Het weer, erg koud, dus veel zieken (26 july 2022)

Rijst klaar voor transport naar de fabriek

Sinds ongeveer 2 weken is het droge seizoen feitelijk begonnen; het heeft tot op vandaag niet meer geregend. Wel is er in de middag soms zware bewolking, er komt echter geen regen uit.
De middagtemperaturen zijn plm 31-32 C. De ochtend (tot ongeveer 8 uur) en de avonden zijn zeer koud, dwz 17-18 C. Op de Bromo zijn de temperaturen rond het vriespunt, heel uitzonderlijk.

Door het koude weer in de ochtend en de avond zijn veel mensen ziek. Niet zwaar ziek, maar wel gammel: hoesten, loopneus, verhoging. Ik zelf heb er nu al ruim een week last van; ik doe mijn boodschappen, en verder rust ik veel, zoals veel mensen in de buurt. Mijn buurvrouw is al 10 dagen gammel. Dit soort ongemak is eigen aan de overgang naar het droge, koude seizoen.

Normaal gesproken begint het droge seizoen in de loop van april. De eerste buien van het komende regenseizoen kunnen al in september vallen. Hoe het dit jaar gaat lopen vanwege het korte droge seizoen, is afwachten.

De rijstoogst is in volle gang; bij sommige sawah’s zijn de rijstplanten deels plat geslagen door de wind of de regen (zie foto hieronder). Rijst is een gevoelige plant. Wind en regen kunnen schade veroorzaken, kleine beestjes (“hama”) kunnen vernielingen aanrichten, evenals muizen. Elke namiddag doen de boeren hun ronde door de sawah’s om de stand van zaken op te nemen.

Het blijft een indrukwekkend gezicht, ook na zovele jaren, als ik met mijn brommer door het agrarische land hier rijd; de sawah’s worden piekfijn verzorgd. Wat er allemaal niet verbouwd wordt behalve rijst: pepertjes, boontjes, meloenen, suiker, tabak, mais, papaya’s. Op kleine percelen: vele soorten groenten, uien, etc.

Deel 8 van de serie “Uit het Leven” verschijnt binnenkort, als ik weer beter ben, en weer inspiratie heb !

Deel van de sawah plat geslagen

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Kleinzoon voor het eerst naar kleuterschool (18 july 2022)

De kleuterschool van mijn kleinzoon

Vandaag ging mijn kleinzoon Rayen (ruim 4 jaar) voor de eerste keer naar de T.K. (Taman Kanak-Kanak), de kleuterschool. 60 Kinderen in totaal begonnen het nieuwe schooljaar, in 3 groepen van 20 kinderen; per groep een onderwijzeres en een assistent. Alle kinderen werden gebracht door de moeder. Kinderen van de kleuterschool hebben al een school-uniform.

Een nieuwe fase in het leven van mijn mannetje breekt aan. Al een aantal weken geleden begon een verandering zich af te tekenen in het leven van Rayen. Hij ontdekte, dat er bij de buren links jongetjes waren om mee te spelen, en ook bij de buren rechts was er een vriendje. Een groot deel van de dag is hij nu buiten aan het spelen met zijn vriendjes.
Ik heb een sterke band met mijn kleinzoon. ’s Ochtends vroeg bonkt hij op de deur van mijn kamer (ouders slapen nog), hij wil dan onder de dekens in mijn erg koude kamer (AC). Omdat de ouders een groot deel van de dag in de toko werken, trek ik veel met mij kleinzoon op; ommetjes rijden, iets lekkers kopen, thuis spelen etc.
Daar komt nu min of meer een einde aan, nu hij zijn vriendjes heeft ontdekt en naar de kleuterschool gaat. Het is goed voor Rayen, maar ik vind het niet makkelijk om hem los te laten, maar dat zal wel moeten. Rayen zal steeds meer zijn eigen weg in het leven kiezen. De band met ouders en grootouders blijft echter onverminderd sterk.

Hoe verliep de eerste ochtend ? Rayen had er aanvankelijk weinig zin in. Maar na wat aandringen ging hij de klasruimte binnen en keek hij geinteresseerd rond. Eenmaal weer thuis, heeft hij het er niet over gehad. De TK duurt voorlopig 2 uur per dag.

De kleuterschool maakt deel uit van de lagere school. Er wordt veel gespeeld, maar de eerste stapjes naar leren worden ook al gezet.
Vroeger werden kinderen op school nogal eens geslagen. Maar ik heb van vele kanten gehoord, dat dit nu verleden tijd is. Als een kind op school geslagen wordt, doen de ouders aangifte bij de politie, die de zaak serieus onderzoekt.

Rechts mijn kleinzoon, onwennig

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Tolerantie (16 july 2022)

Gouverneur Pranowo temidden van moslims en christenen, prachtige foto !

Op de foto hierboven in het midden staat Gouverneur Ganjar Pranowo; hij (moslim) is gouverneur van de provincie midden Java. Tevens is hij kandidaat bij de presidentsverkiezingen in 2024. De gouverneur was op werkbezoek bij een aantal christelijke gemeenschappen in Semarang.

Op de foto hieronder houdt de gouverneur van de provincie oost Java, mevr. Parawansa, een toespraak in een kerk in Surabaya.

