Berichten getagd met: desa

Terug van Bali, weer werken in de desa (30 nov. 2019)

De laatste berichten geven naar mijn idee een aardige kijk op het sociale gebeuren in mijn buurtje in de desa.
Vandaag weer een bericht over het sociale gebeuren in mijn buurtje.

Mijn buurvrouw is Oma, zij is ouder dan 90 jaar. Zij woont daar met een van haar kleinzonen, genaamd Opung. Een van haar dochters (de moeder van Opung) woont al jaren op Bali om daar te werken; zij leeft daar samen met haar dochter.

Al enkele weken ligt voor het huis van Oma een stapel stenen en een berg zand. Laatst vroeg ik aan Opung, wat hij van plan was te gaan bouwen. Wel, vertelde hij, zijn moeder wil weer terug naar de desa en een kleine salon beginnen.
Omdat er niet genoeg geld was om meteen alle materialen voor de bouw te kopen, zijn 2 maanden geleden de stenen gekocht en afgeleverd.  Een maand later is de berg zand gekocht.
Afgelopen zondag is Opung met een vriend begonnen met de bouw. Het zal wel enige tijd duren, voordat het gebouwtje klaar is, want er wordt alleen op zondag gewerkt. Vrij nemen van het werk betekent immers geen inkomsten.
Deze manier van bouwen komt veel voor. Eerst worden de materialen gekocht, en voor het huis neergelegd. Is er na verloop van tijd geld, dan komen tukangen om te bouwen; vaak ook worden kleinere gebouwtjes in “eigen beheer” gebouwd.
Vergunningen zijn niet nodig, evenals bouwplannen / tekeningen; er kan gewoon gebouwd worden.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer en de sawah’s (6 nov. 2019)

Gerelateerde afbeelding

Strak blauwe lucht boven de desa

Mijn laatste bericht over het weer was van afgelopen 30 oktober. Het leek erop, dat het regenseizoen in aantocht was. Afgelopen zaterdag en zondag was het zwaar bewolkt; hier en daar viel wat regen, maar niet in mijn desa. Het leek op het begin van het regenseizoen. Maar vanaf gisteren (maandag) is het overdag weer een blauwe lucht en rond het middaguur weer erg heet.
Op west en midden Java is wel regen gevallen in redelijke hoeveelheden. Oost Java, Bali, Lombok en verder naar het oosten, blijven droog.
Mijn weer-apps geven voor de komende week geen regen aan.
Een week of drie geleden is de kedelai op de sawah’s geoogst. Daarna hadden de sawah’s, na een paar dagen rust, geploegd moeten worden voor het planten van de nieuwe rijst. Maar de boeren kunnen nog steeds niets op de sawah’s doen, vanwege de droogte. Zodra het regenseizoen doorzet, zullen eerst de sawah’s geploegd moeten worden, pas daarna kan de rijst geplant worden. We zijn dan in midden november. Een uitzonderlijk lang droog seizoen.
Ik heb begrepen, dat de tabaksplanten bij Balung (plm 8 km. van mijn desa) ernstig onder de droogte lijden; ook sawah’s met jeruk-bomen lijden onder de droogte.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

De hitte (30 okt. 2019)

De hitte rond het middaguur lijkt een heel klein beetje afgenomen.
Het indonesische KNMI (BMKG) heeft al waarschuwingen laten uitgaan voor west en midden Java met het oog op de komst van het regenseizoen; gewaarschuwd is voor hevige regenval, landverschuivingen en felle winden. Het regenseizoen is dus aanstaande.
Ook mijn weer-radar-apps geven aan, dat er beweging zit in het weer. Mogelijk al morgen kan het gaan regenen, maar we wachten af.
In de moskeeen is vanavond gebeden voor regen.
Vele sawah’s beginnen nu toch wel te lijden onder de droogte. Hopelijk, dat snel een einde komt aan deze droogte.
Vroeger vielen de eerste buien al in september, maar het is nu bijna november en nog geen regen.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Aanhoudende hitte (27 okt. 2019)

Mijn laatste bericht over de extreme hitte hier was van eergisteren.
Inmiddels is er niets veranderd. Ik hoor van veel desa-bewoners, dat zij in de nacht moeilijk kunnen slapen vanwege de hitte.
Op Y-tube zijn verschillende video’s, waarop te zien is, hoe kroepoek wordt gebakken zonder olie, alleen met de hete zonnestralen !

