Berichten getagd met: desa

Afscheid nemen na bezoek (27 april 2019)

Wie op vakantie gaat naar Java, komt alom vriendelijke mensen tegen. Zo vriendelijk, dat menigeen wel op Java zou willen wonen.
Echter, de vakantieganger blijft doorgaans maar een paar dagen op dezelfde plek, om daarna weer verder te gaan. Van de cultuur, in het bijzonder hoe de mensen met elkaar om behoren te gaan, heeft hij geen enkele idee en dat kan ook niet binnen een paar dagen.
De meeste buitenlanders (vooral op Bali) wonen in mooie huizen, los van de (balinese) dorpsgemeenschap; daar heeft men slechts zijdelings contact mee.
Een enkeling, waaronder ik, woont in een desa, temidden van de plaatselijke bevolking (in mijn geval de javanen), zonder andere buitenlanders in de wijde omgeving. En inderdaad, ook daar zeer veel vriendelijke mensen, maar daar is ook de Adat, die bepaalt, hoe mensen met elkaar moeten omgaan. En dat met elkaar omgaan is volstrekt anders, dan men in Nederland gewend is: hoe om te gaan bv. met buren, waar net een overlijden heeft plaats gehad, hoe op een correcte wijze mensen te begroeten (NEE: geen kussen en omhelzingen), hoe te praten tijdens een bezoek, wat verstaat men onder een vriend etc. etc. Het duurt al gauw een paar jaar, voordat men goed op de hoogte is van de Adat. De vakantie-ganger hoeft zich niet te storen aan de Adat, dat wordt ook helemaal niet verwacht. Van degene, die temidden van de plaatselijke bevolking woont, wordt in feite wel verwacht, dat hij op zijn minst rekening houdt met de Adat.
Hieronder een voorbeeld hoe anders de Adat is vergeleken met de nederlandse omgangsvormen.

Toen ik indertijd in de desa kwam wonen, deed zich geregeld het merkwaardige feit voor, dat bezoekers bij mij thuis op een gegeven ogenblik vroegen, of ik niet moe was en wilde rusten.
Welnu, ik was niet moe, en rusten wilde ik al helemaal niet. Ik vermoedde echter, dat deze vragen een bedoeling hadden, al wist ik nog niet welke. Dus ik beaamde, dat ik wilde rusten, waarop de gasten zeiden, dat ze wilden vertrekken, zodat ik kon gaan rusten.
Veel later is mij duidelijk geworden, dat het niet beleefd is, als gasten zelf aangeven te willen vertrekken; ze zouden daarmee de indruk kunnen wekken, dat het bezoek niet prettig was; en ook maken zij zich belangrijker dan de gastheer (“voor jou heb ik geen tijd meer”). Als nu de gastheer zegt te willen gaan rusten, dan kunnen de gasten op een beleefde wijze vertrekken.
De vraag, of ik niet wil gaan rusten, moet ik dus bevestigend beantwoorden, zodat de gasten op een beleefde manier naar huis kunnen.
In Nederland kun je rustig zeggen, dat het tijd is om op te stappen; niemand, die aan deze mededeling aanstoot neemt, op Java is dit volstrekt not-done.
In contacten met javanen is het belangrijk, om een ander niet “malu” (verlegen, beschaamd) te maken; ook is het van belang om het eigen “ego” slechts een bescheiden plaats te geven in gesprekken, dwz. geen discussies, stellingnames of gemopper; ook not-done is spreken met stemverheffing of luidruchtig lachen.
De Adat in de desa is nog steeds erg belangrijk; het regelt de verhouding en het gedrag van de mensen. Veel van de Adat is mij inmiddels duidelijk; mocht ik echter de plank eens misslaan, dan neemt niemand mij dat kwalijk, vaak wordt mij dan vriendelijk uitgelegd, hoe het wel hoort.
Onlangs was ik in Surabaya en sprak daar in een warung over de betekenis van de Adat in de grote stad. Wel, werd gezegd, ook in de grote stad is er nog Adat, hoewel minder streng dan in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Lawaai (6 maart 2019)

Een enorme geluidsinstallatie wordt opgezet voor het huwelijk van de zoon van mijn buurman.

