Berichten getagd met: desa

Uit het leven – deel 3 (29 mei 2022)

Een upacara in Nyuh Kuning (Ubud) waar ik woonde

Deel 1, Uit het leven: klik hier
Deel 2, Uit het leven: klik hier

De javaanse jongemannen waren inmiddels op Java, in hun desa Paleran, om met familie Lebaran (het Suikerfeest) te vieren.
Mijn leven op Bali was, na het vertrek van de jongens, weer zoals vanouds. Ik had bevriende nederlandse kennissen, regelmatig spraken we met elkaar. Ik genoot van mijn verblijf op Bali. Ik deed mijn boodschappen, kookte, werkte in de tuin en had van alles te doen.
Ik besloot, om mij wat meer te verdiepen in de Islam; dit naar aanleiding van gesprekken met de javaanse jongens. Van het Boeddhisme en het Hindoeisme had ik een goed beeld, van de Islam niet.
Toch hing er verandering in de lucht: het werd steeds drukker op Bali en een aantal bevriende kennissen was van plan om weer naar Nederland te gaan. Reden voor de terugkeer was in de meeste gevallen ouderdom, en de risico’s voor ziekten. Alle nederlanders, die ik op Bali kende, hadden nog gewoon de nederlandse basis-verzekering (ze waren niet uitgeschreven uit nederland), en in geval van ziekte voelde men zich toch meer thuis in de medische zorg-wereld in Nederland dan die van Indonesie. Zelf had ik een zg. “Buitenland-verzekering” bij de ONVZ, die inmiddels niet meer bestaat.
Uiteindelijk zijn al mijn nederlandse kennissen weer naar Nederland teruggekeerd; geen van hen is nog teruggegaan naar Bali, voor vakantie bv.
Door de toenemende drukte op Bali raakten de balinesen langzamerhand steeds meer in de ban van geld verdienen. Het aantal warungen, restaurants en overnachtingsgelegenheden (guesthouse, hotel, villa) nam sterk toe. Er werd veel meer geld besteed aan de vele “upacara’s” (tempel-plechtigheden), waar steeds meer toeristen op af kwamen. In Nyuh Kuning, achter het apenbos in Ubud, waar ik woonde, was van de toenemende drukte nog niet veel te merken, maar dat veranderde in de loop van de jaren, toen ik al op Java woonde.
Ik merkte zelf, dat de contacten met de balinesen, die ik kende, enigszins veranderde; ze hadden minder tijd, en gesprekken liepen steeds vaker uit op financiele kwesties. Hoewel ik zeer plezierig woonde op Bali, was ik voor de balinesen toch een buitenstaander. Ik had geen verplichtingen naar wie dan ook, laat staan, dat ik in een gezinsverband was opgenomen.
Hoe anders zou mijn situatie op Java worden, toen ik eenmaal naar de desa was verhuisd. Daarover later meer.
Het is (ter orientatie) nu het jaar 2008.

De javaanse jongens waren dus weer terug op Bali. Maanden later wilde een van de jongens een gesprek met mij. Daar gaat “Uit het leven” de volgende keer over.

Een eenvoudig offertje, zoals die op Bali elke dag bij en rond het huis worden neergelegd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Uit het leven – deel 1 (14 mei 2022)