Volgens de indonesische KNMI (BMKG) kan de hitte nog wel een week duren. Midden en west Java hebben al top-temperaturen, en hoewel het zeer heet is in mijn regio, zal het hier de komende dagen nog heter worden.

Ik kan niet ontkennen, dat deze hitte mij niet makkelijk valt. Ik was goed gewend aan de tropische hitte van 32-34 C; maar de hitte van deze dagen is net teveel van het goede. Maar ook desa-bewoners ervaren deze hitte als extreem.
Vanaf 10 uur in de ochtend ben ik op mijn kamer tot ongeveer 3 uur in de middag. Na half 4 in de middag neemt de hitte duidelijk af. Gelukkig heb ik op mijn kamer AC en WIFI, dus ik vermaak mij prima. Maar zo nu en dan moet ik even uit mijn kamer, en loop dan tegen een muur van hitte aan.

Van een aanstaand regenseizoen is nog geen sprake.

Kroepoek bakken zonder vuur, maar met hete zonnestralen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | 2 reacties

Nieuw in de desa: een Bakery ! (12 okt. 2019)

Een paar berichten geleden (Stadse alures in de desa) berichtte ik, over de ontwikkelingen van het centrum van mijn desa. Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte
Een paar dagen geleden is, geheel nieuw voor de desa, geopend een “Bakery”. Weliswaar een kleine, maar het begin is er; eerst maar zien, of de desabewoners er wel aan willen. De Bakery is gelegen aan de hoofdstraat in het centrum. Er worden kleine, zoete broodjes en donuts in allerlei smaken verkocht. Het is niet meteen de nederlandse smaak (het lijkt op klef witbrood), maar met wat fantasie worden ze wat lekkerder. 1 Broodje kost rp 2000. Gewoon brood wordt niet verkocht.
Dit soort broodjes zijn populair; op steeds meer plekken worden Bakery’s geopend.
Brood heeft geen indonesische traditie. Heel veel zoete lekkernijen worden traditioneel gemaakt van “ketan” (kleefrijst), vaak bestrooid met geraspte kokos en/of gevuld met “gula jawa” (stroperige rietsuiker). Er zijn vloeistofjes, om de lekkernijen kleur te geven.
Lekker brood is in Jember-stad niet te krijgen. Wel zijn bij Lippo Plaza heel licht tarwe-brood en witte puntbroodjes te koop. Donker volkorenbrood met roomboter en belegen kaas: helaas zult U dit op Oost Java niet krijgen; roomboter is wel te verkrijgen, maar het volkorenbrood en de kaas moet U er dan maar bijdenken.

Aanbod van de Bakery in mijn desa

Traditionele javaanse snacks

Afbeeldingsresultaat voor jajan tradisional


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Stadse alures in de desa (22 sept. 2019)

Ik heb al vaker vermeld, dat mijn desa duidelijk in ontwikkeling is; straten zijn verhard, vele nieuwe warungen zijn erbij gekomen, huizen worden gerenoveerd, toko’s worden geopend.
Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte. Wat nog ontbreekt, naar mijn idee, is een soort Cafe, waar je kunt zitten voor een (niet-alcoholisch) drankje en meer. Maar daar hebben de desa-bewoners (nog) geen behoefte aan, immers bij elke warung of kaki-lima staan wel een paar krukken of een bamboe bankje.
Hieronder een paar foto’s van de “hoofdstraat”, genomen rond 18.30 uur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Terugblik op de afgelopen anderhalve maand (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor gunung semeru

De vulkaan Semeru, die al vele jaren “leeft”; op ongeveer 2,5 uur rijden van mijn desa

Het droge seizoen (= het koude seizoen) heeft zijn langste tijd gehad. De temperaturen gaan weer stijgen en in de loop van september gaat het zo nu en dan regenen, wat meer regen in oktober en vanaf november is het echt het regenseizoen. Althans zo was het in het verleden; de afgelopen jaren is het weer anders, de top-regenmaand december bijvoorbeeld was de afgelopen jaren bepaald geen top-regenmaand.
Het is nu erg droog overal, maar watertekorten in mijn regio zijn er nog niet. Wel is er veel stof in de lucht, waardoor velen hoesten.

