Islam / Religie

Ramadhan, de vastenmaand begint op 15 mei 2018

Intussen zijn de Paasdagen in Nederland bijna voorbij. In mijn desa was er van Pasen niets te merken, er zijn immers geen christenen in mijn desa.
Op Goede Vrijdag en Tweede Paasdagwaren de scholen in Indonesie gesloten; het zijn officiele feestdagen in Indonesie.
Inmiddels nadert de jaarlijkse vastenmaand (“Bulan puasa”), de Ramadhan. Deze begint op 15 mei en eindigt op 15 juni en dan is het Lebaran, het Suikerfeest. Hier en daar wordt er al gesproken over de komende vastenmaand en het aansluitende Suikerfeest. Vele mensen uit de desa, die elders in Indonesie wonen en werken, “pulang kampung” oftewel “mudik”, dwz. gaan naar hun geboortedesa en hun familie daar om het Suikerfeest te vieren. Dit is de tijd, dat het verkeer vooral op Java vast komt te zitten. Miljoenen mensen zijn onderweg; treinen, vliegtuigen en bussen zijn vol, en op de wegen zijn enorme files. Voor hen, die met de auto van Bali naar Java gaan met de ferry, is het uren wachten bij Gilimanuk; ikzelf heb jaren geleden 8 uur moeten wachten voordat ik met de auto op een boot kon.
Er wordt alom gevast in de vastenmaand. Heel veel warungen zijn overdag gesloten, en het is lastig om aan een maaltijd te komen. Na “Maghrib” (het avond-gebed na zonsondergang, om plm 17.30 uur) mag er weer gegeten en gedronken worden. Zij die niet hebben kunnen vasten, kunnen in plaats daarvan geld doneren aan de moskee.
Uitgezonderd van het vasten zijn oude mensen, zieken, zwangere vrouwen, vrouwen met baby’s en reizigers.
Ikzelf vast “half”; in de tropenhitte is geen water drinken overdag geen optie voor mij. En rond het middaguur eet ik een thee-schoteltje eenvoudig eten. Het tropisch klimaat is zeker geen makkelijk klimaat.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Foto-reportage voorbereiding gebedsdienst 7 maanden zwanger (18 jan. 2018)

De vrouw van mijn javaanse zoon is zwanger. Zij is in de 7e maand en het wordt haar eerste kind. Dat betekent, dat er een gebedsdienst wordt gehouden bij mij thuis. Een gebedsdienst voor gezondheid, een goede afloop van de zwangerschap en bescherming van Allah.
Er zijn 50 mensen uitgenodigd. De buren, familieleden en vrienden. De gebedsdienst is om plm 18.00 uur en zal ongeveer een half uur duren. De plaatselijke kyai (imam) zal de bijeenkomst leiden. De gasten zullen voornamelijk mannen zijn, aangezien zij gezinshoofd zijn. Maar vrouwen zijn ook welkom.
De “kamar tamu” (gasten-kamer) en de “kamar keluarga” (familie-kamer) zijn leeggehaald; op de grond zijn kleden neergelegd, waarop de gasten kunnen zitten.
Na afloop van de dienst krijgt elke gast een “Berkat” mee voor thuis. Een Berkat is een doos, waarin  een complete maaltijd is: rijst, groenten, vlees (bijna steeds kip), en diverse zoetigheden, zoals pisang goreng.
De vrouwen uit de buurt zijn 2 dagen bezig geweest met het bereiden van de gerechten; er moeten 50 Berkats gevuld worden. De doos gaat in een mooi tasje.
Er is veel groenten gekocht op de pasar, 5 levende kippen, vele kilo’s rijst, pisangen (voor de pisang goreng), ananas en ander fruit (voor de roedjak) en rijstmeel (voor het maken van zoete snacks).
De kippen zijn achter het huis geslacht en van veren ontdaan en in stukken gesneden.

Ongeveer 5 dagen na de bevalling is er weer een gebedsbijeenkomst; dan zal de baby namen krijgen en wordt er een beetje haar geknipt.