Alleen op een stoel zitten op het terras voor het huis en genieten van de rust, is een onbekend verschijnsel in Indonesie.
Allereerst wil men niet alleen zijn; indonesiers zijn gemeenschapsmensen en zoeken elkaar altijd op, samen bij de buren, samen met vrienden in de warung of elders. Het samenzijn betekent niet, dat er veel gepraat wordt of gekletst, het is voldoende als men bij elkaar is en niet alleen. Iemand, die alleen is, is “kasian” (zielig). Als er gepraat wordt, is het “nongkrong”, praten over niets, geen meningen uitwisselen, geen discussies, alleen maar praten over niets en dat kan een hele tijd in beslag nemen. Het nongkrong is altijd vrolijk, er wordt veel gelachen; vaak ook wordt met een guitaar gespeeld en gezongen. Echter, de sociale media (met name Facebook) maken, dat een (groot) deel van de nongkrong-tijd wordt besteed aan het bezig zijn met mobieltjes. In warungen zie ik geregeld een aantal (vooral) jongeren in stilte bij elkaar zitten, druk bezig met het mobieltje.
Stilte en rust is een onbekend verschijnsel. In winkels, warungen, in de bus en vaak ook thuis is meestal muziek te horen met een volume, dat in nederland niet is toegestaan. Extreem lawaai is er onder meer bij huwelijken. Bij het huis, waar het huwelijk plaats vindt, wordt een enorme geluidsinstallatie geplaatst van soms wel 3 meter hoogte; even verderop staat een vrachtwagen met een enorme generator voor de stroom. 2 Dagen lang klinkt er keiharde muziek, alleen in de nacht voor een paar uur onderbroken, maar om 5 uur in de ochtend begint het weer. Ook bij allerlei openbare gelegenheden is er (zeer) harde muziek.
Als er in een buurtje van de desa een gebedsbijeenkomst wordt georganiseerd, wordt een tukang ingehuurd, die een geluidsinstallatie met een bakfiets komt brengen. Tempelceremonies op Bali verlopen ook bepaald niet in stilte.
De oproepen tot gebed vanuit de moskee worden gedaan met luidsprekers met een behoorlijk volume.
Niet alleen Indonesie is luidruchtig, in China, Vietnam en Thailand hetzelfde.
Ik ben er inmiddels aan gewend; het hoort nu eenmaal bij het dagelijks leven hier. Ik heb oordopjes voor de nacht, als er veel geluid is en kan dan redelijk slapen. Gelukkig vindt dit soort lawaaierige bijeenkomsten niet vaak plaats.
Privacy, rust en gemeenschapszin worden in de nederlandse en indonesische cultuur totaal verschillend gehanteerd. Het is bepaald niet makkelijk om hieraan te wennen; niet voor niets wonen bijna alle expats vooral op Bali in hun eigen woning, los van de plaatselijke gemeenschap. Ik ken op Bali slechts 1 nederlander, die, net zoals ik, woont temidden van de plaatselijke gemeenschap, en daar ook deel van uitmaakt. Het wonen temidden van de plaatselijke gemeenschap betekent ook alles accepteren, dus ook soms het vele lawaai.
Mijn district, Umbulsari, telt 150.000 inwoners, waarvan slechts 1 buitenlander, ik dus. Maar het wonen temidden van de javanen is uniek, omdat ik van nabij de lokale cultuur kan meemaken en eraan mee kan doen; een lokale cultuur, die niet “besmet” is door massa-toerisme en westerse standaards.

Nongkrong


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Weer verder met de site: het weer (1 maart 2019)

Inmiddels heb ik mijn “Sultanswebsite” (link) geupdated en het is te merken aan het steeds toenemende bezoekersaantal, dat dit wordt gewaardeerd.

