Berichten getagd met: werk

Werkplaats aan huis (2 april 2020)

Een twee-mansbedrijfje, waar betonnen kozijnen worden gemaakt

Wereldwijd beheert corona het dagelijks nieuws. Het leven in mijn desa gaat gewoon door, zij het op een lager pitje dan gewoonlijk. Corona leeft nu ook bij de desa-bewoners. Ik zal zo nu en dan weer een berichtje plaatsen over het leven in mijn desa, hoewel, zoals gezegd, het leven op een laag pitje door gaat. Het meeste nieuws in mijn desa heeft toch te maken met corona.

De meeste mannen in mijn desa zijn actief als boer in de vele sawa’s rond mijn desa. Er zijn echter ook mannen, die elders werken, zoals op Bali, Surabaya en zelfs Kalimantan.
Sommige mannen in mijn desa hebben een werkplaats aan huis; dit kan zijn een reparatie-bedrijf voor motoren of een las-bedrijf.
Veel huizen hebben een toko’tje aan huis; deze toko’s worden gerund door vrouwen.
Op 150 meter van mijn huis is een van de desa-bewoners een paar jaar geleden een bedrijfje begonnen, waar betonnen kozijnen voor ramen en deuren worden gemaakt. Daar is veel vraag naar, omdat houten kozijnen alleen maar duurzaam zijn, als het goed (en dus duur) hout is. Die betonnen kozijnen gaan heel lang mee, en zijn betaalbaar.
Bij dat bedrijfje werken gewoonlijk 2 man, soms drie man, meer niet. Men heeft de beschikking over een klein vrachtwagentje.
Op bestelling wordt zand en cement gebracht om een beton van te maken. Het beton wordt in een soort mal gegoten, en na 2 dagen drogen is het kozijn gereed. Aan de kozijnen worden scharnieren aangebracht om later ramen en deuren eraan te kunnen bevestigen. Met het vrachtwagentje worden de kozijnen naar de plaats van bestemming gebracht.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Werkzaamheden aan mijn huis (27 july 2018)

1 mijn huis

Vandaag is men begonnen met het vernieuwen van het dak van mijn huis. Het hout- en lattenwerk van het dak was van bamboe en al behoorlijk aan het rotten. De afgelopen regenperiode hadden we erg veel last van (grote) lekkages.
We krijgen een heel nieuw dak. Ditmaal niet van bamboe, maar van een goede kwaliteit hout. De dakpannen kunnen opnieuw worden gebruikt.
2 Tukangen en 3 koeli’s zijn aan het werk. Het dagloon van een tukang is nu inmiddels rp 80.000; dat was 3 jaar geleden nog rp 60.000. De koeli krijgt rp 70.000 per dag.
De kans, dat het nu gaat regenen, is minimaal, dus de tukangen kunnen ongestoord werken.
Van tevoren heb ik met een van de tukangen een schatting gemaakt van de kosten.

Enige bemoeienis van de overheid is er niet. We kunnen bouwen, zoals we willen, zonder toestemming of wat dan ook.

1 mijn huis

15


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Sociaal werk in de desa (24 july 2017)

De Pemuda Paleran Bersatu (PPB)

Ten aanzien van de armen in de desa is er van overheidswege en de desa geen beleid. De armsten krijgen om de paar maand een paar kilo rijst en wat geld, maar dat is volstrekt onvoldoende om van te leven.
Voor een maaltijd zijn de armsten vaak aangewezen op de buren.
Enige maanden geleden is in mijjn desa opgericht “Pemuda Paleran Bersatu” (PPB) oftewel de Vereniging van Jongeren van Paleran (Paleran is de naam van mijn desa). Het voornaamste doel van deze vereniging is steun te bieden aan hen, die het nodig hebben, dus de allerarmsten. Maar de ondersteuning van de PPB is niet alleen geldelijk; ook voor reparaties aan  huis en zo is de PPB beschikbaar.
De vereniging komt eenmaal per maand bijeen. Er is een voorzitter, secretaris / penningmeester en een notulist. Verder heeft de vereniging contactpersonen in de diverse wijken van de desa. De inkomsten van de vereniging bestaan uit giften van donateurs.
Er zijn contacten met de Kecamatan (het onderdistrict) en de Dinas Sosial (sociale Dienst) van het district (kabupaten Jember). Het is te verwachten, dat zij van de Dinas Sosial financiele ondersteuning krijgen.
Ik was niet eerder op de hoogte van deze vereniging; ik zal mij als lid gaan aanmelden. Ik hoop, dat ik meer zicht krijg op de activiteiten van deze vereniging. Het klinkt allemaal hoopvol.
In mijn buurtje woont in elk geval 1 zeer arm persoon, Mira. Ze zal rond de 60 jaar oud zijn, en zij heeft geen kinderen. Ze woont in een bamboe-hutje. Zij verdient een klein beetje door te werken in het Cafe naast mijn huis.
Ik weet, dat zij geregeld geld toegestopt krijgt van die en gene. Zij is nu ook bekend bij de PPB en de verwachting is, dat zij ook van de PPB ondersteuning krijgt. Mij is verteld, dat er iets verderop nog een aantal zeer arme mensen wonen, waar de PPB contact mee heeft.
Ik zal U op de hoogte houden van de ontwikkelingen met betrekking tot de PPB.
Waar op Bali veel expats en andere buitenlanders actief zijn in allerlei stichtingen (yayasans) en andere activiteiten, ontbreekt dat in mijn regio; er zijn immers in het geheel geen buitenlanders. In mijn regio moeten dit soort activiteiten van de mensen zelf komen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Gotong royong