Ibu Kopi in Ubud

13 Jaar geleden woonde ik op Bali, in Nyuh Kuning in Ubud (achter het apenbos). Ik zat elke avond bij het voetbalveld in Ubud op mijn vaste plek (het “stoepje” genoemd), met meestal een nederlandse kennis; wij bespraken de dag en haalden herinneringen op.
Op een avond verscheen er bij het stoepje een groep jongens van ongeveer 8 personen. Naar later bleek, waren het jongens uit de desa Paleran op oost Java, de desa, waar ik nu woon. Elke avond, dat ik op het stoepje zat, kwamen ook deze jongens langs. Zij konden goedkoop een “bungkus” eten kopen van een javaanse dame, die met haar mand met etenswaren door het centrum trok; deze dame werd “Ibu kopi” genoemd. Deze dame had ook een thermosfles heet water bij zich, en oploskoffie en plastic bekertjes, zodat ik een kopje koffie kon drinken. De rekening voor alles betaalde ik dan, niet meer dan 2 euro.
De groep javaanse jongens en ik kwamen na een paar avonden bij het stoepje in gesprek met elkaar; ze wilden weten, waar ik vandaan kwam, ik wilde weten, wat deze jongens uit Java op Bali deden etc. We hadden veel aan elkaar te vertellen.
Het was sommige balinesen ondertussen opgevallen, dat ik contact had met de javaanse jongens, en ik werd gewaarschuwd (“er kunnen terroristen bij zijn”). De balinesen waren er niet blij mee, dat ik contact had met die javanen.
De jongens waren 18-20 jaar oud en hadden een maand geleden hun middelbare school-diploma (SMA) gehaald. De ouders van deze jongens hadden het niet breed, dus zochten zij werk om bij te dragen voor de ouders. De meeste jongens konden werk krijgen in de bouw.
In Ubud sliepen zij in een “Ruko” (rumah kos); op kamers feitelijk, zeer basic, met alleen een harde matras op de grond, en een gezamenlijke badkamer.

Alle jongemannen waren ongetrouwd; dat betekent, dat zij een grote mate van vrijheid hebben om hun leven in te vullen. Zij hebben nog geen verplichtingen, zoals de getrouwde javanen, die wel verplichtingen hebben. Die verplichtingen bestaan uit onder meer geld verdienen voor het gezin, selamatans bijwonen bij gelegenheid van een overlijden of huwelijk en “gotong royong” (vrijwilligerswerk op afroep in de desa).
Meerdere van deze jongens heb ik meegemaakt als “vrijgezel” en als “getrouwd”. Het verschil is groot; bij de getrouwden is duidelijk te merken, dat zij met de ernst van het leven te maken hebben. Met de vrijgezellen ’s avonds uitgaan in Jember is geen probleem, met de getrouwden kan dat niet. De vrijgezellen hoeven niet bij een selamatan aanwezig te zijn, van de getrouwden wordt dit wel verwacht.

Door de groep javaanse jongens heb ik de Islam van dichtbij kunnen meemaken. Ik had in het verleden al veel over de Islam gelezen, maar ik had nog geen “ervaring” met de Islam in het dagelijks leven. Al snel werd mij duidelijk het verschil tussen de Islam in Indonesie en de Islam in het Midden Oosten.

Deel 2 volgt over een week

Het “stoepje” in het centrum van Ubud, waar ik elke avond zat


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Waar moet Oma gaan wonen ? (30 okt. 2021)

 

Oma kan op het terras voor mijn huis zitten

In het huis naast mijn huis, woont de stokoude Oma, de oermoeder van mijn buurtje. Zij woont daar samen met haar dochter, 2 kinderen van haar dochter en haar kleinzoon.
Om meerdere redenen is Oma niet gelukkig met haar woonsituatie. Ze wil ergens anders wonen. Maar 2 van haar kinderen, die ook vlakbij mij wonen, hebben geen plaats (kamer) voor haar.
Met mijn zoon (haar kleinzoon dus) heeft zij altijd een goed contact gehad. Daarom heeft ze hem gevraagd, of ze in mijn huis kan wonen, dus samen met mijn zoon, diens vrouw en zoontje en ikzelf.
Nu hebben wij ook geen kamer over; maar achter mijn huis, aangebouwd, is een stenen schuur. Die kan worden omgebouwd tot een mooie kamer, zo vinden ik en mijn zoon. Oma zou erg blij zijn met deze oplossing.
Mijn zoon gaat nu op zoek naar tukangen, die de klus willen uitvoeren. Tot zolang moet Oma dan nog in haar oude kamer blijven.

