Morgen naar Bali (25 sept. 2022)

Morgen vertrek ik met het gezin naar Ubud op Bali. Ik zal daar een kleine 3 weken blijven. Van mijn desa rechtstreeks naar Ubud met de auto duurt ongeveer 13-15 uur. Ik overnacht echter in Banyuwangi.
Ik ben benieuwd, hoe de situatie op Bali nu is; het toerisme lijkt in elk geval weer op gang te komen.

Berichten uit de desa zullen er de komende 3 weken dus niet zijn. Wel zal ik verslag doen van de situatie op Bali.

Oost Java Info “Y-tube”: link
Oost Java Info “Instagram”: link

De haven Ketapang, Banyuwangi, van hier overtocht naar Bali

Categorieën: Bali | Een reactie plaatsen

Corona nu helemaal verleden tijd (24 sept. 2022)

Op weg naar school

Sinds 17 augustus, de onafhankelijkheidsdag van Indonesie, worden er weer, zoals vanouds vele activiteiten georganiseerd in de desa’s, zoals touwtrekken, fietstochten, paal klimmen, volleybalwedstrijden, wandeltochten, karnaval en meer.
Corona is nu verleden tijd, niemand heeft het er nog over en beperkingen zijn van de baan. Het waren 2 zeer vervelende jaren, met veel dodelijke slachtoffers in mijn desa.
Mooi om te zien hoe het desa-leven weer is opgebloeid na de corona-tijd. De mensen zijn weer vrolijker, alle kinderen gaan weer naar school; ’s ochtends vroeg is het druk op de wegen van kinderen, die naar school fietsen.

Ik probeer van zoveel mogelijk activiteiten video’s te maken; ik zal ze op mijn Y-tube kanaal publiceren. Ik kan wel schrijven over de vele activiteiten, maar het lijkt me leuker ze te laten zien op video.

Oost Java Info Y-tube kanaal: Y-tube

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Nieuwe video’s op Y-tube kanaal (18 sept. 2022)

Er zijn weer nieuwe video’s op het Oost Java Info Y-tubekanaal: https://www.youtube.com

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Mijn elektrische motor (13 sept. 2022)

Mijn elektrische motor

In mijn bericht van 22 dec. 2021 (link) vertelde ik over de valpartij, die ik met mijn motor had; ik had een zeer lelijke brandwond aan de enkel; in het ziekenhuis moest operatief worden ingegrepen.
Ieder gezin in Indonesie heeft tegenwoordig de beschikking over een motor, soms wel 2. Een gevolg hiervan is, dat veel “bemo’s” (lokale mini-busjes) niet meer op minder drukke routes rijden; daarvoor in de plaats is er nu dus de motor.
Die motoren (vanaf 105 CC) worden voor van alles gebruikt; ouders met 2 kinderen reizen ermee, je kunt er een mobiele warung van maken, of gebruiken voor boodschappen etc.
Ik heb altijd met veel plezier gebruik gemaakt van een motor. Maar sinds mijn valpartij ben ik bang geworden; de motoren zijn zwaar, en als die om valt, krijg ik de motor niet meer overeind (met mijn bijna 75 jaar ben ik de sterkste niet meer). En vlakbij mijn voeten is die hete uitlaat.
Inmiddels gaat Indonesie ook met de tijd mee, en verschijnen er de elektrische motoren. Je ziet ze nog niet veel, maar het aantal verkoop-punten stijgt.
Die elektrische motoren (rijden op batterijen) zijn er in 2 soorten: de grote (snelheid meer dan 40 km/uur, helm verplicht evenals registratie-papieren), en de kleine (max. 38 km/uur, geen helmplicht en geen registratie-papieren nodig). Ik heb laatst de kleine gekocht, naar nu blijkt een prima keuze. Ik zit prettig, gemiddeld rijd ik 30-33 km/uur, de motor maakt geen lawaai, met een volle batterij kan ik per dag 70 km afleggen en de motor is niet zwaar (ik krijg de motor makkelijk zelf overeind).

Ik heb deze elektrische motor nu een maand en ik maak nu veel meer tochtjes in de regio dan vroeger met de (benzine) motor. Bijna geruisloos zoef ik door de sawah’s en kom ik in “dusuns” (hele kleine desa’s), waar ik met de motor niet kwam of kon komen.