Het was koud dit jaar tijdens het droge seizoen, vooral in de vroege ochtend was het gewoon erg koud;  op de sawah’s zal het plm 16 C geweest zijn. Als ik op de motor naar de supermarkt ging (5 km verderop), had ik een wollen muts op en een warm jasje aan. Overdag bleef de temperatuur steken bij 28-29 C, dat was nog wel te doen.
Ik had veel last van forse verkoudheden tijdens het droge seizoen; nu het weer warmer wordt, begin ik mij beter te voelen. Ook veel desa-bewoners waren ziek.
Na zoveel jaren in de tropen gewoond te hebben, kan ik het in de tropenhitte nu goed uithouden; je moet vooral heel rustig aandoen, en een lange middagrust nemen. Dus geen actieve nederlandse houding hier, maar traag leven en bewegen; dat doen de desa-bewoners ook. De actiefste periodes zijn de vroege ochtend vanaf 5 uur tot 9 uur. En vanaf 4 uur in de namiddag.

Vanwege het droge seizoen zijn de meeste sawah’s beplant met kedelai en mais.

Gewoonlijk vinden er na “Hari kemerdekaan” (onafhankelijkheidsdag) op 17 augustus allerlei activiteiten plaats in de desa’s in mijn regio, zoals het bekende karnaval, touwtrekken, paalklimmen en meer. Dit jaar niet, omdat de ambtstermijn van de burgemeesters (Pa Tinggi) in mijn regio erop zit sinds vorige week. Eind september zijn er weer verkiezingen voor een nieuwe burgemeester.
Het is mijn desa bepaald niet slecht vergaan onder de inmiddels afgetreden burgemeester. Zo is er in de meeste straten straatverlichting gekomen, zijn een aantal straten van asfalt voorzien, zijn andere straten voorzien van “tegels” (paping), en is het kerkhof onder handen genomen.
Opmerkelijk is de toegenomen bouw-activiteit in de desa. Zo worden huizen gerenoveerd, worden nieuwe huizen gebouwd, zijn er nieuwe warungen en winkels.
Dit betekent, dat er dus geld voorhanden is. Dat geld kan komen door verkoop van eigen sawah’s, of door leningen bij de bank, of van een familielid, dat buiten Indonesie werkt (Taiwan, Korea bijvoorbeeld).
Geld lenen bij de bank gebeurt veel, maar kan alleen als er voldoende borg is (een sawah, een auto). Kom je de aflossingen niet na, dan kom je op een zwarte lijst van de banken, en kun je daar niet meer terecht.

Een vervelend bericht voor de indonesiers: met ingang van 1 januari 2020 zal de premie voor de nationale ziektekostenverzekering, BPJS, worden verdubbeld. Dit in verband met de enorme tekorten van de BPJS.
Voor klas I stijgt de premie per persoon van rp 80.000 naar rp 160.000 per maand (10 euro).
De premie per persoon voor klas II stijgt van rp 59.000 per maand naar rp 110.000 per maand (7 euro).
Voor klas III stijgt de premie per persoon van rp. 25.500 per maand naar rp. 42.000 per maand (3 euro).
De vrees bestaat, dat velen nu zullen afhaken bij de BPJS.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Zomervakantie voorbij, weer verder met het blog (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor desa paleran

Straat in mijn desa

De zomervakanties zijn inmiddels voorbij in nederland en, zoals toegezegd in mijn laatste blog-bericht, zal ik weer beginnen met het plaatsen van berichten.
Ik wil in mijn berichten vanaf nu meer aandacht besteden aan allerlei aspecten van de javaanse cultuur. Het leven in de desa is de afgelopen jaren uitgebreid aan de orde geweest; ik heb berichten geplaatst over huwelijken, overlijden, opvoeden van kinderen, festiviteiten en veel meer.
Het leven in de desa is erg statisch; het ene jaar lijkt op het andere jaar. De desa-bewoners zijn steeds hard bezig met het verdienen van geld voor hun huishouden, dat is hun voornaamste zorg. Entertainment in allerlei vormen, zoals in nederland, is hier onbekend.
Om nu niet steeds weer dezelfde soort berichten te plaatsen, zal ik, zoals gezegd, meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur; mijn desa is een javaanse desa, daar is men zich terdege bewust van.
De javaanse cultuur staat verder weg van het dagelijkse leven, dan op Bali. De enorm uitgebreide cultuur op Bali (tempel-festiviteiten, dansen, religieuze optochten en meer) is elke dag, in elke desa, wel te vinden; er wordt veel tijd en geld uitgegeven aan die cultuur.
Dit is anders op Java. Javaanse cultuur is vooral te vinden bij de paleizen (keratons) van de sultans, vooral op midden Java (Yogyakarta, Surakarta, Cirebon). Omgangsvormen en begroetingen bijvoorbeeld zijn afgeleid van de keratons van de sultans.
De javaanse cultuur dateert voor een groot deel uit de hindoeistische periode op Java (koninkrijk Majapahit – tot de 16e eeuw). Bij de komst van de Islam op Java is veel adel gevlucht naar Bali. De Balinese cultuur heeft derhalve voor een groot deel zijn wortels op Java.