Indonesie is nog steeds een tolerant land. De top van het landsbestuur, president, parlement, hoofd van het leger en hoofd van de politie, zijn de tolerantie sterk toegedaan.
Er zijn inderdaad wel eens (forse) incidenten van extreme groepen, die sympatien hebben met ISIS. Maar politie is steeds op zoek naar extremisten. Het zijn de extreme imam’s, die in het geheim bezig zijn met bv. ISIS, of die extreme predikaties houden. Dit soort figuren is onkruid, dat uitgeroeid moet worden.
In het dagelijks leven is Indonesie, zoals gezegd, een tolerant land. Regelmatig verschijnen er artikelen in nederlandse kranten, waarin wordt gezegd, dat Indonesie aan het radikaliseren is. Jammer, dat dit soort onzinning geleuter straffeloos gepubliceerd mag worden.
In Indonesie leven moslims, christenen, hindu’s en boeddhisten in harmonie met elkaar.
Dat kan van Nederland niet gezegd worden, waar onder meer moslims veel kritiek krijgen op wat dan ook. Maar iedereen, die niet denkt en handelt zoals nederlanders, wordt niet geaccepteerd. Ik heb het zelf ervaren, toen ik een paar jaar geleden in Nederland was. Mijn songkok (zwarte hoofddeksel) heb ik niet op gehad, het bezoeken van mensen heb ik na enige tijd gestaakt, omdat ik niet bij ieder bezoek mij wilde verantwoorden, waarom ik moslim ben en dat ik geen terrorist ben en daar ook helemaal geen begrip voor heb.
Tolerantie is in Nederlanders heel ver te zoeken.
Het is heerlijk te wonen in een land, dat blij is dat ik moslim ben, een land waar de kerken op zondag vol zijn, een land, waar hindu’s dagelijks hun offers kunnen brengen, een land, waar het elite-politiekorps Densus 88 frequent mogelijke terroristen oppakt, een land, waar het spuien van negativiteit over religies is verboden. Bekende indonesische BN-ers zijn veroordeeld wegens negatieve uitlatingen omtrent een godsdienst.

 

Categorieën: Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Wat te doen met Oma / ouderenzorg in Indonesie (15 july 2022)

De achterkant van mijn huis wordt onderhanden genomen

Oma is een zeer oude, fragiele dame (90 +). Zij woont in het huis naast de mijne, bij een van haar kinderen. Elke dag doet zij zittend de 5 dagelijkse gebeden en leest zij uit de Koran.
Op een of andere manier is oma niet happy met haar huidige onderkomen. Zij heeft altijd een goed contact gehad met mijn zoon David; als er wat is, praat ze met hem. Dus vroeg oma of zij in mijn en Davids huis kon wonen.

Echter, in mijn huis is geen kamer voor oma. Er is een matras op de grond in de familiekamer, waar zij slaapt en rust.
Wij hebben uitvoerig overlegd, wat te doen. Het resultaat van dit overleg: de hele achterkant van ons huis zal gerenoveerd / verbouwd worden. Er wordt een aparte kamer + toilet voor oma gemaakt. Verder zal de keuken onderhanden worden genomen, en komt er voor mij een douche-ruimte met anti-slip tegels. Er komt ook een schuur, waar onze brommers geparkeerd kunnen worden tijdens de nacht. Tenslotte komt er een gebedsruimte voor de 5-dagelijkse gebeden; vrijwel elk huis heeft een eigen gebedsruimte. Al met al een hele operatie. Toiletafvoer, elektriciteit en waterleidingen zijn al aangelegd.
Oma kan dus over plm 2 weken verhuizen naar haar eigen nieuwe kamer.

Alle huizen in de desa zijn vrijstaande huizen, en staan op eigen terrein. De eigenaar van een woning kan naar eigen goeddunken de woning renoveren of deels afbreken en weer nieuw maken. Wij hebben hier niet te maken met regels van de overheid, die zijn er niet.

In Indonesie bestaat geen ouderenprobleem. De zorg voor ouderen is een plicht van de familie, in het bijzonder kinderen en kleinkinderen. Voor ouderen bestaan geen voorzieningen van overheidswege. Heel veel opa’s en oma’s in mijn desa wonen bij hun kind of kleinkind. Volstrekt normale zaak. De Islam is sterk familie-gericht; vriendelijkheid en behulpzaamheid jegens ouderen is een must. Maar ook wordt in de Koran aandacht besteed aan het omgaan met gasten, zieken, ouders, financiele zaken en meer.

De achterkant van mijn huis wordt onderhanden genomen

——————————
Mijn nieuwe toilet / douche-ruimte, bijna klaar

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | 1 reactie

77

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Idul AdHa, het Offerfeest (10 july 2022)

Vandaag is het Idul Adha, het Offerfeest.
Het Offerfeest of het Grote Feest, Id al-Adha, is het tweede eid-feest in de islam. Het wordt gevierd ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim (Abraham), die bereid was zijn zoon te offeren voor God. De Koran noemt echter geen naam van de zoon bij de beschrijving van dit verhaal in Soera De in de Rangen Behorenden. De meeste moslims nemen aan dat het zou gaan om zijn zoon Ismaïl, terwijl in de Bijbel Isaak genoemd wordt als de zoon die geofferd moest worden. Toen Ibrahim zijn zoon ter ere van God met een mes wilde doden, sneed het mes niet. Daarop klonk de stem van God en die stuurde vervolgens de engel Djibriel (Gabriël) naar profeet Ibrahim die zei dat een ram de plaats van de zoon mocht innemen.

