Auteursarchief: Oost Java Info

Over Oost Java Info

Berichten uit een javaanse desa bij Jember, Oost Java, door een nederlander, die in de desa woont.

Nieuwe koning voor Turikale op Sulawesi (11 sept. 2019)

In Turikale op Zuid Sulawesi is, na een troons-vacuum van 75 jaar, een nieuwe Karaeng (koning) geinstalleerd: Karaeng VIII: Andi Achmad Aflus Mapparessa MM MSi bin Haji Andi Mapparessa Daeng Sitaba bin La Palaguna Daeng Marowa bin I Sanrima Daeng Parukka. De installatie was een indrukwekkende gebeurtenis, waar 70 sultans en koningen uit heel Indonesie bij aanwezig waren. Het koninkrijk Turikale bestaat sinds 1796.

In heel Indonesie zijn nu ongeveer 250 sultans en koningen “actief”; er zijn grote, bekende koninkrijken, zoals Kutai en Bulungan op Kalimantan, Yogyakarta op Jawa en Pagaruyung op Sumatera.
De koningen hebben geen politieke macht, maar zijn belangrijk voor het behoud van de lokale culturen en tradities. Afvaardigingen van de koningen hebben regelmatig overleg met de President. De vele volkeren in Indonesie zijn trots op hun cultuur en tradities. Anders dan in Nederland en andere landen, waar cultuur en tradities aan het wegkwijnen zijn (vaak al verdwenen), zijn de lokale culturen en hun vorsten in Indonesie springlevend; niemand die vindt, dat ze moeten verdwijnen, integendeel.

Voor meer info over het koninkrijk Turikale, klik hier

De video hieronder geeft een goed beeld van de plechtigheden van de installatie.


 

Categorieën: Sultans en Raja's in Indonesie | Tags: | Een reactie plaatsen

Blog was 3 dagen uit de lucht (10 sept. 2019)

Door misverstanden tussen WordPress en mij is dit blog 3 dagen uit de lucht geweest, het was niet meer bereikbaar. Buitengewoon vervelend.
Ondertussen is het blog weer bereikbaar, onder hetzelfde oude adres: https://oostjava.info/
Vervelende bijkomstigheid is wel, dat dit blog nu niet meer in Google voorkomt.
Echter, de komende tijd verschijnen weer berichten, en dan komt het blog vanzelf weer in Google; wanneer weet ik niet, maar het zal, denk ik, niet lang duren.

Dit beeld kreeg U 3 dagen te zien, maar de site is nu gewoon weer bereikbaar


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Bouw-activiteiten in de desa (6 sept. 2019)

De economie in Indonesie draait goed. Er is een jaarlijkse economische groei van ruim 5%, ondanks de problemen in de wereld zoals de verhouding USA-China en de Brexitproblemen. De rupiah staat nu op rp.15.500 voor 1 euro; dit was enige maanden geleden nog rp.16.500 en een jaar geleden rp. 17.000. Tot nog toe is de rupiah redelijk stabiel. De minister van financien van Indonesie is mevr. Sri Mulyani, een uitermate deskundig minister. Zij was in het verleden ook al minister van financien, en werd daarna enige jaren een van de directeuren van de Wereldbank.
Dat het goed gaat met de economie, is ook in de desa te merken, ik schreef er in het verleden al over. Er is veel bouw-activiteit in de desa. In mijn buurt zijn minstens 2 nieuwe warungen gebouwd, huizen zijn/worden gerenoveerd, en vlak bij mijn huis wordt een terrein langs de weg opgevuld en geegaliseerd voor een hout-verwerkingsfabriek (laagbouw).
Al deze activiteiten kosten de desa-bewoners geld; blijkbaar is dat er en was er in het verleden minder te besteden. Ik heb geen enkel zicht op de financiele situatie van de desa-bewoners (inkomen, geld lenen etc.). Hier wordt niet over gesproken.
De lonen van bijvoorbeeld de tukangen in de bouw zijn fors gestegen. Een paar jaar geleden nog rp 50.000 per dag, nu 85.000 per dag. Als de opdrachtgever de tukangen van maaltijden voorziet, is het loon rp 75.000 per dag.
Links van de weg Gambirono-Balung (die vrijwel langs mijn huis gaat) is een riviertje; tussen dat riviertje en de weg is plm 10-15 meter land, dat van niemand is (dus van de overheid). Op dat strook land staan vele huisjes en een enkele warung. In feite staan ze daar illegaal; mocht de overheid dat strook land nodig hebben (voor bv. wegverbreding), dan moeten die huisjes worden afgebroken;  schadevergoeding is er niet bij. Dit soort illegale bouw komt veel voor.
Rechts van de weg staan de woningen wel legaal.
Overigens zijn voor de (ver)bouw van een huis of warung geen vergunningen nodig; je kunt gewoon gaan bouwen. Voor grotere bouwwerken is wel een vergunning nodig, zoals een mini-market.
Hieronder enige foto’s met toelichting op de bouw-activiteiten.

