Regen en onweer (20 maart 2019)

De foto hierboven heb ik gisteren in de namiddag gemaakt bij de sawah’s achter mijn huis. Het ziet er dreigend uit, en inderdaad, er volgde een knallend onweer met heel veel regen.
Zoals ik al meermalen schreef, zijn vanouds december en januari de top-maanden van het regenseizoen. Dit jaar echter niet, en vorig jaar ook niet; om de paar dagen een stevige bui en dat was het.
De laatste week echter lijkt het regenseizoen wat op gang te komen; vooral in de namiddag, de avond en de nacht veel regen en onweer. Overdag dus droog en half bewolkt. De temperaturen zijn zeer wisselend. Rond het middaguur heet (33 C), in de avond en de ochend 26-27 C, dus erg fris.
Elders in Indonesie wel veel problemen met het weer; aard- en landverschuivingen met dodelijke slachtoffers en op een aantal plaatsen “putung beliung” (kleine tornado’s).
Mijn desa ligt op een zeer veilige locatie, geen grote rivieren in de buurt, die kunnen overstromen, en geen bergen waar aard- en landverschuivingen kunnen voorkomen.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Oogsttijd en eenden (17 maart 209)

Inmiddels is het weer oogsttijd van de padi, de rijst. Bij het oogsten van de rijst zijn ook de vrouwen acief, zij helpen bij het snijden van de aren. Een klein aantal boeren doet de oogst machinaal. Dit is de enige keer, dat men vrouwen lichamelijk werk ziet doen; ook bij het planten van de jonge rijstplantjes helpen de vrouwen. Het zijn maar een paar dagen, dan is de oogst binnen. Het is dus niet zo, wat velen in nederland denken, de mensen langere tijd gebukt moeten werken; dat zou inderdaad erg zwaar zijn, maar het gaat maar om een paar dagen. Men neemt eten van huis mee, en meestal zijn bij de sawah’s, waar gewerkt wordt, ook mobiele warungen met drinken en snacks.
De oogsttijd is ook de tijd, dat de eenden naar de kale sawahs worden gestuurd, voor voedsel. De eenden worden, zoals de meeste dieren, zoals koeien, geiten en kippen voor de verkoop gehouden.
De opbrengst van een sawah met rijst is flink gestegen de afgelopen jaren. De oogst van iets minder dan 1/4 hectare was 6 jaar geleden 3 miljoen rupiah; nu is dat 4-4,5 miljoen. Er is 3x per jaar rijstoogst, dus dat levert per jaar plm 12 miljoen rupiah op; daarbij komt nog een bedrag voor het 4e kwartaal, waar geen rijst wordt verbouwd (vanwege het droge seizoen), maar iets anders, zoals mais, bonen, meloenen etc. Het is in de desa te merken, dat de mensen over wat meer geld beschikken; hier en daar worden tokootjes gebouwd of opgeknapt, en huizen gerenoveerd.

Eenden op weg naar de sawah. De eenden rennen daadwerkelijk, het is geen versnelde opname !

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Een reactie plaatsen

Kleinzoon (15 maart 2019)

In dit blog beschrijf ik, wat zich in mijn desa afspeelt, hoe het leven in de desa is en hoe de Islam in mijn regio is.
Het is geen blog, waarin ik uit de doeken doe, wat zich in mij afspeelt en wat in mij omgaat in de desa; dat houd ik voor mijzelf, en is voor anderen ook niet interessant.
Een uitzondering wil ik maken voor mij kleinzoon, die over een paar dagen (21 maart) 1 jaar wordt. Een allerliefst mannetje, dat vandaag zijn eerste stapjes zelf heeft gezet. Een prachtig kereltje, met gitzwart haar, een mooie javaanse neus en schitterende amandel-ogen.
Na zijn verjaardag zal ik beschrijven, hoe de opvoeding van kleine kinderen het eerste jaar na de geboorte hier verloopt; ik maak het mee uit de eerste hand; het gaat er heel anders aan toe dan in nederland.