Op deze dag worden door moslims dieren die volgens dhabiha geslacht zijn gegeten. Het vlees wordt door hen gegeten en verdeeld onder armen, buren en familieleden.
Voor sommige mensen is het gebruikelijk geworden om niet zelf een dier te (laten) slachten, maar om een geldsom over te maken naar een stichting die het vlees geeft aan mensen in arme landen die het echt nodig hebben. Deze praktijk komt steeds meer voor.

Gisterenavond na het avondgebed van 18.00 uur in mijn desa liepen honderden kinderen met fakkels door de desa, achter een auto met een geluidsinstallatie. De video hieronder is van deze fakkeloptocht, maar ik kon geen beter beeld krijgen.
In mijn desa ging men om 06.00 uur naar de moskee. Vandaag geldt als een vrije en familie dag.

een betere video lukte niet, vanwege de duisternis


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Uit het leven – deel 7 (9 july 2022)

Davids nieuwe woning in Desa Paleran, gebouwd op de plaats van de oude woning

Het jaar 2012

David kreeg telefonisch bericht, dat de woning klaar was en betrokken kon worden.
Aanleiding voor mij, om met David weer naar de desa af te reizen; er moesten aankopen gedaan worden, zodat David en ik ook konden wonen en slapen in de nieuwe woning.

In de desa aangekomen, was ik aangenaam verrast door de nieuwe woning. Alles zag er goed uit.
De komende dagen deden wij boodschappen; voor mijn kamer kochten we een bed, een tafel voor de laptop, een kast en een stoel. Verder kochten we een AC voor mijn kamer, en informeerden we naar internet in huis bij Telkom.
Ook voor David kochten we een bed voor zijn kamer.
Andere spullen zouden we later kopen.

Een AC was vlug gekocht (incl. aansluitingskosten) in Tanggul en Telkom zou langs komen voor een internet-aansluiting. Er waren indertijd nog maar een paar internet-aansluitingen in mijn desa; voor mijn aansluiting moest een kabel van 700 meter worden gelegd.

Toen alles gekocht en geregeld was, keerden we weer terug naar Ubud. David had inmiddels al een datum voor de verhuizing gepland; een kennis van hem zou komen met een grote truck, om al mijn spullen te verhuizen. Ook een paar vrienden zouden meekomen om te helpen.
De komende dagen bereidden we ons voor op de verhuizing: dozen kopen en kijken wat wel en niet mee moet naar de desa.

Het oude huis van David

Het afscheid van Bali naderde. Afscheid van Bali en een nieuw begin op Java.
Tijd voor een terugblik op mijn tijd op Bali.
Ik heb op Bali ruim 4 jaar gewoond. Ik had er geen eigen woning, maar huurde telkens voor een jaar een woning.
Ik heb goede en plezierige jaren op Bali gehad. Ik had een kleine nederlandse kennissenkring, waar ik regelmatig contact mee had.
Ik woonde alleen op Bali; ik was niet (zoals later wel op Java) opgenomen in een gezinsverband. Met balinesen had ik ook contacten; bij veel balinesen echter bleek het contact uiteindelijk om geld te gaan. Daarom was ik steeds enigszins terughoudend wat betreft contact met balinesen.
Ik had op Bali nog geen bloggen (“Oostjavainfo” en “Sultans en raja’s in Indonesie”) waar ik aan kon werken.
Er is op Bali een enorme keuze aan warungen en restaurants, gericht op buitenlanders (toeristen). Het is er goed eten.
Vele supermarkten (in Ubud “Delta” en “Bintang”) zijn grotendeels gericht op buitenlanders. In de loop van de jaren zijn er heel veel op buitenlanders gerichte supermarkten bijgekomen; voor indonesiers aan de dure kant.
De medische zorg voor buitenlanders was redelijk. Tegenwoordig (2020) wil men “medisch toerisme” naar Bali aanmoedigen; er zijn al een aantal nieuwe ziekenhuizen gebouwd.
Wat betreft ziektekosten: ik had een zogenaamde buitenland-verzekering bij de ONVZ, een dure verzekering, die mij 350 euro per maand kostte; elk jaar zou de premie fors stijgen, op mijn 80-ste zou de premie 900  euro per maand zijn.
Eenmaal wonend op Java had ik het grote geluk om vanaf het jaar 2014 verzekerd te kunnen worden bij de indonesische ziektekostenverzekering BPJS, voor ongeveer 10 euro per maand.
Sinds mijn studententijd drink ik overdag geen alcohol; wel heb ik voor het slapen gaan een slaapmutsje nodig. Alcohol is op Bali makkelijk te verkrijgen.

