Reizen en transport

Verkeer en verkeersregels (29 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor kecelakaan motorbike polisi

Een veel voorkomend soort ongeval: motor onder een auto

In de meeste reisgidsen wordt gewaarschuwd voor het zelf rijden met een motor of een auto in Indonesie. Geheel terecht.
Bij een ongeluk heeft U als buitenlander een groot probleem, ook al is het ongeval helemaal niet aan U te wijten. Afhankelijk van de ernst van het ongeval, het gaat U in ieder geval geld kosten. De meeste indonesiers hebben geen verzekering.
Verreweg de meeste ongevallen vinden plaats met motoren; daarbij valt ongeveer 80 % van de dodelijke slachtoffers in het verkeer.

In nederland is er uitgebreide wetgeving en regelgeving voor weggebruikers. Er wordt streng toegezien op  de handhaving van de verkeersregels. Het is absoluut zaak, je te houden aan de regels.
In Indonesie bestaat ook wetgeving en regelgeving voor weggebruikers. Echter, de dagelijkse gang van zaken in het verkeer loopt helemaal niet paralel met de regelgeving.
Het verkeer lijkt chaotisch, doch is minder chaotisch als je eenmaal gewend bent aan het verkeer van alle dag.

Het grootste probleem voor weggebruikers in indonesie is, dat je nergens op kunt anticiperen: wie heeft voorrang ? – is er niet, hij moet mij toch voorrang geven – is er niet, opletten als je vanaf een zijweg de grote weg oprijdt – is er niet, inhaalverboden werken niet etc.
Je  moet constant op je hoede zijn en werkelijk met alles rekening houden. Er kan plots een motor op jouw weghelft jou tegemoetkomen, zonder vaart te verminderen rijdt men de grote weg op en zo meer. Er is voor de weggebruiker, die te maken heeft met een ongeluk, geen excuus: hij zag mij toch? Of: hij reed veel te hard.
Over het algemeen rijden de auto’s voorzichtig. Het gevaar op de weg zijn vooral de zeer hard rijdende bussen en de vele motoren, die zigzaggend tussen de auto’s en (zeer) snel rijden.

De laatste jaren rijd ik geen auto meer, en gebruik ik de motor voor de regio. Het risico, dat er iets gebeurt, is mij te groot, onder meer vanwege alle toestanden, die een ongeluk met zich mee brengt.
Maar ik schrik tegenwoordig nergens meer van, alle onverwachte gebeurtenissen op de weg heb ik inmiddels meegemaakt en ben erop voorbereid als ik met de motor op stap ga.

Bij ongelukken met alleen blikschade of lichtgewonden, wordt de politie meestal niet ingeschakeld.
Bij ernstige ongelukken met (dodelijke) slachtoffers komt de politie wel.
Het grootste gevaar op de weg zijn de vele motoren, die zich aan geen enkele regel houden en die volstrekt onberekenbaar rijden.

Een paar verkeersregels:
* voor een rood stoplicht stoppen de meesten; het rode licht is echter geen garantie, dat er niemand door rood rijdt.
* in Indonesie rijdt men links; dat doen de meesten, maar ook hier kan het anders lopen.
* er zijn regels voor inhalen, maar dat is slechts theorie.
* er zijn regels voor voorrang, maar daar houdt niemand zich aan.
* maximum snelheid: er zijn borden, die een max. snelheid aangeven, maar ook dit is theorie.
* voldoende afstand bewaren gebeurt niet, er wordt veel “gekleefd”.

Het grootste gevaar op de weg zijn, zoals gezegd,de vele motoren, die zich aan geen enkele regel houden en die volstrekt onberekenbaar rijden. Bij 80 % van de verkeersongevallen zijn motoren betrokken.


 

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Tags: | Een reactie plaatsen

Telecommunicatie en nostalgie (25 mei 2019)