Maar vandaag dus verder met dit blog. Te beginnen met een hollands onderwerp: het weer.
De afgelopen maanden schreef ik meermalen, dat we dit jaar geen echt regenseizoen hebben gehad. Zo nu en dan 1 of 2 dagen (stevige) regen, maar dan weer een aantal dagen prachtig zonnig weer en dat terwijl de maanden december en januari het hoogtepunt is van het regenseizoen.
De laatste 2 weken is het iets meer gaan lijken op een regenseizoen: bijna elke dag (forse) regen en onweer, maar niet langer dan plm 1,5 uur. De ochtenden zijn helder bij een onbewolkte lucht, rond het middaguur komt bewolking opzetten en in de tweede helft van de middag is er veel regen, tropische stortbuien met onweer. Echter, na plm 1,5 uur is het weer afgelopen en is het in de avond droog. In de nacht kan het ook soms fors regenen.
Rond het middaguur is het buitengewoon heet (34-35C). Vooral na regen in de namiddag koelt het sterk af in de avond, 27 C. Grote temperatuurschommelingen waardoor veel mensen ziek zijn.
Ook van mijn desa-genoten heb ik begrepen, dat het geen echt regenseizoen is dit jaar. Of dit het gevolg is van de “global warming”?


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Geheimzinnig, mysterieus en spoken (1 febr. 2019)

Op plm 300 meter van mijn huis ligt midden in de uitgestrekte sawah’s van de grote vlakte achter mijn huis een “bomen-eiland”. Het eiland is plm 150 meter lang en 75 meter breed. Het is een mysterieuze plek waar zelden mensen komen. Midden in het eiland bevindt zich een meertje. Ik heb op meer plaatsen in mijn regio zulke eilanden gezien; soms staat er een hele grote rots in, maar bijna altijd is er een meertje.
Het eiland is niet aangelegd; het bestaat al sinds mensenheugenis, zo wordt gezegd.
Een (door de regen blubberig) pad voert om het eiland heen; tussen de bomen kan men de sawah’s mooi zien liggen. Zoals gezegd, is er midden in het eiland een meertje en op een heuveltje van plm 3 meter hoogte liggen een aantal graven. De graven versterken de mysterieuze sfeer. Het water in het meertje is donker vanwege de vele bomen en struiken eromheen.
Ik kom een enkele keer op het eiland, omdat het er rustig en stil is, iets wat de javanen helemaal niet op prijs stellen. Maar zonder meer hangt er een mysterieuze sfeer; het is geen plek om te picknicken. Ik kijk tijdens het wandelen toch zo nu en dan even om mij heen. Er wordt gezegd, dat op deze plek “hantu’s” (spoken) voorkomen; en dat het goed mogelijk is, dat overdag een eenzame bezoeker gevolgd kan worden door kleine naakte (spook)kinderen; je kunt deze spookkinderen alleen maar in een flits zien want ze zijn zo weer weg, zo wordt verteld. In het donker gaat sowieso niemand naar deze plek.
Het eiland is het bezit van iemand uit een naburige desa. Het eiland zou al generaties in het bezit zijn van de familie. De graven zijn de graven van familieleden van de eigenaar van het eiland.

————————————–

Het enige pad, dat naar het eiland voert

 

————————————–

Het meertje midden op het eiland

————————————–

Een aantal graven


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Verplaatsing warung-2 (28 dec. 2018)

Inmiddels is de verplaatste (opnieuw gebouwde) warung bijna klaar. Alleen binnen moet nu nog worden ingericht. De bedoeling is, dat de oude warung, rechts, wordt afgebroken. De nieuwe warung is bijna helemaal gemaakt van bamboe. De muren zijn van gevlochten bamboe-platen, in het javaans “gedhek” genaamd. Deze gevlochten bamboe-platen worden nog veelvuldig gebruikt. Voor het dak zijn asbest-platen gebruikt, duurzaam en goedkoop. Asbest wordt alom veel gebruikt.