De verhuizing naar Java zou voor veel veranderingen zorgen. Hoe zit het met de restaurants, supermarkten, medische zorg en alcohol ? Ik had hier mijn zorgen over, maar het bleek allemaal erg mee te vallen.
Verreweg de grootste verandering zou zijn, dat ik op Bali alleen woonde en dat ik op Java in een gezinsverband zou gaan wonen temidden van alleen maar javanen. Buitenlanders in mijn regio zijn er niet.
Er zijn geen supermarkten, op buitenlanders gericht. Paar jaar later is Lippo Plaza gekomen in Jember-stad met onderin een Hyper-maret (supermarkt), die erg groot is en goed voorzien; ik kom daar regelmatig.
Op de pasar van de desa zijn groenten, fruit, kip, rijst, vele soorten kruiden te koop. In de toko’s veelal kruideniers-artikelen en allerlei benodigdheden voor de persoonlijke hygiene / verzorging.
Wat betreft restaurants: In de stad Jember heb je een KFC en een MacDonalds.
Alcohol is, zoals eerder vermeld, op Java erg moeilijk te verkrijgen. Het is echter wel online te bestellen via Tokopedia, Blibli en andere online-winkels. Dus mijn slaapmutsje zou ik behouden op Java.
Vergeleken met Ubud zou mijn bestaan een stuk eenvoudiger worden; daarvoor in de plaats zou het leven in gezinsverband komen. Tot nog toe heb ik nergens spijt van.

Dus: van een hindoeistisch Bali, waar duizenden expats wonen en waar miljoenen toeristen komen, naar een islamitisch oost Java, waar toerisme slechts een minimale rol vervult, en waar slechts zeer weinig blanken wonen.

Op de dag van de verhuizing, kwam ’s ochtends vroeg een kennis van David met een grote truck, waarin al mijn spullen werden geladen. Er waren ook een paar vrienden van David aanwezig om te helpen met pakken.
Het inladen van alles in de truck duurde een paar uur.
Rond het middaguur konden we vertrekken. De truck had zijn eigen route naar de desa. David en ik gingen met de auto.
Hoewel ik 5 jaar in Nyuh Kuning heb gewoond, was er bij mijn afscheid geen enkele balinees te bekennen. De balinesen stelden het contact, dat ik met javanen in Ubud had, in het geheel niet op prijs. Ik heb dus van niemand afscheid kunnen nemen; ik wilde dit eigenlijk ook niet, gelet op hun houding jegens mij in verband met mijn omgang met de javanen.

David en ik overnachtten een paar dagen in Jember-stad, totdat de woning ingericht was, de AC geinstalleerd en er internet was. Na enkele dagen besloten we definitief naar de desa te gaan en daar te gaan wonen.

De verhuizing


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Mijn desa in ontwikkeling (3 july 2022)

Voordat ik verder ga met aflevering 7 van “Uit het leven”, eerst een update van de ontwikkelingen in mijn desa.

1) Achter de Balai Desa (gemeentehuis) is men begonnen met de aanleg van een openbaar zwembad (naar ik heb begrepen). In de wijde omtrek van mijn desa is geen openbaar zwembad; dit zwembad moet een toeristische trekpleister worden voor de lokalen.

2) Op ongeveer 1 kilometer van mijn huis is een Coffee & Resto geopend (Cafe “Ningnong”). Je kunt daar terecht voor allerlei (niet-alcoholische) dranken en ook maaltijden worden er geserveerd.
Het is een gelegenheid, die op Bali zeker niet zou misstaan. Heel bijzonder, dat dit in mijn desa is geopend en zo dicht bij mijn huis.

3) De wegen naar mijn desa (maar ook in mijn desa) waren bijzonder slecht. Men is bezig om de wegen van omliggende desa’s naar mijn desa te asfalteren; maar ook het centrum van mijn desa wordt geasfalteerd. Vorig jaar heeft het district (kabupaten) Jember een nieuwe bestuurder (bupati) gekregen en het zou aan hem te danken zijn, dat in het district Jember nu vele wegen worden geasfalteerd.

4) In het centrum van mijn desa is een groot winkelcomplex net afgebouwd. Nog niet is duidelijk, wat hier de bedoeling van is, maar dat komt later. Voor desa-begrippen een groot winkel-centrum.

Centrum van mijn desa krijgt nieuw asfalt

————————–
Coffee & Resto Ningnong

————————–
Hier komt een openbaar zwembad

————————–
Nieuw, groot winkelcomplex in centrum van mijn desa


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Weer laptop beschikbaar (2 july 2022)

Mijn laptop is nog steeds in het service-centrum in Surabaya. Ik kreeg telefonisch te horen, dat niet in te schatten valt, wanneer de reparatie klaar is; het kan 2 – 5 maanden duren. Het is druk bij het service-centrum.

Ik heb echter absoluut geen zin, om een paar maanden zonder laptop door het leven te gaan; vandaar dat ik vandaag een nieuwe, eenvoudige laptop heb gekocht. Ik kan nu in elk geval weer berichten op mijn blog plaatsen.

Twee weken zonder laptop was zeer vervelend. Vroeger kon je nog wel uitwijken naar een internetcafe; zelfs in mijn desa was er eentje: paar computers op gammele, bamboe tafeltjes en maar wachten tot er weer even verbinding was. Tegenwoordig zijn er geen internet-cafe’s meer, iedereen heeft een mobieltje met internet.