De eerste stapjes vandaag, zelf gezet


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | 1 reactie

Vulkaan Semeru actief (10 maart 2019)

Vanaf de sawah’s van achter mijn huis is de vulkaan de Semeru bij helder weer goed te zien. De Semeru is met zijn 3676 meter hoogte de hoogste berg op Java. De Semeru is sinds kort actief; een vriendelijke witte kruin rondom de top en een kleine pluim van as. Het is niet te voorspellen, hoe de activiteit van de vulkaan zich zal ontwikkelen. In de pers is er nog geen melding van gemaakt. Maar de Gunung Agung op Bali begon vorig jaar ook met een vriendelijke pluim. We wachten af, maar het is een mooi gezicht.
De foto heb ik vanochtend (10 maart) gemaakt.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | 2 reacties

De Argopura

Vanuit mijn desa is in de vroege ochtend de bergketen Argopura mooi te zien. De Argopura is een uitgedoofde vulkaan, met als grootste hoogte 3000 meter. De bergketen loopt door tot aan Banyuwangi. Het is de langste keten op Java, 65 km. De vulkaan de Semeru ligt links van de foto. De trein van Jember naar Banyuwangi gaat halverwege door een kilometers lange tunnel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lawaai (6 maart 2019)

Een enorme geluidsinstallatie wordt opgezet voor het huwelijk van de zoon van mijn buurman.

Alleen op een stoel zitten op het terras voor het huis en genieten van de rust, is een onbekend verschijnsel in Indonesie.
Allereerst wil men niet alleen zijn; indonesiers zijn gemeenschapsmensen en zoeken elkaar altijd op, samen bij de buren, samen met vrienden in de warung of elders. Het samenzijn betekent niet, dat er veel gepraat wordt of gekletst, het is voldoende als men bij elkaar is en niet alleen. Iemand, die alleen is, is “kasian” (zielig). Als er gepraat wordt, is het “nongkrong”, praten over niets, geen meningen uitwisselen, geen discussies, alleen maar praten over niets en dat kan een hele tijd in beslag nemen. Het nongkrong is altijd vrolijk, er wordt veel gelachen; vaak ook wordt met een guitaar gespeeld en gezongen. Echter, de sociale media (met name Facebook) maken, dat een (groot) deel van de nongkrong-tijd wordt besteed aan het bezig zijn met mobieltjes. In warungen zie ik geregeld een aantal (vooral) jongeren in stilte bij elkaar zitten, druk bezig met het mobieltje.
Stilte en rust is een onbekend verschijnsel. In winkels, warungen, in de bus en vaak ook thuis is meestal muziek te horen met een volume, dat in nederland niet is toegestaan. Extreem lawaai is er onder meer bij huwelijken. Bij het huis, waar het huwelijk plaats vindt, wordt een enorme geluidsinstallatie geplaatst van soms wel 3 meter hoogte; even verderop staat een vrachtwagen met een enorme generator voor de stroom. 2 Dagen lang klinkt er keiharde muziek, alleen in de nacht voor een paar uur onderbroken, maar om 5 uur in de ochtend begint het weer. Ook bij allerlei openbare gelegenheden is er (zeer) harde muziek.
Als er in een buurtje van de desa een gebedsbijeenkomst wordt georganiseerd, wordt een tukang ingehuurd, die een geluidsinstallatie met een bakfiets komt brengen. Tempelceremonies op Bali verlopen ook bepaald niet in stilte.
De oproepen tot gebed vanuit de moskee worden gedaan met luidsprekers met een behoorlijk volume.
Niet alleen Indonesie is luidruchtig, in China, Vietnam en Thailand hetzelfde.
Ik ben er inmiddels aan gewend; het hoort nu eenmaal bij het dagelijks leven hier. Ik heb oordopjes voor de nacht, als er veel geluid is en kan dan redelijk slapen. Gelukkig vindt dit soort lawaaierige bijeenkomsten niet vaak plaats.
Privacy, rust en gemeenschapszin worden in de nederlandse en indonesische cultuur totaal verschillend gehanteerd. Het is bepaald niet makkelijk om hieraan te wennen; niet voor niets wonen bijna alle expats vooral op Bali in hun eigen woning, los van de plaatselijke gemeenschap. Ik ken op Bali slechts 1 nederlander, die, net zoals ik, woont temidden van de plaatselijke gemeenschap, en daar ook deel van uitmaakt. Het wonen temidden van de plaatselijke gemeenschap betekent ook alles accepteren, dus ook soms het vele lawaai.
Mijn district, Umbulsari, telt 150.000 inwoners, waarvan slechts 1 buitenlander, ik dus. Maar het wonen temidden van de javanen is uniek, omdat ik van nabij de lokale cultuur kan meemaken en eraan mee kan doen; een lokale cultuur, die niet “besmet” is door massa-toerisme en westerse standaards.

