cultuur op Bali (tempel-festiviteiten, dansen, religieuze optochten en meer) is elke dag, in elke desa, wel te vinden; er wordt veel tijd en geld uitgegeven aan die cultuur.
Dit is anders op Java. Javaanse cultuur is vooral te vinden bij de paleizen (keratons) van de sultans, vooral op midden Java (Yogyakarta, Surakarta, Cirebon). Omgangsvormen en begroetingen bijvoorbeeld zijn afgeleid van de keratons van de sultans.
De javaanse cultuur dateert voor een groot deel uit de hindoeistische periode op Java (koninkrijk Majapahit – tot de 16e eeuw). Bij de komst van de Islam op Java is veel adel gevlucht naar Bali. De Balinese cultuur heeft derhalve voor een groot deel zijn wortels op Java.

Ik zal dus meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur, maar het wel en wee in de desa zal zeker aan bod blijven komen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Dit blog gaat ook op vakantie – tot 1 september (15 july 2019)

De vakanties in nederland zijn begonnen; het is te merken aan het aantal bezoekers op mijn site.
Ook deze site gaat met vakantie.
Op 1 september is de vakantie over en komen er weer nieuwe berichten !

Een goede zomertijd toegewenst voor een ieder.

De volkereren van Tengger (oost Java), Osing (oost Java) en van Bali; hun voorouders zijn van het Javaanse koninkrijk Majapahit (1293 – 1527).

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Het weer: mist (14 july 2019)

Alleen tijdens het droge en koude seizoen kan in de nacht en ochtend mist voorkomen. Beide foto’s zijn vandaag vanaf dezelfde plaats gemaakt; de foto met mist is gemaakt om 06.30, de heldere foto om 10.30 uur. Het zicht zal plm 100 meter geweest zijn. Door de mist was het ook ijzig koud. Mist is niet iets wat met tropisch weer wordt geassocieerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.