Het gezin, ouders en kinderen

Het weer: hitte en hoe er mee om te gaan (3 okt. 2018)

Hoewel het hier en daar soms regent in mijn regio, lijkt het regenseizoen nog ver. Maar het “hete” seizoen is wel al aangebroken als aanloop naar het regenseizoen.
De ochtenden in mijn desa zijn helder, om 05.30 uur is het 24C; de avonden zijn redelijk aangenaam met 28C.
De middagen zijn zeer heet, in de schaduw bij mijn huis 34C. De hitte begint na 10.00 uur in de ochtend, en duurt tot plm 16.00 uur.

Hoe om te gaan met deze hitte ? Volgens de desa-bewoners moet er veel gerust worden, zitten of liggen. Het is van belang, om rustig te bewegen, dus langzaam lopen en geen actieve nederlandse pas aanhouden. Veel drinken, geen grote hoeveelheden in 1 keer, maar de hele dag door drinken. Verder zo weinig mogelijk doen, alleen het noodzakelijke (eten maken bv.).
Noodzakelijke lichaamsbeweging (gymnastiek, wandelen etc.) kan het beste in de vroege ochtend gedaan worden, tussen 05.30 uur en 07.00 uur. Ik doe mijn wandelingen rond 17.00 uur, dan is de ergste hitte verdwenen.
Van plm 12.00 uur tot 14.30 uur ben ik op mijn AC-gekoelde kamer; rusten en wat internetten. Verlaat ik mijn kamer, dan loop ik tegen een muur van hitte aan; dus zoek ik een stoel, en breng daar enige tijd door.
Het was wennen aan een leven met een vertraagd tempo, ik ben er nu aan gewend. Het nederlandse klimaat leent zich goed voor een actieve dagbesteding; de tropenhitte vraagt om traagheid in alles.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De selendang (7 aug. 2018)

Baby’s verblijven vele uren per dag in de selendang. Als moeder boodschappen gaat doen, gaat de baby mee in de selendang; als de ouders op bezoek gaan, gaat de baby mee in de selendang. Maar ook bij huis wordt de baby veel “gendong” (gewiegd) in de selendang.
De selendang wordt algemeen gebruikt. Ook vaders ziet men ermee, vooral aan het einde van de middag bij het maken van een ommetje.

De info van deze alinea is van WIKI: Een slendang of draagdoek is een doek, waarmee een ouder een baby of peuter op zijn lichaam kan binden en zo kan dragen.
De doek is ongeveer 2 meter lang en 1 meter breed, en van dunne, stevige stof gemaakt. Hij wordt over de ene schouder en onder de andere arm door geknoopt, waarbij de baby als in een soort hangmat tegen de borst ligt.
Met enige oefening kan de baby in de slendang worden gevoed. Doordat de baby in de slendang dicht bij de moeder wordt gedragen, produceert zij meer prolactine, een hormoon dat de melkproductie reguleert. Ook wordt het voor de moeder makkelijker te constateren wanneer de baby wil drinken.
De selendang is ook een traditioneel kledingstuk voor mannen en vrouwen. Het is een, meestal gebatikte, doek die over de schouder wordt gedragen.

Hieronder een demonstratie hoe de selendang te gebruiken bij baby’s.


 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Baby even alleen – not done (3 augustus 2018)

Mijn kleinzoon

In de desa leeft men met elkaar. Je terugtrekken voor een dag of een middag om even alleen te zijn komt hier niet voor. Ik heb er al meermalen over geschreven.
Dit niet-alleen-zijn wordt met de paplepel ingegoten. Ik heb het vanmiddag weer eens meegemaakt.
Ik werd aan het einde van de middag, toen ik even aan het rusten was, opgeschrikt door enorm gehuil van mijn 4,5 maanden oude kleinzoon. Ik heb hem nog nooit horen huilen, het is een vrolijk ventje, dus ik ben meteeen naar de kamer gegaan om te kijken wat er aan de hand was. Ook de vader kwam toegesneld en een buurvrouw ook.
Wat bleek: toen het kereltje sliep, is de moeder zich gaan baden, maar tijdens het baden werd het kereltje wakker en ontdekte, dat er niemand in de kamer was. Met als gevolg een enorm gehuil, een boos mannetje.
Ik schreef het al eerder, baby’s worden hier NOOIT alleen gelaten. 24 uur per dag is het in gezelschap van anderen, het meest van de ouders. Gaat de moeder boodschappen doen, dan gaat de baby mee in de selendang, gaan de ouders ergens op bezoek, dan gaat de baby mee in de selendang, wil de baby slapen, dan is de moeder naast de baby op bed. De baby bij anderen achterlaten, komt niet voor, schande zou men ervan spreken.
Vandaar de commotie, toen mijn kleinzoon opeens hard aan het huilen was; vader kwam aangesneld, ikzelf dus ook, evenals een buurvrouw en de moeder was, nog nat van het baden, ook al gekomen. Gelukkig was het kereltje gauw gekalmeerd. Als een baby huilt, wordt alles in het werk gesteld om het weer rustig te krijgen. Huiluurtjes zijn onbekend.