In die dusuns, ver van de grote wegen, is het leven bijna nog zoals vroeger; er is elektriciteit, WIFI en TV, maar voor het overige lijkt het leven als vroeger. Verrassend is, dat er in die dusuns soms prachtige huizen staan; zeer waarschijnlijk heeft de familie geld kunnen verdienen en daarvan een mooi huis laten bouwen in de geboorte-dusun.
Ik zal binnenkort een reportage maken over deze dusuns.

Tijdens mijn rit door de “binnenlanden” vanmiddag, kwam ik in een kleine desa terecht, waar een traditionele javaanse dansvoorstelling door jongens werd uitgevoerd, ter gelegenheid van een huwelijk. Heel bijzonder, omdat elk toeristisch oogmerk wat betreft deze dans ontbrak. Het is van, voor en door de javanen.
Voor de video, zie: Y-tube

Oost Java Info Instagram: https://www.instagram.com

Deze scooter is zeer populair in Indonesie

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Uit het leven – deel 9 (3 sept. 2022)

David in de trein van Schiphol naar Groningen

De laatste aflevering in de serie “Uit het leven” is van 6 augustus jl.

David en ik wonen nu inmiddels al enige tijd in de desa.
Zowel voor David als voor mij is er een nieuwe toekomst aangebroken. We gaan elk meer onze eigen weg.
De toekomst van David zal zijn, dat hij te zijner tijd gaat trouwen. Als getrouwde man is hij dan “kepala keluarga” (hoofd van het gezin). Tevens zal hij op zoek moeten naar werk, maar hierover straks meer.

Mijn toekomst is, dat ik de resterende tijd van mijn leven in de desa zal wonen. Binnenkort wordt ik 70 jaar, en ik heb geen behoefte aan weer grote veranderingen in mijn leven.
Een grote verandering, die mijn leven op Java in de toekomst mogelijk maakt, is de introduktie (2014) van de nationale indonesische ziektekostenverzekering, BPJS. Ik was tot dan verzekerd bij de ONVZ, met een premie van toen 450 euro per maand; die premie zou in de loop der jaren oplopen tot ruim 900 per maand. De BPJS kost mij 10 euro per maand.

In 2014 had ik inmiddels 2 bloggen, dit blog (Oost Java Info) en het blog over de koningen en sultans in Indonesie (Sultanaten en koninkrijken in Indonesie). Met name aan dit laatste blog besteed ik ongeveer 4 uur per dag, tot op vandaag. Het aantal bezoekers op deze site is 3,4 miljoen.

Ik verkende zoveel mogelijk zelfstandig op mijn motor, de desa en omgeving.
De hele regio, tot aan Surabaya is 1 groot agrarisch gebied; op zeer veel sawah’s groeit rijst, maar daarnaast wordt een veelheid aan produkten geteeld: pepertjes, mais, boontjes, tomaten, uien, vele soorten groenten zoals tauge, bloemkool, wortels, sawi, singkong, pak soi, aubergines en nog veel meer.

Tot op vandaag is het bijzonder om door mijn regio te rijden, zonder ook maar 1 buitenlander tegen te komen. De bevolking is zeer vriendelijk en het feit, dat ik als moslim een zwarte songkok (hoofddeksel) op heb, maakt het contact met de mensen makkelijk.

Zo ben ik dus doende mijn leven opnieuw in te richten, evenals David.

In 2015 ben ik voor 2 maanden naar Nederland gegaan, samen met David. Ik kon zeer goedkope bussiness-class ticktets krijgen; we gingen naar Groningen, waar we onderdak hadden in mijn flat, die ik toen nog had.
David was tijdens de vlucht en in hotels buitengewoon “malu” (verlegen). Hij was met mij in een wereld terecht gekomen, die voor hem volstrekt onbekend was: vliegen, hotels, taxi’s, restaurants.
We waren in Nederland in de maanden mei en juni, dus we troffen over het algemeen heel redelijk weer. Voor David was een enorme belevenis: hij behoorde tot de armsten van de desa, en kon nu met mij bussiness-class naar Nederland vliegen.
Een van de indrukken, die David het meest is bijgebleven, zijn de vele ouderen, die achter een rollator of looprek alleen wandelen of in het park zitten. Dit is volstrekt onbekend in Indonesie.