Een ouderwetse telefoon-centrale

Eind 50-er jaren van de vorige eeuw (ik woonde met mijn ouders in Utrecht) kregen wij telefoon thuis, zo’n hangtoestel aan de muur in de gang. Het was bijna een heilig voorwerp; aanraken, zelfs ernaar kijken was geheel uit den boze en het ontbrak er nog maar aan, dat het ding op een altaar stond. Bellen met duitsland ging via de operator en het kon een tijd duren voordat er verbinding was. Er waren toen niet veel mensen, die een telefoon thuis hadden.
De telefoongesprekken werden tot stand gebracht via de telefooncentrale, waar telefonistes zeer druk in de weer waren met het verplaatsen van vele stekkertjes in een groot scherm met heel veel gaatjes. Een combinatie van stekkertjes en bepaalde gaten leverde een verbinding op.
In die tijd waren er ook nog geen supermarkten; je kocht koffie per ons (of minder) bij de kruidenier (in een puntzak). Kassa’s waren prachtige apparaten met een slinger en een bel.
Het was ook de tijd, dat tijdens voetbalwedstrijden 1 of hooguit 2 agenten rondom het speelveld wandelden met de handen op de rug.
Koffie-zet apparaten waren er nog niet. Het NS-station Meppel was beroemd om de koffie, die aangeboden werd door koffieverkopers, die langs de treinen liepen met een wagentje of een dienblad.
Indonesie was toen voor mij een ver-van-mijn-bed show; niemand van mijn familie had contacten met Indonesie; ik had er nauwelijks van gehoord. In de laatste klas van de lagere school kwam ik te zitten vlakbij 2 jongens, die afkomstig waren van de Molukken; dit was mijn eerste contact met Indonesie, een onbereikbaar ver land. Een vakantie naar Frankrijk was toen al heel wat en alleen voor hen, die geld hadden.

Jakarta toen en nu. Op de linkerfoto duidelijk te zien, dat Jakarta nog een kampong-stad was.

In 1979 was ik voor de eerste keer in Indonesie. In Jakarta stonden slechts een paar grote gebouwen (o.m. Hotel Indonesia, Dep. Store Sarinah, President Hotel). Jakarta was een verzameling kampongs, er waren geen wegen met viaducten of fly-overs; file’s bestonden niet. Het vliegveld (Halim Perdana Kusuma) sloot in de loop van de avond. Het huidige vliegveld Soekarno-Hatta werd pas in gebruik gesteld in 1985. De vlucht van Amsterdam naar Jakarta kon wel 24 uur duren, er moest 2x onderweg gestopt worden om bij te tanken. Bali was nog een rustig oord, met een beperkt aantal toeristen. Iin Kuta was nog geen hoogbouw, maar er waren talloze kleine bungalowtjes (bv. Poppies Gang).
Internet en mobiel bellen was er nog niet. Het versturen van telegrammen gebeurde veel. De alom betrouwbare Blue Bird taxi’s waren er toen al wel. Bali was nog geen toeristen-bestemming. Geld pinnen “uit de muur” was er niet, je moest Traveller-cheques meenemen en die bij een bank omwisselen in valuta.
Op een dag wilde ik bellen met nederland. Ik moest daarvoor in de ochtend naar het grote postkantoor; het nummer, dat ik wilde bellen in nederland, werd genoteerd en mij werd gezegd, dat ik eind van de middag weer terug moest komen. Toen ik weer in het postkantoor was, moest ik na een tijd wachten naar een telefooncel; op een gegeven moment werd gezegd, dat ik de hoorn kon opnemen, en toen hoorde ik: “this is singapore”, “this is delhi”, “this is frankfurt”, dit is amsterdam”, “dit is groningen, U kunt nu spreken”. Ook hier een echte telefooncentrale met telefonistes, die zeer druk in de weer waren met stekkertjes in een groot scherm met gaatjes.
Overal in ìndonesie waren toen de “wartels” (warung telpon), waar je kon bellen en gebeld worden. Na 1990 kwamen de eerste mobieltjes; je kon er alleen mee bellen en berichten versturen. Pas na 2005 kwamen langzamerhand de i-phones.
Digitale foto’s maken was er niet bij tijdens het verblijf in Indonesie; digitaal foto’s maken bestond nog niet. Je had film-rolletjes voor je toestel, en als het filmpje vol was, kon je in een foto-toko de filmrolletjes laten ontwikkelen; dat duurde eerst wel een week, later waren ze dezelfde dag klaar.
Brommers (motoren) waren er niet, je kon overal komen met de bemo (minibusjes). De bemo’s zijn er nu nog wel, maar alleen op grote wegen. Naar mijn desa en andere desa’s in mijn regio gaan geen bemo’s meer; vrijwel iedereen heeft nu een brommer. Wel zijn er steeds meer gemotoriseerde becak’s, die de plaats ingenomen hebben van de bemo’s. Met een gemotoriseerde bemo kun je bv. naar een desa 10 km verder.
In heel Zuid Oost Azie rijden ontelbaar veel motoren; het is het meest gebruikte vervoermiddel in Indonesie. Bijna iedereen koopt ze op krediet.

