Berichten getagd met: desa

Corona: Een lock-down voor de desa onmogelijk (13 april 2020)

Een lock-down voor mijn (en andere) desa is onmogelijk.
Allereerst moet men naar de pasar kunnen om de dagelijkse boodschappen te doen. Daar zijn groenten, vlees, fruit en alles wat nodig is voor een eenvoudige desa-maaltijd.
Supermarkten zijn geen alternatief; de Indomarts en de Alfamarts verkopen geen groenten, fruit en vlees. Een aantal supermarkten in Jember-stad verkoopt wel groenten, vlees en fruit, maar dat is vele malen duurder dan op de pasar. En wil men naar Jember-stad, dan komen er nog de reiskosten bij. Men koopt elke dag in voor de maaltijden, hetzij op de pasar en bij een van de vele rijdende groenteboeren, die hun produkten ook betrekken van de pasar.

In de tweede plaats is het op dit moment oogst-tijd van de rijst; dat betekent veel mensen aan het werk en onderweg. Het is ondenkbaar om de rijst te laten wegrotten op de sawah’s vanwege een lock-down. Als men niet kan oogsten, vervalt ook het inkomen van heel veel desa-bewoners, met rampzalige toestanden tot gevolg. En na de oogst gaat de arbeid op de sawah’s gewoon door; de sawah’s moeten klaar gemaakt worden voor de volgende aanplant van rijst.
Het grootste deel van de indonesische bevolking is werkzaam in de landbouw en aanverwante sectoren. De regering van Indonesie is niet in staat om alle burgers een minimale uitkering te geven in geval van een lock-down.

Het desa-bestuur treft wel maatregelen om het corona moeilijk te maken: er wordt gedesinfecteerd en de openingstijden van de pasar zijn beperkt. Veel meer is echter niet mogelijk.

De regering van Indonesie probeert zoveel mogelijk het verkeer van mensen te beperken; in Jakarta geldt wel een lock-down,, evenals in andere steden. Er wordt veel gedaan om de jaarlijkse “mudik” (naar de geboorte-desa gaan om daar het Suikerfeest te vieren) te beperken. Zo mogen ambtenaren, mensen van politie en leger niet met mudik gaan.
Ook provincie-besturen kunnen het menselijk verkeer drastisch beperken.


 

Categorieën: CORONA | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Werkplaats aan huis (2 april 2020)

Een twee-mansbedrijfje, waar betonnen kozijnen worden gemaakt

Wereldwijd beheert corona het dagelijks nieuws. Het leven in mijn desa gaat gewoon door, zij het op een lager pitje dan gewoonlijk. Corona leeft nu ook bij de desa-bewoners. Ik zal zo nu en dan weer een berichtje plaatsen over het leven in mijn desa, hoewel, zoals gezegd, het leven op een laag pitje door gaat. Het meeste nieuws in mijn desa heeft toch te maken met corona.

De meeste mannen in mijn desa zijn actief als boer in de vele sawa’s rond mijn desa. Er zijn echter ook mannen, die elders werken, zoals op Bali, Surabaya en zelfs Kalimantan.
Sommige mannen in mijn desa hebben een werkplaats aan huis; dit kan zijn een reparatie-bedrijf voor motoren of een las-bedrijf.
Veel huizen hebben een toko’tje aan huis; deze toko’s worden gerund door vrouwen.
Op 150 meter van mijn huis is een van de desa-bewoners een paar jaar geleden een bedrijfje begonnen, waar betonnen kozijnen voor ramen en deuren worden gemaakt. Daar is veel vraag naar, omdat houten kozijnen alleen maar duurzaam zijn, als het goed (en dus duur) hout is. Die betonnen kozijnen gaan heel lang mee, en zijn betaalbaar.
Bij dat bedrijfje werken gewoonlijk 2 man, soms drie man, meer niet. Men heeft de beschikking over een klein vrachtwagentje.
Op bestelling wordt zand en cement gebracht om een beton van te maken. Het beton wordt in een soort mal gegoten, en na 2 dagen drogen is het kozijn gereed. Aan de kozijnen worden scharnieren aangebracht om later ramen en deuren eraan te kunnen bevestigen. Met het vrachtwagentje worden de kozijnen naar de plaats van bestemming gebracht.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Corona: strengere regels in mijn desa ivm corona (30 maart 2020)