David in Roden

In 2016 kwam David mij zijn vriendin voorstellen; ik was geheel verrast, want hij had het nog niet over vriendinnen gehad. Hij wilde met haar gaan samenwonen bij mij thuis (er was ruimte), maar ongehuwden kunnen hier niet zomaar gaan samenwonen. Geld en een goede datum voor een officieel huwelijk waren er nog niet, dus trouwden David en zijn vriendin islamitisch: “pernikahan siri”; dit huwelijk is niet geldig voor de wet, maar wel voor moslims. David en vriendin konden op deze manier toch samenwonen.
Een pernikahan siri is een eenvoudige ceremonie thuis in aanwezigheid van buren en familieleden, er is een kyai (imam), er wordt gebeden. Na afloop is er een selamatan.

Begin 2017 ben ik alleen naar Nederland gegaan om mijn flat te kopen. De verkoop van de flat nam tijd in belag, en pas na 5 maanden (de flat was inmiddels verkocht) kon ik weer terug naar de desa. Ik heb een moeizame tijd gehad in Nederland, moeizaam wat betreft contact met andere mensen in Nederland.

Inmiddels lukte het David niet om werk te vinden dat redelijk betaald werd. Ik had inmiddels mijn gedachten over hoe het verder moest met David als ik er ooit niet meer zou zijn. Met een maandinkomen van 4 miljoen rupiah’s zou hij mooi kunnen rondkomen, maar waar moest hij die 4 miljoen rupiah’s vandaan halen ?
Als eerste stap voor Davids toekomst kocht ik een stuk sawah voor hem; een eerste begin van zijn financiele toekomst. Over verdere stappen dachten we na.

Later in 2017 trouwde David officieel en voor de wet. Drie dagen duurde het huwelijk.
Het huwelijk was een grootse gebeurtenis.
Er was voor het huis een enorme tent geplaatst, met tafels, stoelen etc. Van binnen en buiten was de tent mooi versierd. Deze tenten worden gehuurd bij bedrijven.
Voor het huwelijk was nodig een “perias manten”, die zorgt voor passende kleding voor het bruidspaar en de opmaak. Ook was er een “pemaes”, iemand, die het bruidspaar door alle fasen van de traditionele bruiloft leidde.
De eerste dag was er een gebedsdienst, waar familie, kennissen en buurtgenoten bij aanwezig waren. De tweede dag begon ’s ochtends met een rit naar het Gemeentehuis voor het officiele huwelijk. De rest van dag 2 en dag 3 bestonden uit javaanse tradities, zoals het wassen van het bruidspaar, het naar binnen leiden van het bruidspaar door de vader, begroeting door familie en vrienden.
Opgemerkt mag worden, dat een traditioneel javaans huwelijk vele hindoe-roots heeft. Java was tot de 16e eeuw hinduistisch, er heerste toen het machtige Majapahit koninkrijk, dat in feite tot op vandaag nog voorleeft.

De tent, waar het huwelijk plaats vond; Onderaan foto’s van het huwelijk

In 2018 werd Davids zoon, Rayen, geboren. Rayen is nu 4,5 jaar oud en ik kan het bijzonder goed vinden met het mannetje; hij komt veel op mijn kamer, waar natuurlijk altijd iets lekkers te halen valt. Om privacy-redenen plaats ik geen foto’s van het mannetje, waarop hij herkenbaar is.

De geboorte van Rayen was voor David en mij aanleiding, om verder na te denken over de toekomst van David, voor het geval ik er ooit niet meer zou zijn. Tot nog toe leefden David en zijn gezin op mijn kosten; dat is dus afgelopen, als ik er niet meer ben.
Zoals eerder gezegd, werk, dat enigszins redelijk betaalt, is er niet in de regio. David heeft al een stuk sawah, waar elke 3 maanden inkomsten van komen. Maar dit is nog lang geen 4 miljoen rupiah per maand, nodig om redelijk van te leven.
David wilde een toko. Een toko voor huishoudelijke artikelen, een soort Blokker. Na alles overwogen te hebben, besloten we een toko te laten bouwen. Er kon een stuk grond gekocht worden naast de Puskesmas in het centrum, een prima lokatie. Toen de toko klaar was, moest er heel veel gekocht worden bij de groothandel om de toko te vullen.
De inkomsten van het stuk sawah en van de toko komen aardig in de buurt van 4 miljoen rupiah per maand. Op deze manier wordt voorkomen, dat David weer in armoede terug valt als ik er niet meer ben.