Website “Indonesie Actueel“: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verplaatsing warung-1 (26 dec. 2018)

Op plm 60 meter van mijn huis bevindt zich de warung van Ibu Wasih, naast een driesprong van wegen; een van deze wegen leidt langs mijn huis. Deze driesprong is indertijd gerenoveerd, en nu staat de warung te dicht bij de driesprong. De warung moet een paar meter van de driesprong verwijderd zijn.
Sinds gisteren is men bezig om naast de bestaande warung een nieuwe te bouwen, geheel van bamboe met een dak van asbestplaten. De oude warung wordt afgebroken, als de nieuwe klaar is. De nieuwe warung wordt iets groter dan de oude. In deze warung kan men vele soorten drinken krijgen, alsmede allerlei snacks. De meeste frisdrank komt uit kleine zakjes (mengen met water). Ook kan een kom warme mie worden geserveerd. Benzine is er ook te koop.

De oude warung met daarachter straks de nieuwe

—————————————

De nieuwe warung in aanbouw. Hier is men bezig met de asbest-platen voor het dak.

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer en de “Laron” (30 nov. 2018)

Het regenseizoen begint goed op gang te komen. Bijna elke dag zijn er enorme tropische stortbuien, niet urenlang, hooguit een uur, daarna overgaand in gewone regen. De buien gaan meestal vergezeld van onweer, behoorlijke klappen zijn erbij, maar het felle onweer komt later. December en januari zijn het hoogtepunt van het regenseizoen. Het regenseizoen loopt gewoonlijk door tot ongeveer de maand mei.
De temperatuur voorafgaand aan de regen is plm 30-32 C. Na de regen is het voor de tropen fris, 25-27 C, zeer behaaglijk.
Elk jaar aan het begin van het regenseizoen zijn er de “laron”, vliegen met zilveren vleugels, die zich aan het begin van de avond verzamelen bij lampen buiten, lampen bij huis en straatlantaarns; het zijn er vele tienduizenden. De latijnse naam van deze vlieg is “Macrotermes gilvus”. Deze vliegen zijn geheel ongevaarlijk. Ze vliegen ruim een half uur bij de lampen, en vallen daarna dood neer. Het is zaak, om ramen en deuren te sluiten, of alle lampen in huis uit te doen. Daarna worden bij huis de dode vliegen bijeengeveegd.
Naar men mij verteld heeft, werden deze vliegen vroeger gefrituurd en gegeten. Tegenwoordig gebeurt dat niet meer.

De “Macrotermes gilvus”

———————————-

Het opruimen kan beginnen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | 2 reacties

Bouw en architectuur van de huizen in de desa (21 nov. 2018)