Een zwangere vrouw wordt tegenwoordig goed begeleid. De begeleiding wordt gedaan door de “Bidan”, een vroedvrouw. Vroedvrouwen zijn  opgeleid en hebben een diploma van de overheid. Bij de bevalling is de vader aanwezig, en er mogen nog 2 anderen bij zijn, doorgaans zijn dit vrouwen (tante, buurvrouw, (schoon)moeder). Vroeger maakte men gebruik van een “dukun”, ook voor besnijdenissen, maar dit mag niet meer. Een dukun is een traditionele “natuurarts”.
Vorige week is een scan gemaakt (in een ziekenhuis) van de buik van de aanstaande moeder en het zag er allemaal goed uit. De bevalling zal gebeuren bij de Bidan thuis.
Na de bevalling bljven moeder en kind onder controle van de Bidan. De moeder krijgt een schrift om van alles bij te houden omtrent de ontwikkeling van de baby (lengte, gewicht etc). De baby krijgt later, net als in nederland, inentingen.

De aanstaande vader en moeder zijn al weken druk met het kopen van kleertjes en andere benodigdheden voor de baby. Een grote gebeurtenis voor het stel, de komst van hun eerste kind.

Overigens zijn jongens en meisjes gelijk welkom; er is geen voorkeur voor bv een jongen. Aan het einde van de middag maken veel jonge vaders een ommetje met hun kind op de brommer. Ik zie ze dan even trots met een zoon of een dochter. Er is geen verschil.

Tenslotte: een babykamer hoeft niet ingericht te worden, die is er niet. De baby is 24 uur per dag bij de moeder/ ouders, en slaapt overdag in de selendang. ’s Nachts slaapt de baby bij de ouders. Dat een baby, zoals in nederland, alleen op een kamer moet slapen, vindt men hier te gruwelijk voor woorden, vindt men bijna kindermishandeling. Tot de leeftijd van 7-8 jaar slapen de kinderen bij de ouders.

Foto-reportage

Kokosnoten van de schil ontdoen; kokosvlees wordt later geraspt

Kokosnoten van de schil ontdoen; kokosvlees wordt later geraspt

———————–
De kippen worden van de veren ontdaan, en in stukken gehakt.

De kippen worden van de veren ontdaan, en in stukken gehakt.

———————–
Groenten snijden, fijn hakken en meer

Groenten snijden, fijn hakken en meer

———————–
Werk in de keuken

Werk in de keuken

———————–
Het vullen van de Berkat-dozen

———————–
De inhoud van een Berkat doos

———————–
Zo wordt de Berkat doos aan de gasten meegegeven

———————–
De gebedsdienst is nog niet begonnen, maar de gasten zijn er al


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Moslima’s (december 2017)

Velen in Nederland hebben moeite met vrouwen, die een hoofddoek dragen, hoewel de acceptatie groter wordt.
De hoofddoek wordt onder meer als vrouw-onvriendelijk ervaren. Er bestaat het gevoel, dat moslima’s niet gelijkwaardig zijn aan de man. Daar komen nog de berichten bij, dat er moslima’s zijn, die mannen geen hand willen geven bij begroeting.
Mijn ervaring in mijn 100% islamitische desa en regio is, dat vrouwen volop en gelijkwaardig meedraaien in de samenleving. Een zeer groot deel van de middenstand drijft op vrouwen. Vrouwen werken als artsen, veel jongere vrouwen treft men aan op kantoren en er werken zelfs vrouwen bij de politie. Ook bij de hogere bestuursfuncties treft men vrouwen aan, zoals de burgemeester van Surabaya, de districtsbestuurder (bupati) van mijn district, en de minister van financien van Indonesie.
Het aantal werkende vrouwen is echter nog beperkt.
Vrouwen gebruiken de motor of de auto, alleen of met anderen. Ze zijn vrij daarin en niemand belemmert ze dat.
Vrouwen in Indonesie zijn geen onderdanige types, die achter de man aanlopen.
Wel is de rolverdeling tussen man en vrouw een andere dan die in Nederland. Gehuwde islamitische vrouwen hebben de zorg voor de huishouding en de opvoeding van de kinderen, terwijl de man zorgt voor inkomsten. Zwaar lichamelijk werk ziet men vrouwen niet doen.
De begroeting van vrouwen is algemeen het geven van een hand.
De hoofddoek behoort bij de identiteit van de moslima. Bij huis wordt de hoofddoek minder gedragen, dan wanneer men het huis verlaat. Maar er zijn genoeg dames, die buitenshuis ook geen hoofddoek dragen. Gaat men naar min of meer officiele gebeurtenissen (huwelijk, gebedsdienst, begrafenis), dan is de hoofddoek gebruikelijk.
De boerka, die het hele hoofd bedekt, met een spleet voor de ogen, ziet men hier eigenlijk nooit.
Ik zelf heb niet vaak zoveel leuke en plezierige contacten gehad met vrouwen, als met de moslima’s hier. Zelfs ondeugende “grapjes” geven aanleiding tot hilariteit. Het is mij zelden overkomen, dat een dame mij geen hand wil geven. Ik kan mij onbekende dames gewoon aanspreken en andersom gebeurt dat ook.
Kortom, van een onderdanige positie van de vrouw hier is geen sprake, wel is de rolverdeling tussen man en vrouw anders dan in nederland.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

