Berichten getagd met: vrouwen

Moslima’s tweede-rangs ? (6 july 2019)

 

Een luchtverkeersleider (ATC) heeft een zwaar en verantwoordelijk beroep en moet een grote stress-behendigheid hebben. De opleiding is intensief en moet voldoen aan internationale standaarden. De luchtverkeersleiding in de toren op het internationale vliegveld van Bali, Ngurah Rai, is verantwoordelijk voor vertrekkende en binnenkomende vliegtuigen.
Op het tijdstip van de foto waren er uitsluitend vrouwelijke luchtverkeersleiders aan het werk, 5 moslima’s en, jawel, met hoofddoek. Vrouwen om trots op te zijn. Moslima’s tweede-rangs ?


 

 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: | Een reactie plaatsen

Moslima’s (december 2017)

Mijn indruk is, dat nog steeds velen in Nederland moeite hebben met vrouwen die een hoofddoek dragen, hoewel de acceptatie groter wordt.
De hoofddoek wordt onder meer als vrouw-onvriendelijk ervaren. Er bestaat het gevoel, dat moslima’s niet gelijkwaardig zijn aan de man. Daar komen nog de berichten bij, dat er moslima’s zijn, die mannen geen hand willen geven bij begroeting.
Mijn ervaring in mijn 100% islamitische desa en regio is, dat vrouwen volop en gelijkwaardig meedraaien in de samenleving. Een zeer groot deel van de middenstand drijft op vrouwen. Vrouwen werken als artsen, veel jongere vrouwen treft men aan op kantoren en er werken zelfs vrouwen bij de politie. Ook bij de hogere bestuursfuncties treft men vrouwen aan, zoals de burgemeester van Surabaya, de districtsbestuurder (bupati) van mijn district, en de minister van financien van Indonesie.
Het aantal werkende vrouwen is echter nog beperkt.
Vrouwen gebruiken de motor of de auto, alleen of met anderen. Ze zijn vrij daarin en niemand belemmert ze dat.
Vrouwen in Indonesie zijn geen onderdanige types, die achter de man aanlopen.
Wel is de rolverdeling tussen man en vrouw een andere dan die in Nederland. Gehuwde islamitische vrouwen hebben de zorg voor de huishouding en de opvoeding van de kinderen, terwijl de man zorgt voor inkomsten. Zwaar lichamelijk werk ziet men vrouwen niet doen.
De begroeting van vrouwen is algemeen het geven van een hand.
De hoofddoek behoort bij de identiteit van de moslima. Bij huis wordt de hoofddoek minder gedragen, dan wanneer men het huis verlaat. Maar er zijn genoeg dames, die buitenshuis ook geen hoofddoek dragen. Gaat men naar min of meer officiele gebeurtenissen (huwelijk, gebedsdienst, begrafenis), dan is de hoofddoek gebruikelijk.
De boerka, die het hele hoofd bedekt, met een spleet voor de ogen, ziet men hier eigenlijk nooit.
Ik zelf heb niet vaak zoveel leuke en plezierige contacten gehad met vrouwen, als met de moslima’s hier. Zelfs ondeugende “grapjes” geven aanleiding tot hilariteit. Het is mij zelden overkomen, dat een dame mij geen hand wil geven. Ik kan mij onbekende dames gewoon aanspreken en andersom gebeurt dat ook.
Kortom, van een onderdanige positie van de vrouw hier is geen sprake, wel is de rolverdeling tussen man en vrouw anders dan in nederland.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Gezinsleven