Hierboven mijn woning in de minimalis-stijl

In mijn desa is bijna alleen maar laagbouw. Slechts enkele woningen hebben een eerste etage. Woningen met 2 etages zijn er niet.
Vrijwel alle woningen staan apart, en hebben een tuin / erf, voor en/of achter en naast de woning. De desa is dus erg groen.
Hoewel de woningen qua bouw en stijl verschillen, hebben ze allemaal min of meer dezelfde indeling. Achter de voordeur bevindt zich meteen de “kamar tamu” (gastenkamer), waar bezoek wordt ontvangen. Daar staan bijna altijd een bankstel en een paar stoelen en een tafeltje.
Achter de kamar tamu bevindt zich de “kamar keluarga” (familiekamer”). Daar leeft de familie. Vrienden worden daar ook ontvangen.
Links en/of rechts van de kamar tamu of de kamar keluarga bevinden zich slaapkamertjes.
Helemaal achterin treft men de keuken aan. Achterin bevindt zich ook de WC en de ruimte om te baden. Warm water in de badkamer is in bijna geen enkel huis aanwezig, er wordt gebaad met koud water. Toilet en badkamer zijn steeds in dezelfde ruimte. In de badkamer treft men altijd een mandi-bak aan, een betegelde bak, waarin water wordt bewaard.
Riolering is er niet. Er is een afvoer naar een grote betonnen bak in de tuin; zie hiervoor mijn bericht “riolering in de desa“.
Vloerkleden worden niet gebruikt. Zo mogelijk alle kamers zijn voorzien van tegels; het huis wordt frequent geveegd, omdat men veelal op de grond zit.
Elke woning heeft een terras aan de voorkant van het huis; daar kan men in de namiddag zitten en uitrusten.
Alle huizen verschillen wat betreft de bouw; niet 2 huizen zijn hetzelfde.
Daarom is het leuk wandelen door de desa; er is veel te zien.
De meeste woningen zien er redelijk tot goed verzorgd uit. Je kunt aan de woningen aflezen, hoe de financiele situatie van de bewoners is. Alleen de minder draagkrachtigen hebben geen geld, om bv. de buitenmuren van pleisterwerk te voorzien; ook gebruiken zij voor het dak geen houten latten, maar bamboe-palen.
Alle woningen zijn voorzien van elektriciteit. Gasleidingen zijn er niet; elk huis koopt gasflessen. Waterleidingen zijn er ook niet. Bijna elke woning heeft een pomp bij het huis; het water is pas drinkbaar als het is gekookt.
Asbest wordt alom nog gebruikt; het is duurzaam en goedkoop. Asbest wordt vooral gebruikt als dakbedekking voor schuurtjes, en voor boven het terras. Als dakbedekking voor de huizen zelf  worden dakpannen gebruikt, omdat asbest erg heet is.
De muren zijn steens-muren; spouwmuren zijn onbekend en ook niet nodig, er is immers geen koude waartegen geisoleerd moet worden. De zuilen of de pilaren, die men bij veel huizen aantreft, zijn kant en klaar te koop. Steeds meer maakt men gebruik van betonnen kozijnen voor ramen en deuren; het voordeel van deze betonnen kozijnen is, dat ze niet aangevreten kunnen worden door ongedierte, hetgeen veel gebeurt, als men goedkopere houtsoorten gebruikt. Deze betonnen kozijnen kunnen kant-en-klaar worden gekocht. Bij de bouw van mijn woning heeft men indertijd goedkoop hout gebruikt, dat inmiddels behoorlijk is aangevreten. Volgend jaar worden al de kozijnen vervangen. Ook voor mijn dak, dat inmiddels helemaal is vernieuwd, heeft men indertijd goedkoop hout gebruikt (bamboelatten). Ik woonde toen nog op Bali, en de bouw-tukangen meenden mij een plezier te doen, door zo goedkoop mogelijk materiaal te gebruiken. Als ik toen bij de bouw aanwezig was geweest, had ik meteen goed materiaal laten bestellen.

Erg populair voor het bouwen of renoveren van een woning tegenwoordig is de “minimalis”- stijl. Kenmerkend is de recht-toe-aanstijl. Deze stijl kan worden gebruikt voor zowel kleine als grote woningen.


Een traditionele, wat oudere woning

——————————-

Een eenvoudige simpele woning, waar niet met hout, maar met bamboe is gewerkt.

——————————–

Deze woning wordt bewoond door arme mensen

———————————–

Een kleine woning, bewoond door de oude oma naast mijn huis.

———————————–

Een huis in de minimalis-stijl

————————————-

Deze mensen hebben het niet breed

————————————-

Huis in de minimalis-stijl

————————————

Een eenvoudige woning van een boerengezin

———————————-

Huis in de minimalis-stijl


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | 2 reacties

Over de organisatie van mijn desa (15 nov. 2018)

