Berichten getagd met: begrafenis

Aankondiging van een overlijden in de desa (15 mei 2020)

Kapolres Labuhanbatu Melayat ke Rumah Duka Orang Tua Khalifah ...

Bidden bij de overledene

Vanmorgen is er in mijn buurt iemand overleden. Een overlijden wordt hier omgeroepen via de luidsprekers van de nabijgeleden moskee en daardoor wist ik van het overlijden. Het is vast gebruik, dat een overlijden publiekelijk bekend gemaakt wordt via de luidspreker van de moskee.
De bewoners in de buurt van het huis van de overledene maken zich na het omroepen klaar om naar het sterfhuis te gaan. Dit zijn voor het merendeel vrouwen, omdat de mannen aan het werk zijn.
De vrouwen nemen elk 1 of 2 kilo rijst mee, en eventueel flessen water; ook dit is vast gebruik. Er zullen vandaag en de komende dagen veel mensen langskomen en er moet eten voorhanden zijn.
Ruim een uur na de aankondiging van het overlijden begonnen bezoekers te komen. Omdat het sterfhuis naast de weg naar Balung ligt, waar veel verkeer langs komt, regelden een paar mannen het verkeer; ook dit is vast gebruik, dat mannen het verkeer regelen; iedereen (motor en auto) houdt zich aan de aanwijzingen van de verkeersregelaars; politie is in het geheel niet nodig.
In de loop van de middag zal de overledene ritueel worden gewassen en in witte doeken worden gewikkeld; dit alles begeleid door gebeden. Hierna wordt de overledene op een draagbaar naar het kerkhof gebracht, waar de begrafenis plaats vindt.
Niemand sterft hier alleen; als het einde zich aandoent, verzamelen mensen zich in het huis van degene, die gaat sterven, en worden voortdurend gebeden opgezegd; de stervende wordt tot op het laatst zo goed mogelijk “verzorgd”.
De nabestaanden van de overledene blijven na de begrafenis niet alleen. De komende dagen zal het een komen en gaan zijn van buurtbewoners, kennissen en anderen. Er wordt gezamenlijk gerouwd.
Is het einde daar, dan wordt het overlijden dus publiekelijk bekend gemaakt. Zeer aandoenlijk. Al met al gaat het er zeer waardig aan toe.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vandaag: overlijden en begrafenis (30 sept. 2017)

Vanmiddag rond 14.00 uur overleed in de Puskesmas (gezondheidscentrum van de overheid) van mijn desa een oudere dame, die achter mijn huis woont, een paar huizen verder.
Na haar overlijden werd ze met een ambulance naar haar huis gebracht en opgebaard door  de aanwezige familieleden. Tientallen vrouwen uit mijn buurt kwamen langs, met beras (niet gekookte rijst), en/of flessen water en/of rokerij. Dit gebeurt altijd; de komende dagen zullen vele bezoekers komen en op deze wijze zijn de kosten voor de familie van de overledene minder.
Rond 16.00 uur werd begonnen met de voorbereiding van de begrafenis. Dat betekent, dat zij gewassen diende te worden, daarna in wittte doeken gewikkeld, en vervolgens op een baar naar de begraafplaats werd gebracht.
Het wassen gebeurde buiten de woning, in de tuin. De overledene werd buiten op een baar gelegd, waarna deze plek werd afgeschermd door een groen lang doek (zie foto hier beneden). Het wassen gebeurde door vrouwen onder het reciteren van gebeden. Kinderen, hoe klein ook, konden gewoon meekijken. Bij dit gebeuren waren ongeveer 70 mensen aanwezig, de meesten buurtbewoners.
Door het wassen werd het lichaam “suci” (heilig, rein, zuiver). Als de overledene een man was geweest, dan was het lichaam gewassen door mannen.
Na het wassen werd het lichaam in witte doeken gewikkeld en op een draagbaar gelegd, waarover een groen doek werd gedrapeerd. Na een aantal gebeden vertrok de stoet naar de begraafplaats (zie foto beneden), alwaar de overledene, weer onder het reciteren van gebeden, in het graf werd gelegd. Het graf was gedolven door mannen uit de buurt. De stoet telde ongeveer 100 personen.
Om 17.30 uur was alles achter de rug.
Opmerkelijk vond ik de rust, waarmee alles gebeurde. Even verderop waren kinderen aan het spelen, uit een huis vlakbij klonk gelach. Het leven ging gewoon door. Geen verdrietige sfeer. De dood hoort bij het leven, net zoals een geboorte of een huwelijk. Er is een diep besef, dat men hier op aarde slechts tijdelijk is; de bestemming van de mens is om bij  Allah te zijn. Daarom ook worden overledenen zo snel mogelijk na het overlijden begraven.

De kosten van deze begrafenis ? 0,0 euro. Het is “gotong royong”, zeg maar burenhulp. Vandaag was deze dame aan de beurt, misschien morgen ik. En dan is er weer gotong royong.

Ik had de nodige schroom om foto’s te maken, daarom maar 3 foto’s.

Achter het groene doek werd de overledene gewassen.

De draagbaar onderweg naar de begraafplaats.

De stoet, die de draagbaar volgde.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

Tragisch

Het is de derde dag na Lebaran, en het is erg druk op de weg.  Iedereen is op weg om een familielid of kennis / vriend te bezoeken.
Rond een uur of 1 vanmiddag kwam ook bij ons een jong echtpaar met een jongetje van 3 jaar; verre familieleden. Een leuk jochie, dat mij steeds verbaasd aankeek vanwege  mijn andere huidskleur en mij na lang aarzelen toch een handje wilde geven. Na een half uur vertrokken zij weer, en ik ging even een boodschap doen op de brommer. Toen ik na 3 kwartier weer thuis kwam, kreeg ik het ontstellende bericht te horen, dat het jongetje inmiddels was overleden; verdronken in een kleine sloot achter de warung, waar de ouders op weg naar huis even wat snacks wilden kopen. Kennelijk heel even aan de aandacht ontsnapt. Inmiddels zijn alle vrouwen hier uit de buurt op weg naar de getroffen ouders. Het zal er buitengewoon druk zijn. Tijdens de nacht zullen de ouders thuis niet alleen zijn, velen zullen de nacht met hen doorbrengen.
Het kind zal vandaag nog worden begraven. Er zal uit de Koran gelezen worden en er zal worden gebeden.
Ja, ook dat gebeurt in de desa.

zzzzzzzzzzzzzz

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.