Desinfecteren van mijn desa

Corona komt steeds dichterbij de desa. In Jember-stad zijn er nu 2 gevallen, in het vissersplaatsje Puger 1.
De regels tot voorkoming van corona worden steeds strenger in mijn desa.
Zoals eerder al vermeld, zijn alle scholen gesloten.
De laatste dagen wordt veel gesproeid met desinfecteervloeistof, straten en huizen krijgen een beurt.
De markten in mijn regio zijn nu alleen in de ochtenduren nog open. Veel toko’s zijn gesloten, hoewel er geen lock-down geldt voor mijn regio.
De winkels in het centrum van mijn desa zijn na 18.00 uur gesloten.
Op verschillende plaatsen in mijn regio heeft de politie bruiloften verboden, hoewel alles voor de bruiloft al klaar stond, een groot financieel verlies voor het bruidspaar.
Onder meer in mijn desa heeft de politie mensen, die in warungen koffie aan het drinken waren, gesommeerd om naar huis te gaan.
Het openbare leven ligt nog niet plat, hoewel er, zoals gezegd, geen lock-down geldt. Wel is het overal beduidend rustiger op. In een cultuur, waar prive en privacy niet bestaat, en waar men het liefst met 10 personen op een tweezits-bank zit, is het welhaast een onmogeljke opgave om een afstand van 1,5 meter tot elkaar te bewaren. Toch is de politie er alert op.
Steeds meer mensen gebruiken een mond-masker. Bij grotere winkels, zoals de Alfamart en de Indomart, is bij de ingang gelegenheid om je handen te wassen.
Er gaan video’s rond over het optreden van de politie in India, die met grote stokken hard op mensen slaat, als ze zich op straat vertonen. Dit gebeurt absoluut niet in Indonesie; de politie hier gaat in gesprek met mensen, geeft mensen waarschuwingen en draagt hen op om naar huis te gaan.

Er wordt gezegd, dat het desa-bestuur cloroquine zal kopen, om de jongsten en de ouden in de desa te vaccineren.


 

Categorieën: CORONA | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Corona: mijn desa (21 maart 2020)

Tot nog toe is corona ver van mijn desa. Alle scholen zijn gesloten, maar andere maatregelen zijn nog niet genomen.
In Surabaya zijn nu 13 besmettingen gemeld.
Dit betekent, dat corona dichtbij mijn desa komt. Dagelijks zijn er desa-bewoners, die naar Surabaya gaan (voor zaken, familie-bezoek etc). Als er maar eentje terug keert naar de desa met het corona-virus, is mijn desa is in reeel gevaar.
De desa-bewoners lijken zich niet druk te maken. Ikzelf mijd zoveel mogelijk contact met anderen, en blijf veel thuis. Een bezoek aan 5 kennissen gisteren in Jember-stad is afgezegd.
Aanvankelijk maakte ik mij niet druk omtrent corona, maar dat is veranderd nu corona een reele bedreiging wordt voor de desa. Een zeer ongemakkelijke en onzekere toestand, de mensen in Nederland weten dit maar al te goed nu. Ik volg dagelijks het nieuws over corona in Nederland en lees vooral de tips hoe te leven met de dreiging van corona, wat te doen en wat niet te doen.
Gelukkig kan ik nog wel met mijn motor erop uit, er is niemand die dichtbij mij komt.

Er wordt veel gesproken in Indonesie over een lock-down voor bepaalde regio’s. Maar een lock-down levert heel veel praktische problemen op. Supermarkten zijn er alleen voor de rijken. Bijna alle indonesiers kopen hun groenten, fruit en vlees op de pasar. De minister van Financien, Sri Mulyani, heeft al het nodige gezegd over de problemen bij een lock-down. Hoe kunnen bv. de pasars voorzien worden van groenten, fruit en vlees ?

 


 

Categorieën: CORONA | Tags: , | Een reactie plaatsen

Bouw-activiteiten naast mijn huis (29 febr. 2020)

De toko van Ibu Karsi (links van mijn huis) wordt vergroot

Links en rechts van mijn huis wordt gebouwd.
Links wordt de toko van Ibu Karsi vergroot en van een nieuw dak voorzien. De zaken in de toko lopen kennelijk goed. In deze toko is van alles te koop: div. snoepgoed en koekjes, kruiden, eieren, zeep, shampoo, drinken, div. huidverzorgingsmiddelen en veel meer.
Toen ik 10 jaar geleden in de desa kwam wonen, had Ibu Karsi nog geen toko; voor het huis stond een bamboe-afdak op palen met een paar bankjes. Je kon er alleen diverse soorten drankjes gebruiken. Een paar jaar later werd een kleine stenen toko gebouwd, en weer wat later werd die stenen toko fors vergroot. Nu dan de laatste verbeteringen aan de toko.