Ik zal dus meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur, maar het wel en wee in de desa zal zeker aan bod blijven komen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Afscheid nemen na bezoek (27 april 2019)

Wie op vakantie gaat naar Java, komt alom vriendelijke mensen tegen. Zo vriendelijk, dat menigeen wel op Java zou willen wonen.
Echter, de vakantieganger blijft doorgaans maar een paar dagen op dezelfde plek, om daarna weer verder te gaan. Van de cultuur, in het bijzonder hoe de mensen met elkaar om behoren te gaan, heeft hij geen enkele idee en dat kan ook niet binnen een paar dagen.
De meeste buitenlanders (vooral op Bali) wonen in mooie huizen, los van de (balinese) dorpsgemeenschap; daar heeft men slechts zijdelings contact mee.
Een enkeling, waaronder ik, woont in een desa, temidden van de plaatselijke bevolking (in mijn geval de javanen), zonder andere buitenlanders in de wijde omgeving. En inderdaad, ook daar zeer veel vriendelijke mensen, maar daar is ook de Adat, die bepaalt, hoe mensen met elkaar moeten omgaan. En dat met elkaar omgaan is volstrekt anders, dan men in Nederland gewend is: hoe om te gaan bv. met buren, waar net een overlijden heeft plaats gehad, hoe op een correcte wijze mensen te begroeten (NEE: geen kussen en omhelzingen), hoe te praten tijdens een bezoek, wat verstaat men onder een vriend etc. etc. Het duurt al gauw een paar jaar, voordat men goed op de hoogte is van de Adat. De vakantie-ganger hoeft zich niet te storen aan de Adat, dat wordt ook helemaal niet verwacht. Van degene, die temidden van de plaatselijke bevolking woont, wordt in feite wel verwacht, dat hij op zijn minst rekening houdt met de Adat.
Hieronder een voorbeeld hoe anders de Adat is vergeleken met de nederlandse omgangsvormen.

Toen ik indertijd in de desa kwam wonen, deed zich geregeld het merkwaardige feit voor, dat bezoekers bij mij thuis op een gegeven ogenblik vroegen, of ik niet moe was en wilde rusten.
Welnu, ik was niet moe, en rusten wilde ik al helemaal niet. Ik vermoedde echter, dat deze vragen een bedoeling hadden, al wist ik nog niet welke. Dus ik beaamde, dat ik wilde rusten, waarop de gasten zeiden, dat ze wilden vertrekken, zodat ik kon gaan rusten.
Veel later is mij duidelijk geworden, dat het niet beleefd is, als gasten zelf aangeven te willen vertrekken; ze zouden daarmee de indruk kunnen wekken, dat het bezoek niet prettig was; en ook maken zij zich belangrijker dan de gastheer (“voor jou heb ik geen tijd meer”). Als nu de gastheer zegt te willen gaan rusten, dan kunnen de gasten op een beleefde wijze vertrekken.
De vraag, of ik niet wil gaan rusten, moet ik dus bevestigend beantwoorden, zodat de gasten op een beleefde manier naar huis kunnen.
In Nederland kun je rustig zeggen, dat het tijd is om op te stappen; niemand, die aan deze mededeling aanstoot neemt, op Java is dit volstrekt not-done.
In contacten met javanen is het belangrijk, om een ander niet “malu” (verlegen, beschaamd) te maken; ook is het van belang om het eigen “ego” slechts een bescheiden plaats te geven in gesprekken, dwz. geen discussies, stellingnames of gemopper; ook not-done is spreken met stemverheffing of luidruchtig lachen.
De Adat in de desa is nog steeds erg belangrijk; het regelt de verhouding en het gedrag van de mensen. Veel van de Adat is mij inmiddels duidelijk; mocht ik echter de plank eens misslaan, dan neemt niemand mij dat kwalijk, vaak wordt mij dan vriendelijk uitgelegd, hoe het wel hoort.
Onlangs was ik in Surabaya en sprak daar in een warung over de betekenis van de Adat in de grote stad. Wel, werd gezegd, ook in de grote stad is er nog Adat, hoewel minder streng dan in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Lawaai (6 maart 2019)