gotong royong

Vanavond is een deel van een kleine weg achter mijn huis, gerenoveerd. Dit werd gedaan door de buurtbewoners, in het kader van het “gotong royong” (vrijwillige dienstbaarheid in de buurt). Ongeveer 15 mannen waren bij het werk betrokken. Het materiaal (cement en stenen) werd ook door de buurtbewoners betaald.
Het gotong royong komt nog veel voor in de desa. Vooral voor de “kleinere klussen” in de desa. Pa RT regelt een en ander. Pa RT is verantwoordelijk voor een klein wijkje (een paar straten) in de desa. Boven hem staat Pa RW, die een grotere wijk onder zijn hoede heeft, met onder hem dus een paar Pa RT’s. Boven Pa RW staat Pa Kampung. Pa Kampung heeft een aantal Pa RW’s onder zijn hoede. Mijn desa telt ongeveer 20.000 inwoners, en is onderverdeeld in 4 Kampungs, met aan het hoofd een Pa Kampung. Boven de Pa Kampungs staat Pa Tinggi, de burgemeester. Al deze functionarissen worden om de 5 jaar gekozen, en krijgen een kleine vergoeding. Alleen de 4 Pa Kampung’s en de burgemeester zijn in volledige dienst.
De RT’s en de RW’s hebben een nummer. Ik woon in: RT 2, RW 8 van mijn desa. Als men iemand in een desa wil bezoeken, dan is het zaak om het nummer van de RT en de RW te weten. Straatnamen zijn niet gebruikelijk.

gotong royong


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Werkgelegenheid (dec. 2015)

Een werkplaats voor motoren

Het grootste deel van de mensen in mijn desa, en de naburige desa’s, zijn werkzaam in de landbouw. Er is in het gehele district vrijwel geen industrie. Om de vele sawah’s met al hun verschillende gewassen, te verzorgen, zijn er voldoende arbeidskrachten beschikbaar.
Zeer veel huishoudens hebben nog een toko’tje aan huis voor wat extra bijverdiensten. Verder zijn er een aantal werkplaatsen, voor bv brommer-reparatie of het maken van meubels. Voor de jonge mannen is het haast onmogelijk, om werk in de desa te vinden. Velen gaan daarom naar bv Surabaya of Bali. Anderen gaan zelfs naar Kalimantan of Papua.
In Surabaya gaat men vooral werken in fabrieken, op Bali wordt gewerkt als warung-houder, wegwerker of  bouwvakker.
Op Bali is men doorgaans in de “kos”, zoals dat heet; doorgaans kleine kamertjes, met gemeenschappelijke wasruimten en keuken. Vaak heeft de werkgever contact met een “kos”-huis; de kosten van de “kos” worden ingehouden op het loon. Er blijft voor de werker dan zo’n 20-30.000 rupiah per dag over; als de werker inderdaad uitbetaald krijgt. Regelmatig gebeurt het, dat de “werkgever” geen geld heeft en dan heeft men voor niets gewerkt.
Wie in fabrieken werkt, krijgt zijn salaris maandelijks op de rekening gestort.

De mensen in de desa hebben veel “vrije tijd”. Je zou zeggen, begin een eigen bedrijfje in de desa. Maar dit gaat niet op. Er is van alles voldoende in de desa, daarbij zijn de mensen erg spaarzaam. De kans, dat een eigen bedrijfje gaat lopen, is minimaal, ik heb het al meermalen gezien hier. En iets nieuws introduceren, zal evenmin lukken. Ook hier op Java is het nederlandse spreekwoord van toepassing: “wat de boer niet kent…”

Voor wie ver weg werk heeft, is regelmatig naar huis gaan (naar de desa) er niet bij. Vaak blijven de werkers vele maanden weg; vrouw en kinderen gaan dan de ouders van de vrouw.
Echter, tijdens het Suikerfeest (einde van de vastenmaand “Ramadan”)  gaat men massaal naar huis (“mudik”, “pulang kampung”). Op vooral Java zijn dan miljoenen mensen onderweg, bussen, treinen en vliegtuigen zijn allemaal volgeboekt. Men blijft minstens een week in de desa. Op de wegen is het dan buitengewoon druk.

Een toko bij huis


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.