Rechts van mijn huis wordt een nieuw gebouwtje neergezet. Daar wordt een kapsalon in gevestigd. De Ibu, die in de kapsalon gaat werken, woont in het huis achter de kapsalon. Zij heeft vele jaren op Bali gewerkt, en wilde weer terug naar de desa.
Voor de dakbedekking van de kapsalon worden aluminium platen gebruikt. Het gebruik van deze platen is nieuw; op steeds meer plekken in de desa worden deze platen gebruikt. Het is iets duurder dan de asbestplaten, die vroeger overal werden gebruikt, maar ook veel duurzamer. Het gebruik van aluminiumplaten is geen keuze in verband met de gezondheid (asbest zou niet gezond zijn).
Voor de kozijnen van ramen en deuren kan ook aluminium worden gebruikt; goedkoper is echter kant-en-klare betonnen kozijnen te kopen. Houten kozijnen laten maken is ook mogelijk, maar dan moet het hout van goede kwaliteit zijn, zoals teakhout en dat is erg duur. Velen kiezen daarom voor betonnen kozijnen voor ramen en deuren, en steeds meer mensen kiezen voor aluminium platen voor het dak.
Voor de stijgers worden alom bamboe-palen gebruikt.

Voor het bouwen van een toko of anderszins een gebouw is geen vergunning nodig. Overleg met de buren is ook niet nodig.
De inkomsten van de toko en kapsalon zijn onbelast; er hoeft geen belasting over de inkomsten betaald te worden. Een boekhouding is ook niet nodig. Ik heb geen enkel idee hoe groot de inkomsten zijn van de toko en de salon; het is not-done om daarover te praten.

Op veel meer plaatsen in de desa wordt gebouwd. Een teken, dat het financieel goed gaat met de desa-bewoners.

De in aanbouw zijnde kapsalon rechts van mijn huis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Werk bij de buren (30 nov. 2019)

Hier moet een “salon” verschijnen

Mijn buurvrouw is Oma, zij is ouder dan 90 jaar. Zij woont daar met een van haar kleinzonen, genaamd Opung. Een van haar dochters (de moeder van Opung) woont al jaren op Bali om daar te werken; zij leeft daar samen met haar dochter.

Al enkele weken ligt voor het huis van Oma een stapel stenen en een berg zand. Laatst vroeg ik aan Opung, wat hij van plan was te gaan bouwen. Wel, vertelde hij, zijn moeder wil weer terug naar de desa en een kleine salon beginnen.
Omdat er niet genoeg geld was om meteen alle materialen voor de bouw te kopen, zijn 2 maanden geleden de stenen gekocht en afgeleverd.  Een maand later is de berg zand gekocht.
Afgelopen zondag is Opung met een vriend begonnen met de bouw. Het zal wel enige tijd duren, voordat het gebouwtje klaar is, want er wordt alleen op zondag gewerkt. Vrij nemen van het werk betekent immers geen inkomsten.
Deze manier van bouwen komt veel voor. Eerst worden de materialen gekocht, en voor het huis neergelegd. Is er na verloop van tijd geld, dan komen tukangen om te bouwen; vaak ook worden kleinere gebouwtjes in “eigen beheer” gebouwd.
Vergunningen zijn niet nodig, evenals bouwplannen / tekeningen; er kan gewoon gebouwd worden.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer en de sawah’s (6 nov. 2019)

Gerelateerde afbeelding

Strak blauwe lucht boven de desa

Mijn laatste bericht over het weer was van afgelopen 30 oktober. Het leek erop, dat het regenseizoen in aantocht was. Afgelopen zaterdag en zondag was het zwaar bewolkt; hier en daar viel wat regen, maar niet in mijn desa. Het leek op het begin van het regenseizoen. Maar vanaf gisteren (maandag) is het overdag weer een blauwe lucht en rond het middaguur weer erg heet.
Op west en midden Java is wel regen gevallen in redelijke hoeveelheden. Oost Java, Bali, Lombok en verder naar het oosten, blijven droog.
Mijn weer-apps geven voor de komende week geen regen aan.
Een week of drie geleden is de kedelai op de sawah’s geoogst. Daarna hadden de sawah’s, na een paar dagen rust, geploegd moeten worden voor het planten van de nieuwe rijst. Maar de boeren kunnen nog steeds niets op de sawah’s doen, vanwege de droogte. Zodra het regenseizoen doorzet, zullen eerst de sawah’s geploegd moeten worden, pas daarna kan de rijst geplant worden. We zijn dan in midden november. Een uitzonderlijk lang droog seizoen.
Ik heb begrepen, dat de tabaksplanten bij Balung (plm 8 km. van mijn desa) ernstig onder de droogte lijden; ook sawah’s met jeruk-bomen lijden onder de droogte.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