De toko van David

Met het klaar komen van de toko, is ook aan deze serie een einde gekomen. U heeft kunnen lezen, hoe ik David leerde kennen, hoe ik op Java terecht kwam, en hoe gewerkt is aan de toekomst van David.
Een mooi verhaal van een straatarme jongen, die een goede toekomst tegemoet gaat.
Echter, mijn toekomst is heel anders geworden dan ik ooit had gedacht. Ik ging indertijd naar Bali, om daar de rest van mijn leven te blijven. Het is heel anders gelopen.

Het is nu september 2022: Ik wordt volgend jaar 75 jaar. Geestelijk gaat het prima, lichamelijk wordt het minder. Ik moet er niet aan denken, hoe het mij in Nederland nu zou vergaan, met een mindere gezondheid. Vroeg of laat dreigt daar een verzorgingscentrum.
In de desa blijf ik in mijn huis wonen; David en zijn vrouw zijn er steeds voor mij, ook als het (Allah moge het verhoeden) minder goed gaat.
De desa is mijn thuis geworden; ik kan het prima met de desa-bewoners vinden.

Foto’s van het huwelijk van David




Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Vandaag Karnaval in mijn desa (27 aug. 2022)

Vandaag dus na 3 jaar weer een Karnaval in mijn desa. Een Karnaval, dat er mocht zijn. Van 13.00 uur trok een stoet fleurig uitgedoste mensen en groepen door de desa, vergezeld van vrachtwagens met enorme luidsprekers. De optocht duurde tot 18.00 uur.
Vergeleken met andere desa’s is het Karnaval van mijn desa van hoge kwaliteit. Duizenden, misschien wel tienduizenden mensen waren op dit Karnaval afgekomen. De desa was van einde ochtend tot begin van de avond vrijwel onbereikbaar.

Voor video-reportages, zie mijn Y-tube kanaal: https://www.youtube.com/channel/UCgHUnXskePQ1WfLzpTebCJQ/videos

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Morgen Karnaval in mijn desa (26 aug. 2022)

Karnaval in mijn desa paar jaar geleden

Morgen wordt in mijn desa weer Karnaval gevierd; 3 jaar lang was er geen Karnaval, mede vanwege corona. In heel Indonesie lagen alle festiviteiten plat door Corona. Maar Indonesie is nu weer helemaal opgeleefd.

Elk jaar op 17 augustus wordt in Indonesie de onafhankelijkheid gevierd.
Deze viering gaat gepaard met veel activiteiten in de desa’s, zoals paalklimmen, touwtrekken, wandeloptochten, voetbalwedstrijden en meer. Het Karnaval hoort ook bij de feestelijke activiteiten ter gelegenheid van de onfhankelijkheid; het is een spectaculaire activiteit.

Ik heb geen literatuur kunnen vinden over het ontstaan van dit Karnaval. In ieder geval bestaat Karnaval al enkele tientallen jaren. Het Karnaval in Indonesie heeft niets te maken met het christelijke Carnaval van de R.K. Kerk.

Het Karnaval hier is een soort fashion karnaval; er lopen in een lange stoet individuen mee in prachtige kostuums, er lopen verklede groepen mee, kinderen doen mee en ook volwassenen. Natuurlijk ontbreken niet de vele vrachtwagens, waarop enorme luidsprekers staan, die keiharde muziek laten horen. Er komen steeds duizenden mensen af op het Karnaval; uiteraard ontbreken de vele meestal mobiele tokootjes en warungen niet.

Een aantal Karnavals in Indonesie heeft naam gemaakt.
Zo is er het Jember Fashion Karnaval, wereldberoemd. Ook is er het Malang Bloemen Karnaval, het Banyuwangi ethnisch Karnaval en het Solo Batik Karnaval.