Een enorme geluidsinstallatie wordt opgezet voor het huwelijk van de zoon van mijn buurman.

Alleen op een stoel zitten op het terras voor het huis en genieten van de rust, is een onbekend verschijnsel in Indonesie.
Allereerst wil men niet alleen zijn; indonesiers zijn gemeenschapsmensen en zoeken elkaar altijd op, samen bij de buren, samen met vrienden in de warung of elders. Het samenzijn betekent niet, dat er veel gepraat wordt of gekletst, het is voldoende als men bij elkaar is en niet alleen. Iemand, die alleen is, is “kasian” (zielig). Als er gepraat wordt, is het “nongkrong”, praten over niets, geen meningen uitwisselen, geen discussies, alleen maar praten over niets en dat kan een hele tijd in beslag nemen. Het nongkrong is altijd vrolijk, er wordt veel gelachen; vaak ook wordt met een guitaar gespeeld en gezongen. Echter, de sociale media (met name Facebook) maken, dat een (groot) deel van de nongkrong-tijd wordt besteed aan het bezig zijn met mobieltjes. In warungen zie ik geregeld een aantal (vooral) jongeren in stilte bij elkaar zitten, druk bezig met het mobieltje.
Stilte en rust is een onbekend verschijnsel. In winkels, warungen, in de bus en vaak ook thuis is meestal muziek te horen met een volume, dat in nederland niet is toegestaan. Extreem lawaai is er onder meer bij huwelijken. Bij het huis, waar het huwelijk plaats vindt, wordt een enorme geluidsinstallatie geplaatst van soms wel 3 meter hoogte; even verderop staat een vrachtwagen met een enorme generator voor de stroom. 2 Dagen lang klinkt er keiharde muziek, alleen in de nacht voor een paar uur onderbroken, maar om 5 uur in de ochtend begint het weer. Ook bij allerlei openbare gelegenheden is er (zeer) harde muziek.
Als er in een buurtje van de desa een gebedsbijeenkomst wordt georganiseerd, wordt een tukang ingehuurd, die een geluidsinstallatie met een bakfiets komt brengen. Tempelceremonies op Bali verlopen ook bepaald niet in stilte.
De oproepen tot gebed vanuit de moskee worden gedaan met luidsprekers met een behoorlijk volume.
Niet alleen Indonesie is luidruchtig, in China, Vietnam en Thailand hetzelfde.
Ik ben er inmiddels aan gewend; het hoort nu eenmaal bij het dagelijks leven hier. Ik heb oordopjes voor de nacht, als er veel geluid is en kan dan redelijk slapen. Gelukkig vindt dit soort lawaaierige bijeenkomsten niet vaak plaats.
Privacy, rust en gemeenschapszin worden in de nederlandse en indonesische cultuur totaal verschillend gehanteerd. Het is bepaald niet makkelijk om hieraan te wennen; niet voor niets wonen bijna alle expats vooral op Bali in hun eigen woning, los van de plaatselijke gemeenschap. Ik ken op Bali slechts 1 nederlander, die, net zoals ik, woont temidden van de plaatselijke gemeenschap, en daar ook deel van uitmaakt. Het wonen temidden van de plaatselijke gemeenschap betekent ook alles accepteren, dus ook soms het vele lawaai.
Mijn district, Umbulsari, telt 150.000 inwoners, waarvan slechts 1 buitenlander, ik dus. Maar het wonen temidden van de javanen is uniek, omdat ik van nabij de lokale cultuur kan meemaken en eraan mee kan doen; een lokale cultuur, die niet “besmet” is door massa-toerisme en westerse standaards.