De hitte (30 okt. 2019)

De hitte rond het middaguur lijkt een heel klein beetje afgenomen.
Het indonesische KNMI (BMKG) heeft al waarschuwingen laten uitgaan voor west en midden Java met het oog op de komst van het regenseizoen; gewaarschuwd is voor hevige regenval, landverschuivingen en felle winden. Het regenseizoen is dus aanstaande.
Ook mijn weer-radar-apps geven aan, dat er beweging zit in het weer. Mogelijk al morgen kan het gaan regenen, maar we wachten af.
In de moskeeen is vanavond gebeden voor regen.
Vele sawah’s beginnen nu toch wel te lijden onder de droogte. Hopelijk, dat snel een einde komt aan deze droogte.
Vroeger vielen de eerste buien al in september, maar het is nu bijna november en nog geen regen.


 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Aanhoudende hitte – video (27 okt. 2019)

 

Kroepoek bakken zonder vuur, maar met hete zonnestralen

Mijn laatste bericht over de extreme hitte hier was van eergisteren.
Inmiddels is er niets veranderd. Ik hoor van veel desa-bewoners, dat zij in de nacht moeilijk kunnen slapen vanwege de hitte.
Op Y-tube zijn verschillende video’s, waarop te zien is, hoe kroepoek wordt gebakken zonder olie, alleen met de hete zonnestralen !

Volgens de indonesische KNMI (BMKG) kan de hitte nog wel een week duren. Midden en west Java hebben al top-temperaturen, en hoewel het zeer heet is in mijn regio, zal het hier de komende dagen nog heter worden.

Ik kan niet ontkennen, dat deze hitte mij niet makkelijk valt. Ik was goed gewend aan de tropische hitte van 32-34 C; maar de hitte van deze dagen is net teveel van het goede. Maar ook desa-bewoners ervaren deze hitte als extreem.
Vanaf 10 uur in de ochtend ben ik op mijn kamer tot ongeveer 3 uur in de middag. Na half 4 in de middag neemt de hitte duidelijk af. Gelukkig heb ik op mijn kamer AC en WIFI, dus ik vermaak mij prima. Maar zo nu en dan moet ik even uit mijn kamer, en loop dan tegen een muur van hitte aan.

Van een aanstaand regenseizoen is nog geen sprake.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , | 2 reacties

Nieuw in de desa: een Bakery ! (12 okt. 2019)

Een paar berichten geleden (Stadse alures in de desa) berichtte ik, over de ontwikkelingen van het centrum van mijn desa. Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte
Een paar dagen geleden is, geheel nieuw voor de desa, geopend een “Bakery”. Weliswaar een kleine, maar het begin is er; eerst maar zien, of de desabewoners er wel aan willen. De Bakery is gelegen aan de hoofdstraat in het centrum. Er worden kleine, zoete broodjes en donuts in allerlei smaken verkocht. Het is niet meteen de nederlandse smaak (het lijkt op klef witbrood), maar met wat fantasie worden ze wat lekkerder. 1 Broodje kost rp 2000. Gewoon brood wordt niet verkocht.
Dit soort broodjes zijn populair; op steeds meer plekken worden Bakery’s geopend.
Brood heeft geen indonesische traditie. Heel veel zoete lekkernijen worden traditioneel gemaakt van “ketan” (kleefrijst), vaak bestrooid met geraspte kokos en/of gevuld met “gula jawa” (stroperige rietsuiker). Er zijn vloeistofjes, om de lekkernijen kleur te geven.
Lekker brood is in Jember-stad niet te krijgen. Wel zijn bij Lippo Plaza heel licht tarwe-brood en witte puntbroodjes te koop. Donker volkorenbrood met roomboter en belegen kaas: helaas zult U dit op Oost Java niet krijgen; roomboter is wel te verkrijgen, maar het volkorenbrood en de kaas moet U er dan maar bijdenken.