Morgen is mijn desa Paleran aan de beurt. Veel desa’s in mijn regio hadden de afgelopen dagen al hun Karnaval.
Het Karnaval in mijn desa stond erom bekend, dat het meer was dan de karnavals in de andere desa’s; er waren meer deelnemers, meer verklede mensen en groepen.
Duizenden mensen uit de hele regio kwamen kijken.

Ik heb vanmiddag een ritje door de regio gemaakt, en ik heb al her en der enorme poppen gezien voor de optocht van morgen in mijn desa.

Hopelijk is het Karnaval morgen weer zoals vroeger. Ik zal verslag doen.

Karnaval in mijn desa paar jaar geleden


* Oost Java Info Y-tube: https://www.youtube.com
* Oost Java Info Instagram: https://www.instagram.com

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer (18 aug. 2022)

Vanmiddag was er een dreigende lucht, maar er viel geen regen uit

Mijn laatste bericht over het weer was van 26 july 2022.
Ik meldde toen, dat het in de ochtend en avond gewoon koud was en dat er daardoor veel zieken waren, maar dat het in de middag erg warm was.

Sinds dit laatste bericht heeft het tot 3 dagen geleden niet geregend. De laatste 3 dagen was er weer regen, niet langdurig en geen tropische buien, maar toch regen. De ochtend en avonden zijn nog steeds erg fris, in de middag is het erg warm. Veel bewolking is er vaak in de middag en soms in de avonden.
Op dit moment valt over het weer niet meer te vertellen; mooie foto’s van dreigende luchten kunnen nog niet worden genomen, behalve vandaag, zie foto hierboven.

Al met al een totaal ander verloop van het droge seizoen, dan vroeger. Ik heb nog meegemaakt, dat er in het droge seizoen 4-5 maanden geen druppel regen viel, en dat er vrijwel elke dag een strakke blauwe lucht was. Het vervelende van een lange droge periode was, dat alles heel erg stoffig wordt, waardoor het groen in de natuur een grijze glans krijgt.


* Oost Java Info Y-tube: https://www.youtube.com
* Oost Java Info Instagram: https://www.instagram.com

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Morgen 17 augustus: Hari kemerdekaan, bevrijdingsdag

Uitroepen onafhankelijkheid door Soekarno

Uitroepen onafhankelijkheid door Soekarno

Morgen is het 17 augustus, de bevrijdingsdag van Indonesie. Soekarno riep in 1945 de onafhankelijkheid uit, die door Nederland formeel nog steeds niet is erkend. Na de uitroeping van de onafhankelijkheid voerde Nederland een oorlog om Indonesie weer onder nederlands gezag te brengen. Onder internationale druk echter droeg Nederland in 1949 de souvereiniteit over.

Ik was in 1979 voor de eerste keer in Indonesie. Toen een straatarm land. Zeer gebrekkige infra-structuur, heel veel arme mensen, een autopark op straat, dat voor het merendeel uit gammele auto’s bestond, een depri-achtige sfeer bij de mensen. Jakarta bestond voornamelijk uit kampongs, het aantal hoge gebouwen was te tellen (o.a. hotel Indonesia, President-hotel, Sarinah).

Nu in 2022 is er een heel ander Indonesie. Er wordt hard gewerkt om het land om te vormen tot een economische groot-macht. De spoorwegen op Java zijn prima, op Sulawesi wordt een enorm groot spoorwegnet aangelegd (de eerste treinen gaan dit najaar rijden), veel nieuwe vliegvelden in het hele land, betere internet. Vooral onder het bewind van Jokowi gebeurt veel. De sfeer onder de burgers is zeker niet meer depri; er is nu een zeer grote midden-groep, die wil recreeren (hotels, restaurants, cafe’s etc.). De jeugd maakt een prettige indruk en gaat goed gekleed.

Dat Indonesie er veel aan gelegen is, om het lot van de burgers te verbeteren, blijkt uit de invoering in 2014 van de nationale ziektekosten-verzekering BPJS; een ziektekosten-verzekering voor elke indonesier. Ik ken geen land, dat zo een verzekering voor de burgers heeft.

