Berichten getagd met: selamatan

Pauze in de berichtgeving – toch nog een bericht: “Selapanan” (28 april 2018)

Ik had een pauze in de berichtgeving aangekondigd, maar dit bericht over de “Selapanan” lijkt mij de moeite waard.
Ik heb al meermalen bericht over de geboorte van de zoon van mijn buurjongen. Woensdag 25 april was het een maand en 10 dagen geleden, dat hij werd geboren. Dat betekent, dat er een gebedsbijeenkomst thuis wordt gehouden; bij deze bijeenkomst krijgt de jonggeborene zijn namen en wordt een klein stukje van zijn haar geknipt. De bijeenkomst wordt geleid door een kyai (imam). Deze bijeenkomst heeft de naam “Selapanan”; het is  een javaanse traditie, waarvan de wortels reiken tot de hindu-periode op Java. Uitgenodigd voor de Selapanan zijn in elk geval familie-leden, de buren en vrienden; er worden ongeveer 75 mannen verwacht. Aan het einde van de bijeenkomst gaat de vader met zijn jonggeboren zoon op de arm alle mannen langs; elke man zegt een gebed of fluistert de jonggeborene iets toe.
De taakverdeling tussen mannen en vrouwen wordt bepaald door de Adat. De hele huishouding, kinderen opvoeden en verzorgen en het beheer eventueel van een tokootje thuis is de taak van de vrouwen. Taak van de mannen is zorgen voor financiele inkomsten, zwaar werk thuis en het bezoeken van de godsdienstige plechtigheden bij mensen thuis. Daarom worden bij de Selapanan alleen mannen verwacht.
Na afloop van de Selapanan is er een gemeenschappelijke maaltijd, de Selamatan. Na een Selapanan wordt “Gulai kambing” gegeten. Bij een Selapanan voor jongens worden 2 geiten geslacht. Gulai kambing wordt gegeten met diverse bijgerechten. Gulai is een curry-achtig gerecht. Na de meeste godsdienstige plechtigheden thuis wordt “Soto” geserveerd, maar na een Selapanan dus Gulai.
Maar niet alleen Gulai moet worden bereid, alle mannen krijgen een “berkat” mee naar huis na de Selapanan. De berkat is een doos, waarin onder meer zit rijst, sate van geit, groenten, pisang goreng, zoete snacks. Deze berkat is voor het gezin van de mannen, die bij de Selapanan aanwezig waren.
De voorbereidingen voor de Gulai Kambing en voor de berkat hebben 3 dagen geduurd. Veel vrouwen uit de buurt hebben meegeholpen. De mannen hebben de 2 geiten achter het huis geslacht, schoongemaakt, gevild en in stukken gehakt. De vrouwen hebben er vervolgens Gulai van gemaakt.

Eerdere berichten hierover:
– Vervolg bevalling (25  maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/25/vervolg-bevalling-25-maart-2018/
– Bevalling (22 maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/22/bevalling-22-maart-2018/

Het bereiden van de vele gerechten

Het villen van een van de geslachte geiten

De “keuken” achter het huis.

Groenten snijden

Grote pannen op een geimproviseerd fornuis

De gebedsbijeenkomst

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

“Berkat” en “Selamatan”

Bij moslims vinden er regelmatig gebeds-bijeenkomsten plaats aan huis. Er zijn vele aanleidingen om zo een gebeds-bijeenkomst te houden. Bijvoorbeeld op de 7e dag na iemands overlijden, en ook op de 40-ste, 100–ste en 1000-ste dag na het overlijden.
Is een vrouw zwanger, dan wordt op de 7e maand van de zwangerschap een gebedsdienst bij huis gehouden.
Ook bij pas geboren baby’s vindt er een gebeds-bijeenkomst plaats. En ook enige maanden na de geboorte.
Doorgaans zijn het de mannen, die als gezinshoofd aanwezig zijn bij de gebedsbijeenkomst. Gebruik is, dat er een uitnodiging uitgegaat. Uitgenodigd worden doorgaans vrienden, bekenden, buren. Deze uitnodiging wordt in de loop van de ochtend bij de mensen thuis bezorgd. Op die uitnodiging staat vermeld de reden van de bijeenkomst, hoe laat die zal plaats vinden (meestal begin van de avond) en degene, van wie de uitnodiging uitgaat.
Deze gebeds-bijeenkomsten duren plm 45 minuten. De mannen zijn bijna allemaal gekleed in sarong en een mooi overhemd. Als hoofddeksel dragen de meesten de songkok (zwarte hoofddeksel). Er worden gebeden gereciteerd en een stuk uit de Koran voorgelezen. Samenzang vindt niet plaats, is onbekend. Elke man kan deze bijeenkomsten “leiden”. Er zijn geen vaste voorgangers.

Aan het einde van een gebeds-bijeenkomst vindt er een “selamatan” plaats: een gezamenlijke maaltijd voor de aanwezigen bij de gebedsbijeenkomst. Deze maaltijd is in mijn desa doorgaans eenvouding (een soto, of rijst met wat kip en toebehoren).
De gebeds-bijeenkomst en de selamatan vinden (uiteraard) zittend op de grond plaats. Zij, die niet op de grond kunnen zitten, gebruiken een krukje of een stoel.
Aan het einde van de selamatan krijgen de aanwezigen een “berkat” mee: een doos met rijst met toebehoren. Deze is bestemd voor de gezinsleden thuis.

“Berkat”

De “Selamatan”

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | 7 reacties

Tafelmanieren

Ik schreef al eerder, dat het eten in mijn desa uiterst eenvoudig is: rijst, wat groenten, tahu/tempe en soms een klein visje (tongkol) of een gebakken ei.
Het eten wordt doorgaans in de ochtenduren klaar gemaakt en neergezet in de “keuken”.
Degene, die honger heeft, neemt wat eten uit de keuken, en gaat in stilte alleen eten, liefst met de rug naar anderen. Er wordt gegeten met de rechterhand, lepels zijn er alleen als er “soto” (soep) is. Na het eten wast de eter zijn bord, en dat was het dan.
Vaak eet men zittend op de grond, in de bekende kleermakerszit, die elke indonesier eigen is.
Gezamenlijk eten is er niet bij. De gezamelijke maaltijd als sociaal gebeuren, waarbij men elkaar over de dag vertelt, bestaat niet in de desa. Men wil in alle rust eten, om te genieten van de maaltijd, zo wordt gezegd.
Kinderen eten alleen, als zij trek hebben; moeder loopt dan de kinderen na met een bord eten, en probeert zo nu en dan tijdens het spelen van de kinderen, er wat in te krijgen.
Gezamenlijk eten vindt alleen plaats bij zg “selamatans”, traditionele maaltijden voor de gezinshoofden en de vrouwen apart.
Aan het begin van de avond vinden vaak bezoeken plaats, komen de buren langs voor een praatje.

Bij indonesiers, die geld hebben, gaat het doorgaans anders, daar zijn wel gezamenlijke maaltijden, doch ook vaak nog met de hand. Men spiegelt zich aan de westerse “life-style”. Een zo blank mogelijke huid voor de dames (er zijn veel “whitening”-cremes op de markt) is een ideaal. De huizen van rijke indonesiers zijn vaak pompeus en verre van wat wij in nederland gezellig vinden. Rijkdom moet getoond worden. Een (weer nieuwe) peperdure aanschaf van een auto is nieuws voor de “celebrity”-TV programma’s.

Nasi Goreng

Een Selamatan

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.