Aanbod van de Bakery in mijn desa

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Stadse alures in de desa (22 sept. 2019)

Ik heb al vaker vermeld, dat mijn desa duidelijk in ontwikkeling is; straten zijn verhard, vele nieuwe warungen zijn erbij gekomen, huizen worden gerenoveerd, toko’s worden geopend.
Toen ik 8 jaar geleden in de desa kwam wonen, was het centrum vrij donker; er waren wel al een paar toko’s, maar de verlichting in de “hoofdstraat” was vrij mager.
Nu krijgt de “hoofdstraat” welhaast stadse alures. Veel verlichting, grote toko’s, mobiele warungen (kaki lima’s) en na het avondgebed rond 18.00 uur een gezellige drukte. Wat nog ontbreekt, naar mijn idee, is een soort Cafe, waar je kunt zitten voor een (niet-alcoholisch) drankje en meer. Maar daar hebben de desa-bewoners (nog) geen behoefte aan, immers bij elke warung of kaki-lima staan wel een paar krukken of een bamboe bankje.
Hieronder een paar foto’s van de “hoofdstraat”, genomen rond 18.30 uur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Terugblik op de afgelopen anderhalve maand (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor gunung semeru

De vulkaan Semeru, die al vele jaren “leeft”; op ongeveer 2,5 uur rijden van mijn desa

Het droge seizoen (= het koude seizoen) heeft zijn langste tijd gehad. De temperaturen gaan weer stijgen en in de loop van september gaat het zo nu en dan regenen, wat meer regen in oktober en vanaf november is het echt het regenseizoen. Althans zo was het in het verleden; de afgelopen jaren is het weer anders, de top-regenmaand december bijvoorbeeld was de afgelopen jaren bepaald geen top-regenmaand.
Het is nu erg droog overal, maar watertekorten in mijn regio zijn er nog niet. Wel is er veel stof in de lucht, waardoor velen hoesten.

Het was koud dit jaar tijdens het droge seizoen, vooral in de vroege ochtend was het gewoon erg koud;  op de sawah’s zal het plm 16 C geweest zijn. Als ik op de motor naar de supermarkt ging (5 km verderop), had ik een wollen muts op en een warm jasje aan. Overdag bleef de temperatuur steken bij 28-29 C, dat was nog wel te doen.
Ik had veel last van forse verkoudheden tijdens het droge seizoen; nu het weer warmer wordt, begin ik mij beter te voelen. Ook veel desa-bewoners waren ziek.
Na zoveel jaren in de tropen gewoond te hebben, kan ik het in de tropenhitte nu goed uithouden; je moet vooral heel rustig aandoen, en een lange middagrust nemen. Dus geen actieve nederlandse houding hier, maar traag leven en bewegen; dat doen de desa-bewoners ook. De actiefste periodes zijn de vroege ochtend vanaf 5 uur tot 9 uur. En vanaf 4 uur in de namiddag.

Vanwege het droge seizoen zijn de meeste sawah’s beplant met kedelai en mais.

Gewoonlijk vinden er na “Hari kemerdekaan” (onafhankelijkheidsdag) op 17 augustus allerlei activiteiten plaats in de desa’s in mijn regio, zoals het bekende karnaval, touwtrekken, paalklimmen en meer. Dit jaar niet, omdat de ambtstermijn van de burgemeesters (Pa Tinggi) in mijn regio erop zit sinds vorige week. Eind september zijn er weer verkiezingen voor een nieuwe burgemeester.
Het is mijn desa bepaald niet slecht vergaan onder de inmiddels afgetreden burgemeester. Zo is er in de meeste straten straatverlichting gekomen, zijn een aantal straten van asfalt voorzien, zijn andere straten voorzien van “tegels” (paping), en is het kerkhof onder handen genomen.
Opmerkelijk is de toegenomen bouw-activiteit in de desa. Zo worden huizen gerenoveerd, worden nieuwe huizen gebouwd, zijn er nieuwe warungen en winkels.
Dit betekent, dat er dus geld voorhanden is. Dat geld kan komen door verkoop van eigen sawah’s, of door leningen bij de bank, of van een familielid, dat buiten Indonesie werkt (Taiwan, Korea bijvoorbeeld).
Geld lenen bij de bank gebeurt veel, maar kan alleen als er voldoende borg is (een sawah, een auto). Kom je de aflossingen niet na, dan kom je op een zwarte lijst van de banken, en kun je daar niet meer terecht.