Oma heeft geen inkomsten. AOW bestaat hier niet. Kost en inwoning komen dus voor onze rekening. Wel heeft Oma een stuk sawah. De 3-maandelijkse opbrengst van die sawah kan mijn zoon gebruiken voor de kosten van onder meer medische verzorging.

Voor de verbouwing van de schuur tot woonruimte is geen enkele (gemeentelijke) vergunning nodig. Het is ons huis, het staat op onze grond, dus wij kunnen gewoon onze gang gaan.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Werkzaamheden (19 sept. 2021)

Bij de pasar is een straat, waarlangs een sloot / kanaaltje loopt, dat al jaren bij heftige regenval voor overstromingen in de buurt zorgt. De hele sloot is min of meer dichtgeslibt, waardoor het water in de sloot nergens heen kan, dus overstroming.
Sinds een paar dagen is men bezig de sloot te renoveren en de afvoer van het water naar een andere sloot te laten lopen. De zijkanten van de sloot worden van steen.
Behalve een kleine baggermachine is alles handwerk.
Ook een paar andere sloten worden onderhanden genomen.

—————————
Video

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: hoe gaat het nu in mijn desa ? (8 sept. 2021)

Vaccinatie in mijn desa, in de Balai Desa (gemeentehuis)

In heel Indonesie is corona sterk aan het afnemen. Nu zijn er dagelijks tussen de 4000 – 7000 nieuwe gevallen. In july waren dat er bijna 60.000 per dag.
Alleen op Bali gaat de teruggang van corona moeizaam.
Politie, leger en de vele “security-mensen” hebben heel veel werk verricht om de lock down te controleren en te handhaven. En de regering heeft zich ook actief getoond.
De lock down voor Java is iets versoepeld; malls mogen weer open.
In mijn desa hoor ik steeds meer verhalen over de vele ziekte- en sterfgevallen van de afgelopen periode.
In mijn buurt is iedereen behoorlijk ziek geweest, meestal ongeveer 2 weken. Merkwaardig is, dat corona aan de vele jonge kinderen in de buurt voorbij is gegaan.
Ik zelf ben niet echt ziek geweest; alleen na de 2e vaccinatie was ik 3 dagen niet lekker.
Het aantal sterfgevallen was dramatisch in mijn desa; op 1 dag stierven er een tijd geleden 18 personen. Niet lang daarna 10 personen op 1 dag.
Wat betreft de vaccinaties, dit gaat nog steeds door in mijn desa. Ook mensen uit andere desa’s kunnen zich laten vaccineren in mijn desa.
Ongeveer 70 miljoen mensen in Indonesie hebben een eerste vaccinatie gehad; en 40 miljoen mensen hebben al 2 vaccinaties gehad. Alle vaccinaties zijn gratis.

Controle door de politie

 


 

Categorieën: CORONA | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Bedelaars (27 juni 2021)

Het aantal bedelaars in mijn regio is zeer beperkt. Een enkele keer klopt een ouder persoon bij mijn huis aan voor wat geld. Bij stoplichten zie ik ook wel eens een bedelaar. Lopend door de stad Jember kom ik geen bedelaars tegen.
Een enkele keer komen mensen aan mijn huis met een donatie-lijst, waarop ik een gegeven bedrag kan invullen.
De vraag is, of je bedelaars geld moet geven. Er zijn verslagen van journalisten, verkleed als bedelaar, die per dag veel geld ophaalden; het gaat dan om bedragen van 5-15 miljoen rupiah, veel meer dan een gemiddeld maandinkomen.
Bij oudere personen, die mij thuis om geld vragen of die met een donatie-lijst langs komen, is het helemaal de vraag, of zij wel “echte” bedelaars zijn. Ik geef dan ook geen geld, mede op advies van de desa-bewoners. Degenen, die bij mijn huis langskomen, komen niet uit mijn desa, niemand kent ze. Ik kan dus ook niet natrekken, wie het zijn en of zij wel echt behoeftig zijn.
Ook bij mensen, die gehandicapt lijken en met een bakje op de stoep zitten en om geld vragen, is het niet zeker, dat het om “echte” bedelaars gaat. Er zijn video-opnames te zien van “ontmaskering” van gehandicapten: aan het eind van de dag wandelen ze weer rustig naar huis.
Ik vind het niet prettig om arm uitziende mensen, die bij mij om geld vragen, weg te sturen zonder iets te geven; maar ik ken de mensen niet, en weet niet waar ze aan toe zijn. Toen ik net in mijn desa woonde, heb ik wel eens geld gegeven, met als resultaat, dat ze wekelijks, en soms al na een paar dagen, weer langs kwamen.
Als ik van de desa-bewoners te horen krijg, dat iemand in mijn desa werkeljk behoeftig is, dan kan die persoon volledig rekenen op mijn steun.
Dat er behoeftige en arme mensen zijn, is een gegeven. Dat zij geholpen moeten worden is duidelijk.
Ik vind het een lastig onderwerp.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Regenseizoen begonnen (19 oktober 2020)