Ik ga mij nu richten op aflevering 7 van “Uit het leven”.

Internet-cafe uit vervlogen tijden; in Ubud heb ik er vroeger uren doorgebracht


 

 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Even geen berichten – laptop in reparatie (24 juni 2022)

Het beeldscherm van mijn laptop doet het niet. De laptop is door de winkel gestuurd naar het Service Centre in Surabaya. Gelukkig is er nog garantie op de laptop.

Ik verwacht de laptop weer terug 2/3 july. Tot die tijd dus geen berichten.


 

Categorieën: Diversen | Een reactie plaatsen

Uit het leven – deel 6 (18 juni 2022)

Ik heb een paar jaar met zo’n Suzuki Jimny Katana gereden; goed voor mij alleen en voor korte afstanden

Deel 1, Uit het leven: klik hier
Deel 2, Uit het leven: klik hier
Deel 3, Uit het leven: klik hier
Deel 4, Uit het leven, klik hier
Deel 5, Uit het leven, klik hier

Inmiddels is David bij mij ingetrokken. Meer dan een tas was er niet om te verhuizen. We hebben een bed, matras, lamp en een kastje gekocht voor zijn kamer. Ook kochten we een mobiele telefoon. Verder moest hij maar aangeven, wat hij nog nodig had.

Na een week was David ingeburgerd in mijn huis, en wist hij mijn huishouden te doen. Ik vond het uitermate plezierig, dat ik niet meer alles alleen hoefde te doen. David maakte geheel waar, dat hij voor de tuin zou zorgen en het huishouden zou doen. Financieel kwam hij geheel te mijnen laste.

Wat te doen nu met de ouderlijke woning van David in de desa ? Ik had hier bepaalde ideeen over, die ik met David wilde bespreken.
Echter, David was mij voor; hij wilde met mij praten over de ouderlijke woning.
David zei mij, dat hij heel graag wilde, dat ik met hem naar zijn desa zou verhuizen, als de woning eenmaal klaar was. Hij kon dan gewoon voor mij als zijn vader blijven zorgen, eventueel met zijn oudere zus. Later zou hij gaan trouwen, en dan was zijn vrouw er dus ook nog.
Ik was nogal beduusd door het voorstel van David. Ik had tot nog toe absoluut niet met de gedachte gespeeld, om te verhuizen naar Java. Waar de hele wereld naar Bali wil, zou ik van Bali vertrekken ?
Ik was nog goed gezond met mijn 65 jaren, maar onherroepelijk komt de tijd, dat ouderdom gaat opspelen. Het is dan uiterst plezierig om in gezinsverband te wonen. Althans, in Indonesie. Als de ouders in Indonesie oud worden en het alleen niet meer trekken, dan neemt een van de kinderen of kleinkinderen de ouders in huis. Ik zie dat overal in de desa gebeuren; volstrekt normale gang van zaken hier. Ik miste op Bali geen partner, maar wel een gezinsverband, ook om op terug te vallen indien nodig.
Dit alles ging door mijn hoofd, en ik zei tegen David, dat ik er een paar dagen over wilde nadenken. Ik vond het nogal een stap, om het van alle gemakken voorziene Bali te verlaten en te verhuizen naar een zeer eenvoudige desa op Java, ver van de toeristische wereld.

Na enkele dagen stond mijn besluit vast; ik wilde naar de desa verhuizen; het leek mij een enorm avontuur om ver van de toeristische wereld te wonen en te leven temidden van javanen.
Ik was nu al 2x in de desa geweest en had er een zeer plezierige indruk van. Er hing een totaal andere sfeer dan op Bali.
Wel moest ik op een rij zien te krijgen, wat voor consequenties een verhuizing voor mij zou hebben; hoe is het met de medische zorg gesteld in de desa / stad Jember, waar kan ik (westerse) boodschappen doen, zijn er computer-specialisten voor als er wat is met de laptop, is AC in mijn kamer mogelijk in de desa. En ik wilde perse een eigen kamer hebben in de nieuwe woning van David.
In de desa en zeer wijde omgeving wonen geen buitenlanders. In de stad Jember is het aantal buitenlanders zeer gering. Ik zal dus te doen hebben met “alleen maar” javanen; hoe anders dan op Bali.

De overgang van Bali naar Java zou veel groter zijn dan ik kon vermoeden. Maar het was een overgang, die mij veel goeds zou brengen; een overgang, waar ik geen seconde spijt van hem gehad. Ik kom later terug op deze overgang.

Nu ik een besluit had genomen, overlegde ik met David over hoe nu verder. Ik wilde mee verhuizen naar de desa; maar eerst moest de ouderlijke woning van David opnieuw gebouwd worden, met een kamer voor mij alleen.
Verder wilde ik ter gelegenheid van het nieuwe begin van mijn leven moslim worden, zo liet ik David weten.

Uiteraard was David erg ingenomen met mijn besluit.
Mijn programma voor de komende weken: moslim worden, een nieuwe auto kopen en naar de desa gaan om de bouw van de nieuwe woning te bespreken.