De man is binnen de Islam het hoofd van het gezin. Het is de taak van de man, om te zorgen voor brood op de plank.
Zij werken dus.
De vrouw doet, anders dan op Bali, geen zwaar lichamelijk werk. De vrouw doet de huishouding en heeft de zorg voor de opvoeding van de kinderen. Veel vrouwen hebben een toko’tje aan huis, of verkopen op de markt. Of gaan in de ochtend met groenten langs de huizen, achterop hun fiets of brommer. Alleen bij het planten van jonge rijstplantjes, komen de vrouwen in actie.
Ongehuwde jonge dames werken vaak in winkels.
Hoger opgeleide vrouwen hebben vaak een baan; veel vrouwen werken als tandarts, of dokter, maar ook binnen het ambtenaren-apparaat zijn veel vrouwen werkzaam.
Prominente vrouwen zijn onder meer mevr. Tri Rismaharini, burgemeester van Surabaya, en mevr. Sri Mulyani, minister van Financien. Een prominente politica is mevr. Megawati Soekarnoputri.
De man vertegenwoordigt het gezin als er bijvoorbeeld gebedsdiensten zijn bij buren of kennissen ter gelegenheid van een geboorte, of een sterfdag. Na afloop is er doorgaans een bescheiden maaltijd (selamatan) en krijgen de mannen een doos met een complete maaltijd (rijst, vlees, groenten, tahu/tempe en meer) mee voor thuis.
Tijdens het vrijdag-gebed zijn er in de moskeeen overwegend mannen, als hoofd van het gezin. Vrouwen zijn echter welkom. Waar de vrouw tot taak heeft het verzorgen van de huishouding en de opvoeding van de kinderen, ligt het voor de hand, dat de man namens het gezin naar de moskee gaat. Wie past er anders op de kinderen ?
Kleuterschool en lagere school: vroeg in de ochtend (7 uur) gaan de kinderen naar school. Het dragen van een school-uniform is verplicht. Vanaf 4 jaar gaan ze naar de kleuterschool (TK), tot ongeveer 10 uur. Na 2 jaar kleuterschool gaan ze naar de lagere school (SD). De kinderen worden gebracht en gehaald door de moeders. Veel kinderen gaan halverwege de lagere school zelf op de fiets naar school. Om 12 uur is het gedaan met de lagere school.
De meeste kinderen van de lagere schoolleeftijd gaan aan het einde van de middag naar een moskee, voor godsdienstles.
De middelbare school (SMP en SMA) duurt tot ongeveer 2 uur in de middag. De lagere school was al gratis, maar vanaf dit jaar zijn de SMP en de SMA ook gratis. Wel moet worden betaald voor het schooluniform.
’s Avonds zoeken de oudere jongens elkaar op, hetzij thuis of in een warung. De meisjes zoeken elkaar ook op, maar bij elkaar thuis. Groepjes meisjes vind je niet in een warung. Dit vindt men niet gepast.
Er is dus een duidelijke rolverdeling tussen man en vrouw in het gezin.
Blijken van genegenheid tussen echtelieden ziet men hier niet. Dit is een prive-zaak en niet iets voor in het openbaar.

Een probleem in Indonesie is het huiselijk geweld. Niet anders dan in Nederland (“Blijf van mijn lijf huizen”). Ik kan echter niet de omvang van dit probleem beoordelen. Daarvoor ontbreken gegevens.

In Nederland heeft de hoofddoek, die veel moslima’s dragen, voor veel discussie gezorgd. Het zou vrouw-onvriendelijk zijn en een teken van onderdrukking van de vrouw. Ik heb de indruk, dat nu velen gewend zijn aan moslima’s met een hoofddoek.
Ik ga in de desa, maar ook buiten de desa, op een zeer plezierige wijze met de moslima’s om. Geen spoor van onderdrukking of een mindere positie dan de man. Met name op de markt hebben we veel plezier met elkaar. Een groot deel van de middenstand (warungen, tokootjes) is in handen van vrouwen. Ook word ik regelmatig aangesproken door moslima’s (in een winkel bv.) en dan hebben we een gesprekje. Kortom, ik heb in Indonesie meer contact met vrouwen, dan ik had in Nederland.
Ik heb eigenlijk meer te doen met de mannen; dat zijn de werkpaarden, die voor het inkomen moeten zorgen. Soms gaan zij ’s avonds naar een warung voor bv. koffie en een praatje, maar het is de volgende dag weer vroeg opstaan (rond 4 uur).

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vrouwen en Islam in Indonesie, reactie op het opiniestuk van Darya Safai in de Volkskrant van 14 jan. 2016