Mijn desa, desa Paleran, bestaat uit pm 20.000 inwoners; dit is een schatting op basis van het aantal gezinshoofden. In Nederland zou het een behoorlijk stadje zijn; Haren (Groningen) en Leek hebben eveneens plm 20.000 inwoners. Vanwege het ontbreken van hoogbouw en het vele groen lijkt de desa niet groot, maar de desa is zeer uitgestrekt. De desa is 100% islamitisch.
Desa Paleran ligt in het onderdistrict (kecamatan) Umbulsari, dat weer in het district (kabupaten) Jember ligt. En kabupaten Jember ligt in de provincie Oost Java (Jawa Timur).
De desa heeft een gemeentehuis, de Balai Desa. De burgemeester wordt Kepala (hoofd) Desa genoemd.
Mijn desa is onderverdeeld in 4 kampung (oftewel dusun), met elk aan het hoofd een Pa Kampung. De kampung is onderverdeeld in wijken; deze wijken hebben als hoofd een Pa RW, geassisteerd door een Pa RT. Deze organisatievorm van desa’s is algemeen in heel Indonesie. Alleen op Bali is de structuur wat anders. In een balinese desa is de Pecalang van groot belang. De Pecalang is een groep mannen, gekozen door de burgers. Zij regelen de vele tempel-ceremonies en bewaren de openbare orde. De Pecalang is te herkennen aan de wit-zwart geblokte sarongen, die zij dragen.
Pa RW en Pa RT doen in feite hetzelfde als de Pecalang op Bali, maar dan, indien nodig, met hulp van de burgers. Zij hebben geen speciale kleren, waaraan ze te herkennen zijn.
Als er vrijwilligerswerk gedaan moet worden (gotong royong), dan regelen Pa RT en Pa RW dat. Mocht ik niet-acceptabel gedrag vertonen (bv dronkenschap, geluidsoverlast), dan komt Pa RT met mij praten. Helpt dit niet, dan komt Pa Kampung met mij praten. Helpt ook dat niet, dan wordt de politie ingeschakeld. Waarschijnlijk word ik dan uit de desa weggeleid. Het respecteren van de Adat is van groot belang in een desa.
Zo nu en dan komt ik op Facebook berichten tegen, dat een bule (buitenlander) door de politie weggebracht is naar een veilige locatie. Reden is dan altijd, dat de bule in de desa niet leeft volgens de Adat, overlast veroorzaakt. En kennelijk zijn gesprekken met hem op niets uitgelopen, waardoor men, om erger te voorkomen, de politie heeft ingeschakeld. Dat “erger” kan zijn een oploop van boze desa-bewoners voor het huis van de bule.
Als de bule in een desa leeft volgens de Adat en ook nog eens vriendelijk en aanspreekbaar is, dan heeft hij een prima leven in de desa. Javanen houden niet van poblemen.
Vrijwel iedereen in mijn desa werkt in de landbouw. Daarnaast zijn er vele tokootjes aan huis, en warungen. Hier en daar is er ook een “bengkel”, werkplaats voor brommers.
De openbare orde wordt bewaakt door Pa RT, Pa RW en Pa Kampung met de burgers. De politie inschakelen gebeurt niet gauw.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het weer – heet (28 okt. 2018)

We zijn in afwachting van het losbreken van het regenseizoen; zoals het er nu naar uitziet, gebeurt dit eind van de week.
In de ochtend is het onbewolkt tot licht bewolkt.
In de namiddag is het steeds (zwaar) bewolkt, het ziet er dreigend uit, maar er komt geen regen.
De middagtemperaturen lopen op tot 33-35 C; deze hoge temperaturen gecombineerd met een hoge luchtvochtigheid maakt het weer erg onaangenaam; het is echt “zweet-weer”.
Verder is het overal erg droog en stoffig. Velen hebben dan ook last van hun keel (hoesten).
Volgens mijn weer-apps moet aan het einde van de week de regen komen. In mijn regio valt zo nu en dan wat lichte regen.
De kedelai (grondstof voor soja-produkten) is inmiddels geoogst, en binnenkort wordt de rijst weer geplant.
Met dit hete en onaangename weer ben ik weer op mijn AC-gekoelde kamer van plm 12.00 – 14.30 uur. Wel merk ik, dat ik na zoveel jaren in de desa iets beter tegen dit weer kan dan in het begin. Het is echter niet makkelijk, om je actieve nederlandse levenswijze te veranderen in een trage tropische levenswijze.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Toch weer verder met de site ! (27 okt. 2018)

Foto hierboven: mijn wandelpad door de sawah’s achter mijn huis.