In het centrum van de desa is deze woning gerenoveerd en vergroot; er komt een winkel in. Een deel van de buitenmuren en het dak zijn niet vervangen, wel gerenoveerd. De gehele voorkant is nieuw. Er werken 5 tukangen aan dit project.

————————–
Vlakbij mijn huis wordt deze warung gebouwd. Bouw materiaal is bamboe en hout. Deze warung staat daar in feite illegaal (zie mijn verslag hierboven)

—————————–
In het centrum van de desa wordt een geheel nieuwe toko gebouwd; grondoppervlakte 10 m2. Er werken 3 tukangen en 2 koelies. Op dit moment is men bezig met de betonnen palen; de muren worden gemaakt van “batako” (grote bakstenen); die moet je 2 maanden vantevoren bestellen, omdat ze met de hand gemaakt worden. Vergunning voor de bouw van de toko is niet nodig.

———————————
Een niet afgebouwd huis. Waarschijnlijk is er geen geld meer. Later, als er weer geld is, gaat men verder met de bouw. Dit gebeurt vaak. Voor de muren worden rode bakstenen gebruikt. Voor het dak kunnen hout en dakpannen worden gebruikt, maar in plaats van hout, worden ook vaak bamboe-palen gebruikt, en in plaats van dakpannen asbest-platen.

—————————–
Een nieuwe warung, nog niet in gebruik. Materiaal is bamboe en hout. Deze warung zal “es degan” gaan verkopen, klappermelk in allerlei soorten en smaken.

——————————-
Vlakbij mijn huis, aan de weg Gambirono-Balung, word een terrein opgevuld en geegaliseerd; er komt daar een houtverwerkingsfabriek (laagbouw).


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Terugblik op de afgelopen anderhalve maand (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor gunung semeru

De vulkaan Semeru, die al vele jaren “leeft”; op ongeveer 2,5 uur rijden van mijn desa

Het droge seizoen (= het koude seizoen) heeft zijn langste tijd gehad. De temperaturen gaan weer stijgen en in de loop van september gaat het zo nu en dan regenen, wat meer regen in oktober en vanaf november is het echt het regenseizoen. Althans zo was het in het verleden; de afgelopen jaren is het weer anders, de top-regenmaand december bijvoorbeeld was de afgelopen jaren bepaald geen top-regenmaand.
Het is nu erg droog overal, maar watertekorten in mijn regio zijn er nog niet. Wel is er veel stof in de lucht, waardoor velen hoesten.