Nongkrong


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Weer verder met de site: het weer (1 maart 2019)

Inmiddels heb ik mijn “Sultanswebsite” (link) geupdated en het is te merken aan het steeds toenemende bezoekersaantal, dat dit wordt gewaardeerd.

Maar vandaag dus verder met dit blog. Te beginnen met een hollands onderwerp: het weer.
De afgelopen maanden schreef ik meermalen, dat we dit jaar geen echt regenseizoen hebben gehad. Zo nu en dan 1 of 2 dagen (stevige) regen, maar dan weer een aantal dagen prachtig zonnig weer en dat terwijl de maanden december en januari het hoogtepunt is van het regenseizoen.
De laatste 2 weken is het iets meer gaan lijken op een regenseizoen: bijna elke dag (forse) regen en onweer, maar niet langer dan plm 1,5 uur. De ochtenden zijn helder bij een onbewolkte lucht, rond het middaguur komt bewolking opzetten en in de tweede helft van de middag is er veel regen, tropische stortbuien met onweer. Echter, na plm 1,5 uur is het weer afgelopen en is het in de avond droog. In de nacht kan het ook soms fors regenen.
Rond het middaguur is het buitengewoon heet (34-35C). Vooral na regen in de namiddag koelt het sterk af in de avond, 27 C. Grote temperatuurschommelingen waardoor veel mensen ziek zijn.
Ook van mijn desa-genoten heb ik begrepen, dat het geen echt regenseizoen is dit jaar. Of dit het gevolg is van de “global warming”?


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Pauze in de berichtgeving (9 febr. 2019)

President Jokowi met 88 sultans en raja’s van Indonesie tijdens een bijeenkomst in Jakarta

Tot 1 maart 2019 stop ik even met de berichtgeving op dit blog. Reden: mijn website “Sultans en Raja’s in Indonesie” loopt bijzonder goed. Per dag zijn er 1000-1500 bezoekers voor deze site. 80% van de bezoekers komt uit Indonesie, de overige 20% komt uit bijna alle landen van de wereld.
Ik moet hoognodig wat achterstallig onderhoud doen aan de site en allerlei vragen beantwoorden, die mij via de mail worden toegestuurd. Daarom dus even geen berichten op dit blog, maar vanaf 1 maart zijn er weer berichten.
Voor de website “Sultans en Raja’s in Indonesie, klik hier.


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Sultans en Raja's in Indonesie | Tags: , , | 1 reactie

Suikerfabriek te Semboro (4 febr. 2019)