Inmiddels is het regenseizoen aangebroken. Dit is bevestigd door het BMKG (het indonesische KNMI) en het is te merken.
De afgelopen dagen veel bewolking en regen. Nog geen tropische buien, maar wel gewone (soms langdurige) regenbuien. De zware tropische buien komen gewoonlijk in de maanden november, december en januari.
Ook mijn weer-apps geven aan, dat er veel bewolking en regen op komst is.

Het BMKG heeft bekend gemaakt, dat het weer in Indonesie tot februari 2021 in het teken staat van ”El Nina” (inderdaad El Nina en niet El Nino). Dagelijks geeft het BMKG waarschuwingen af voor felle regenbuien, harde wind of hoge golven in verschillende delen van Indonesie.

Hoe anders was de situatie een jaar geleden. Toen was er een ware hittegolf rond deze tijd met veel droogte, en helemaal geen regenseizoen; dat begon pas in januari van dit jaar.

In Jakarta en vooral op west Java zijn er weer de nodige ”banjirs”.
Mijn buurt in de desa is erg veilig; er zijn geen rivieren in de buurt, die kunnen overstromen en geen heuvels, dus geen aardverschuivingen.
Er zijn wel delen van de desa, die tijdelijk onder water komen.
Tijdens en na de regen is het aangenaam koel, koud volgens de desa-bewoners.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: Hoe staat het ervoor met het leven in de desa ? (6 september 2020)

Verlichte vliegers bij mijn desa

Het leven in de desa gaat gewoon zijn gang ondanks corona. Behalve het feit, dat velen een mondmasker hebben, is er van corona niets te merken.
De pasar is gewoon open elke dag, de boeren zijn aan het werk op het land, de warungen en de kleine bedrijfjes zijn ook gewoon open.

Maar hiermee is ook alles gezegd. Wat het leven leuk maakt, na het werk, is vervallen: geen grootse wandeltochten, geen optredens van lokale artiesten, geen Karnaval, lokale toeristische trekpleisters zijn gesloten, geen activiteiten na 17 augustus (Bevrijdingsdag).
Aan de sfeer in de desa is het echter niet te merken.
Er wordt de laatste 2 weken volop gevliegerd om toch iets leuks te doen. Begin van de avond, als het al donker is, worden vliegers met verlichting opgelaten; tientallen vliegers met lampjes in de lucht, een mooi gezicht. Ook worden in verschillende desa’s wedstrijden voor vliegers gehouden.