 

 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Foto-reportage Adat-huwelijk zoon buurman (10 july 2018)

Gisteren en vandaag vond het huwelijk plaats van de zoon van mijn buurman. Deze twee-daagse gebeurtenis verliep geheel volgens de Adat en de Islam, vrij van westerse invloeden en opvattingen.
Het huwelijk duurde 2 dagen, omdat het “echte” huwelijk op de eerste dag plaats vond in Probolinggo, waar de bruid met haar ouders woont.
De tweede dag kwamen bruid en bruidegom naar de desa, waar een grote receptie plaats vond bij het huis van de ouders van de bruidegom, mijn buren dus.
Het huwelijk kan ook meteen plaats vinden in het huis van de ouders van de bruidegom, maar dan moeten de ouders van de bruid haar eerst “verstoten”, een symbolisch gebaar, want de ouders van de bruid maken alles gewoon mee.
Opmerkelijk is, dat blijken van genegenheid (kussen, handen vasthouden en zo) niet voorkomen. Dit is niet alleen zo in Indonesie, maar in heel Zuid-Oost Azie. Een stralend en verliefd bruidspaar zult U er niet aantreffen.

Dag 1 – zondag

Zondag is de bruidegom met een paar vrienden vertrokken naar Probolinggo (3 uur rijden van mijn desa). De ouders van de bruidegom volgden niet, zij hadden het druk met de voorbereidingen van de receptie thuis dinsdag. Het is ook geen gebruik, dat zij mee zouden gaan.
Ik was niet in Probolinggo, dus ik heb daar geen foto’s van.

Dag 2 – maandag

Maandag vond de officiele huwelijksvoltrekking plaats in Probolinggo. Daarna was er een kleine receptie thuis bij de bruid. De ouders van de bruidegom waren dus niet aanwezig.

In de loop van maandagmiddag werd door een bedrijf het erf bij het huis van de ouders van de bruidegom klaargemaakt. Er werden tafels en stoelen gebracht, en het erf werd versierd met kleurige doeken. Ook de onvermijdelijke geluidsinstallatie werd geplaatst (3 meter hoog). Voor de stroom was er een aparte generator. Een huwelijk zonder harde muziek is ondenkbaar.
Na het avondgebed om 18.00 uur was er een gebedsdienst, bijgewoond door tientallen mannen uit de buurt. Deze gebedsdienst werd afgesloten met een “selamatan”, een gezamenlijke maaltijd, bestaande uit een eenvoudige “soto”; de ouders van de bruidegom hebben het niet breed. Bij vertrek naar huis kreeg iedereen een “Berkat” mee, een doos met eten voor thuis (zie foto hieronder).

Dag 3 – dinsdag

Het bruidspaar wordt rond het middaguur verwacht.
De ochtend werd besteed aan het aanbrengen van enige versierselen bij de plaats van de receptie, het erf.
Rond 12.00 uur kwam het bruidspaar, gebracht met 2 busjes, door familieleden van de bruid.
In een selendang gebonden, werd het bruidspaar de woning van de ouders van de bruidegom binnen gebracht. Daar werd plaats genomen op de grond, waar versnaperingen waren.
Hierna kregen de familieleden van de bruid een maaltijd, waarna zij weer vertrokken naar Probolinggo, rond plm 13.30 uur.
Vanaf dit moment konden gasten langskomen voor felicitaties. Aanvankelijk druppelsgewijs, maar na het avondgebed rond 18.00 uur een enorme drukte van langskomende gasten. In de middag kwamen voornamelijk de vrouwen langs, met hun kroost in de selendang. Kinderen, hoe klein ook, gaan overal mee naar toe; ze thuis achterlaten bij een oppas is ondenkbaar. Na het avondgebed kwamen ook veel mannen langs.
Tijdens de receptie zijn er volop versnaperingen en krijgen de gasten een maaltijd. Er worden alleen bekertjes water geserveerd.
De receptie zal duren tot middernacht, waarna de geluidsinstallatie wordt afgezet.