Nederland telt niet meer mee in Indonesie. Landen, waarmee samengewerkt wordt, zijn China, Japan, Korea, Australie, Singapore. In de ASEAN vervult Indonesie een prominente rol.

Het gaat goed met Indonesie. Het land is en blijft tolerant, ondanks berichten van gefrustreerde nederlandse journalisten. Het is mij volstrekt onduidelijk, waar die hardnekkige behoefte vandaan komt, om Indonesie af te schilderen als een land, dat dreigt te radikaliseren. Indonesie is veiliger, dan vele andere landen.

Zie voor de geschiedenis van het nederlandse bewind in Indonesie: https://oostjava.info/2017/08/11/17-augustus-hari-kemerdekaan-bevrijdingsdag-bevrijd-van-de-kolonisator/


* Oost Java Info: Y-tube: https://www.youtube.com
* Oost Java Info: Instagram: https://www.instagram.com


Elk jaar houdt de president een toespraak voor de MPR, het voltallige Parlement. Bij deze gelegenheid kleedt hij zich steeds in een “Baju Adat” van een van de vele volkeren.

2022: President gekleed in “Baju Adat” van de Bangka Biliton eilanden

————————
2019: President gekleed in “Baju Adat” van de Sasak van Lombok

————————
2021: President gekleed in “Baju Adat” van de Baduy op west Java

————————
2020: President gekleed in “Baju Adat” van de Baduy op west Java

 

Categorieën: Landelijk en politiek, Nederlands koloniale verleden | Tags: , | 1 reactie

Wedstrijd gerechten maken (15 aug. 2022)

Vanochtend was er een “wedstrijd” gerechten maken in mijn Desa. De wedstrijd vond plaats in de Pendopo van de Balai Desa (gemeentehuis).
De dames hadden thuis de gerechten gemaakt, en in de Pendopo werden ze gepresenteerd. Een jury zou later die ochtend beoordelingen komen geven.

In het verleden heb ik vaker geschreven, dat het lokale eten in de desa in niets lijkt op de indische keuken, zoals men die in Nederland kent.
Meest opmerkelijke is, dat er heel weinig vlees wordt gebruikt; hooguit wat kip of gefrituurde nuggets. Verse groenten komt van de sawah’s rond de desa. En toetjes in vele vormen en kleuren, zijn meestal gemaakt van een soort jelly-pudding.

Zie voor een video-reportage mijn Y-tube kanaal:
Presentatie gerechten, de vele soorten gerechten zijn goed te zien.
Jury aan het werk.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Reacties van lezers op mijn blog (8 aug. 2022)

Ik ontvang geregeld reacties van lezers van dit blog. Zonder uitzondering plezierige reacties. Vaak zijn deze reacties persoonlijk en voor mij bedoeld.
Om privacy-redenen laat ik deze reacties niet toe op mijn blog, daarvoor vind ik ze meestal te persoonlijk. Ik beantwoord ze echter wel middels een e-mail. Niet-persoonlijke reacties, of algemene reacties laat ik wel toe op mijn blog.
Dat U het weet.

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Oost Java Info op Y-tube (7 aug. 2022)

Mijn blog Oost Java Info dreigt vol te raken. Het plaatsen van foto’s en video’s is beperkt, er is een grens.
Mijn blog dreigt nu vol te raken, vooral door de video’s, die ik heb geplaatst.

Daarom zal ik video’s vanaf vandaag plaatsen op mijn nieuwe Y-tube kanaal.

Mijn Y-tube kanaal: https://www.youtube.com/channel/UCgHUnXskePQ1WfLzpTebCJQ

Categorieën: Diversen | 1 reactie

Weer activiteiten in de desa (7 aug. 2022)

Gerak jalan, gisteren in mijn desa

Nu corona voorbij is, worden weer overal door de desa’s activiteiten georganiseerd.
Een zeer populaire activiteit is het “Gerak jalan”, wandeloptocht.
Gisteren was er de Gerak Jalan in mijn desa. Alle scholen doen hieraan mee, maar ook gewone burgers. Gedisciplineerd en in groepjes wordt stevig gewandeld, eigenlijk meer gemarcheerd, gadegeslagen door duizenden aan de kant van de weg.
Voor video’s zie mijn Y-tube kanaal: Y-tube

Eveneens populair is het “Jalan Sehat” (gezond wandelen). Bij het Jalan Sehat wordt  plezierig gewandeld; er wordt niet zoals bij het Gerak Jalan, gemarcheerd.
Zeer bekend is het Jalan Sehat van Tanggul naar de stad Jember, ongeveer 40 km.
Onvermijdelijk bij dit soort activiteiten zijn de vele mobiele warungen en tokootjes, waar van alles te krijgen is.