Een vervelend bericht voor de indonesiers: met ingang van 1 januari 2020 zal de premie voor de nationale ziektekostenverzekering, BPJS, worden verdubbeld. Dit in verband met de enorme tekorten van de BPJS.
Voor klas I stijgt de premie per persoon van rp 80.000 naar rp 160.000 per maand (10 euro).
De premie per persoon voor klas II stijgt van rp 59.000 per maand naar rp 110.000 per maand (7 euro).
Voor klas III stijgt de premie per persoon van rp. 25.500 per maand naar rp. 42.000 per maand (3 euro).
De vrees bestaat, dat velen nu zullen afhaken bij de BPJS.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Afscheid nemen na bezoek (27 april 2019)

Wie op vakantie gaat naar Java, komt alom vriendelijke mensen tegen. Zo vriendelijk, dat menigeen wel op Java zou willen wonen.
Echter, de vakantieganger blijft doorgaans maar een paar dagen op dezelfde plek, om daarna weer verder te gaan. Van de cultuur, in het bijzonder hoe de mensen met elkaar om behoren te gaan, heeft hij geen enkele idee en dat kan ook niet binnen een paar dagen.
De meeste buitenlanders (vooral op Bali) wonen in mooie huizen, los van de (balinese) dorpsgemeenschap; daar heeft men slechts zijdelings contact mee.
Een enkeling, waaronder ik, woont in een desa, temidden van de plaatselijke bevolking (in mijn geval de javanen), zonder andere buitenlanders in de wijde omgeving. En inderdaad, ook daar zeer veel vriendelijke mensen, maar daar is ook de Adat, die bepaalt, hoe mensen met elkaar moeten omgaan. En dat met elkaar omgaan is volstrekt anders, dan men in Nederland gewend is: hoe om te gaan bv. met buren, waar net een overlijden heeft plaats gehad, hoe op een correcte wijze mensen te begroeten (NEE: geen kussen en omhelzingen), hoe te praten tijdens een bezoek, wat verstaat men onder een vriend etc. etc. Het duurt al gauw een paar jaar, voordat men goed op de hoogte is van de Adat. De vakantie-ganger hoeft zich niet te storen aan de Adat, dat wordt ook helemaal niet verwacht. Van degene, die temidden van de plaatselijke bevolking woont, wordt in feite wel verwacht, dat hij op zijn minst rekening houdt met de Adat.
Hieronder een voorbeeld hoe anders de Adat is vergeleken met de nederlandse omgangsvormen.

Toen ik indertijd in de desa kwam wonen, deed zich geregeld het merkwaardige feit voor, dat bezoekers bij mij thuis op een gegeven ogenblik vroegen, of ik niet moe was en wilde rusten.
Welnu, ik was niet moe, en rusten wilde ik al helemaal niet. Ik vermoedde echter, dat deze vragen een bedoeling hadden, al wist ik nog niet welke. Dus ik beaamde, dat ik wilde rusten, waarop de gasten zeiden, dat ze wilden vertrekken, zodat ik kon gaan rusten.
Veel later is mij duidelijk geworden, dat het niet beleefd is, als gasten zelf aangeven te willen vertrekken; ze zouden daarmee de indruk kunnen wekken, dat het bezoek niet prettig was; en ook maken zij zich belangrijker dan de gastheer (“voor jou heb ik geen tijd meer”). Als nu de gastheer zegt te willen gaan rusten, dan kunnen de gasten op een beleefde wijze vertrekken.
De vraag, of ik niet wil gaan rusten, moet ik dus bevestigend beantwoorden, zodat de gasten op een beleefde manier naar huis kunnen.
In Nederland kun je rustig zeggen, dat het tijd is om op te stappen; niemand, die aan deze mededeling aanstoot neemt, op Java is dit volstrekt not-done.
In contacten met javanen is het belangrijk, om een ander niet “malu” (verlegen, beschaamd) te maken; ook is het van belang om het eigen “ego” slechts een bescheiden plaats te geven in gesprekken, dwz. geen discussies, stellingnames of gemopper; ook not-done is spreken met stemverheffing of luidruchtig lachen.
De Adat in de desa is nog steeds erg belangrijk; het regelt de verhouding en het gedrag van de mensen. Veel van de Adat is mij inmiddels duidelijk; mocht ik echter de plank eens misslaan, dan neemt niemand mij dat kwalijk, vaak wordt mij dan vriendelijk uitgelegd, hoe het wel hoort.
Onlangs was ik in Surabaya en sprak daar in een warung over de betekenis van de Adat in de grote stad. Wel, werd gezegd, ook in de grote stad is er nog Adat, hoewel minder streng dan in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Blog op WordPress.com.