Voorloper van de supermarkt: de kruidenier

In 2006 was ik voor langere tijd in Indonesie. Jakarta was inmiddels een enorme wereldstad geworden, met erg veel hoge gebouwen, grote supermarkten, wegen met viaducten en fly-overs en vele, vele file’s. Het vliegveld Sukarno-Hatta was inmiddels een grote moderne luchthaven geworden. Het massa-toerisme naar Bali was op gang gekomen, maar nog niet met de huidige aantallen. Geld pinnen “uit de muur” was mogelijk.
Er waren al wel mobieltjes, (alleen bellen en sms-sen), maar bijna nog geen I-phones. Het bellen met nederland was nog steeds lastig. Het kon via een speciaal nummer op mijn mobiel, maar de verbinding was slecht. Na 2005 kwamen langzamerhand de i-phones.
Internet was er al wel, overal waren internetcafe’s, waarmee je het contact met het thuisfront kon onderhouden.

Nu, in 2019, is Jakarta een gigantische wereldstad met plm. 30 miljoen inwoners. Miljoenen buitenlanders gaan jaarlijks naar Bali; steeds meer zorgen in Bali over de balinese culuur, die aan alle kanten wordt bedreigd. Op Java worden veel 4-baans snelwegen in gebruik gesteld en op Sulawesi worden spoorwegen aangelegd.
Internet en i-phones zijn alom in gebruik in Indonesie. Sinds een paar jaar zijn er I-phones en allerlei apps, waaronder Whatsapp, waarmee je gratis kan bellen. De beeld- en geluidskwaliteit is zeer goed. En van deze apps (vooral Whatsapp en Line) wordt in Indonesie zeer veel gebruik gemaakt. De jongeren hebben bijna allemaal I-phones; laptops zie je heel weinig, want met de mobieltjes kun je bellen, bankzaken doen, mailen en meer. Een laptop is voor de meeste mensen niet nodig. De meesten kopen een i-phone op krediet.
De “wartels” en internetcafe’s zijn nu verleden tijd in Indonesie.

Mijn kleinzoon is nu 1 jaar en 2 maanden. Elke dag komt hij een paar keer op mijn kamer, en dan kijken we samen wat kinderfilmpjes. Als het filmpje hem niet bevalt, maakt hij dat terdege duidelijk. Inmiddels begint hij in de gaten te krijgen, dat je door met een vinger over het scherm te bewegen, een ander filmpje kunt zien. Het zal niet lang meer duren, of hij kan het mobiel zelf bedienen.

Kassa uit de goede oude tijd


 

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Een reactie plaatsen

Trans-Java tolweg klaar in 2020 (juni 2018)

Het Ministerie van Openbare Werken (The Public Works and Housing Ministry) denkt de Trans-Java tolweg eind 2019 klaar te hebben.
Deze tolweg verbindt Merak in Banten met Banyuwangi op Oost Java en heeft een lengte van 1,150 kilometer.
Aan het einde van dit jaar is 920 km klaar voor gebruik, inclusief de 607 km, die nu al in gebruik is.
Er is jaren gewerkt aan deze tol-weg, niet alleen aan de tol-weg, maar ook aan verkeersknooppunten, bruggen, en meer. Een geweldige prestatie.
Voor meer gedetailleerde info, zie: http://www.thejakartapost.com/news/2018/06/27/entire-trans-java-toll-road-to-be-completed-before-2020.html

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Indonesische luchtvaartmaatschappijen niet meer op zwarte lijst EU (24 juni 2018)

Met ingang van 14 juni 2018 zijn alle indonesische luchtvaartmaatschappijen van de EU zwarte lijst gehaald, de zg EU Safety List. Het verbod werd ingetrokken na een positieve evaluatie van de Indonesische vluchtveiligheid door de International Civil Aviation Organization in oktober vorig jaar en het EU-agentschap voor luchtvaartaudit in maart dit jaar.
De Europese commissaris voor Transport, Violeta Bulc: “De EU Air Safety List is een van onze belangrijkste instrumenten om Europeanen voortdurend het hoogste niveau van luchtveiligheid te bieden. Ik ben vooral blij, dat we na jaren van werk vandaag alle luchtvaartmaatschappijen uit Indonesië kunnen toelaten. Het laat zien dat hard werken en nauwe samenwerking lonen”.
De Minister van Transport van Indonesie, Budi Karya Sumadi: “het all-clear zal het vertrouwen in Indonesische luchtvaartmaatschappijen verhogen en meer Europese reizigers naar het land brengen. Nu kunnen ze zich veiliger voelen om naar Indonesië te komen”, vertelde hij gisteren aan journalisten.
Hij voegde eraan toe dat binnenlandse luchtvaartmaatschappijen nu concurrerender kunnen zijn, omdat ze voldoen aan de wereldwijde luchtvaartnormen inzake veiligheid.
https://www.straitstimes.com/asia/eu-lifts-ban-on-all-indonesia-airlines-after-safety-boost
http://www.thejakartapost.com/news/2018/06/15/eu-lifts-ban-on-all-indonesian-airlines.html

Deze “clearing” heeft geen betrekking op de gebruiksvriendelijkheid van de maaatschappijen. Zo scoort Garuda zeer hoog bij SkyTrax, terwijl Lion Air zeer slecht scoort. Batik Air scoort goed, evenals Citilink.

