Berichten getagd met: desa

Regenseizoen begonnen (19 oktober 2020)

Tanah Abang – Jakarta

Inmiddels is het regenseizoen aangebroken. Dit is bevestigd door het BMKG (het indonesische KNMI) en het is te merken.
De afgelopen dagen veel bewolking en regen. Nog geen tropische buien, maar wel gewone (soms langdurige) regenbuien. De zware tropische buien komen gewoonlijk in de maanden november, december en januari.
Ook mijn weer-apps geven aan, dat er veel bewolking en regen op komst is.

Het BMKG heeft bekend gemaakt, dat het weer in Indonesie tot februari 2021 in het teken staat van ”El Nina” (inderdaad El Nina en niet El Nino). Dagelijks geeft het BMKG waarschuwingen af voor felle regenbuien, harde wind of hoge golven in verschillende delen van Indonesie.

Hoe anders was de situatie een jaar geleden. Toen was er een ware hittegolf rond deze tijd met veel droogte, en helemaal geen regenseizoen; dat begon pas in januari van dit jaar.

In Jakarta en vooral op west Java zijn er weer de nodige ”banjirs”.
Mijn buurt in de desa is erg veilig; er zijn geen rivieren in de buurt, die kunnen overstromen en geen heuvels, dus geen aardverschuivingen.
Er zijn wel delen van de desa, die tijdelijk onder water komen.
Tijdens en na de regen is het aangenaam koel, koud volgens de desa-bewoners.

——————————————————————————————————————–

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: Hoe staat het ervoor met het leven in de desa ? (6 september 2020)

Verlichte vliegers bij mijn desa

Het leven in de desa gaat gewoon zijn gang ondanks corona. Behalve het feit, dat velen een mondmasker hebben, is er van corona niets te merken.
De pasar is gewoon open elke dag, de boeren zijn aan het werk op het land, de warungen en de kleine bedrijfjes zijn ook gewoon open.

Maar hiermee is ook alles gezegd. Wat het leven leuk maakt, na het werk, is vervallen: geen grootse wandeltochten, geen optredens van lokale artiesten, geen Karnaval, lokale toeristische trekpleisters zijn gesloten, geen activiteiten na 17 augustus (Bevrijdingsdag).
Aan de sfeer in de desa is het echter niet te merken.
Er wordt de laatste 2 weken volop gevliegerd om toch iets leuks te doen. Begin van de avond, als het al donker is, worden vliegers met verlichting opgelaten; tientallen vliegers met lampjes in de lucht, een mooi gezicht. Ook worden in verschillende desa’s wedstrijden voor vliegers gehouden.

Zelf ben ik meestentijds in en bij huis. Ik doe wel mijn boodschappen op de pasar of bij de Indomaret; ik maak tochtjes op de brommer door de omgeving, maar op een of andere manier is het leven saai; het leven is anders dan voor corona.
Twee keer per maand ga ik naar Transmart in Jember-stad. De grote supermarkt van Lippo Plaza is 3 maanden gesloten wegens verbouwing. Transmart is een modern winkelcentrum (2 jaar geleden geopend) eveneens met een supermarkt, die het echter niet haalt bij die van Lippo Plaza.
In juni ben ik enige dagen in een hotel in Jember-stad geweest, ik heb daarvan hier verslag gedaan. Het hotel was prima, maar de sfeer was vrijwel doods; restaurant en lobby dicht, geen ontbijtbuffet, bijna geen gasten. Het is niet voor herhaling vatbaar.

Mijn nederlandse kennis uit Balung (8 km van mijn desa) is eind april naar Nederland gegaan om zijn Kitas-visum te regelen. Dat visum is nu klaar, alleen kan hij niet terug naar Indonesie; en waarschijnliijk gaat het dit jaar ook niet lukken, triest voor hem.