Vandaag wilde ik de suikerfabriek te Semboro bezoeken voor een foto-reportage. Van mijn desa is het op de brommer plm 10 km. Deze suikerfabriek stamt nog uit de nederlandse tijd en is dus behoorlijk op leeftijd. Op Jawa stonden vroeger (nederlandse tijd) veel suikerfabrieken, de meeste zijn niet meer in werking. Op de sawah’s rondom de fabriek wordt veel suikerriet verbouwd. Er rijden nog kleine vracht-treintjes, die het suikerriet naar de fabriek brengen.
Bij de ingang van de fabriek werd ik gestopt door de security; nadat ik had verteld, wat ik wilde, werd mij gezegd, dat ik eerst toestemming moest hebben. Die toestemming kon ik krijgen bij het “Kantor” op het terrein.
Op het “Kantor” werd ik ontvangen door het hoofd van een afdeling. Na een genoeglijk gesprek (je moet nooit meteen ter zake komen), vertelde het hoofd mij, dat er van hogerhand toestemming moet zijn om foto’s te maken; de fabriek zou enigszins verouderd zijn, zo zei hij. Hij liet een ambtenaar een formulier maken, dat ik moest ondertekenen; dit formulier (met een copie van mijn verblijfsvergunning) zal zijn weg vinden naar het hogere niveau. Binnen ongeveer 2 weken zal ik telefonisch bericht krijgen omtrent de toestemming.
Ik zag, dat op de afdeling plm 20 personen aan het werk waren, allen administratief medewerkers. Hoewel allen met formulieren en computers aan het werk waren, hing er een weldadige rust op de afdeling; ik zou zeggen, voor overspannen mensen een ideale omgeving om tot rust te komen. Hoe anders mijn ervaringen in Nederland met administratieve afdelingen.
Mijn bezoek aan het “Kantor” heeft een uur geduurd. Ik zal U op de hoogte houden van de toestemming.


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Geheimzinnig, mysterieus en spoken (1 febr. 2019)

Op plm 300 meter van mijn huis ligt midden in de uitgestrekte sawah’s van de grote vlakte achter mijn huis een “bomen-eiland”. Het eiland is plm 150 meter lang en 75 meter breed. Het is een mysterieuze plek waar zelden mensen komen. Midden in het eiland bevindt zich een meertje. Ik heb op meer plaatsen in mijn regio zulke eilanden gezien; soms staat er een hele grote rots in, maar bijna altijd is er een meertje.
Het eiland is niet aangelegd; het bestaat al sinds mensenheugenis, zo wordt gezegd.
Een (door de regen blubberig) pad voert om het eiland heen; tussen de bomen kan men de sawah’s mooi zien liggen. Zoals gezegd, is er midden in het eiland een meertje en op een heuveltje van plm 3 meter hoogte liggen een aantal graven. De graven versterken de mysterieuze sfeer. Het water in het meertje is donker vanwege de vele bomen en struiken eromheen.
Ik kom een enkele keer op het eiland, omdat het er rustig en stil is, iets wat de javanen helemaal niet op prijs stellen. Maar zonder meer hangt er een mysterieuze sfeer; het is geen plek om te picknicken. Ik kijk tijdens het wandelen toch zo nu en dan even om mij heen. Er wordt gezegd, dat op deze plek “hantu’s” (spoken) voorkomen; en dat het goed mogelijk is, dat overdag een eenzame bezoeker gevolgd kan worden door kleine naakte (spook)kinderen; je kunt deze spookkinderen alleen maar in een flits zien want ze zijn zo weer weg, zo wordt verteld. In het donker gaat sowieso niemand naar deze plek.
Het eiland is het bezit van iemand uit een naburige desa. Het eiland zou al generaties in het bezit zijn van de familie. De graven zijn de graven van familieleden van de eigenaar van het eiland.

————————————–

Het enige pad, dat naar het eiland voert

 

————————————–

Het meertje midden op het eiland

————————————–

Een aantal graven


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Moeder buurvrouw in ziekenhuis (27 jan. 2019)

De familie kampeert op de gang van het ziekenhuis, een zeer gebruikelijk tafereel.