Ik had eergisteren het einde van dit blog aangekondigd. Tot mijn zeer grote verrassing kreeg ik nogal wat mails, waarin het stopzetten van mijn blog werd betreurd.
Nu de zaken er zo voor staan, heb ik besloten om toch weer verder te gaan met mijn blog; ook omdat ik er zelf plezier aan beleef om over de desa te vertellen.
Er werden ook opmerkingen gemaakt over de opmaak van de site; niet iedereen is er gelukkig mee. Ik heb de opmaak van de site daarom veranderd, zodat deze weer lijkt op de opmaak van vroeger en beter leesbaar is.
Mocht U nog suggesties hebben voor de site, dan verneem ik die graag.
We zijn dus niet van elkaar af !

Paul Kijlstra


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 6 reacties

Het leven in de desa (11 okt. 2018)

De afgelopen weken heb ik minder aandacht besteed aan dit blog, omdat ik druk was met de berichtgeving omtrent de vele natuurrampen van de afgelopen maanden op mijn site Indonesie Nieuws.
Op dit moment valt er weinig nieuws te vermelden over de desa. Ondanks de vele rampen in Indonesie gaat het leven in de desa ongestoord verder. De kedelai is geoogst, en binnenkort wordt de nieuwe rijst weer geplant. De kedelai en de rijst kunnen steeds na 3 maanden worden geoogst; andere gewassen, zoals bijvoorbeeld boontjes, pepertjes (cabe), jerukken, mais, suiker en terong hebben hun eigen groeitijd.
Het regenseizoen staat voor de deur. Hier en daar valt nu al een bui, maar in mijn desa nog niet.
Het dak van mijn huis is inmiddels helemaal vernieuwd, dus ik verwacht geen lekkages meer tijdens de enorme stortbuien, die we straks gaan krijgen.
De weg langs mijn huis is eindelijk klaar. Deze weg is 50 cm opgehoogd; wat dit voor gevolgen heeft als de tropische buien gaan vallen, weet ik niet. Ik vrees, dat we, samen met de buren, goten moeten graven om het regenwater af te voeren. Het aanleggen van deze goten is voor de bewoners van de aanliggende huizen en niet voor de gemeente.

Kleurenlitho naar een oorspronkelijk werk van Rappard; plm 1885

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer: hitte en hoe er mee om te gaan (3 okt. 2018)

Hoewel het hier en daar soms regent in mijn regio, lijkt het regenseizoen nog ver. Maar het “hete” seizoen is wel al aangebroken als aanloop naar het regenseizoen.
De ochtenden in mijn desa zijn helder, om 05.30 uur is het 24C; de avonden zijn redelijk aangenaam met 28C.
De middagen zijn zeer heet, in de schaduw bij mijn huis 34C. De hitte begint na 10.00 uur in de ochtend, en duurt tot plm 16.00 uur.

Hoe om te gaan met deze hitte ? Volgens de desa-bewoners moet er veel gerust worden, zitten of liggen. Het is van belang, om rustig te bewegen, dus langzaam lopen en geen actieve nederlandse pas aanhouden. Veel drinken, geen grote hoeveelheden in 1 keer, maar de hele dag door drinken. Verder zo weinig mogelijk doen, alleen het noodzakelijke (eten maken bv.).
Noodzakelijke lichaamsbeweging (gymnastiek, wandelen etc.) kan het beste in de vroege ochtend gedaan worden, tussen 05.30 uur en 07.00 uur. Ik doe mijn wandelingen rond 17.00 uur, dan is de ergste hitte verdwenen.
Van plm 12.00 uur tot 14.30 uur ben ik op mijn AC-gekoelde kamer; rusten en wat internetten. Verlaat ik mijn kamer, dan loop ik tegen een muur van hitte aan; dus zoek ik een stoel, en breng daar enige tijd door.
Het was wennen aan een leven met een vertraagd tempo, ik ben er nu aan gewend. Het nederlandse klimaat leent zich goed voor een actieve dagbesteding; de tropenhitte vraagt om traagheid in alles.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.