Eind oktober wil ik een weekje naar Bali, Ubud om daar een paar kennissen te ontmoeten. Het is mogelijk voor mensen in Indonesie om naar Bali te reizen; wel moet er een aktuele “rapid-test” zijn en moeten er online formulieren worden ingevuld. Voor buitenlanders is Bali in elk geval tot het einde van het jaar gesloten.
Van desa-bewoners, die recentelijk op Bali geweest zijn, hoor ik alleen maar ellende omtrent Bali. Stille straten, heel veel warungen, winkels en hotels zijn gesloten en duizenden mensen zonder werk.
Heel anders dan in mijn regio, waar, zoals gezegd, weinig te merken is van corona.

Verlichte vliegers bij mijn desa


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het gaat goed met de desa ! (29 augustus 2020)

Corona is nu ongeveer een half jaar bezig in Indonesie. Er is geen trend te bepeuren, dat corona aan het afnemen is op Java; integendeel, op Java en in Jakarta stijgt het aantal nieuwe gevallen.

In mijn distrikt en de aanliggende distrikten is landbouw de grootste bron van inkomen voor de desa-bewoners. Inkomsten vanuit toerisme zijn minimaal, al helemaal minimaal van buitenlandse toeristen.
In mijn desa is weinig te merken van corona; soms hoor ik wat gemopper, dat inkomsten iets aan het afnemen zijn, maar het lijkt niet rampzalig. Het is nu weer oogsttijd van de rijst, dus weer inkomsten voor de desa-bewoners.

Het vreemde feit doet zich voor, dat mijn desa, ondanks corona, zich nog steeds sterk aan het ontwikkelen is. Op veel plekken worden huizen ge/verbouwd. Maar het centrum van mijn desa is onherkenbaar vergeleken met 10 jaar geleden.
Een week geleden is een heus koffie-cafe geopend in het centrum, waar echt lekkere koffie in vele smaken te krijgen is. De lokatie is in het centrum en het cafe is in de ochtend al geopend. Ik zal zonder twijfel een stamgast worden hier.
Ook is geopend een soort eet-cafe, waar onder meer fruit-salades kunnen worden gegeten en bakso en mie ayam.
Een tijd geleden heb ik al bericht, dat er een kleine pasar malam in het centrum is komen. Daar zijn burgers te verkrijgen, en kebab, patat, pisang goreng in meerdere smaken en meer.
Enige tijd geleden is geopend een toko voor donuts in vele smaken.
Twee weken geleden is geopend een grote toko voor een keur aan huishoudelijke artikelen (een soort Blokker). In deze toko bevindt zich ook een zg DIPO; bij een DIPO kan men zeer goedkoop drinkwater kopen; ook kunnen de 20-liter galonnen zeer voordelig bijgevuld worden.
Verder zijn er 2 kleine draaimolens voor de kleintjes bijgekomen.

Het is nu leuk, om na het avondgebed van 18.00 uur door het centrum te wandelen, vooral omdat je ergens kunt gaan zitten voor een kop (heel goede) koffie.

Er zijn grootse plannen om achter de “Balai Desa” (het stadhuis) een lokaal attractiepark te maken, met onder meer een zwembad; dit attraktiepark zou regionale betekenis moeten krijgen.

De huidige burgemeester (genoemd “Pa Tinggi”) is nu met zijn tweede termijn van 5 jaar bezig en het moet gezegd worden, dat het onder zijn bewind met de desa erg goed gaat.

De grote nieuwe toko (“Blokker”) voor huishoudelijke artikelen en de DIPO.

————————
De (nog kleine) Pasar Malam in het centrum

————————
Het eet-cafe voor onder meer div. fruitsalades, bakso en mie ayam

————————

Het koffie-cafe

————————

Soorten koffie verkrijgbaar in het koffie-cafe

————————

Centrum van de desa

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Drinkwater en waterleidingen (22 aug. 2020)

Een “gallon” (drinkwater) met kraantjes voor koud en heet water

In mijn desa (en bijna overal in Indonesie, behalve in de grote steden) is geen Waterbedrijf, dat water levert. Er zijn geen waterleidingen. Er zijn ook geen gasleidingen onder de grond, evenmin als riolering.