Het was koud dit jaar tijdens het droge seizoen, vooral in de vroege ochtend was het gewoon erg koud;  op de sawah’s zal het plm 16 C geweest zijn. Als ik op de motor naar de supermarkt ging (5 km verderop), had ik een wollen muts op en een warm jasje aan. Overdag bleef de temperatuur steken bij 28-29 C, dat was nog wel te doen.
Ik had veel last van forse verkoudheden tijdens het droge seizoen; nu het weer warmer wordt, begin ik mij beter te voelen. Ook veel desa-bewoners waren ziek.
Na zoveel jaren in de tropen gewoond te hebben, kan ik het in de tropenhitte nu goed uithouden; je moet vooral heel rustig aandoen, en een lange middagrust nemen. Dus geen actieve nederlandse houding hier, maar traag leven en bewegen; dat doen de desa-bewoners ook. De actiefste periodes zijn de vroege ochtend vanaf 5 uur tot 9 uur. En vanaf 4 uur in de namiddag.

Vanwege het droge seizoen zijn de meeste sawah’s beplant met kedelai en mais.

Gewoonlijk vinden er na “Hari kemerdekaan” (onafhankelijkheidsdag) op 17 augustus allerlei activiteiten plaats in de desa’s in mijn regio, zoals het bekende karnaval, touwtrekken, paalklimmen en meer. Dit jaar niet, omdat de ambtstermijn van de burgemeesters (Pa Tinggi) in mijn regio erop zit sinds vorige week. Eind september zijn er weer verkiezingen voor een nieuwe burgemeester.
Het is mijn desa bepaald niet slecht vergaan onder de inmiddels afgetreden burgemeester. Zo is er in de meeste straten straatverlichting gekomen, zijn een aantal straten van asfalt voorzien, zijn andere straten voorzien van “tegels” (paping), en is het kerkhof onder handen genomen.
Opmerkelijk is de toegenomen bouw-activiteit in de desa. Zo worden huizen gerenoveerd, worden nieuwe huizen gebouwd, zijn er nieuwe warungen en winkels.
Dit betekent, dat er dus geld voorhanden is. Dat geld kan komen door verkoop van eigen sawah’s, of door leningen bij de bank, of van een familielid, dat buiten Indonesie werkt (Taiwan, Korea bijvoorbeeld).
Geld lenen bij de bank gebeurt veel, maar kan alleen als er voldoende borg is (een sawah, een auto). Kom je de aflossingen niet na, dan kom je op een zwarte lijst van de banken, en kun je daar niet meer terecht.

Een vervelend bericht voor de indonesiers: met ingang van 1 januari 2020 zal de premie voor de nationale ziektekostenverzekering, BPJS, worden verdubbeld. Dit in verband met de enorme tekorten van de BPJS.
Voor klas I stijgt de premie per persoon van rp 80.000 naar rp 160.000 per maand (10 euro).
De premie per persoon voor klas II stijgt van rp 59.000 per maand naar rp 110.000 per maand (7 euro).
Voor klas III stijgt de premie per persoon van rp. 25.500 per maand naar rp. 42.000 per maand (3 euro).
De vrees bestaat, dat velen nu zullen afhaken bij de BPJS.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Zomervakantie voorbij, weer verder met het blog (1 sept. 2019)

Afbeeldingsresultaat voor desa paleran

Straat in mijn desa

De zomervakanties zijn inmiddels voorbij in nederland en, zoals toegezegd in mijn laatste blog-bericht, zal ik weer beginnen met het plaatsen van berichten.
Ik wil in mijn berichten vanaf nu meer aandacht besteden aan allerlei aspecten van de javaanse cultuur. Het leven in de desa is de afgelopen jaren uitgebreid aan de orde geweest; ik heb berichten geplaatst over huwelijken, overlijden, opvoeden van kinderen, festiviteiten en veel meer.
Het leven in de desa is erg statisch; het ene jaar lijkt op het andere jaar. De desa-bewoners zijn steeds hard bezig met het verdienen van geld voor hun huishouden, dat is hun voornaamste zorg. Entertainment in allerlei vormen, zoals in nederland, is hier onbekend.
Om nu niet steeds weer dezelfde soort berichten te plaatsen, zal ik, zoals gezegd, meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur; mijn desa is een javaanse desa, daar is men zich terdege bewust van.
De javaanse cultuur staat verder weg van het dagelijkse leven, dan op Bali. De enorm uitgebreide cultuur op Bali (tempel-festiviteiten, dansen, religieuze optochten en meer) is elke dag, in elke desa, wel te vinden; er wordt veel tijd en geld uitgegeven aan die cultuur.
Dit is anders op Java. Javaanse cultuur is vooral te vinden bij de paleizen (keratons) van de sultans, vooral op midden Java (Yogyakarta, Surakarta, Cirebon). Omgangsvormen en begroetingen bijvoorbeeld zijn afgeleid van de keratons van de sultans.
De javaanse cultuur dateert voor een groot deel uit de hindoeistische periode op Java (koninkrijk Majapahit – tot de 16e eeuw). Bij de komst van de Islam op Java is veel adel gevlucht naar Bali. De Balinese cultuur heeft derhalve voor een groot deel zijn wortels op Java.