Zelf ben ik meestentijds in en bij huis. Ik doe wel mijn boodschappen op de pasar of bij de Indomaret; ik maak tochtjes op de brommer door de omgeving, maar op een of andere manier is het leven saai; het leven is anders dan voor corona.
Twee keer per maand ga ik naar Transmart in Jember-stad. De grote supermarkt van Lippo Plaza is 3 maanden gesloten wegens verbouwing. Transmart is een modern winkelcentrum (2 jaar geleden geopend) eveneens met een supermarkt, die het echter niet haalt bij die van Lippo Plaza.
In juni ben ik enige dagen in een hotel in Jember-stad geweest, ik heb daarvan hier verslag gedaan. Het hotel was prima, maar de sfeer was vrijwel doods; restaurant en lobby dicht, geen ontbijtbuffet, bijna geen gasten. Het is niet voor herhaling vatbaar.

Mijn nederlandse kennis uit Balung (8 km van mijn desa) is eind april naar Nederland gegaan om zijn Kitas-visum te regelen. Dat visum is nu klaar, alleen kan hij niet terug naar Indonesie; en waarschijnliijk gaat het dit jaar ook niet lukken, triest voor hem.

Eind oktober wil ik een weekje naar Bali, Ubud om daar een paar kennissen te ontmoeten. Het is mogelijk voor mensen in Indonesie om naar Bali te reizen; wel moet er een aktuele “rapid-test” zijn en moeten er online formulieren worden ingevuld. Voor buitenlanders is Bali in elk geval tot het einde van het jaar gesloten.
Van desa-bewoners, die recentelijk op Bali geweest zijn, hoor ik alleen maar ellende omtrent Bali. Stille straten, heel veel warungen, winkels en hotels zijn gesloten en duizenden mensen zonder werk.
Heel anders dan in mijn regio, waar, zoals gezegd, weinig te merken is van corona.

Verlichte vliegers bij mijn desa


 

Categorieën: CORONA, Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: ondanks corona gaat het goed met de desa ! (29 augustus 2020)

De grote nieuwe toko (“Blokker”) voor huishoudelijke artikelen en de DIPO.

Corona is nu ongeveer een half jaar bezig in Indonesie. Er is geen trend te bepeuren, dat corona aan het afnemen is op Java; integendeel, op Java en in Jakarta stijgt het aantal nieuwe gevallen.

In mijn distrikt en de aanliggende distrikten is landbouw de grootste bron van inkomen voor de desa-bewoners. Inkomsten vanuit toerisme zijn minimaal, al helemaal minimaal van buitenlandse toeristen.
In mijn desa is weinig te merken van corona; soms hoor ik wat gemopper, dat inkomsten iets aan het afnemen zijn, maar het lijkt niet rampzalig. Het is nu weer oogsttijd van de rijst, dus weer inkomsten voor de desa-bewoners.

Het vreemde feit doet zich voor, dat mijn desa, ondanks corona, zich nog steeds sterk aan het ontwikkelen is. Op veel plekken worden huizen ge/verbouwd. Maar het centrum van mijn desa is onherkenbaar vergeleken met 10 jaar geleden.
Een week geleden is een heus koffie-cafe geopend in het centrum, waar echt lekkere koffie in vele smaken te krijgen is. De lokatie is in het centrum en het cafe is in de ochtend al geopend. Ik zal zonder twijfel een stamgast worden hier.
Ook is geopend een soort eet-cafe, waar onder meer fruit-salades kunnen worden gegeten en bakso en mie ayam.
Een tijd geleden heb ik al bericht, dat er een kleine pasar malam in het centrum is komen. Daar zijn burgers te verkrijgen, en kebab, patat, pisang goreng in meerdere smaken en meer.
Enige tijd geleden is geopend een toko voor donuts in vele smaken.
Twee weken geleden is geopend een grote toko voor een keur aan huishoudelijke artikelen (een soort Blokker). In deze toko bevindt zich ook een zg DIPO; bij een DIPO kan men zeer goedkoop drinkwater kopen; ook kunnen de 20-liter galonnen zeer voordelig bijgevuld worden.
Verder zijn er 2 kleine draaimolens voor de kleintjes bijgekomen.

Het is nu leuk, om na het avondgebed van 18.00 uur door het centrum te wandelen, vooral omdat je ergens kunt gaan zitten voor een kop (heel goede) koffie.