Wederom blijkt, dat de indonesische overheid werkt maakt van de ontwikkeling van het land: geen zwarte lijst meer voor luchtvaartmaatschappiijen, bouw van spoorwegen op Sulawesi, aanleg tol-wegen op Java, aanleg nieuwe vliegvelden, strijd tegen terrorisme, om maar wat te noemen.

1 1212

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Airport Jember en Airport Banyuwangi en de trein (aug. 2017)

De informatie hieronder is van augustus 2017.

* Airport Jember Notohadinegoro

Er zijn 2 vluchten: Surabaya – Jember – Surabaya, in de ochtend. Door Garuda Indonesia en door Wings.

* Airport Banyuwangi Blimbingsari

In de ochtend een vlucht: Jakarta – Banyuwangi – Jakarta.
Verder 3 vluchten: Surabaya – Banyuwangi – Surabaya. Door Garuda Indonesia, en Wings.

* Trein Surabaya – Jember – Banyuwangi

De sneltrein Surabaya – Jember – Banyuwangi (de Mutiara Timur) vertrekt om 09.00 uur vanuit Station Surabaya Gubeng.
De sneltrein Banyuwangi – Jember- Surabaya (de Mutiara Timur) vertrekt om 09.00 uur vanuit Banyuwangi en komt aan in Station Surabaya Gubeng.
De reis duurt plm 6-7 uur in beide richtingen.
Meermalen per dag is er ook een stoptrein in beide richtingen.

Deze informatie is niet gegarandeerd door mij.

Vliegveld Jember: Notohadinegoro

Vliegveld Banyuwangi: Blimbingsari

Categorieën: Reizen en transport | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Spoorwegpolitie (july 2016)

Ik las, dat het het afgelopen weekeinde weer raak was in de nederlandse treinen. Verschillende conducteurs zijn weer mishandeld.
Vroeger was de conducteur degene, die in de trein de vervoersbewijzen kwam controleren, en vragen van reizigers beantwoordde.
Tegenwoordig moet de man aan zelfverdediging kunnen doen; hij moet kunnen omgaan met agressie. Hij moet de verschillende culturen kennen, want in elke cultuur gaat men anders om met agressie. Wat te denken van getraumatiseerde jongeren; als die geen kaartje hebben, zal er een goed (psychologisch) gesprek moeten plaats vinden. Hij moet allerlei syndromen kennen, die van invloed zijn op het gedrag van reizigers, zodat hij op een juiste wijze kan reageren, zonder de kans te lopen op vervolging. Verder zal hij de nodige psychologische en psychiatrische kennis moeten hebben, om reizigers goed te bejegenen. Je zult een reiziger maar eens een trauma bezorgen !
Te zot voor woorden.

Niets van dit alles in Indonesie. Daar wordt de conducteur vergezeld door 2 man van de Spoorwegpolitie. Deze zijn bewapend. Bij heel grote drukte gaat ook bewapende politie mee in de trein.
De conducteur in Indonesie controleert de vervoersbewijzen en beantwoordt vragen van reizigers.
Degene, die moeilijk doet naar de conducteur, wordt aangehouden door de Politie.
De conducteur kan veilig zijn werk doen en hoeft zich niet te bekommeren om gedoe in de trein; daar is de politie voor. De conducteur hoeft ook geen idiote applicatie-cursussen te volgen, gericht op de begeleiding van reizigers. Prima geregeld, vind ik. Ik heb zeer toen met de nederlandse conducteurs.

1 Gewone Politie

Spoorwegpolitie en conducteur

Categorieën: Reizen en transport | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Treinreis Tanggul – Surabaya en verder naar Bali (19 juni 2016)