Nongkrong


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Weer verder met de site: het weer (1 maart 2019)

Inmiddels heb ik mijn “Sultanswebsite” (link) geupdated en het is te merken aan het steeds toenemende bezoekersaantal, dat dit wordt gewaardeerd.

Maar vandaag dus verder met dit blog. Te beginnen met een hollands onderwerp: het weer.
De afgelopen maanden schreef ik meermalen, dat we dit jaar geen echt regenseizoen hebben gehad. Zo nu en dan 1 of 2 dagen (stevige) regen, maar dan weer een aantal dagen prachtig zonnig weer en dat terwijl de maanden december en januari het hoogtepunt is van het regenseizoen.
De laatste 2 weken is het iets meer gaan lijken op een regenseizoen: bijna elke dag (forse) regen en onweer, maar niet langer dan plm 1,5 uur. De ochtenden zijn helder bij een onbewolkte lucht, rond het middaguur komt bewolking opzetten en in de tweede helft van de middag is er veel regen, tropische stortbuien met onweer. Echter, na plm 1,5 uur is het weer afgelopen en is het in de avond droog. In de nacht kan het ook soms fors regenen.
Rond het middaguur is het buitengewoon heet (34-35C). Vooral na regen in de namiddag koelt het sterk af in de avond, 27 C. Grote temperatuurschommelingen waardoor veel mensen ziek zijn.
Ook van mijn desa-genoten heb ik begrepen, dat het geen echt regenseizoen is dit jaar. Of dit het gevolg is van de “global warming”?


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Geheimzinnig, mysterieus en spoken (1 febr. 2019)

Op plm 300 meter van mijn huis ligt midden in de uitgestrekte sawah’s van de grote vlakte achter mijn huis een “bomen-eiland”. Het eiland is plm 150 meter lang en 75 meter breed. Het is een mysterieuze plek waar zelden mensen komen. Midden in het eiland bevindt zich een meertje. Ik heb op meer plaatsen in mijn regio zulke eilanden gezien; soms staat er een hele grote rots in, maar bijna altijd is er een meertje.
Het eiland is niet aangelegd; het bestaat al sinds mensenheugenis, zo wordt gezegd.
Een (door de regen blubberig) pad voert om het eiland heen; tussen de bomen kan men de sawah’s mooi zien liggen. Zoals gezegd, is er midden in het eiland een meertje en op een heuveltje van plm 3 meter hoogte liggen een aantal graven. De graven versterken de mysterieuze sfeer. Het water in het meertje is donker vanwege de vele bomen en struiken eromheen.
Ik kom een enkele keer op het eiland, omdat het er rustig en stil is, iets wat de javanen helemaal niet op prijs stellen. Maar zonder meer hangt er een mysterieuze sfeer; het is geen plek om te picknicken. Ik kijk tijdens het wandelen toch zo nu en dan even om mij heen. Er wordt gezegd, dat op deze plek “hantu’s” (spoken) voorkomen; en dat het goed mogelijk is, dat overdag een eenzame bezoeker gevolgd kan worden door kleine naakte (spook)kinderen; je kunt deze spookkinderen alleen maar in een flits zien want ze zijn zo weer weg, zo wordt verteld. In het donker gaat sowieso niemand naar deze plek.
Het eiland is het bezit van iemand uit een naburige desa. Het eiland zou al generaties in het bezit zijn van de familie. De graven zijn de graven van familieleden van de eigenaar van het eiland.

————————————–

Het enige pad, dat naar het eiland voert

 

————————————–

Het meertje midden op het eiland

————————————–

Een aantal graven


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Verplaatsing warung-2 (28 dec. 2018)

Inmiddels is de verplaatste (opnieuw gebouwde) warung bijna klaar. Alleen binnen moet nu nog worden ingericht. De bedoeling is, dat de oude warung, rechts, wordt afgebroken. De nieuwe warung is bijna helemaal gemaakt van bamboe. De muren zijn van gevlochten bamboe-platen, in het javaans “gedhek” genaamd. Deze gevlochten bamboe-platen worden nog veelvuldig gebruikt. Voor het dak zijn asbest-platen gebruikt, duurzaam en goedkoop. Asbest wordt alom veel gebruikt.


Website “Indonesie Actueel“: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.