De desa-bewoners kunnen op een aantal manieren aan water komen:
* Flessen drinkwater tot 1,5 liter zijn overal  te koop. Op meerdere plekken zijn “galonnen” drinkwater te koop (20 liter).
* Men betrekt water uit een put achter het huis voor de keuken en de badkamer; om te drinken, moet dit eerst gekookt worden. Met een emmer aan een lang touw wordt het water naar boven gehezen. Heel veel huizen hebben een water-put. Deze manier betekent wel, dat er een paar keer per dag met volle emmers moet worden gelopen; dit is vooral in de regentijd vervelend.
* Men maakt een eigen waterleiding: vanuit de waterput achter het huis gaat een buis naar een elektrische pomp (“sanjo”) bij het huis, en vanaf de pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan (voor bv. de keuken en de badkamer). Doet men de kraan open, dan komt de pomp meteen in werking en stroomt water uit de kraan.
* Is er geen waterput achter het huis, dan is de oplossing een buis diep in de grond te boren tot bij het grondwater. Deze buis wordt aangesloten op een elektrische pomp en vanaf deze pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan.

Ik heb bij mij thuis een eigen waterleiding met een pomp, de “sanjo”. Het water komt uit de put achter mijn huis. Het is een zeer bevredigende oplossing voor de keuken en de badkamer. Voor drinkwater gebruik ik een “gallon” (20 liter.

Waterput achter het huis

———————
De leidingen en in het midden de elektrische pomp, de “sanjo”


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eenmans-bedrijf (video) – 9 augustus 2020

Een paar huizen bij mij vandaan is een eenmansbedrijfje, zoals je dat hier vaker ziet.
Bij dat bedrijfje worden “batako” gemaakt, grote stenen voor de bouw van huizen, schuren etc.
Bijna alle huizen worden van steen gemaakt; voor de bouw gebruikt men de rode bakstenen, zoals we die in nederland kennen.
Maar iets goedkoper en sneller voor de bouw zijn de zg. Batako. Ze zijn veel groter dan de rode bakstenen.
Alle huizen hebben een-steens-muren en geen dubbele muren zoals in nederland bij de buitenmuren.
De kozijnen van de ramen en de deuren waren vroeger van hout. Steeds meer worden echter betonnen kozijnen gebruikt; die hebben als voordeel, dat ze niet aangevreten worden door ongedierte. Bij hout van goede kwaliteit zal dat niet gebeuren, maar hout van goede kwaliteit is erg duur.
Voor die betonnen kozijnen zijn ook weer eenmansbedrijfjes.

De eigenaar van het bedrijfje heeft meestal 1 jongeman in dienst, en soms ook nog een hulpje.
De batako’s moeten vantevoren worden besteld; er is slechts een heel kleine voorraad. De batako’s worden een voor een gemaakt en te drogen gelegd.
Een bestelling batako’s wordt bij de plek, waar gebouwd wordt, afgeleverd. Daarvoor heeft de eigenaar van het bedrijfje kleine truck.

Bij dit soort eenmansbedrijfjes is er geen bemoeienis van de overheid. Geen vergunningen, geen boekhouding, geen belastingen etc.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mijn desa bij avond (28 juli 2020)

Centrum van mijn desa aan het begin van de avond.

10 Jaar geleden waren er maar enkele toko’s in deze straat en de verlichting was spaarzaam. Nu begint het op een echte winkelstraat te lijken. Er zijn onder meer toko’s voor kleding, voor mobieltjes en toebehoren, voor materiaal voor doe-het-zelvers, en er is een “toko mas”, dwz een winkel voor gouden sieraden. Vaak spaart men geld niet op de bank, maar koopt men gouden sieraden, die men in tijden van nood weer kan verkopen.
Verder zijn er de nodige warungen voor bakso, nasi goreng, mie ayam en meer. De meeste van deze warungen gaan pas aan het einde van de middag open. Bakso en mie ayam zijn de hele dag verkrijgbaar; het is eenvoudig eten. Pas na het avondgebed (maghrib) wordt uitgebreider gegeten.

Bij de vier-sprong in het centrum is nu een mini Pasar Malam verschenen, waar onder meer nasi goreng en gado gado gegeten kan worden.

Kortom, de desa is in ontwikkeling.