Darya Safai, Iraans-Belgische en tandarts, schreef een opiniestuk in de Volkskrant van 14 jan. 2016, met als titel: “Sexueel geweld wortelt in islamitische cultuur”.
Zij stelt: “In traditionele moslimgemeenschappen worden mannen en vrouwen zo veel mogelijk van elkaar gescheiden, apart gehouden dus. De imams verbieden en vermijden alle normale relaties. Het andere geslacht wordt nog eens ingedeeld in twee groepen: ‘vertrouwelingen’ en ‘niet-vertrouwelingen’. Alleen moeder, echtgenoot en dochter zijn vertrouwelingen, elke relatie met andere vrouwen is uitgesloten. Mannen moeten vermijden om hen te zien, laat staan aan te kijken. De vrouwen moeten zich bedekken en ook hun wordt aangeraden om niet-vertrouwelingen niet in de ogen te kijken. Elk contact tussen niet-vertrouwelingen kan uitmonden in een seksuele relatie, zeggen de imams, en is dus een zonde.”
Ik ben geen theoloog, of wat voor deskundige dan ook, maar ik woon wel in een zeer traditionele moslimgemeenschap; op Java dan, wel te verstaan.
Niets van hetgeen schrijfster hierboven beschrijft over traditionele islamitische gemeenschappen, is van toepassing op mijn regio op Java; en ik durf te stellen, dat dit geldt voor bijna de hele moslim-gemeenschap in Indonesie.
Vrouwen zijn even actief in de samenleving als mannen; geen imam hier, die normale relaties verbiedt. Van een indeling van het andere geslacht in twee groepen is hier geen sprake; de desabewoners hebben er nog nooit van gehoord. Vrouwen moeten zich bedekken en oogcontact vermijden, zo geeft schrijfster aan. Onzinnige uitlating als het Indonesie betreft. Ik heb een normaal contact met vrouwen, die ik niet ken, bv. als we in de winkel bij de kassa wachten, of in een warung zitten. Het kan er soms heel leuk aan toe gaan in deze korte contacten. Ook als de vrouw een hoofddoek heeft. De hoofddoek is voor de vrouw het symbool van het moslima zijn; maar niets staat deze moslima’s in de weg om contacten aan te gaan, of op de brommer naar vriendinnen te gaan of anderszins zich buitenshuis te begeven, alleen of met anderen, zonder familieleden.
De jongevrouwen maken van de hoofddoek vaak iets fleurigs. Wat men vaak ziet: jonge dames met een hoofddoek, een strakke spijkerbroek, lippen mooi rood gemaakt, en half hoge hakken. Ondenkbaar in bv. Saoedi Arabie !
Vrouwen doen in Indonesie volop mee. De Islam in Indonesie plaatst de vrouw, in het bijzonder de moeder, heel erg hoog. Via de moeder komt men in het paradijs, wordt gezegd.
Net als in Nederland, komt ook in Indonesie huiselijk geweld voor, net zoals pedofilie en andere vormen van criminaliteit of onaangepast gedrag. Ik heb geen cijfers voor wat betreft geweld tegen vrouwen in Indonesie; ik weet niet waar en hoe ze dit hier bijhouden. Zo nu en dan lees ik erover in een van de dagbladen.
Dat mannen moeten vermijden om vrouwen aan te kijken, zal in het Midden Oosten wel gebeuren, maar in Indonesie gaan mannen gewoon met vrouwen om. Er worden handen geschud, er wordt een praatje gemaakt, net zoals in Nederland.

De Islam in Indonesie is volstrekt anders, dan in de landen in het Midden Oosten. Het Midden Oosten heeft een lange geschiedenis van geweld, geweld tussen stammen, heersers etc.; het is een rauw gebied. Vanouds her al.
Mannen zijn daar “macho’s”, die het voor het zeggen hebben en de baas zijn van vrouwen.
In Indonesie zijn er een paar kleine fundamentalistische groepen, die soms luid van zich doen spreken, zoals de FPI. Daar zitten ook sympathisanten van de IS bij. De IS is in Indonesie verboden en aanhangers worden opgespoord. Deze fundamentalistische groepen vormen echter slechts een zeer kleine minderheid.

Indonesie heeft een geschiedenis van hindoeistische en boeddhistische koninkrijken tot de 16e eeuw. Toen kwam de Islam naar Indonesie en heeft zich gevestigd op hindoeistische en boeddhistische “grond”. De Pancasila, de Indonesische staatsfilosofie, is voor een deel gemodelleerd naar de originele Pancasila, de ethische code van het boeddhisme. Dit zegt veel !
Onlangs heeft een hoogstaande imam uit Jakarta ervoor gepleit, dat de wereld zich meer moet focussen, wat betreft de Islam, op Indonesie. In Indonesie is er een Islam, die tolerant wil zijn, die wil samenleven met andere religieuze groepen. Het gaat in Indonesie om “saling hormati”: elkaar respecteren, zoals  bv. de buren, maar ook mensen van andere religieuze groepen.
Ik denk, dat geweld tegen vrouwen niet in de  Islam wortelt, zie Indonesie. De vrouwenonderdrukking past bij de rauwe, harde sfeer in de landen van het Miden Oosten; geweld is daar traditie. En daar hebben vrouwen onder te lijden.
————————————————————————————————————————

Hieronder vindt U het hele artikel van Darya Safai.

Darya Safai, Iraans-Belgische en tandarts. Zij is auteur van `Lopen tegen de wind¿ 14 januari 2016.