Foto reportage

Maandagochtend: een bedrijf komt tafels, stoelen, versieringen, en de geluidsinstallatie brengen

1 hu z

——————————

Maandagavond, gebedsdienst

1 hu f

————————————

Maandagavond na de gebedsdienst was er de selamatan, waarna ieder een “berkat” meekreeg voor thuis.

1 hu,

—————————————-

Inhoud van de Berkat

1 hu t

————————————

Dinsdagochtend – het maken van versieringen voor de plaats van de receptie

1 hu..

————————————

Dinsdagochtend – het maken van versieringen voor de plaats van de receptie

1 hu.

———————————-

Dinsdagochtend – de versierselen voor de plaats van de receptie zijn klaar

1 hu,.

——————————–

Dinsdag rond 12.00 kwam het bruidspaar aan

1 hu,,.

————————————

De familieleden van de bruid waren meegekomen om de bruid te brengen

1 hu,,.,

————————————

Het bruidspaar wordt de woning van de ouders van de bruidegom binnengebracht

1 hu,h

————————————

Het bruidspaar wordt de woning van de ouders van de bruidegom binnengebracht

1 hu,k

——————————–

Het bruidspaar met familieleden in de gastenkamer van het ouderlijk huis van de bruidegom

1 hu,m

————————————

De receptie

1 huwe


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vaders en dochters – foto (juni 2018)

Vaders en hun dochters. Toelichting overbodig !

121212


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Koran en “ouders” (25 mei 2018)

De Ramadan is een periode van onder meer bezinning. Ik zal in deze vastentijd een aantal onderwerpen belichten en aangeven, wat de Koran ervan zegt. Ik zal het deze keer hebben over “ouders”, later zal ik het hebben over “moeders” en hun hoge positie in de Islam; ook wil ik het hebben over omgang met anderen, zoals vrienden, wezen en weduwen en niet-moslims.

De Koran en Ouders

NB: Een soerah is een hoofdstuk in de Koran. Een soerah bestaat uit meerdere verzen.

– Soerah 17, 17:23 Al-Isra (De Nachtreis): Uw Heer heeft u bevolen, zeggende: “Aanbidt niemand anders dan Mij en betoont vriendelijkheid jegens de ouders. Indien één hunner bij u een hoge leeftijd bereikt of beiden doen dit, zeg dan nimmer tot hen “Foei” noch stoot hen af, doch spreek tot hen een welgevallig woord”.

– Soerah 17, 17:24 Al-Isra (De Nachtreis): En wees teder voor hen (de ouders) in erbarming. En zeg: “Mijn Heer, ontferm u over hen, daar zij mij opvoedden toen ik jong was.”

– Soerah 46, Al-Ahqaf (De Zandheuvels): En Wij hebben de mens vriendelijkheid jegens zijn ouders geboden. Zijn moeder draagt hem met ongemak en baart hem met smart. En zijn dragen en spenen nemen dertig maanden in beslag totdat, wanneer hij zijn volle kracht bereikt heeft en veertig jaren wordt, hij zegt: “Mijn Heer, stel mij in staat, dat ik dankbaar moge zijn voor de gunsten, die Gij mij en mijn ouders hebt bewezen en dat ik het goede moge doen, dat U behaagt. En laat mijn nakomelingen rechtvaardig zijn. Ik wend mij tot U: en waarlijk, ik behoor tot de Moslims.

De Islam is een religie, die speciale aandacht schenkt aan de familie en in het bijzonder het gezin. Het is de Islam, die aanmoedigt tot het liefhebben en respecteren van de gezinsleden en vooral de ouders. Zij vormen namelijk de basis van het gezin en zijn de opvoeders van de kinderen. De ouders zijn de personen, die de gemeenschap maken en onderwijzen. Het eren en respecteren van de ouders is één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
De Profeet heeft ons geleerd, dat de beste daad na het geloven in Allah en de Boodschapper het eren van de ouders is.

Ibn Abbaas heeft gezegd: “De Profeet werd gevraagd, welke daden de beste waren. Hij antwoordde: Het geloven in Allah en Zijn Boodschapper en daarna het eren van de ouders.”