De mini Pasar Malam in het centrum


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Kinderen (28 april 2020)

Kinderen aan het spelen vlak naast mijn huis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een lock-down voor de desa onmogelijk (13 april 2020)

Een lock-down voor mijn (en andere) desa is onmogelijk.
Allereerst moet men naar de pasar kunnen om de dagelijkse boodschappen te doen. Daar zijn groenten, vlees, fruit en alles wat nodig is voor een eenvoudige desa-maaltijd.
Supermarkten zijn geen alternatief; de Indomarts en de Alfamarts verkopen geen groenten, fruit en vlees. Een aantal supermarkten in Jember-stad verkoopt wel groenten, vlees en fruit, maar dat is vele malen duurder dan op de pasar. En wil men naar Jember-stad, dan komen er nog de reiskosten bij. Men koopt elke dag in voor de maaltijden, hetzij op de pasar en bij een van de vele rijdende groenteboeren, die hun produkten ook betrekken van de pasar.

In de tweede plaats is het op dit moment oogst-tijd van de rijst; dat betekent veel mensen aan het werk en onderweg. Het is ondenkbaar om de rijst te laten wegrotten op de sawah’s vanwege een lock-down. Als men niet kan oogsten, vervalt ook het inkomen van heel veel desa-bewoners, met rampzalige toestanden tot gevolg. En na de oogst gaat de arbeid op de sawah’s gewoon door; de sawah’s moeten klaar gemaakt worden voor de volgende aanplant van rijst.
Het grootste deel van de indonesische bevolking is werkzaam in de landbouw en aanverwante sectoren. De regering van Indonesie is niet in staat om alle burgers een minimale uitkering te geven in geval van een lock-down.

In de derde plaats zijn indonesiers bij uitstek groepsmensen. Alleen zijn is een taboe, alles wordt met elkaar gedaan, zoals in een warung zitten, samen werken op de sawah’s, samen op bezoek, met z’n tienen op een 2-zits bank etc. Wil men een lock-down in de desa, dan zal er heel veel toezicht moeten zijn van vooral politie op de naleving van de lock-down; en dat is een volstrekt on-indonesische aanpak.

Het desa-bestuur treft wel maatregelen om het corona moeilijk te maken: er wordt gedesinfecteerd en de openingstijden van de pasar zijn beperkt. Veel meer is echter niet mogelijk.

De regering van Indonesie probeert zoveel mogelijk het verkeer van mensen te beperken; in Jakarta geldt wel een lock-down,, evenals in andere steden. Er wordt veel gedaan om de jaarlijkse “mudik” (naar de geboorte-desa gaan om daar het Suikerfeest te vieren) te beperken. Zo mogen ambtenaren, mensen van politie en leger niet met mudik gaan.
Ook provincie-besturen kunnen het menselijk verkeer drastisch beperken.

Het desinfecteren van mijn desa; tevens mooie beelden van mijn desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Werkplaats aan huis (2 april 2020)

Een twee-mansbedrijfje, waar betonnen kozijnen worden gemaakt

Wereldwijd beheert corona het dagelijks nieuws. Het leven in mijn desa gaat gewoon door, zij het op een lager pitje dan gewoonlijk. Corona leeft nu ook bij de desa-bewoners. Ik zal zo nu en dan weer een berichtje plaatsen over het leven in mijn desa, hoewel, zoals gezegd, het leven op een laag pitje door gaat. Het meeste nieuws in mijn desa heeft toch te maken met corona.