Er zijn grootse plannen om achter de “Balai Desa” (het stadhuis) een lokaal attractiepark te maken, met onder meer een zwembad; dit attraktiepark zou regionale betekenis moeten krijgen.

De huidige burgemeester (genoemd “Pa Tinggi”) is nu met zijn tweede termijn van 5 jaar bezig en het moet gezegd worden, dat het onder zijn bewind met de desa erg goed gaat.

De (nog kleine) Pasar Malam in het centrum

————————
Het eet-cafe voor onder meer div. fruitsalades, bakso en mie ayam

————————

Het koffie-cafe

————————

Soorten koffie verkrijgbaar in het koffie-cafe

————————

Centrum van de desa


 

Categorieën: CORONA, Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Drinkwater en waterleidingen (22 aug. 2020)

Een “gallon” (drinkwater) met kraantjes voor koud en heet water

In mijn desa (en bijna overal in Indonesie, behalve in de grote steden) is geen Waterbedrijf, dat water levert. Er zijn geen waterleidingen. Er zijn ook geen gasleidingen onder de grond, evenmin als riolering.

De desa-bewoners kunnen op een aantal manieren aan water komen:
* Flessen drinkwater tot 1,5 liter zijn overal  te koop. Op meerdere plekken zijn “galonnen” drinkwater te koop (20 liter).
* Men betrekt water uit een put achter het huis voor de keuken en de badkamer; om te drinken, moet dit eerst gekookt worden. Met een emmer aan een lang touw wordt het water naar boven gehezen. Heel veel huizen hebben een water-put. Deze manier betekent wel, dat er een paar keer per dag met volle emmers moet worden gelopen; dit is vooral in de regentijd vervelend.
* Men maakt een eigen waterleiding: vanuit de waterput achter het huis gaat een buis naar een elektrische pomp (“sanjo”) bij het huis, en vanaf de pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan (voor bv. de keuken en de badkamer). Doet men de kraan open, dan komt de pomp meteen in werking en stroomt water uit de kraan.
* Is er geen waterput achter het huis, dan is de oplossing een buis diep in de grond te boren tot bij het grondwater. Deze buis wordt aangesloten op een elektrische pomp en vanaf deze pomp kunnen meerdere buizen naar het huis gaan.

Ik heb bij mij thuis een eigen waterleiding met een pomp, de “sanjo”. Het water komt uit de put achter mijn huis. Het is een zeer bevredigende oplossing voor de keuken en de badkamer. Voor drinkwater gebruik ik een “gallon” (20 liter.

Waterput achter het huis

———————
De leidingen en in het midden de elektrische pomp, de “sanjo”


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eenmans-bedrijf (video) – 9 augustus 2020

Een paar huizen bij mij vandaan is een eenmansbedrijfje, zoals je dat hier vaker ziet.
Bij dat bedrijfje worden “batako” gemaakt, grote stenen voor de bouw van huizen, schuren etc.
Bijna alle huizen worden van steen gemaakt; voor de bouw gebruikt men de rode bakstenen, zoals we die in nederland kennen.
Maar iets goedkoper en sneller voor de bouw zijn de zg. Batako. Ze zijn veel groter dan de rode bakstenen.
Alle huizen hebben een-steens-muren en geen dubbele muren zoals in nederland bij de buitenmuren.
De kozijnen van de ramen en de deuren waren vroeger van hout. Steeds meer worden echter betonnen kozijnen gebruikt; die hebben als voordeel, dat ze niet aangevreten worden door ongedierte. Bij hout van goede kwaliteit zal dat niet gebeuren, maar hout van goede kwaliteit is erg duur.
Voor die betonnen kozijnen zijn ook weer eenmansbedrijfjes.

