Berichten getagd met: bedelaar

Bedelaars (27 juni 2021)

Het aantal bedelaars in mijn regio is zeer beperkt. Een enkele keer klopt een ouder persoon bij mijn huis aan voor wat geld. Bij stoplichten zie ik ook wel eens een bedelaar. Lopend door de stad Jember kom ik geen bedelaars tegen.
Een enkele keer komen mensen aan mijn huis met een donatie-lijst, waarop ik een gegeven bedrag kan invullen.
De vraag is, of je bedelaars geld moet geven. Er zijn verslagen van journalisten, verkleed als bedelaar, die per dag veel geld ophaalden; het gaat dan om bedragen van 5-15 miljoen rupiah, veel meer dan een gemiddeld maandinkomen.
Bij oudere personen, die mij thuis om geld vragen of die met een donatie-lijst langs komen, is het helemaal de vraag, of zij wel “echte” bedelaars zijn. Ik geef dan ook geen geld, mede op advies van de desa-bewoners. Degenen, die bij mijn huis langskomen, komen niet uit mijn desa, niemand kent ze. Ik kan dus ook niet natrekken, wie het zijn en of zij wel echt behoeftig zijn.
Ook bij mensen, die gehandicapt lijken en met een bakje op de stoep zitten en om geld vragen, is het niet zeker, dat het om “echte” bedelaars gaat. Er zijn video-opnames te zien van “ontmaskering” van gehandicapten: aan het eind van de dag wandelen ze weer rustig naar huis.
Ik vind het niet prettig om arm uitziende mensen, die bij mij om geld vragen, weg te sturen zonder iets te geven; maar ik ken de mensen niet, en weet niet waar ze aan toe zijn. Toen ik net in mijn desa woonde, heb ik wel eens geld gegeven, met als resultaat, dat ze wekelijks, en soms al na een paar dagen, weer langs kwamen.
Als ik van de desa-bewoners te horen krijg, dat iemand in mijn desa werkeljk behoeftig is, dan kan die persoon volledig rekenen op mijn steun.
Dat er behoeftige en arme mensen zijn, is een gegeven. Dat zij geholpen moeten worden is duidelijk.
Ik vind het een lastig onderwerp.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Armoede-percentage op laagste niveau ooit (18 july 2018)

Het armoede-percentage in Indonesie is gedaald tot het laagste niveau ooit. Het aantal arme mensen wordt geschat op 25.9 miljoen. Dit is medegedeeld door het indonesische Centraal Burau voor de Statistiek (BPS).
Uit de BPS-gegevens blijkt, dat het armoedepercentage in september 2017 10,12% bedroeg, met ongeveer 26,58 miljoen mensen, die onder de armoedegrens leven. Het bureau heeft onthuld, dat de meeste arme mensen in dorpen wonen.

Het armoedecijfer in dorpen was in maart 2018 13,20 procent, een lichte daling ten opzichte van de 13,47 procent in september 2017, aldus het hoofd van de BPS Suhariyanto.
Suhariyanto zei verder, dat de toename van de sociale bijstand van de regering, die in het eerste kwartaal van 2018 met 87,6 procent was gegroeid, vergeleken met een stijging van 3,39 procent in het eerste kwartaal van 2017, een belangrijke factor was bij het terugdringen van de armoedecijfers.
Bijstand in natura en rijst voor de armen heeft ook bijgedragen aan het verbeteren van het welzijn van mensen, zei hij, eraan toevoegend dat de lage inflatie in 2018 ook had bijgedragen aan de toename van de koopkracht van mensen.
De invoering van de nationale ziektekostenverzekering BPJS (voor arm en rijk), de aanleg van de transJava en de trans-Sumatra tolweg, de aanleg van spoorwegen op Sulawesi, de aanleg van 15 nieuwe vliegvelden, en veel meer laten zien, dat Indonesie hard werkt aan een betere toekomst.


.
Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.