De meeste mannen in mijn desa zijn actief als boer in de vele sawa’s rond mijn desa. Er zijn echter ook mannen, die elders werken, zoals op Bali, Surabaya en zelfs Kalimantan.
Sommige mannen in mijn desa hebben een werkplaats aan huis; dit kan zijn een reparatie-bedrijf voor motoren of een las-bedrijf.
Veel huizen hebben een toko’tje aan huis; deze toko’s worden gerund door vrouwen.
Op 150 meter van mijn huis is een van de desa-bewoners een paar jaar geleden een bedrijfje begonnen, waar betonnen kozijnen voor ramen en deuren worden gemaakt. Daar is veel vraag naar, omdat houten kozijnen alleen maar duurzaam zijn, als het goed (en dus duur) hout is. Die betonnen kozijnen gaan heel lang mee, en zijn betaalbaar.
Bij dat bedrijfje werken gewoonlijk 2 man, soms drie man, meer niet. Men heeft de beschikking over een klein vrachtwagentje.
Op bestelling wordt zand en cement gebracht om een beton van te maken. Het beton wordt in een soort mal gegoten, en na 2 dagen drogen is het kozijn gereed. Aan de kozijnen worden scharnieren aangebracht om later ramen en deuren eraan te kunnen bevestigen. Met het vrachtwagentje worden de kozijnen naar de plaats van bestemming gebracht.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Desinfecteren van toegangsweg tot mijn desa – video (1 april 2020)

Op de video hierboven is de grens te zien tussen desa Gambirono en mijn desa Paleran. De rode auto rijdt richting desa Paleran. Op de grens is een desinfectie-post ingericht; al het rijdende en lopende verkeer wordt besproeid.
In veel landen is men bezig met massale desinfecties van straten en huizen. Uit persberichten maak ik op, dat sommige deskundigen dit desinfecteren onnodig vinden, anderen zijn van mening, dat het een beetje kan helpen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Pasar van mijn desa wordt gedesinfecteerd – video (31 maart 2020)

De pasar van mijn desa is vanochtend gedesinfecteerd. Ook vele straten in de desa zijn gedesinfecteerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Strengere regels in mijn desa ivm corona (30 maart 2020)

Gambar mungkin berisi: 4 orang, luar ruangan

Een ploeg corona-bestrijders in mijn desa

Corona komt steeds dichterbij de desa. In Jember-stad zijn er nu 2 gevallen, in het vissersplaatsje Puger 1.
De regels tot voorkoming van corona worden steeds strenger in mijn desa.
Zoals eerder al vermeld, zijn alle scholen gesloten.
De laatste dagen wordt veel gesproeid met desinfecteervloeistof, straten en huizen krijgen een beurt.
De markten in mijn regio zijn nu alleen in de ochtenduren nog open. Veel toko’s zijn gesloten, hoewel er geen lock-down geldt voor mijn regio.
De winkels in het centrum van mijn desa zijn na 18.00 uur gesloten.
Op verschillende plaatsen in mijn regio heeft de politie bruiloften verboden, hoewel alles voor de bruiloft al klaar stond, een groot financieel verlies voor het bruidspaar.
Onder meer in mijn desa heeft de politie mensen, die in warungen koffie aan het drinken waren, gesommeerd om naar huis te gaan.
Het openbare leven ligt nog niet plat, hoewel er, zoals gezegd, geen lock-down geldt. Wel is het overal beduidend rustiger op. In een cultuur, waar prive en privacy niet bestaat, en waar men het liefst met 10 personen op een tweezits-bank zit, is het welhaast een onmogeljke opgave om een afstand van 1,5 meter tot elkaar te bewaren. Toch is de politie er alert op.
Steeds meer mensen gebruiken een mond-masker. Bij grotere winkels, zoals de Alfamart en de Indomart, is bij de ingang gelegenheid om je handen te wassen.
Er gaan video’s rond over het optreden van de politie in India, die met grote stokken hard op mensen slaat, als ze zich op straat vertonen. Dit gebeurt absoluut niet in Indonesie; de politie hier gaat in gesprek met mensen, geeft mensen waarschuwingen en draagt hen op om naar huis te gaan.

Er wordt gezegd, dat het desa-bestuur cloroquine zal kopen, om de jongsten en de ouden in de desa te vaccineren.

Al met al is corona nu heel dichtbij.