De reden waarom het van groot belang is dat de ouders goed worden behandeld, is omdat zij een zware last en verantwoordelijkheid dragen voor de kinderen, en in het bijzonder de moeder. De lasten die zij met zich meedraagt zijn groot en zwaar. Daarom is de moslim dankbaarheid, vriendelijkheid, zorgzaamheid en een goed gezelschap verschuldigd aan zijn moeder. Zij heeft wat dit betreft voorrang op de vader. Zij is degene die haar kind heeft gedragen met de pijn en moeite die daarbij komen kijken, en vervolgens brengt zij het kind ter wereld en zoogt ze hem. Al deze zaken vinden wij terug in de Koran.

Eens kwam er een man naar de Profeet en vroeg: “O Boodschapper van Allah! Wie heeft het meeste recht op mijn goede gezelschap?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je moeder!” De man vroeg: “En daarna?” Hij antwoordde: “Je vader!”
De moeder heeft driemaal zoveel recht op de eerbied van haar kind, dan de vader.

Zorgen door en voor de ouders in de praktijk

In mijn regio is het zorgen voor de ouders, als zij niet meer zelfstandig kunnen wonen, de normaalste zaak van de wereld. Een van de kinderen neemt de ouders in huis. Niemand, maar dan ook niemand, die eraan denkt, de ouders naar een instelling te sturen.
De ouden hebben geen verplichtingen, zijn vrijgesteld van alles. En al naar gelang ze kunnen, blijven ze actief in en rond huis. De gedachte, dat het verzorgen van de oude ouders een last zou zijn, is volstrekt onbekend. Zoals hierboven reeds vermeld, is het eren en respecteren van de ouders één van de beste daden en tevens één van de meest geliefde bij Allah.
Ouders zullen al het mogelijke doen, om hun kinderen een zo goed en prettig mogelijke opvoeding en jeugd te geven. Ik zie dat in mijn regio. Een schoolopleiding, een mobieltje, een brommer als voorbeeld; als het financieel ook maar even kan, geven zij dat de kinderen. Zoals de ouders nu voor hun kinderen zorgen, zo zullen later de kinderen voor hun ouders zorgen.


 

 

Categorieën: Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , , | 1 reactie

“Selapanan”, gebedsdienst maand na de geboorte (28 april 2018)

selapanan

Eten voorbereiden voor de selapanan

Woensdag 25 april was het een maand en 10 dagen geleden, dat de zoon van mijn zoon werd geboren. Dat betekent, dat er een gebedsbijeenkomst thuis wordt gehouden; bij deze bijeenkomst krijgt de jonggeborene zijn namen en wordt een klein stukje van zijn haar geknipt. De bijeenkomst wordt geleid door een kyai (imam). Deze bijeenkomst heeft de naam “Selapanan”; het is  een javaanse traditie, waarvan de wortels reiken tot de hindu-periode op Java. Uitgenodigd voor de Selapanan zijn in elk geval familie-leden, de buren en vrienden; er worden ongeveer 75 mannen verwacht. Aan het einde van de bijeenkomst gaat de vader met zijn jonggeboren zoon op de arm alle mannen langs; elke man zegt een gebed of fluistert de jonggeborene iets toe.

Na afloop van de Selapanan is er een gemeenschappelijke maaltijd, de Selamatan. Na een Selapanan wordt “Gulai kambing” gegeten. Bij een Selapanan voor jongens worden 2 geiten geslacht, voor een meisje 1 geit. Gulai kambing wordt gegeten met diverse bijgerechten. Gulai is een curry-achtig gerecht. Na de meeste godsdienstige plechtigheden thuis wordt “Soto” geserveerd, maar na een Selapanan dus Gulai.
Maar niet alleen Gulai moet worden bereid, alle mannen krijgen een “berkat” mee naar huis na de Selapanan. De berkat is een doos, waarin onder meer zit rijst, sate van geit, groenten, pisang goreng, zoete snacks. Deze berkat is voor het gezin van de mannen, die bij de Selapanan aanwezig waren.
De voorbereidingen voor de Gulai Kambing en voor de berkat hebben 3 dagen geduurd. Veel vrouwen uit de buurt hebben meegeholpen. De mannen hebben de 2 geiten achter het huis geslacht, schoongemaakt, gevild en in stukken gehakt. De vrouwen hebben er vervolgens Gulai van gemaakt.