Op een doordeweekse dag ben ik in een moskee in Denpasar moslim geworden. Je wordt moslim door in aanwezigheid van een paar getuigen (bv. vrienden) de Shahada (geloofsbelijdenis) uit te spreken: “Ik getuig dat er geen godheid is dan alleen Allah en ik getuig dat Mohammed de gezant van Allah is”. Een zeer eenvoudig gebeuren. De Islam is sowieso eenvoudig; geen enorme ceremonies, geen speciale kleding voor de geestelijken, geen beeldhouwerken in de moskee etc. In de moskee gaat het om jou en Allah. Na afloop had ik het gevoel een juiste beslissing te hebben genomen.

Het werd tijd, om een een nieuwe auto te kopen, met de Jimny van Ubud naar de desa rijden, is niet te doen. Ik kocht een Suzuki Ertiga. Prachtige wagen en zeer comfortabel. David had geen rijbewijs en ik wilde, dat hij rijles nam en zo gebeurde het ook. Sinds die tijd was David de chauffeur en niet ik. David ontpopte zich als een zeer goede chauffeur. Als je als blanke zelf een auto bestuurt, en je krijgt een aanrijding, dan heb je in Indonesie een groot probleem, ook al is de aanrijding helemaal niet aan jou te wijten. Ook daarom was ik blij, dat David de auto bestuurde.

Moslim geworden en met een nieuwe auto reden David en ik weer naar de desa.
We sliepen weer in “ons” hotel in Jember-stad.
David heeft tukangen gezocht en met hen afspraken gemaakt over de bouw van de nieuwe woning. Er zou een kamer voor mij alleen komen aan de straatkant (en dat is inderdaad gebeurd). Toen de afspraken waren gemaakt, keerden we terug naar Ubud.

De huisjes van mijn aanstaande buren in de desa

Weer terug in Ubud, keerde de rust terug in mijn leven en dat van David. Belangrijke beslissingen waren genomen: er wordt een huis voor David gebouwd, ik ben moslim geworden, David heeft zijn intrek genomen bij mij en een verhuizing naar Java is op komst.

De komende maanden, tot het nieuwe huis klaar zou zijn, verliepen harmonieus. David zat goed in zijn vel en was mij tot grote steun. Financiele zorgen had David niet meer, ik betaalde alles wat nodig was voor hem en ook zijn zakgeld. Ik heb een goed pensioen, maar ik ben zeker niet rijk. In de ogen van David ben ik zeer rijk, en hoewel ik alles voor hem betaal, heeft hij nog niet 1 seconde naast zijn schoenen gelopen. Ik had nu daadwerkelijk het gevoel, dat ik er een zoon bij had.

Wel merkte ik steeds meer bij David, dat hij een ouder in zijn leven erg heeft gemist en dat hij in mij een “nieuwe” vader zag. Zijn moeder is op zijn 6e levensjaar overleden en zijn vader is er toen vandoor gegaan met een andere vrouw. David is dus opgegroeid zonder ouders. Wel, ik voel mij vereerd, als ik voor iemand als David vader kan zijn.

David was inmiddels al een paar keer alleen in de desa geweest om de voortgang van de bouw te bespreken met de tukangen.

Nu we een nieuwe, goede auto hadden, wilde ik de reis naar de desa niet meer in 1 dag afleggen, zoals eerder gezegd, ik kwam er steeds uitgeput aan na een reis van 12-14 uur.; in het vervolg overnachtten we in een van de mooie hotels in Banyuwangi, dus een reis in 2 etappes. Uitermate plezierig en relaxed reizen op deze manier.
Banyuwangi is trouwens de laatste jaren sterk in ontwikkeling; men wil er een nieuwe toegangspoort tot Bali van maken. Er zijn een aantal goede hotels, en de luchthaven wil men internationaal maken; verder is Banyuwangi bereikbaar per trein vanuit heel Java.

Toen de woning bijna klaar was, ben ik weer naar de desa gereden met David, en wel in de nieuwe auto, met een overnachting in Banyuwangi. Het was een erg mooie en rustige reis op deze manier.
De woning was inderdaad bijna klaar; mijn kamer was voor mij groot genoeg en al klaar.
een week of 2 en de woning kon betrokken worden.
Ik heb de dagen in de desa ook gebruikt om nader kennis te maken met de buren; dat zijn 2 zonen en een dochter van de oude oma, die in het huisje naast Davids nieuwe woning woont. Allen ruim in de 50 jaar. Een andere dochter woont op Kalimantan en de derde dochter (Davids moeder) is dus overleden.

Volgende keer: verhuizing naar Java en afscheid van Bali voorbereiden.

Mijn nieuwe auto, een Suzuki Ertiga, zeer comfortabel


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Uit het leven – deel 5 (11 juni 2022)

David in de bus naar Jember

Deel 1, Uit het leven: klik hier
Deel 2, Uit het leven: klik hier
Deel 3, Uit het leven: klik hier
Deel 4, Uit het leven: klik hier

Deel 4 besloot ik met de opmerking, dat ik David uit zou nodigen om een reis naar zijn desa Paleran voor te bereiden.