Gisteren was er in de stad Jember het “Jember Fashion Karnaval”. Honderdduizenden bezoekers zijn hierop afgekomen. Dit Karnaval heeft niets te maken met het christelijke carnaval. Het Karnaval in Jember is een fashion show, van buitengewoon hoog niveau.
Na Mardi Gras in New Orleans, Rio de Janeiro Carnaval in Brazilie, en Fastnatchkoln in Duitsland is het Jember Fashion Karnaval de vierde grootste Karnaval in de wereld. De catwalk is ruim 3,5 km lang.

Goed nieuws is, dat waarschijnlijk eind deze maand in mijn desa weer het “Fashion Karnaval” wordt gehouden. Ik zal hier later meer info over geven.

Het Jember Fashion Karnaval van gisteren in de stad Jember

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Uit het leven – deel 8 (6 aug. 2022)

Mijn buurtgenoten in de desa

In de laatste aflevering van “Uit het Leven”, deel 7, vertelde ik van mijn verhuizing van Bali naar de desa op oost Java.

Het is het jaar 2013.
David en ik wonen nu in de desa. Een volstrekt nieuw leven begint voor mij in de desa. Nergens ook maar 1 buitenlander te bekennen, geen winkels en restaurants bestemd voor toeristen, niemand, die engels spreekt, geen culturele activiteiten bestemd voor toeristen. In de desa kende ik nog vrijwel niemand.
Daarvoor wel een authentieke javaanse bevolking in mijn regio, die geheel in het teken staat van de landbouw (vrijwel iedereen in mijn desa heeft te maken met de landbouw), bescheiden maaltijden en een sobere levenswijze van de desa-bewoners.

Ik heb een prima kamer, met AC, WIFI en een goed bed. In Ubud had ik geen AC, omdat een fan voor de nacht voldoende was. Maar de desa is veel heter dan Ubud, dat is inmiddels duidelijk geworden.

De verhuizing naar de desa op oost Java zal mijn laatste verhuizing zijn in mijn leven. Zolang als mogelijk is, zal ik zelfstandig leven en wonen. Uiteindelijk zal David (met zijn latere echtgenote, waarover later meer) voor mij zorgen.

Ik woon met David in ons nieuwe huis. Achter ons huis woont de oudere zus van David met haar 3 kinderen. En in het huis rechts van ons woont de oude Oma; zij heeft 6 kinderen. Van deze 6 is er eentje overleden (de moeder van David) en woont een ander op Kalimantan. De overige 4 kinderen (2 zonen en 2 dochters) wonen allemaal in de 4 huizen naast mijn woning. Geen van de kinderen van Oma heeft het breed; ze behoren tot de armen van de desa.

Om de regio te leren kennen, maakten David en ik vele tochtjes met de auto.
De nabije regio (desa en omstreken) wilde ik echter alleen verkennen op de motor. Vooral de tochtjes alleen op de motor waren bijzonder. Vrijwel nergens had men een blanke van dichtbij gezien; kleine kinderen renden angstig weg, als ze mij zagen, of barsten in huilen uit. De volwassenen keken met verbazing naar mij, maar wel vriendelijk. Ik droeg mijn zwarte songkok (hoofddeksel); als ik ergens stopte om bv in een warung wat te drinken of te eten, was een van de eerste vragen, die men mij stelde, of ik ook moslim was. Als ik zei, dat ik moslim ben, werd ik gefeliciteerd.