Eerdere berichten hierover:
– Vervolg bevalling (25  maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/25/vervolg-bevalling-25-maart-2018/
– Bevalling (22 maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/22/bevalling-22-maart-2018/

Foto’s van de voorbereidingen van de selapanan

geit slachten

selapanan

———————-
De gebedsdienst


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

100 jaar (oma) en 10 dagen (baby) (30 maart 2018)

Vervolg op mijn bericht van 25 maart: link

Op de foto hieronder is de baby (inmiddels 10 dagen oud) van mijn zoon op schoot bij de oude Oma; mijn zoon is een kleinzoon van Oma. Oma’s leeftijd nadert de 100 jaren. Zij woont in het huisje naast mijn huis. Zij woont nog zelfstandig, dwz. ze kookt nog zelf, doet de was en veegt het terras van het huisje schoon. Een paar kleinkinderen en 4 kinderen wonen ook dichtbij Oma.
Oma komt nu veel langs bij haar kleinzoon om de baby te zien en te wiegen. Uiteraard komt zij nooit ongelegen.
Oude mensen wonen zelfstandig zolang het kan. Kan het niet meer, dan trekken ze in bij een van de kinderen of kleinkinderen. In mijn regio zijn geen bejaardentehuizen; het is niet meer dan vanzelfsprekend, dat de oudjes bij hun (klein)kinderen intrekken, als de tijd daar is. Zorgen voor oude ouders is een plicht vanuit de Koran.
Ik denk, dat vele oudjes in Nederland jaloers zijn op deze Oma, die geen eenzaamheid kent, en voor wie gezorgd zal worden als zij het niet meer kan. Overigens is de Ouderenzorg geen onderwerp voor de regering van Indonesie; de burgers nemen hun verantwoordelijkheid, al eeuwen lang. Niemand die eraan denkt de ouders naar een bejaardentehuis te brengen, zo die er al is.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vervolg bevalling (25 maart 2018)

Buurvrouw met de baby

Vervolg op mijn bericht van 22 maart 2018, (zie link).

Gisteren namiddag is de moeder (vrouw van mijn zoon) met de baby na 4 dagen ziekenhuis-opname, weer thuis gekomen. Zij was herstellende van een Caesar-operatie.
Moeder en baby maken het goed. Al gauw kwam de aanloop uit de buurt op gang. Werkelijk iedereen moest de baby “gendong” (wiegen op de arm), zeer gebruikelijk hier. De baby sliep onder dit gendong gewoon door.
Zoals ik al eerder schreef, wordt de baby niet 1 seconde alleen gelaten; het groeit op temidden van alle mensen in de omgeving en slaapt in de nacht bij de ouders. Privacy komt niet voor.
De verzorging en het groot brengen van de baby gebeurt volgens eeuwenoud “recept”; wat  de moeders en de oma’s hebben gedaan, wordt als het ware gecopieerd. Enig gepsychologiseer is niet aan de orde. Het resultaat van deze opvoeding: een volwassen en zeer plezierige jeugd.

Overigens, de kosten van 4 dagen opname van de moeder, incl. de operatie, medicijnen en verzorging waren omgerekend ongeveer 700 euro. Dit alles is betaald door de BPJS.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Geboorte kleinzoon (22 maart 2018)

De pasgeborene plm 4 uur na de bevalling

In mijn bericht van 18 jan. 2018 (zie linkvertelde ik over de zwangerschap van de vrouw van mijn zoon.
Inmiddels is de bevalling achter de rug. Gisterennacht diende de bevalling zich aan en reed men naar de “Bidan” (vroedvrouw) in de desa. Deze vertrouwde de zaak niet en liet de moeder (en vader) met een ambulance naar het ziekenhuis in Jember brengen. Daar werd al snel besloten tot een operatieve ingreep, de keizersnede. Een gezond jongetje kwam ter wereld; de moeder heeft de operatie goed doorstaan en moet ongeveer 4 dagen in het ziekenhuis verblijven, daarna mag zij naar huis.
De nageboorte is door de vader mee naar huis genomen, en buiten bij een buitenmuur begraven. Tijdens de avond en de nacht brandt daar een lamp. De namen voor het jongetje worden gegeven ruim een week, of wat later, na de geboorte tijdens een islamitische gebedsdienst thuis.
Het KTP ziekenhuis in Jember (een ziekenhuis van het leger), waar moeder werd geholpen, heeft een aparte kinderafdeling, waar operatieve ingrepen (onder meer keizersnedes) plaats vinden.
Het is op die afdeling een drukte van belang. Ik schreef al eerder, dat het belangrijk is, dat de patient wordt “bijgestaan” in het ziekenhuis door familie en/of vrienden. Het verplegend personeel doet slecht de medische handelingen//verzorging.
Voor de patientenkamers op de gangen is veel ruimte, die wordt ingenomen door familieleden of vrienden. Deze nemen kleden mee om op te liggen, kussens, dozen met kleren, stapelpannen met eten en meer. Daar wordt ook geslapen en gewaakt. En ondertussen wordt de patient verzorgd door de aanwezigen. Het is een zeer aandoenlijk tafereel, deze belangstelling/begeleiding door familie en vrienden.
Vlak buiten het ziekenhuis zijn uiteraard vele warungen, waar men voor alles en nog wat terecht kan.