De moeder van mijn buurvrouw Karsi (die een toko aan huis heeft) is al geruime tijd ziek. Zij woonde alleen in een desa verderop. Dit zelfstandig wonen lukte niet meer door haar ziekte en daarom is zij ruim een week geleden bij haar dochter komen wonen, naast mijn huis dus. 3 Dagen geleden verslechterde haar toestand en is ze opgenomen in een ziekenhuis in de stad Jember. Ibu Karsi verblijft nu in het ziekenhuis om haar moeder te verzorgen. De verzorging van de patient is een zaak voor de familie; het is alom gebruik, dat bij een ziekenhuisopname (een deel van de) familie naar het ziekenhuis “verhuist”; dit voor de verzorging van de patient (wassen, schone kleren, eten), dat niet een taak is van het verplegend personeel. Zelden zie je in een ziekenhuis een patient alleen liggen, vrijwel steeds is er iemand (of meerderen) bij. De familie, die mede in het ziekenhuis verblijft, neemt onder meer matrassen mee om te slapen gedurende de nacht. De familie kampeert zogezegd in het ziekenhuis, vlakbij de kamer van de patient op de gang. Het kan op de gangen een drukte van belang zijn. Buiten het ziekenhuis zijn er altijd warungen en toko’s om van alles te kopen. De patienten krijgen eten van het ziekenhuis, maar dit is, naar ik uit eigen ervaring weet, vrij smakeloos; sambal wordt niet gegeven en kruiden zijn minimaal toegevoegd, het is dus wel gezond eten, maar met weinig smaak. De familie, die in het ziekenhuis logeert, koopt zelf eten bij de warung, dat gegeten wordt op hun logeerplek in het ziekenhuis; uiteraard wordt ook voor de patient eten gekocht.
Ondertussen zorgt de man van Ibu Karsi voor de toko naast het huis, die dus niet gesloten is. Hoe lang de moeder van Ibu Karsi in het ziekenhuis zal verblijven, is nog niet bekend.

Familie bij de patient

——————————–

Familieleden van patienten kamperen op de gang

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Kleine wereld (26 jan. 2019)

Mijn wereld tijdens stroomuitval

Ik heb al meermalen bericht, over de stroomstoringen tijdens het regenseizoen. Vandaag was het weer zover; de stroomuitval begon om 17 uur, en duurde tot 20.30 uur. Geen verlichting, internet, radio, water en AC. Het is aardedonker. Gewoon de tijd uitzitten in het donker met een klein lampje voor mij op een tafeltje. Een enkele keer komt er een auto voorbij, waardoor er door de koplampen even wat te zien valt. Een erg kleine wereld.
De storing duurde 3,5 uur, het viel dus mee, want het kan veel langer duren.


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Regenseizoen op Sulawesi – reddingsactie voor baby (24 jan. 2019)

In mijn regio, zoals gisteren vermeld, eigenlijk geen regenseizoen. Hoe anders op Zuid Sulawesi. De rivier de Tello bij Makasar op Sulawesi is buiten zijn oevers getreden. De video laat zien, hoe tientallen mensen proberen een baby in een huis, dat door de rivier wordt meegesleurd te redden. Met een touw wordt geprobeerd het huis te stabiliseren. Bij het zien van deze beelden moet ik denken aan het spaanse jongetje Yulen; vreselijk.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: | Een reactie plaatsen

Vervolg verloop regenseizoen in mijn regio (22 jan. 2019)

 

Ondertussen is er in mijn regio nog steeds geen sprake van een echt regenseizoen; december en januari waren vroeger de topmaanden van het regenseizoen met bijna elke dag erg veel regen en onweer.
Wij hebben tot nu meer droge en zonnige dagen gehad dan regendagen. Hoe het gesteld is in andere delen van Indonesie, weet ik niet echt. Wel zijn er regelmatig berichten van landverschuivingen, rivieren, die buiten hun oevers treden en soms tornado’s. In mijn regio niets van dit alles. Een paar dagen geleden regende het 2 dagen (een uur erg fors), maar alleen voor een paar uur. Gisteren en vandaag alleen korte regenbuien van een half uur.
De sawah’s staan er goed bij; over anderhalve maand kan weer geoogst worden.

Een paar dagen geleden regende het fors; de beelden zijn van achter mijn huis.

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.