“Berkat” en “Selamatan”

Berkat, om mee naar huis te nemen

Bij moslims vinden er regelmatig gebeds-bijeenkomsten plaats aan huis. Er zijn vele aanleidingen om zo een gebeds-bijeenkomst te houden. Bijvoorbeeld op de 7e dag na iemands overlijden, en ook op de 40-ste, 100–ste en 1000-ste dag na het overlijden.
Is een vrouw zwanger, dan wordt op de 7e maand van de zwangerschap een gebedsdienst bij huis gehouden.
Ook bij pas geboren baby’s vindt er een gebeds-bijeenkomst plaats. En ook enige maanden na de geboorte.
Doorgaans zijn het de mannen, die als gezinshoofd aanwezig zijn bij de gebedsbijeenkomst. Gebruik is, dat er een uitnodiging uitgegaat. Uitgenodigd worden doorgaans vrienden, bekenden, buren. Deze uitnodiging wordt in de loop van de ochtend bij de mensen thuis bezorgd. Op die uitnodiging staat vermeld de reden van de bijeenkomst, hoe laat die zal plaats vinden (meestal begin van de avond) en degene, van wie de uitnodiging uitgaat.
Deze gebeds-bijeenkomsten duren plm 45 minuten. De mannen zijn bijna allemaal gekleed in sarong en een mooi overhemd. Als hoofddeksel dragen de meesten de songkok (zwarte hoofddeksel). Er worden gebeden gereciteerd en een stuk uit de Koran voorgelezen. Samenzang vindt niet plaats, is onbekend. Elke man kan deze bijeenkomsten “leiden”. Er zijn geen vaste voorgangers.

Aan het einde van een gebeds-bijeenkomst vindt er een “selamatan” plaats: een gezamenlijke maaltijd voor de aanwezigen bij de gebedsbijeenkomst. Deze maaltijd is in mijn desa doorgaans eenvouding (een soto, of rijst met wat kip en toebehoren).
De gebeds-bijeenkomst en de selamatan vinden (uiteraard) zittend op de grond plaats. Zij, die niet op de grond kunnen zitten, gebruiken een krukje of een stoel.
Aan het einde van de selamatan krijgen de aanwezigen een “berkat” mee: een doos met rijst met toebehoren. Deze is bestemd voor de gezinsleden thuis.

Selamatan, gezamenlijke maaltijd voor de aanwezigen bij de gebedsbijeenkomst


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | 7 reacties

“Stille Nacht, Heilige Nacht” gezongen door moslima’s (8 oktober 2017)

Het is nog geen Kerstmis, maar ik wil U deze Y-tube opname niet onthouden.
December 2016 zong een koor, bestaande uit 40 moslima’s (met hoofddoek) het bekende “Stille Nacht, heilige nacht” in een Rooms Katholieke Kerk in Beirout, Libanon.
Ik moet denken aan de Kerst-tijd in Indonesie, waar de christenen massaal naar de nachtdienst gaan. Vele kerken worden dan bewaakt door moslim-jongeren van onder meer Banser, de jongerenbeweging van de grootste moslim-organisatie, de Nahdlatul Ulama. Zij doen dit, om ervoor te zorgen, dat de christenen ongestoord naar de kerk kunnen gaan.
Ik kom vaak in de indonesische pers berichten tegen, die een opsteker voor de christenen zijn. Jammer, dat in Nederland aan dit soort berichten zo weinig (helemaal geen) aandacht wordt besteed. Maar wel veel berichten over zware criminelen (IS mensen) en terroristen, die niets van doen hebben met de Islam. Gelukkig wordt er in Indonesie jacht gemaakt op dit soort criminelen en terroristen.

