Berichten getagd met: bevalling

Wel en wee in de desa: ziekte, geboorte en geen water (19 nov. 2019)

 

1 CCAFF
De warung van Ibu Wasih

Twee dagen geleden is Ibu Wasih (ik schat haar 55-60 jaar), de eigenaresse van de gelijknamige warung op 50 meter van mijn huis, getroffen door een beroerte. Zij werd begin van de nacht onwel in haar warung en is door bezoekers van de warung met mijn auto naar de Puskesmas gebracht. Zij ligt aan een infuus, rechts verlamd, maar er komt daar een beetje beweging in, zo vernam ik vanmorgen, toen ik haar bezocht.
Zodra het kan, zal ze naar huis gebracht worden. Zij woont achter mijn huis samen met een kleinzoon; 2 km verderop woont een zoon, wiens vrouw op dit moment steeds bij haar in de Puskesmas is.
Hoe het verder zal  gaan, als zij weer thuis is, is afwachten; ik hou het in de gaten.

Afgelopen nacht is Tikka bevallen van haar tweede kind, een dochter, ze heeft al een zoon van nu plm 5 jaar. Tikka woont ook op 50 meter van mijn huis. Zij is in de nacht met mijn auto naar de Puskesmas gebracht voor de bevalling; al spoedig kwamen de eerste familieleden opdraven. De bevalling is goed verlopen, en ’s ochtends hebben we haar en de baby weer thuis gebracht. Bevallingen thuis zijn niet toegestaan; bevallingen moeten plaats vinden in de Puskesmas, bij de Bidan (vroedvrouw) thuis of in het ziekenhuis. Het inbakeren van baby’s gebeurt alom in Indonesie.
Tikka zal de komende dagen zeker niet alleen thuis verblijven. Familie komt dagelijks (of blijft overnachten) en vele vrienden en kennissen zullen de komende tijd langs komen.

De Puskesmas van mijn desa is niet beschikbaar vanwege een grote verbouwing. Patienten kunnen voor noodgevallen terecht in de Puskesmas van Jatisongo, plm 5 km van mijn desa. Zowel Ibu Wasih als Tikka zijn naar de Puskesmas in Jatisongo gebracht. Een heel kleine Puskesmas, geheel op de begane grond, waar plaats is voor 7 patienten in 3 kamertjes; het was er schoon.

Vanochtend sprak ik kort met medewerkers van de Indomaret in Gambirono, waar ik vaak mijn boodschappen doe. Zij vertelden mij, dat in Gambirono al heel wat waterputten achter het huis droog staan vanwege de droogte. Omdat het druk was, kon ik verder niet vragen, hoe de desa-bewoners met dit probleem omgaan.

De pasgeboren dochter van Tikka, nog geen 24 uur oud


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vervolg bevalling (25 maart 2018)

Vervolg op mijn bericht van 22 maart 2018, (zie link).

Gisteren namiddag is de moeder met de baby na 4 dagen ziekenhuis-opname, weer thuis gekomen.
Moeder en baby maken het goed. Al gauw kwam de aanloop uit de buurt op gang. Werkelijk iedereen moest de baby “gendong” (wiegen op de arm), zeer gebruikelijk hier. De baby sliep onder dit gendong gewoon door.
Zoals ik al eerder schreef, wordt de baby niet 1 seconde alleen gelaten; het groeit op temidden van alle mensen in de omgeving en slaapt in de nacht bij de ouders. Privacy komt niet voor.
De verzorging en het groot brengen van de baby gebeurt volgens eeuwenoud “recept”; wat  de moeders en de oma’s hebben gedaan, wordt als het ware gecopieerd. Enig gepsychologiseer is niet aan de orde. Het resultaat van deze opvoeding: een volwassen en zeer plezierige jeugd.

Overigens, de kosten van 4 dagen opname van de moeder, incl. de operatie, medicijnen en verzorging waren omgerekend ongeveer 700 euro. Dit alles is betaald door de BPJS.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Bevalling (22 maart 2018)

In mijn bericht van 18 jan. 2018 (zie linkvertelde ik over de zwangerschap van de vrouw van mijn buurjongen.
Inmiddels is de bevalling achter de rug. Gisterennacht diende de bevalling zich aan en reed men naar de “Bidan” (vroedvrouw) in de desa. Deze vertrouwde de zaak niet en liet de moeder (en vader) met een ambulance naar het ziekenhuis in Jember brengen. Daar werd al snel besloten tot een operatieve ingreep, de keizersnede. Een gezond jongetje kwam ter wereld; de moeder heeft de operatie goed doorstaan en moet ongeveer 4 dagen in het ziekenhuis verblijven, daarna mag zij naar huis.
De nageboorte is door de vader mee naar huis genomen, en buiten bij een buitenmuur begraven. Tijdens de avond en de nacht brandt daar een lamp. De namen voor het jongetje worden gegeven ruim een week, of wat later, na de geboorte tijdens een islamitische gebedsdienst thuis.
Het KTP ziekenhuis in Jember (een ziekenhuis van het leger), waar moeder werd geholpen, heeft een aparte kinderafdeling, waar operatieve ingrepen (onder meer keizersnedes) plaats vinden.
Het is op die afdeling een drukte van belang. Ik schreef al eerder, dat het belangrijk is, dat de patient wordt “bijgestaan” in het ziekenhuis door familie en/of vrienden. Het verplegend personeel doet slecht de medische handelingen//verzorging.
Voor de patientenkamers op de gangen is veel ruimte, die wordt ingenomen door familieleden of vrienden. Deze nemen kleden mee om op te liggen, kussens, dozen met kleren, stapelpannen met eten en meer. Daar wordt ook geslapen en gewaakt. En ondertussen wordt de patient verzorgd door de aanwezigen. Het is een zeer aandoenlijk tafereel, deze belangstelling/begeleiding door familie en vrienden.
Vlak buiten het ziekenhuis zijn uiteraard vele warungen, waar men voor alles en nog wat terecht kan.

Is de moeder eenmaal thuis, dan blijft zij onder controle van de Bidan. De praktische “begeleiding” van de moeder  wordt gedaan door de ervaren moeders uit de familie of uit de buurt. Er is geen enkele instelling, die zich bezig houdt met de begeleiding van de jonge moeders; dit is ook helemaal niet nodig, want de oudere moeders hebben veel ervaring.

Een aparte kinderkamer thuis is er niet. De kinderen slapen tot hun 8-9ste jaar bij de ouders. Het is ondenkbaar hier, dat pasgeborenen ook maar 1 seconde alleen worden gelaten. In Nederland worden pasgeborenen gedwongen om alleen in een kamer te slapen, eventueel voorzien van audio-en/of andere apparatuur. Gaat dat moeizaam, of is de jong geborene bang (huilt veel), dan komt er een heel circus op gang van gespecialiseerde hulpverleners (al of niet met voortgezette opleiding, applicatiecursussen, trainingen en wat er zoal is) om zich te buigen over dit “probleem”, dat in feite helemaal  geen probleem is: het jonge kind wil niet alleen gelaten worden, een volstrekt begrijpelijke zaak. Een natuurlijke behoefte van het jonge kind, om in de donkere nachtelijke uren niet alleen gelaten te worden, wordt in de kiem gesmoord. U ziet, ik ben het absoluut niet eens met deze scheiding van jonge kinderen en hun ouders.

De pasgeborene plm 4 uur na de bevalling

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.