Berichten getagd met: dood

Vandaag: overlijden en begrafenis (30 sept. 2017)

Vanmiddag rond 14.00 uur overleed in de Puskesmas (gezondheidscentrum van de overheid) van mijn desa een oudere dame, die achter mijn huis woont, een paar huizen verder.
Na haar overlijden werd ze met een ambulance naar haar huis gebracht en opgebaard door  de aanwezige familieleden. Tientallen vrouwen uit mijn buurt kwamen langs, met beras (niet gekookte rijst), en/of flessen water en/of rokerij. Dit gebeurt altijd; de komende dagen zullen vele bezoekers komen en op deze wijze zijn de kosten voor de familie van de overledene minder.
Rond 16.00 uur werd begonnen met de voorbereiding van de begrafenis. Dat betekent, dat zij gewassen diende te worden, daarna in wittte doeken gewikkeld, en vervolgens op een baar naar de begraafplaats werd gebracht.
Het wassen gebeurde buiten de woning, in de tuin. De overledene werd buiten op een baar gelegd, waarna deze plek werd afgeschermd door een groen lang doek (zie foto hier beneden). Het wassen gebeurde door vrouwen onder het reciteren van gebeden. Kinderen, hoe klein ook, konden gewoon meekijken. Bij dit gebeuren waren ongeveer 70 mensen aanwezig, de meesten buurtbewoners.
Door het wassen werd het lichaam “suci” (heilig, rein, zuiver). Als de overledene een man was geweest, dan was het lichaam gewassen door mannen.
Na het wassen werd het lichaam in witte doeken gewikkeld en op een draagbaar gelegd, waarover een groen doek werd gedrapeerd. Na een aantal gebeden vertrok de stoet naar de begraafplaats (zie foto beneden), alwaar de overledene, weer onder het reciteren van gebeden, in het graf werd gelegd. Het graf was gedolven door mannen uit de buurt. De stoet telde ongeveer 100 personen.
Om 17.30 uur was alles achter de rug.
Opmerkelijk vond ik de rust, waarmee alles gebeurde. Even verderop waren kinderen aan het spelen, uit een huis vlakbij klonk gelach. Het leven ging gewoon door. Geen verdrietige sfeer. De dood hoort bij het leven, net zoals een geboorte of een huwelijk. Er is een diep besef, dat men hier op aarde slechts tijdelijk is; de bestemming van de mens is om bij  Allah te zijn. Daarom ook worden overledenen zo snel mogelijk na het overlijden begraven.

De kosten van deze begrafenis ? 0,0 euro. Het is “gotong royong”, zeg maar burenhulp. Vandaag was deze dame aan de beurt, misschien morgen ik. En dan is er weer gotong royong.

Ik had de nodige schroom om foto’s te maken, daarom maar 3 foto’s.

Achter het groene doek werd de overledene gewassen.

De draagbaar onderweg naar de begraafplaats.

De stoet, die de draagbaar volgde.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

Sterfgeval door slangenbeet (july 2017)

Vanavond hoorde ik in het Cafe, dat gisteren de buurman van een van de boeren even verderop, is overleden ten gevolge van een slangenbeet.
Hij was 3 dagen daarvoor in zijn duim gebeten, tijdens het werk bij een bamboe-hek bij de sawah. De hand was enorm opgezwollen en na 3 dagen is de man overleden.
De slang was een “Ular Hijau” (groene slang), die als zeer gevaarlijk bekend staat. Hij komt voornamelijk in het groen voor, bomen, sawah’s en zo. De slang kan wel een meter lang worden. Er zijn een paar soorten Ular Hijau.
De medicatie tegen deze slangenbeet is een probleem, heb ik begrepen. Niet elk ziekenhuis heeft tegengif.
Deze slang komt ook voor op Bali en andere delen van Indonesie.

De “Ular Hijau”.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Overlijden (30 jan. 2015)