Vandaag ben ik voor 2 weken naar Bali, Ubud, afgereisd. Vanuit Jember ben ik al vaker naar Bali gereisd, maar dan met de auto. Van Jember naar Banyuwangi 4-5 uur, daarna de oversteek naar Bali per ferry, 1-2 uur en vervolgens naar Ubud, ongeveer 5-6 uur; de tijden zijn afhankelijk van file’s onderweg en de golven tijdens de oversteek. Ik kom dan “gaar” in Ubud aan.
Deze keer een ander reisschema: Van Tanggul (het station na Jember, en het dichtst bij mijn desa) naar Surabaya met de trein, ruim 3 uur. In Surabaya overnachten en de volgende dag vliegen naar Denpasar (40 minuten).
Het hotel in Surabaya had ik geboekt bij Booking.com.
De trein, die ik nam, was de “Mutiara Timur”. Deze vertrekt 2x per dag uit Banyuwangi en gaat via Jember en Tanggul naar Surabaya.
Ik stapte in in Tanggul. De treinreis was zeer relaxed, ik had “kelas eksekutif”: aangename stoel, de rugleuning kon naar achteren, ruim voldoende beenruimte, en AC. Vanwege de Ramadhan waren in de Restauratie slechts 2 diepvriesmaaltijden te bestellen. De trein vertrok precies volgens het schema uit Tanggul, en arriveerde in Surabaya met een vertraging van 4 minuten.
Treinkaartjes kunnen online gekocht worden op de site van de Indonesische Spoorwegen; je krijgt dan een uitgebreide bevestigingsmail, die je op de dag van vertrek bij het loket van het station van vertrek moet inleveren. Betaling is middels onder meer VISA. Het klopte allemaal.
De vlucht van de volgende dag naar Denpasar (40 minuten) had ik ook online geboekt bij Garuda. Ook hier betaling mogelijk middels onder meer VISA. De site werkt goed.
De online boekingsmogelijkheden maken het reizen veel gemakkelijker dan vroeger.
Deze manier van reizen van Jember naar Bali (trein en vliegtuig) duurt dus 1 nacht langer, maar is zeer relaxed. En niet veel duurder, dan wanneer taxi’s worden gebruikt.

Zoals gezegd, was de treinreis Tanggul – Surabaya zeer relaxed. Wat tegen viel, was het “landschappelijk schoon”. Niet veel bijzonders.
Ook in Indonesie zijn er conducteurs, die de kaartjes komen controleren. De conducteur in mijn trein was in gezelschap van een bewapende agent van de Indonesische Spoorwegpolitie. Elders in de trein patrouilleerde nog tweede agent. Waarom weet ik niet, want er was nergens een wanklank te bespeuren. Mogelijk voor “zwartrijders”. In elk geval staat de conducteur er niet alleen voor, mocht er wat gebeuren. Een tip voor Nederland ?

Station Tanggul

Aankomst trein

De trein

Eksekutive wagon

De conducteur

Aankomst Surabaya

Categorieën: Reizen en transport | Een reactie plaatsen

Vliegveld Jember weer open (21 july 2014)

Midden july 2014 is het vliegveld van Jember weer heropend.
De naam van het vliegveld is: Notohadinegoro..
Het is een klein vliegveld, bestemd voor kleine en middelgrote vliegtuigen.
Voorlopig is er slechts 1 vlucht van Surabaya naar Jember en weer terug naar Surabaya.
Vertrek vanuit Surabaya naar Jember om 09.00 uur. Vertrek van Jember weer naar Surabaya om 10.05.
Het toestel, dat op deze vlucht wordt gebruikt, heeft 70 zit-plaatsen. Het toestel is een ATR 72-600.
De runway is 1600 meter.
Garuda Indonesia verzorgt de vluchten.
De vlucht duurt ongeveer 35 minuten. Met de auto doet men er 5-6 uur over.
De prijs voor een enkele reis bedraagt ongever rp 350.000.

Het is de bedoeling, dat te zijner tijd ook vluchten naar Denpasar en Jakarta gaan plaats vinden.

Vliegveld Jember

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Tags: , , , , | 1 reactie

Vliegveld Halim Perdanakusuma (Jakarta) weer open (9 jan. 2014)

Het oude vliegveld Halim Perdanakusuma in Jakarta is met ingang van 10 januari weer open.
Het is alleen bestemd voor binnenlandse vluchten.
Men wil hiermee de druk op International Airport Soekarno-Hatta enigszins verminderen.
Men zal 10 vluchten per uur kunnen verwerken, oftewel 126 vluchten per dag.
Citilink zal deze maand al beginnen met vluchten. Er zullen vluchten zijn naar Malang, Semarang, Yogyakarta en Palembang.
Andere maatschappijen zullen later volgen:
Garuda Indonesia zal vliegen op Yogyakarta, Semarang, Surabaya, Palembang en Pontianak (West Kalimantan).
Air Asia zal vliegen op Yogyakarta, Medan en Surabaya.
Van Batik Air zijn nog geen gegevens bekend.

Halim Perdanakusuma heeft een baan van 3000 meter, en kan 650.000 passagiers per jaar verwerken.

.

Categorieën: Reizen en transport | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.