Is de moeder eenmaal thuis, dan blijft zij onder controle van de Bidan. De praktische “begeleiding” van de moeder  wordt gedaan door de ervaren moeders uit de familie of uit de buurt. Er is geen enkele instelling, die zich bezig houdt met de begeleiding van de jonge moeders; dit is ook helemaal niet nodig, want de oudere moeders hebben veel ervaring.

Een aparte kinderkamer thuis is er niet. De kinderen slapen tot hun 8-9ste jaar bij de ouders. Het is ondenkbaar hier, dat pasgeborenen ook maar 1 seconde alleen worden gelaten. In Nederland worden pasgeborenen gedwongen om alleen in een kamer te slapen, eventueel voorzien van audio-en/of andere apparatuur. Gaat dat moeizaam, of is de jong geborene bang (huilt veel), dan komt er een heel circus op gang van gespecialiseerde hulpverleners (al of niet met voortgezette opleiding, applicatiecursussen, trainingen en wat er zoal is) om zich te buigen over dit “probleem”, dat in feite helemaal  geen probleem is: het jonge kind wil niet alleen gelaten worden, een volstrekt begrijpelijke zaak. Een natuurlijke behoefte van het jonge kind, om in de donkere nachtelijke uren niet alleen gelaten te worden, wordt in de kiem gesmoord. U ziet, ik ben het absoluut niet eens met deze scheiding van jonge kinderen en hun ouders.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Respect voor ouderen – video (febr. 2018)

 

Ik heb al meermalen geschreven over het respect, dat ouderen toekomt, met name van de jongeren.
Op een correcte manier begroeten is van belang; spreken in het hoog-javaans tegen de oudere geeft ook respect aan.
Op dezelfde hoogte zitten als oude mensen is niet correct. Zit een oudere op de stoel, dan gaan de jongeren op de grond zitten.
In het filmpje hieronder passeren een aantal jongeren op fietsen een bejaarde dame. De jongeren zijn op hun omgebouwde fiets hooggezeten. Aldus fietsend, is het volstrekt niet correct om de bejaarde dame te passeren. Daarom stappen de jongeren even af, en als ze voorbij de bejaarde dame zijn, gaan ze weer verder op hun fiets.
Dit filmpje komt van Yogya TV. Yogyakarta is de bakermat van de javaanse beschaving, tesamen met Surakarta; in beide steden zetelt een sultan. De hoogste mate van verfijnde omgangsvormen zijn daar te vinden.
Overigens, een prachtige bejaarde dame.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Omgangsvormen | Tags: , , | 1 reactie

Foto-reportage voorbereiding gebedsdienst 7 maanden zwanger (18 jan. 2018)

De vrouw van mijn javaanse zoon is zwanger. Zij is in de 7e maand en het wordt haar eerste kind. Dat betekent, dat er een gebedsdienst wordt gehouden bij mij thuis. Een gebedsdienst voor gezondheid, een goede afloop van de zwangerschap en bescherming van Allah.
Er zijn 50 mensen uitgenodigd. De buren, familieleden en vrienden. De gebedsdienst is om plm 18.00 uur en zal ongeveer een half uur duren. De plaatselijke kyai (imam) zal de bijeenkomst leiden. De gasten zullen voornamelijk mannen zijn, aangezien zij gezinshoofd zijn. Maar vrouwen zijn ook welkom.
De “kamar tamu” (gasten-kamer) en de “kamar keluarga” (familie-kamer) zijn leeggehaald; op de grond zijn kleden neergelegd, waarop de gasten kunnen zitten.
Na afloop van de dienst krijgt elke gast een “Berkat” mee voor thuis. Een Berkat is een doos, waarin  een complete maaltijd is: rijst, groenten, vlees (bijna steeds kip), en diverse zoetigheden, zoals pisang goreng.
De vrouwen uit de buurt zijn 2 dagen bezig geweest met het bereiden van de gerechten; er moeten 50 Berkats gevuld worden. De doos gaat in een mooi tasje.
Er is veel groenten gekocht op de pasar, 5 levende kippen, vele kilo’s rijst, pisangen (voor de pisang goreng), ananas en ander fruit (voor de roedjak) en rijstmeel (voor het maken van zoete snacks).
De kippen zijn achter het huis geslacht en van veren ontdaan en in stukken gesneden.