Of de daders van de aanrandingen in Duitsland nu vluchtelingen waren of migranten van Arabische en Noord-Afrikaanse afkomst, hun barbaarse gedrag vindt zijn oorsprong in de genderapartheid van de islamitische cultuur. Zij zijn zelf het slachtoffer van een religieus wereldbeeld dat vrouwen beschouwt als minderwaardige wezens.

In traditionele moslimgemeenschappen worden mannen en vrouwen zo veel mogelijk van elkaar gescheiden, apart gehouden dus. De imams verbieden en vermijden alle normale relaties. Het andere geslacht wordt nog eens ingedeeld in twee groepen: ‘vertrouwelingen’ en ‘niet-vertrouwelingen’. Alleen moeder, echtgenoot en dochter zijn vertrouwelingen, elke relatie met andere vrouwen is uitgesloten. Mannen moeten vermijden om hen te zien, laat staan aan te kijken. De vrouwen moeten zich bedekken en ook hun wordt aangeraden om niet-vertrouwelingen niet in de ogen te kijken. Elk contact tussen niet-vertrouwelingen kan uitmonden in een seksuele relatie, zeggen de imams, en is dus een zonde.
Losbandig en schaamteloos
Gelukkig handelt maar een minderheid van de moslims in het Westen overeenkomstig dit gedachtengoed
Ik weet uit ervaring dat mannen die opgroeien met dat gedachtengoed een vrouw zonder hijab algauw schaamteloos en losbandig noemen. Met haar kun je probleemloos seks hebben. Je kunt haar straffeloos betasten of tot seksuele onderdanigheid dwingen. Hoe zou je een vrouw anders moeten behandelen, als ze zomaar (delen van) haar lichaam toont aan niet-vertrouwelingen, en mannen onbekommerd laat genieten van haar seksuele aantrekkingskracht? Met wie zou je anders voorhuwelijkse betrekkingen kunnen hebben?

Gelukkig handelt maar een minderheid van de moslims in het Westen overeenkomstig dit gedachtengoed. Maar in hun eigen land zijn veel van die mannen nog niet eens in de grote steden geweest. Hier, in het Westen, worden ze plots geconfronteerd met een totaal andere cultuur, waarin vrouwen met respect behandeld worden en hun vrouwelijke en seksuele eigenheid ten volle kunnen beleven. Dat contrast wekt bij onbeschaafde mensen (want dat zijn het) lage, agressieve instincten op, het gevolg van een levenslange hersenspoeling.

We moeten de daders van seksuele agressie en intimidatie met alle middelen duidelijk maken dat hun gedrag in onze maatschappij niet wordt geduld. Daar horen dus ook strenge straffen bij.
Veroordelen
Een apartheidssysteem levert uiteindelijk alleen maar verliezers op
Maar nog belangrijker is dat ook de moslims in onze samenleving hen scherp veroordelen. Zij moeten evenzeer tonen dat ze walgen van dit soort vrouwvijandige praktijken, en dat de Europese rechtsregels superieur zijn aan verderfelijke religieuze dogma’s, uit welk land de daders ook afkomstig mogen zijn.

Om die reden verbaasde het mij dat Henriette Reker, de burgemeester van Keulen, een nieuwe ‘gedragscode’ voor vrouwen suggereerde. Weet ze dan niet dat het juist de gedragscode van de extreme imams is die de incidenten in Duitsland veroorzaakt heeft? En wat bedoelt ze met ‘een armlengte afstand houden van vreemde mannen’ en ‘in je eigen groep blijven’? Wie zijn die vreemden en die eigen groep die je al dan niet op afstand moet houden?

De Keulse politie sprak over Arabische en Noord-Afrikaanse migranten, later ook over asielzoekers. Moeten we dan voortaan ieder contact met mensen van die afkomst mijden, wellicht zelfs met alle mensen die een moslimachtergrond hebben? Installeren we zo geen nieuw soort apartheid, ten koste van een grote gemeenschap vredelievende mensen die de openlijke aanrandingen even sterk haat en verwerpt als hun ‘autochtone’ medeburgers? Op termijn zal zo’n apartheid tussen Duitsers of Nederlanders en mensen met een migratieachtergrond nog veel meer geweld creëren.

Een apartheidssysteem levert uiteindelijk alleen maar verliezers op, zowel in de ‘dominante’ als in de ‘onderdrukte’ gemeenschap. En dat willen we niet in onze samenleving. We moeten niet het ene kwaad bestrijden met het andere.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.