Gisteren is een oude dame bij mij in de buurt overleden. Twee dagen daarvoor, ’s ochtends vroeg, een kennis van mij, ook in de buurt,  55 jaar, geheel onverwacht.
Die kennis van mij was rond 6 uur in de morgen overleden. Om 8 uur in de ochtend was hij al begraven. Ik hoorde het nieuws pas rond 10 uur in de ochtend.
Nadat men weet, dat er iemand is overleden, komen de vrouwen uit de buurt langs met voornamelijk rijst. Dit is bedoeld als bijdrage in de kosten.
Overledenen worden zo snel mogelijk begraven; op de dag van overlijden na een paar uur al. Eerst wordt het stoffelijk overschot gewassen, en daarna in een wit doek gewikkeld. Na gebeden wordt de overledene op een draagbaar naar de begraafplaats gebracht. Iedereen uit de buurt, die kan, volgt de rouwstoet naar de begraafplaats. De tocht naar de begraafplaats gaat grotendeels over de openbare weg. Het verkeer houdt rekening hiermee, geen getoeter, of gemopper. Op de begraafplaats hebben 2 of 3 mannen al een gat gegraven, waar het stoffelijk overschot in gelegd wordt, met het gezicht naar Mekka. Er wordt gebeden, en daarna wordt het graf met aarde toegedekt, en de aanwezigen strooien bloemen op het graf.
Vervolgens gaat men naar huis. 7 Dagen lang is er een rouwperiode. Familieleden van verre worden verwacht, en ook veel anderen zijn in het huis van de familie. Tijdens deze 7 dagen wordt gerouwd en gebeden. Na afloop van deze periode herneemt het leven weer zijn gang.
Na 40 dagen is er thuis een gebedsdienst voor de overledene, en na 1000 dagen weer.
In Nederland duurt het enige dagen, voordat de begrafenis of crematie plaats vindt. De overledene wordt doorgaans opgebaard, vrienden en familie kunen afscheid nemen. En doorgaans is na de crematie of begrafenis een condoleance-receptie. Dit alles nu niet bij de Islam in Indonesie. Er wordt niet gewacht tot alle familieleden er zijn. Men vindt het “kasian” als de overledene niet snel wordt begraven, immers hij gaat naar Allah.
Een overlijden is ook in Indonesie een verdrietige zaak. Echter, het maakt deel uit van het dagelijks leven. In het sterfhuis wordt gerouwd, buiten gaat het leven gewoon door, kinderen spelen, de buren zijn als gebruikelijk druk met hun huishouden. Bij mij in de buurt is vrijwel niet “even nagepraat” over het overlijden van mijn kennis.
Kinderen worden geboren, er wordt getrouwd, en mensen sterven. Zo is de cyclus van het leven hier in de desa.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Omgangsvormen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Pedofiel (nov. 2014)

Gisteren namiddag hoorde ik in de warung tegenover mijn huis, waar ik een Mie Ayam at, dat er die middag een verkrachting had plaats gevonden in de naburige desa.
Een meisje van de lagere schoolleeftijd zou het slachtoffer zijn.
Wat later hoorde ik meer bijzonderheden. Desa-bewoners hadden de dader inmiddels al gepakt. Het was een 60-jarige man, uit die naburige desa afkomstig. Men had hem al vaker bij de lagere school gezien. Hij zou daar kinderen hebben aangesproken, die niet met hem meewilden.
Het zou gaan 0m 7 slachtoffertjes.
De man is gehuwd en heeft zelf kinderen.
Zoals gezegd, is de man gepakt door desa-bewoners. Hij is eerst in elkaar geslagen en vervolgens aan de politie uitgeleverd. Te zijner tijd zal hij voor de rechtbank moeten verschijnen; hem wacht een zware straf.
Door de desa is hij nu uitgestoten, hij kan er niet meer terug. Levenslang niet meer.
Voor vrouw en kinderen natuurlijk bijzonder triest. Mogelijk zullen ze gaan verhuizen naar een andere desa.

Het in elkaar slaan van verdachten, die op heterdaad zijn betrapt, komt veel voor, en niet alleen in Indonesie. In andere landen in Z-O Azie gebeurt hetzelfde. Vaak wordt de dader letterlijk doodgeslagen. Politie-onderzoek hiernaar heeft geen zin; bij het slaan zijn doorgaans tientallen zeer boze burgers aanwezig. De vraag is, wie uiteindelijk de verdachte heeft dood geslagen. Maar alle omstanders zwijgen als het graf, als de politie onderzoek wil doen.
In de desa zelf is geen politie aanwezig. De dichtstbijzijnde politie-post is 8 km verderop.
Elke desa is verdeeld in wijken, RW’s. Aan het hoofd daarvan staat “Pa RW”. Hij is min of meer verantwoordelijk voor de openbare orde. Bij overlast, of als er een verdachte is gepakt, dan komt PA RW in actie. Kan hij het alleen niet af (samen met de burgers), dan roept men PA Desa (zeg maar burgemeester) erbij.
De wijken (de RW’s dus) zijn weer onderverdeeld in RT’s, een paar straten of een huizenblok.
Op je ID-kaart staan altijd de RW en de RT vermeld, bijvoorbeeld: Desa X, RW 5, RT 3.
.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Tragisch

Het is de derde dag na Lebaran, en het is erg druk op de weg.  Iedereen is op weg om een familielid of kennis / vriend te bezoeken.
Rond een uur of 1 vanmiddag kwam ook bij ons een jong echtpaar met een jongetje van 3 jaar; verre familieleden. Een leuk jochie, dat mij steeds verbaasd aankeek vanwege  mijn andere huidskleur en mij na lang aarzelen toch een handje wilde geven. Na een half uur vertrokken zij weer, en ik ging even een boodschap doen op de brommer. Toen ik na 3 kwartier weer thuis kwam, kreeg ik het ontstellende bericht te horen, dat het jongetje inmiddels was overleden; verdronken in een kleine sloot achter de warung, waar de ouders op weg naar huis even wat snacks wilden kopen. Kennelijk heel even aan de aandacht ontsnapt. Inmiddels zijn alle vrouwen hier uit de buurt op weg naar de getroffen ouders. Het zal er buitengewoon druk zijn. Tijdens de nacht zullen de ouders thuis niet alleen zijn, velen zullen de nacht met hen doorbrengen.
Het kind zal vandaag nog worden begraven. Er zal uit de Koran gelezen worden en er zal worden gebeden.
Ja, ook dat gebeurt in de desa.

zzzzzzzzzzzzzz

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.