 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Corona en mijn desa (21 maart 2020)

Tot nog toe is corona ver van mijn desa. Alle scholen zijn gesloten, maar andere maatregelen zijn nog niet genomen.
In Surabaya zijn nu 13 besmettingen gemeld.
Dit betekent, dat corona dichtbij mijn desa komt. Dagelijks zijn er desa-bewoners, die naar Surabaya gaan (voor zaken, familie-bezoek etc). Als er maar eentje terug keert naar de desa met het corona-virus, is mijn desa is in reeel gevaar.
De desa-bewoners lijken zich niet druk te maken. Ikzelf mijd zoveel mogelijk contact met anderen, en blijf veel thuis. Een bezoek aan 5 kennissen gisteren in Jember-stad is afgezegd.
Aanvankelijk maakte ik mij niet druk omtrent corona, maar dat is veranderd nu corona een reele bedreiging wordt voor de desa. Een zeer ongemakkelijke en onzekere toestand, de mensen in Nederland weten dit maar al te goed nu. Ik volg dagelijks het nieuws over corona in Nederland en lees vooral de tips hoe te leven met de dreiging van corona, wat te doen en wat niet te doen.
Gelukkig kan ik nog wel met mijn motor erop uit, er is niemand die dichtbij mij komt.

Er wordt veel gesproken in Indonesie over een lock-down voor bepaalde regio’s. Maar een lock-down levert heel veel praktische problemen op. Supermarkten zijn er alleen voor de rijken. Bijna alle indonesiers kopen hun groenten, fruit en vlees op de pasar. De minister van Financien, Sri Mulyani, heeft al het nodige gezegd over de problemen bij een lock-down. Hoe kunnen bv. de pasars voorzien worden van groenten, fruit en vlees ?


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Bouw-activiteiten naast mijn huis (29 febr. 2020)

De toko van Ibu Karsi (links van mijn huis) wordt vergroot

Links en rechts van mijn huis wordt gebouwd.
Links wordt de toko van Ibu Karsi vergroot en van een nieuw dak voorzien. De zaken in de toko lopen kennelijk goed. In deze toko is van alles te koop: div. snoepgoed en koekjes, kruiden, eieren, zeep, shampoo, drinken, div. huidverzorgingsmiddelen en veel meer.
Toen ik 10 jaar geleden in de desa kwam wonen, had Ibu Karsi nog geen toko; voor het huis stond een bamboe-afdak op palen met een paar bankjes. Je kon er alleen diverse soorten drankjes gebruiken. Een paar jaar later werd een kleine stenen toko gebouwd, en weer wat later werd die stenen toko fors vergroot. Nu dan de laatste verbeteringen aan de toko.

Rechts van mijn huis wordt een nieuw gebouwtje neergezet. Daar wordt een kapsalon in gevestigd. De Ibu, die in de kapsalon gaat werken, woont in het huis achter de kapsalon. Zij heeft vele jaren op Bali gewerkt, en wilde weer terug naar de desa.
Voor de dakbedekking van de kapsalon worden aluminium platen gebruikt. Het gebruik van deze platen is nieuw; op steeds meer plekken in de desa worden deze platen gebruikt. Het is iets duurder dan de asbestplaten, die vroeger overal werden gebruikt, maar ook veel duurzamer. Het gebruik van aluminiumplaten is geen keuze in verband met de gezondheid (asbest zou niet gezond zijn).
Voor de kozijnen van ramen en deuren kan ook aluminium worden gebruikt; goedkoper is echter kant-en-klare betonnen kozijnen te kopen. Houten kozijnen laten maken is ook mogelijk, maar dan moet het hout van goede kwaliteit zijn, zoals teakhout en dat is erg duur. Velen kiezen daarom voor betonnen kozijnen voor ramen en deuren, en steeds meer mensen kiezen voor aluminium platen voor het dak.
Voor de stijgers worden alom bamboe-palen gebruikt.

Voor het bouwen van een toko of anderszins een gebouw is geen vergunning nodig. Overleg met de buren is ook niet nodig.
De inkomsten van de toko en kapsalon zijn onbelast; er hoeft geen belasting over de inkomsten betaald te worden. Een boekhouding is ook niet nodig. Ik heb geen enkel idee hoe groot de inkomsten zijn van de toko en de salon; het is not-done om daarover te praten.

Op veel meer plaatsen in de desa wordt gebouwd. Een teken, dat het financieel goed gaat met de desa-bewoners.

De in aanbouw zijnde kapsalon rechts van mijn huis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Blog op WordPress.com.