Ik zal dus meer aandacht gaan besteden aan de javaanse cultuur, maar het wel en wee in de desa zal zeker aan bod blijven komen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | 1 reactie

Dit blog gaat ook op vakantie – tot 1 september (15 july 2019)

De vakanties in nederland zijn begonnen; het is te merken aan het aantal bezoekers op mijn site.
Ook deze site gaat met vakantie.
Op 1 september is de vakantie over en komen er weer nieuwe berichten !

Een goede zomertijd toegewenst voor een ieder.

De volkereren van Tengger (oost Java), Osing (oost Java) en van Bali; hun voorouders zijn van het Javaanse koninkrijk Majapahit (1293 – 1527).

 


Website “Indonesie Actueel“: klik hier
“Indonesie Actueel” op Twitter: klik hier


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | 1 reactie

Het weer: mist (14 july 2019)

Alleen tijdens het droge en koude seizoen kan in de nacht en ochtend mist voorkomen. Beide foto’s zijn vandaag vanaf dezelfde plaats gemaakt; de foto met mist is gemaakt om 06.30, de heldere foto om 10.30 uur. Het zicht zal plm 100 meter geweest zijn. Door de mist was het ook ijzig koud. Mist is niet iets wat met tropisch weer wordt geassocieerd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Kermis, video + foto (12 july 2019)

Vandaag is op het centrale veld (lapangan) in mijn desa de kermis van start gegaan. De kermis zal ruim een week duren. De attracties zijn voornamelijk op kinderen en jongelui gericht.
Er is een reuzenrad, treintje voor de kleintjes, groot bad met bootjes voor de kleintjes, en een paar andere attracties.
Verder zijn er warungen met onder meer kleding, speelgoed en huishoudelijke artikelen.
Tenslotte kleine (soms mobiele) warungen voor snacks, drinken, pinda’s, suikerspinnen, chips, sate en meer.
Alcoholische dranken zijn er niet. Evenmin is er politie of beveiliging, immers niet nodig, er heerst een ontspannen sfeer op de kermis, en baldadige jongeren komen niet voor.
De kermis doet een beetje denken aan de kermis van zo’n 50-60 jaar geleden in nederland; geen grootse enorme apparaten en toen nog gezellig.

Onder de video enkele foto’s.

.
Foto’s

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 2 reacties

Maaltijd vandaag (9 july 2019)

De maaltijd van vandaag was uitermate eenvoudig.
– Nasi jagung (witte rijst met mais),
– 2 stukjes gefrituurde tempe,
– een gekookt ei,
– een kom met in bouillon gekookte stukjes groenten (bloemkool, wortel, spercieboontjes),
– kroepoek.