Al met al een heel andere sfeer dan op Bali, waar de invloed van het toerisme overal merkbaar is. Op Bali is het Hindoeisme prominent aanwezig, op oost Java is de Islam prominent aanwezig. Maar in mijn regio op oost Java zijn ook andere godsdiensten, zoals christenen, boeddhisten en hindu’s; weliswaar zeer kleine minderheden, maar zij hebben hun eigen plaats om samen te komen (kerk, tempel, vihara).

David had al snel zijn oude leven in de desa weer opgepakt, na zijn verblijf met mij op Bali.
Hij heeft hier nog rondgekeken, of er werk voor hem in de regio was. Werk, dat enigermate redelijk betaald wordt, is er vrijwel niet. Ik heb tegen David daarom gezegd, dat ik liever heb, dat hij voor mij beschikbaar blijft, en wat huishoudelijke taken doet. Hij blijft voorlopig financieel van mij afhankelijk. Later, als hij eenmaal getrouwd is, moeten we plannen maken hoe hij zich financieel staande kan houden, als ik er ooit niet meer ben.
Ikzelf moest op oost Java weer een nieuwe invulling aan mijn leven geven. Waar ik op Bali altijd wel in contact kon komen met buitenlanders (nederlanders) voor een gesprek of anderszins, kan dit in mijn desa en regio niet, er zijn geen buitenlanders.
In 2013 ben ik begonnen met 2 blogs; als eerste dit blog (Oost Java Info) en het tweede blog over de koningen en sultans in Indonesie (Sultanaten en koninkrijken in Indonesie).
Dit Sultansblog is inmiddels een groot succes geworden; july 2022 hadden meer dan 3,4 miljoen mensen dit blog bezocht.

Over de toekomst

De komende jaren tot 2021 stond mij nog een en ander te wachten.
Ik zou met David naar Hongkong en Bangkok gaan, en later naar Nederland.
David zou islamitisch trouwen en een jaar later formeel (volgens de wet) trouwen.
David zou zijn eerste kind, een zoontje, krijgen.
Ik zou alleen naar Nederland gaan om mijn flat te verkopen.
Er zou een grote toko gebouwd worden in verband met Davids toekomst.
Over alles later meer.

Tot slot van deze aflevering ik wil even stilstaan bij cultuurverschillen in Indonesie, niet alleen omdat dit mij zeer interesseert, maar ook omdat cultuurverschillen in Indonesie aan de orde van de dag zijn.
In Indonesie zijn er ongeveer 1300 “Suku”, volkeren (groot en klein). Al deze volkeren hebben hun eigen tradities en Adat, die eeuwenoud zijn: eigen traditionele kleding, eigen ceremonies, eigen leiders, eigen religieuze tradities etc. Het is van groot belang, dat al deze volkeren zich gerespecteerd voelen door de overheid en de burgers. Het respect, dat al deze volkeren krijgen, is een waarborg voor een harmonieus samenleven van al deze volkeren in Indonesie.
Een Javaan is ten diepste een Javaan, en een Balinees is ten diepste een Balinees. Aan een toerist of iemand, die slechts tijdelijk op Java / Bali verblijft, zullen de verschillen tussen javanen en balinesen waarschijnlijk grotendeels voorbij gaan. Maar de verschillen zijn groot, later zal ik hier op terug komen.
Op Bali leefde ik min of meer als buitenstaander; ik was niet opgenomen in een gezinsverband. Wel hoorde ik vaak vertellen over de balinese cultuur, zoals de positie van oude mensen, betekenis van het huwelijk, de vele godsdienstige feestdagen etc. Maar ik bleef aan de zijkant staan.
Op Java ben ik wel opgenomen in een gezinsverband, dus ik maak van zeer dichtbij de javaanse cultuur mee: de gewoontes en gebruiken, de manier van omgaan met elkaar, de “do’s” en de “dont’s”. Toch ben ik geen javaan geworden; daarvoor zijn de verschillen te groot. De manier van denken over allerlei zaken, zoals bij persoonlijke problemen, met de buren, met feestdagen, met vriendschappen etc. is geheel anders dan in Nederland. Maar het is buitengewoon boeiend om te leven in een cultuur, die al vele honderden jaren bestaat.

Ik kom vaak in de Indomaret, een verassend complete mini-supermarkt. Er zijn echter geen groenten en vleeswaren te koop, daarvoor moet men op de pasar zijn.

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.