De eigenaar van het bedrijfje heeft meestal 1 jongeman in dienst, en soms ook nog een hulpje.
De batako’s moeten vantevoren worden besteld; er is slechts een heel kleine voorraad. De batako’s worden een voor een gemaakt en te drogen gelegd.
Een bestelling batako’s wordt bij de plek, waar gebouwd wordt, afgeleverd. Daarvoor heeft de eigenaar van het bedrijfje kleine truck.

Bij dit soort eenmansbedrijfjes is er geen bemoeienis van de overheid. Geen vergunningen, geen boekhouding, geen belastingen etc.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mijn desa bij avond (28 juli 2020)

Centrum van mijn desa aan het begin van de avond.

10 Jaar geleden waren er maar enkele toko’s in deze straat en de verlichting was spaarzaam. Nu begint het op een echte winkelstraat te lijken. Er zijn onder meer toko’s voor kleding, voor mobieltjes en toebehoren, voor materiaal voor doe-het-zelvers, en er is een “toko mas”, dwz een winkel voor gouden sieraden. Vaak spaart men geld niet op de bank, maar koopt men gouden sieraden, die men in tijden van nood weer kan verkopen.
Verder zijn er de nodige warungen voor bakso, nasi goreng, mie ayam en meer. De meeste van deze warungen gaan pas aan het einde van de middag open. Bakso en mie ayam zijn de hele dag verkrijgbaar; het is eenvoudig eten. Pas na het avondgebed (maghrib) wordt uitgebreider gegeten.

Bij de vier-sprong in het centrum is nu een mini Pasar Malam verschenen, waar onder meer nasi goreng en gado gado gegeten kan worden.

Kortom, de desa is in ontwikkeling.

De mini Pasar Malam in het centrum


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Kinderen (28 april 2020)

Kinderen aan het spelen vlak naast mijn huis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Corona: Een lock-down voor de desa onmogelijk (13 april 2020)

Een lock-down voor mijn (en andere) desa is onmogelijk.
Allereerst moet men naar de pasar kunnen om de dagelijkse boodschappen te doen. Daar zijn groenten, vlees, fruit en alles wat nodig is voor een eenvoudige desa-maaltijd.
Supermarkten zijn geen alternatief; de Indomarts en de Alfamarts verkopen geen groenten, fruit en vlees. Een aantal supermarkten in Jember-stad verkoopt wel groenten, vlees en fruit, maar dat is vele malen duurder dan op de pasar. En wil men naar Jember-stad, dan komen er nog de reiskosten bij. Men koopt elke dag in voor de maaltijden, hetzij op de pasar en bij een van de vele rijdende groenteboeren, die hun produkten ook betrekken van de pasar.

In de tweede plaats is het op dit moment oogst-tijd van de rijst; dat betekent veel mensen aan het werk en onderweg. Het is ondenkbaar om de rijst te laten wegrotten op de sawah’s vanwege een lock-down. Als men niet kan oogsten, vervalt ook het inkomen van heel veel desa-bewoners, met rampzalige toestanden tot gevolg. En na de oogst gaat de arbeid op de sawah’s gewoon door; de sawah’s moeten klaar gemaakt worden voor de volgende aanplant van rijst.
Het grootste deel van de indonesische bevolking is werkzaam in de landbouw en aanverwante sectoren. De regering van Indonesie is niet in staat om alle burgers een minimale uitkering te geven in geval van een lock-down.

Het desa-bestuur treft wel maatregelen om het corona moeilijk te maken: er wordt gedesinfecteerd en de openingstijden van de pasar zijn beperkt. Veel meer is echter niet mogelijk.

De regering van Indonesie probeert zoveel mogelijk het verkeer van mensen te beperken; in Jakarta geldt wel een lock-down,, evenals in andere steden. Er wordt veel gedaan om de jaarlijkse “mudik” (naar de geboorte-desa gaan om daar het Suikerfeest te vieren) te beperken. Zo mogen ambtenaren, mensen van politie en leger niet met mudik gaan.
Ook provincie-besturen kunnen het menselijk verkeer drastisch beperken.


 

Categorieën: CORONA | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.