Deze maaltijd is voor de desa-bewoners een gewone dagelijkse maaltijd; gezond en voedzaam. Het is in feite een vegetarische maaltijd, en een vegetarische maaltijd staat vaker op het dagelijkse menu. Kip is duur, en de kleine visjes tongkol wil men niet elke dag eten.
Het indische eten, zoals men dat in nederland kent, bestaat hier niet.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoeveel heeft een gezin in de desa per maand nodig ? (6 july 2019)

Gerelateerde afbeelding

Huisvlijt

Een gezin in de desa heeft per dag plm. rp. 25.000 – 30.000 nodig voor de dagelijkse maaltijden. Dat komt neer op ongeveer rp. 1.000.000 per maand. Bijna iedereen koopt de benodigdheden voor de maaltijden op de markt in de desa of bij de groente-boer, die elke ochtend aan huis komt.
Voor de kleine boodschappen (zout, peper, zakjes om bouillon te maken etc.etc.) zijn er de vele kleine tokootjes, er is altijd wel een vlakbij huis. Ook kunnen daar allerlei soorten snacks worden gekocht, zoals kroepoek, chips, koekjes en meer); veel van deze snacks zijn vooral voor de kinderen bestemd.

Behalve de kosten van de dagelijkse maaltijden, zijn er de kosten voor elektra en gas (zie hieronder).
De BPJS (de nationale ziektekosten verzekering) kost een gezin van 4 personen rp. 100.000 per maand (laagste klasse).
Uitgaven voor belastingen en verzekeringen zijn er niet.
Verdere maandelijkse kosten zijn benzine voor de motor (rp. 9000 per liter); en kosten school voor de kinderen (met name school-uniform); hoeveel dit per maand is, is mij niet duidelijk.
Eenmaal per jaar moet het kentekenbewijs van de motor worden vernieuwd, kosten rp. 500.000.

Een motor wordt bijna altijd op krediet gekocht. In heel Zuid Oost Azie wordt erg veel met kredieten gewerkt. Voor de motor moet je een aanbetaling doen, en daarna maandelijks aflossen. Een nieuwe motor kost vanaf rp. 17.000.000; een tweedehands motor is er vanaf rp. 5.000.000 (kwaliteit ?). Na een aanbetaling zijn de maandelijkse kosten (voor nieuw) vanaf rp. 500.000, afhankelijk van de krediet-termijn (1-3 jaar) en het bedrag van de aanbetaling.

Al met al heeft een gezin met een maand-inkomen van rp. 2.000.000 het erg krap.
Is het maand-inkomen rp. 3.000.000, dan heeft men een redelijk inkomen, hoewel geen vetpot.

1 euro = rp. 16.000

* Gas / elektra:

– Gas (fles 3 kg, goed voor plm 2 weken)                rp. 18.000
– Elektra (per maand voor gemiddeld gezin)           rp. 100.000

* Voeding (de prijzen zijn op de markt):

– bloemkool (middelgroot)                                         rp. 6000
– kilo rijst (genoeg voor 1 dag per gezin)                   rp. 10.000
– div. groenten (voor 1 dag)                                       plm. rp 3.000
– kip, 1 kilo (prijs schommelt per week)                     rp. 25.000 – 35.000
– rundvlees, 1 kilo                                                      rp. 125.000
– 1 kilo meel                                                               rp. 10.000
– 1 kilo suiker                                                             rp. 12.000
– 1 kilo eieren                                                             rp. 25.000
– bakje kleine visjes (tongkol – soort makreel)          rp. 5000
– 1 liter fles olie (om te bakken,                                 rp. 11.000
er wordt geen boter gebruikt)
– bakje tahu of tempe (voor 1 dag)                            rp. 3000
– een energie zuinige lamp                            vanaf   rp. 35.000

* Overige kosten:

– BPJS (per maand voor 4 personen)                          rp. 100.000
– Krediet motor (per maand)                           vanaf     rp. 500.000

– Jaarlijkse verlenging kentekenbewijs motor              rp. 500.000

– Kosten school kinderen: ik kan geen schatting maken; er is geen eenduidige info van de mensen hier.

Het is de man, die voor het inkomen zorgt. Naast zijn hoofd-bezigheden (zoals werken op de sawah of in een fabriek) neemt hij elk klusje aan, dat geld oplevert.
Om te zorgen, dat de man zijn handen vrij heeft om geld te verdienen, is het de vrouw, die het hele huishouden draaiende houdt, en de opvoeding van de kinderen doet. Veel vrouwen zorgen nog voor wat extra  inkomsten door een tokootje bij huis, als naaister of anderszins.
Het uitbesteden van kinderen aan een creche of iets dergelijks, is er niet bij; hooguit kan oma inspringen indien nodig.