Ongeveer 5 dagen na de bevalling is er weer een gebedsbijeenkomst; dan zal de baby namen krijgen en wordt er een beetje haar geknipt.

Een zwangere vrouw wordt tegenwoordig goed begeleid. De begeleiding wordt gedaan door de “Bidan”, een vroedvrouw. Vroedvrouwen zijn  opgeleid en hebben een diploma van de overheid. Bij de bevalling is de vader aanwezig, en er mogen nog 2 anderen bij zijn, doorgaans zijn dit vrouwen (tante, buurvrouw, (schoon)moeder). Vroeger maakte men gebruik van een “dukun”, ook voor besnijdenissen, maar dit mag niet meer. Een dukun is een traditionele “natuurarts”.
Vorige week is een scan gemaakt (in een ziekenhuis) van de buik van de aanstaande moeder en het zag er allemaal goed uit. De bevalling zal gebeuren bij de Bidan thuis.
Na de bevalling bljven moeder en kind onder controle van de Bidan. De moeder krijgt een schrift om van alles bij te houden omtrent de ontwikkeling van de baby (lengte, gewicht etc). De baby krijgt later, net als in nederland, inentingen.

De aanstaande vader en moeder zijn al weken druk met het kopen van kleertjes en andere benodigdheden voor de baby. Een grote gebeurtenis voor het stel, de komst van hun eerste kind.

Overigens zijn jongens en meisjes gelijk welkom; er is geen voorkeur voor bv een jongen. Aan het einde van de middag maken veel jonge vaders een ommetje met hun kind op de brommer. Ik zie ze dan even trots met een zoon of een dochter. Er is geen verschil.

Tenslotte: een babykamer hoeft niet ingericht te worden, die is er niet. De baby is 24 uur per dag bij de moeder/ ouders, en slaapt overdag in de selendang. ’s Nachts slaapt de baby bij de ouders. Dat een baby, zoals in nederland, alleen op een kamer moet slapen, vindt men hier te gruwelijk voor woorden, vindt men bijna kindermishandeling. Tot de leeftijd van 7-8 jaar slapen de kinderen bij de ouders.

Foto-reportage

Kokosnoten van de schil ontdoen; kokosvlees wordt later geraspt

Kokosnoten van de schil ontdoen; kokosvlees wordt later geraspt

———————–
De kippen worden van de veren ontdaan, en in stukken gehakt.

De kippen worden van de veren ontdaan, en in stukken gehakt.

———————–
Groenten snijden, fijn hakken en meer

Groenten snijden, fijn hakken en meer

———————–
Werk in de keuken

Werk in de keuken

———————–
Het vullen van de Berkat-dozen

———————–
De inhoud van een Berkat doos

———————–
Zo wordt de Berkat doos aan de gasten meegegeven

———————–
De gebedsdienst is nog niet begonnen, maar de gasten zijn er al


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Opvoeding: gespreksonderwerp ? (25 augustus 2017)

Opvoeding van kinderen houdt ouders in Nederland ten zeerste bezig. Het is een gespreksonderwerp in familiekring, bij moeders onder elkaar.
Over opvoeding van kinderen kan ook worden geproken in allerlei welzijns-groepen gericht op kinderen.
Voor problemen bij de opvoeding van kinderen staan vele -ogen, -gogen en specialisten klaar om hierover te praten en een juiste weg te helpen kiezen. Het aantal welzijns-instellingen, dat zich bezig houdt met de vele soorten problemen tijdens de opvoeding is welhaast legio. Je moet alleen maar hopen, dat er geen wachtlijsten zijn en dat het betaalbaar is. Er gaat enorm veel geld op aan de problemen van kinderen. Heel veel mensen verdienen er een goede boterham aan.