Ik liet David met een taxi ophalen.
Na hem thuis eerst van een bungkus (pakje eten) te hebben voorzien, zei ik hem, dat ik met hem naar zijn desa wilde gaan om te kijken, wat met de woning gedaan kon worden. Hij vond dit een goed idee, maar voorzag allerlei problemen wat betreft de reis naar de desa en ons verblijf daar.
Gelukkig heb ik veel reiservaring, dus ik zag helemaal geen problemen.
We zouden met de bus naar Jember-stad gaan, en daar zouden we overnachten in een hotel van Booking.com. In de regio van desa Paleran zijn geen hotels, alleen basic overnachtingsmogelijkheden. We zouden ongeveer een week op Java blijven; mocht, indien nodig, ook langer. Met een taxi zouden we elke dag ’s ochtends naar de desa kunnen rijden, en aan het einde van de middag / avond weer terug naar ons hotel in Jember-stad. Desa Paleran is ongeveer een uur rijden van Jember-stad.
Voordat we vertrokken, wilde ik, dat David nieuwe batik-overhemden of mooie T-shirts kocht. Hij zag er erg armoedig uit.
Zo waren mijn ideeen omtrent de reis naar de desa.

Op een maandagochtend vertrokken we naar de desa. Een taxi bracht ons ’s ochtends om 6 uur naar de bus-terminal bij Denpasar. En rond 7 uur vertrokken we naar Jember. Overdag reden alleen eenvoudige bussen, die van ons had gelukkig AC. De betere bussen rijden heel vaak ’s nachts; indonesiers reizen graag in de nacht, omdat het dan koeler is.
Na een reis van 12 uur (de afstand is plm 275 km) kwamen we eind van de middag aan in Jember-stad, bij de Terminal; een taxi bracht ons naar hotel Sulawesi.
David had nog nooit in een hotel geslapen (waarvandaan het geld daarvoor ?) en was duidelijk erg malu (verlegen) in het hotel.

De volgende dag gingen we na het ontbijt per taxi naar desa Paleran, bijna een uur rijden van ons hotel in Jember-stad. We zijn een week gebleven op Java. Elke ochtend per taxi naar de desa, en elke avond met de taxi weer naar het hotel in Jember-stad.

Desa Paleran ligt in een enorm groot agrarisch gebied. Het is er heet. Buitenlanders komen er niet. Ik was dan ook een bezienswaardigheid. Kleine kinderen liepen huilend weg, wanneer ze mij zagen.
Ik ben door de buurtbewoners buitengewoon vriendelijk ontvangen. Ik moest bij alle buren langs, praatje maken, wat drinken en een snackje eten. Ook bij de plaatselijke imam ben ik langs geweest.

Het doel van mijn reis naar de desa was het bekijken van de ouderlijke woning van David. Uitgebreid heb ik deze woning bekeken; deze was geheel vervallen en niet meer te renoveren. Bouw-tukangen zeiden, dat de woning moest worden afgebroken en opnieuw worden opgebouwd. Het bouwen van een nieuwe woning op de fundamenten zou al gauw 120 miljoen rupiah kosten, een fors bedrag. David wilde 10 miljoen rupiah lenen van mij, maar met zo een bedrag begin je niets. Ik wist nu, waar ik aan toe was.
Omdat de ouderlijke woning onbewoonbaar was, heeft men zijn intrek genomen in een eveneens bouwvallig onderkomen tegenover de ouderlijke woning (zie foto hieronder). Vrijwel geen daglicht kon binnenkomen, en overal stonden emmers en pannen vanwege daklekkages.

Ik prijs mij gelukkig, dat ik bahasa Indonesia spreek, er is niemand in de desa, die engels spreekt. Eind van de middag liet ik vis ophalen, om die begin van de avond te roosteren voor de buurt. Ik wandelde met David door de desa, en door de sawah’s.

David in wit T-shirt met achter hem zijn oudere zus tijdens het roosteren van de vis

Na een week gingen we weer terug naar Ubud. Ik wist, wat ik wilde weten. Wederom een zeer lange en vermoeiende reis.
De week in de desa is niet in mijn koude kleren gaan zitten. Ik nam mij voor een paar dagen uit te rusten.

Hoe is het David vergaan?
Allereerst stapte hij met mij een voor hem geheel onbekende wereld binnen: overnachten in hotels, eten in restaurants, taxi’s gebruiken, in goede winkels boodschappen doen, etc. Hij was vaak in hoge mate malu (verlegen).
Vervolgens merkte ik op, dat hij vaak mijn nabijheid zocht, zoals naast mij zitten.
De gesprekken, die ik met hem had, kregen wat hem betreft steeds meer het karakter van vader-zoon gesprekken. Maar ik ervoer David ook steeds meer als zoon; ik heb al 2 zonen, dus ik weet hoe een vader-zoon verhouding voelt.