Nog even over de motor. Elk gezin heeft een motor; een motor is onmisbaar. Lang niet overal buiten de grote stad kan men komen met het openbaar vervoer. De motor is veruit het goedkoopste vervoermiddel; het is geschikt om vader, moeder en 2 kinderen te vervoeren. Vele tukangen gebruiken de motor als mobiele warung. Miljoenen gaan per motor naar hun geboortedorp om daar Lebaran (het Suikerfeest) te vieren. Zonder motor is haast niet te leven.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Moslima’s tweede-rangs ? (6 july 2019)

 

Een luchtverkeersleider (ATC) heeft een zwaar en verantwoordelijk beroep en moet een grote stress-behendigheid hebben. De opleiding is intensief en moet voldoen aan internationale standaarden. De luchtverkeersleiding in de toren op het internationale vliegveld van Bali, Ngurah Rai, is verantwoordelijk voor vertrekkende en binnenkomende vliegtuigen.
Op het tijdstip van de foto waren er uitsluitend vrouwelijke luchtverkeersleiders aan het werk, 5 moslima’s en, jawel, met hoofddoek. Vrouwen om trots op te zijn. Moslima’s tweede-rangs ?


 

 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: | Een reactie plaatsen

De koude in de desa (30 juni 2019)

Ilustrasi kedinginan. Foto: Idealist Revolution

Foto gemaakt in Bandung, waar het ook erg koud is

Het is volop “musim kemarau” (droge en koude seizoen). De temperaturen overdag zijn 27-30 C. In de avond, na 17.00 uur, wordt het echt zeer fris (25 C), en in de vroege ochtend is het gewoon erg koud; bij mijn voordeur op het terras 21 C, maar op de open vlakte (sawah’s) is het nog veel kouder.
Na het avondgebed om 18.00 uur lijkt de desa bijna uitgestorven, slechts zo nu en dan een brommer; verder is het erg stil. Ieder is thuis vanwege de kou.
Door deze kou hebben veel mensen lichamelijke klachten, vooral diaree, de meesten in mijn buurtje hebben diaree. Ik zelf ben gisterenochtend om 08.00 uur op de brommer naar de minimarkt geweest, 6 km. verderop, zonder jasje, alleen met overhemd met korte mouwen; het was erg koud onderweg en ik had kippevel op de motor. Ik moet dit nu bezuren, ben niet erg lekker. Wie buiten voor het huis wil zitten, heeft vaak een deken om zich heen. Als ik morgenochtend weer naar de minimarkt ga, doe ik in elk geval een warm jasje aan, en een wollen muts op. En dat in de tropen !


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | 2 reacties

Verkeer en verkeersregels (29 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor kecelakaan motorbike polisi

Een veel voorkomend soort ongeval: motor onder een auto

In de meeste reisgidsen wordt gewaarschuwd voor het zelf rijden met een motor of een auto in Indonesie. Geheel terecht.
Bij een ongeluk heeft U als buitenlander een groot probleem, ook al is het ongeval helemaal niet aan U te wijten. Afhankelijk van de ernst van het ongeval, het gaat U in ieder geval geld kosten. De meeste indonesiers hebben geen verzekering.
Verreweg de meeste ongevallen vinden plaats met motoren; daarbij valt ongeveer 80 % van de dodelijke slachtoffers in het verkeer.

In nederland is er uitgebreide wetgeving en regelgeving voor weggebruikers. Er wordt streng toegezien op  de handhaving van de verkeersregels. Het is absoluut zaak, je te houden aan de regels.
In Indonesie bestaat ook wetgeving en regelgeving voor weggebruikers. Echter, de dagelijkse gang van zaken in het verkeer loopt helemaal niet paralel met de regelgeving.
Het verkeer lijkt chaotisch, doch is minder chaotisch als je eenmaal gewend bent aan het verkeer van alle dag.