In mijn regio is de opvoeding van kinderen geen enkel gespreksonderwerp. In mijn buurtje zijn nogal wat ouders met (heel) jonge kinderen. Nooit een woord over de opvoeding.
De opvoeding van kinderen gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat door iedereen nagevolgd wordt.
De lastige leeftijd bij kinderen is van plm 5 jaar tot plm 8 jaar. Dan zie je vaak kinderen, die niet willen luisteren naar de ouders en/of een grote mond hebben. Maar dit is geen enkele reden tot gesprek of tot straf. Kinderen straffen gebeurt hier niet. Men weet kennelijk, dat dit een lastige leeftijd is (het eeuwenoude recept), die vanzelf weer verdwijnt.
Ik zie het om mij heen gebeuren; rond de leeftijd van 8-9 jaar worden de kinderen weer gezeglijk en worden het kleine volwassenen. De puber-leeftijd is hier geen problematische leeftijd. Ik verbaas mij er steeds weer over, hoe plezierig de pubers hier zijn; pubers in de leeftijd 13 – 17 jaar.

Het wezenlijke verschil tussen de opvoeding in Nederland en de opvoeding in mijn regio is, dat van kinderen in Nederland veel verwacht wordt; zij hebben volle agenda’s en moeten voldoen aan allerlei normen en verwachtingen. Voldoen zij daar niet aan, dan is er een probleem en komt de hulpverlening zo nodig op gang. Het kind moet en zal voldoen aan de verwachtingen en de eisen. Daarbij wordt een kind zoveel mogelijk van “ellende” afgehouden. Maakt een kind iets naars mee, dan is de weg naar de hulpverlening snel gevonden.
Hier niets van dit alles. Kinderen hier worden niet gestraft, hooguit lichtelijk gecorrigeerd. Er zijn geen verwachtingen, waaraan zij moeten voldoen. Wil het een keer niet naar school, geen probleem. De jongste kinderen maken de “ellende” van het leven al vroeg mee. Sterft een familielid thuis, dan zijn ook de jongste kinderen daarbij aanwezig. Bij verkeersongevallen met slachtoffers staan de kinderen vooraan toe te kijken.
Wat de kinderen hier van jongsaf wel wordt geleerd, zijn de juiste omgangsvormen zoals: repect voor ouderen, de juiste (=rechter) hand gebruiken, mensen op de juiste wijze begroeten.
Vooral respect voor de moeder staat hoog in het vaandel. Sterk leeft het besef, dat moeder het kind 9 maanden gedragen heeft, en vele, vele jaren het kind heeft opgevoed en verzorgd.

Het wassen van de voeten is een hoog eerbetoon aan moeder


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Huilende baby (aug. 2017)

Laatst las ik in een van de nederlandse dagbladen een artikel, dat ging over de vraag, wat te doen met een baby, die in de nacht langdurig huilde en de ouders welhaast wanhopig maakte. Er werden allerlei adviezen gegeven, de onmisbare -ogen en -gogen gaven hun mening, maar het resultaat van al die adviezen en aanbevelingen was wel, dat de baby hoe dan ook in de eigen kamer moest blijven, alleen. Er zijn nl audio-visuele middelen, om de baby in de gaten te houden. Toegeven aan het huilen van de baby leidt tot weinig goeds.
Ik heb deze casus voorgelegd aan een paar desa-bewoners. Groot onbegrip en verontwaardiging, toen zij mijn verhaal aanhoorden. Men vindt het volstrekt ontoelaatbaar, dat een kleine baby in de nacht alleen en in het donker moet verblijven. Hoe haal je het in je hoofd, zo  was de mening alom. Ook volwssenen zijn vaak bang in het donker, laat staan een kleine baby.
Een kleine baby hoort altijd bij de ouders te zijn, althans in elk geval bij de moeder, zo is de mening hier. Een baby is hier NOOIT alleen. Kleine baby’s brengen de meeste tijd door in de slendang van de moeder, of van een van de andere vrouwen in de buurt. Ik heb hier ook nog niet meegemaakt, dat een baby ergens alleen lag.
Kinderen tot een jaar of 9 slapen nooit alleen, altijd bij de ouders. Pas dan gaan zij apart slapen, echter nooit onder dwang. Willen zij weer even bij de ouders slapen, dan is dat geen enkel probleem.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.