Ik had ondertussen al met David besproken, dat hij niet meer in Ubud in de bouw zou gaan werken. Hij ging al niet vaak meer naar zijn werk (de bouw), maar was graag bij mij.
Ik had liever, dat hij mij met de tuin en het huishouden wat bijstond; ik was de jongste immers niet meer. Dat hij niet zo’n “oudere blanke man” zocht (U begrijpt wel, wat ik bedoel), maakte het voor mij makkelijk om hem in mijn huis op te nemen.
Ik had een grote extra kamer in mijn huis, daar kon hij zijn thuis van maken. Ik zou hem wekelijks zakgeld geven. David stemde hier helemaal mee in.
David sprak mij inmiddels niet meer aan met “mister” of “pa”, maar duidelijk als “pappa”. De komende tijd moet uitwijzen, of David en ik als vader en zoon verder kunnen leven.

Bali en Java zijn welhaast 2 verschillende landen. Wat mij het meest opviel was het verschil in huizenbouw, en de invloed van het toerisme.
Individuele huizen voor een gezin zijn de norm op Java. Elk huis heeft aan de voorkant een terras, waar men’s avonds zit. De huizen zijn niet ommuurd; als er al een muurtje is, dan kun je er vrijwel altijd overheen kijken; vaak zijn de muurtjes ook open.
Bali kent traditioneel geen individuele huizen, maar “family compounds”. Daar wonen meerdere generaties bijeen, in vastgestelde delen van de compound. De compound is omringd door een hoge muur, waar je niet overheen kunt kijken. ’S avonds op je terras zitten en naar de voorbijgaande mensen kijken, is er niet bij.
Verder viel op Java op de totale afwezigheid van toerisme; geen luxe winkeltjes, geen op toeristen gerichte warungen, geen voortdurende geroep van mannen langs de kant van de weg “taxi, taxi, you want transport”? Op Bali is vrijwel overal iets te merken van het toerisme.
In desa Paleran en regio zijn geen blanken; en niemand spreekt er engels. Ik heb de javanen ervaren als authentiek en zeer vriendelijk. Geen ‘gemaakt gedrag” in verband met toeristen.
Ik kom later nog terug op het verschil tussen Bali en Java, wat betreft het wonen.

Tegenover de vervallen ouderlijke woning was deze woning; ingang: deur rechts, bij de brommer. Geen ramen en veel daklekkages.

——————-
Hieronder: vervallen huis van David



 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Een reactie plaatsen

Bezoeken Borobudur wordt erg duur (10 juni 2022)

Bron: www.indonesienu.nl

Het beklimmen van de Borobudur gaat voor buitenlandse toeristen 100 USD en voor lokale toeristen mogelijk 750 duizend rupiah kosten (omgerekend bijna 48 euro), heeft minister Luhut Binsar Pandjaitan bekendgemaakt. De entreeprijs blijft daarentegen wel gelijk, namelijk 25 USD voor buitenlandse toeristen en 50 duizend rupiah (ongeveer 3 euro) voor lokale toeristen.

Naast het vaststellen van een aparte prijs voor het beklimmen van de tempel, zijn er ook plannen voor het vaststellen van een limiet aan het aantal bezoekers. Gedacht wordt aan een maximaal 1200 bezoekers per dag.
Bezoekers dienen gebruik te maken van een gids. Het plan is om lokale bewoners in te zetten voor het rondleiden van toeristen. Volgens minister Pandjaitan draagt het inzetten van lokale bewoners bij aan het creëren van werkgelegenheid.

De afgelopen jaren werd menigmaal melding gemaakt van onverantwoord gedrag door bezoekers, met name op de achtste, negende en tiende etage van de tempel, zoals het zitten op of beklimmen van de stoepa’s, het rond laten slingeren van afval, en het plakken van kauwgom op stenen oppervlakken. Dit alles heeft nadelige gevolgen voor het tempelcomplex.

Ook het zand onder het schoeisel van bezoekers kan schade aanrichten aan het tempelcomplex. Er liggen plannen op tafel om speciale sandalen in het leven te roepen die bezoekers aan moeten doen om de tempel te mogen betreden. De productie van de sandalen komt te liggen in handen van de lokale bevolking woonachtig in de omgeving van de Borobudur wat het het micro-, klein-, en middenbedrijf ten goede zal komen.


 

Categorieën: Landelijk en politiek | 2 reacties

Het weer – nog steeds regenseizoen (8 juni 2022)

Zo zien de luchten er in de middag vaak uit, en dat in het droge seizoen !

Mijn laatste bericht omtrent het weer was van 27 mei jl. Ik berichtte toen, dat het regenseizoen niet weg wilde. Intussen is er niets veranderd. Er is geen droog seizoen tot nog toe. De langste droge periode was 3 dagen, en toen was het weer raak met forse regen en onweer. De afgelopen dagen regent het bijna elke dag. Opmerkelijk vind ik, dat er bij regen ook bijna steeds onweer is.
Het droge seizoen, zoals ik dat ook heb meegemaakt, duurde 4-5 maanden, en de luchten waren bijna elke dag blauw. Slechts een enkele keer een regenbui. Het vevelende van een lang droog seizoen was, dat alles erg stoffig wordt. Ook de natuur kreeg een grijze glans van het stof. Dat is er dit jaar tot nog toe niet van gekomen.
Boeren, die mais, kedelai of tabak hebben geplant, kunnen een slechte oogst tegemoet zien, zo hoor ik van de mensen hier.

De temperatuur rond het middaguur kan 31-32 C bedragen. De avonden en ochtenden zijn aangenaam fris.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.