Het grootste probleem voor weggebruikers in indonesie is, dat je nergens op kunt anticiperen: wie heeft voorrang ? – is er niet, hij moet mij toch voorrang geven – is er niet, opletten als je vanaf een zijweg de grote weg oprijdt – is er niet, inhaalverboden werken niet etc.
Je  moet constant op je hoede zijn en werkelijk met alles rekening houden. Er kan plots een motor op jouw weghelft jou tegemoetkomen, zonder vaart te verminderen rijdt men de grote weg op en zo meer. Er is voor de weggebruiker, die te maken heeft met een ongeluk, geen excuus: hij zag mij toch? Of: hij reed veel te hard.
Over het algemeen rijden de auto’s voorzichtig. Het gevaar op de weg zijn vooral de zeer hard rijdende bussen en de vele motoren, die zigzaggend tussen de auto’s en (zeer) snel rijden.

De laatste jaren rijd ik geen auto meer, en gebruik ik de motor voor de regio. Het risico, dat er iets gebeurt, is mij te groot, onder meer vanwege alle toestanden, die een ongeluk met zich mee brengt.
Maar ik schrik tegenwoordig nergens meer van, alle onverwachte gebeurtenissen op de weg heb ik inmiddels meegemaakt en ben erop voorbereid als ik met de motor op stap ga.

Bij ongelukken met alleen blikschade of lichtgewonden, wordt de politie meestal niet ingeschakeld.
Bij ernstige ongelukken met (dodelijke) slachtoffers komt de politie wel.
Het grootste gevaar op de weg zijn de vele motoren, die zich aan geen enkele regel houden en die volstrekt onberekenbaar rijden.

Een paar verkeersregels:
* voor een rood stoplicht stoppen de meesten; het rode licht is echter geen garantie, dat er niemand door rood rijdt.
* in Indonesie rijdt men links; dat doen de meesten, maar ook hier kan het anders lopen.
* er zijn regels voor inhalen, maar dat is slechts theorie.
* er zijn regels voor voorrang, maar daar houdt niemand zich aan.
* maximum snelheid: er zijn borden, die een max. snelheid aangeven, maar ook dit is theorie.
* voldoende afstand bewaren gebeurt niet, er wordt veel “gekleefd”.

Het grootste gevaar op de weg zijn, zoals gezegd,de vele motoren, die zich aan geen enkele regel houden en die volstrekt onberekenbaar rijden. Bij 80 % van de verkeersongevallen zijn motoren betrokken.


 

Categorieën: Landelijk en politiek, Reizen en transport | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer: ijzig koud (24 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor suhu  dingin manusia

Staat ons dit hier ook te wachten ?

Terwijl nederland zich opmaakt voor een hete week, slaat in mijn regio de kou toe; vanmorgen om 05.30 uur was het op mijn terras 22 C. Voor hier is dat gewoon erg koud. Op de sawah’s zal het nog veel kouder zijn.
In Malang en Yogyakarta is het kouder dan normaal, vooral in de vroege ochtend en de avonden. In Malang is 15,6 C gemeten en in Yogyakarta 18 C (normaal voor deze tijd is 20-21 C).
Als ik ’s avonds op de brommer naar de Alfamaret-supermarkt wil, is een jasje zeker niet overdreven.
De koudste tijd van het droge seizoen moet nog komen, dat zal eind july/eerste helft augustus zijn.

Merkwaardig, hoe de temperatuursbeleving verschilt: in nederland is 22 C in de ochtend buitengewoon aangenaam, ramen en deuren kunnen open, koffie in de tuin of terras.
Hier is 22 C gewoon koud; mensen gebruiken handschoenen, jasjes en wollen mutsen. Als ik bij deze temperatuur op mijn terras kofie drink in de vroege ochtend, heb ik kippevel.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen, ander natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.