Zie voor de opname “Stille nacht, heilige nacht”: link


 

Categorieën: Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vandaag: overlijden en begrafenis (30 sept. 2017)

Achter het groene doek werd de overledene gewassen 

Vanmiddag rond 14.00 uur overleed in de Puskesmas (gezondheidscentrum van de overheid) van mijn desa een oudere dame, die achter mijn huis woont, een paar huizen verder.
Na haar overlijden werd ze met een ambulance naar haar huis gebracht en opgebaard door  de aanwezige familieleden. Tientallen vrouwen uit mijn buurt kwamen langs, met beras (niet gekookte rijst), en/of flessen water en/of rokerij. Dit gebeurt altijd; de komende dagen zullen vele bezoekers komen en op deze wijze zijn de kosten voor de familie van de overledene minder.
Rond 16.00 uur werd begonnen met de voorbereiding van de begrafenis. Dat betekent, dat zij gewassen diende te worden, daarna in wittte doeken gewikkeld, en vervolgens op een baar naar de begraafplaats werd gebracht.
Het wassen gebeurde buiten de woning, in de tuin. De overledene werd buiten op een baar gelegd, waarna deze plek werd afgeschermd door een groen lang doek (zie foto hier beneden). Het wassen gebeurde door vrouwen onder het reciteren van gebeden. Kinderen, hoe klein ook, konden gewoon meekijken. Bij dit gebeuren waren ongeveer 70 mensen aanwezig, de meesten buurtbewoners.
Door het wassen werd het lichaam “suci” (heilig, rein, zuiver). Als de overledene een man was geweest, dan was het lichaam gewassen door mannen.
Na het wassen werd het lichaam in witte doeken gewikkeld en op een draagbaar gelegd, waarover een groen doek werd gedrapeerd. Na een aantal gebeden vertrok de stoet naar de begraafplaats (zie foto beneden), alwaar de overledene, weer onder het reciteren van gebeden, in het graf werd gelegd. Het graf was gedolven door mannen uit de buurt. De stoet telde ongeveer 100 personen.
Om 17.30 uur was alles achter de rug.
Opmerkelijk vond ik de rust, waarmee alles gebeurde. Even verderop waren kinderen aan het spelen, uit een huis vlakbij klonk gelach. Het leven ging gewoon door. Geen verdrietige sfeer. De dood hoort bij het leven, net zoals een geboorte of een huwelijk. Er is een diep besef, dat men hier op aarde slechts tijdelijk is; de bestemming van de mens is om bij  Allah te zijn. Daarom ook worden overledenen zo snel mogelijk na het overlijden begraven.

De kosten van deze begrafenis ? 0,0 euro. Het is “gotong royong”, zeg maar burenhulp. Vandaag was deze dame aan de beurt, misschien morgen ik. En dan is er weer gotong royong.

De draagbaar onderweg naar de begraafplaats

——————–
Naar de begraafplaats


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

Vandaag: Idul Adha – Offerfeest (1 sept. 2017)

Vandaag was het Idul Adha, het Offerfeest; het wordt gevierd ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim, die bereid was zijn zoon te offeren in opdracht van God.
Om 6 uur vanochtend naar de kleine moskee achter mijn huis en om 6.45 uur weer thuis.
In de moskee zitten de mannen en vrouwen gescheiden; bijna alle mannen hebben een sarong aan, en de songkok (hoofddeksel). De vrouwen hebben een wit gewaad aan, en een witte hoofddoek.
Tijdens de dienst is er geen samenzang; er wordt veel gereciteerd uit de Koren en gebeden opgezegd door de imam. De imam heeft geen speciale kleding aan.
Men staat in de moskee of zit in kleermakerszit. Het laatste gebed wordt (zittend) afgesloten met een korte draaiing van het hoofd naar rechts en naar links onder het uitspreken van as salaamoe `alaykoem wa rahmatullah (vrede zij met u en de genade van God) om de engelen te groeten die de goede en slechte daden van de gelovige bijhouden of om het contact met de wereld om zich heen te herstellen.
Zoals gezegd staat of zit men meestal in de moskee. Zij, die niet kunnen staan of in kleermakerszit kunnen zitten (bijvoorbeeld ouderen en / of zieken), kunnen op een stoel of kruk zitten; dat is geen enkel probleem.
Na de dienst in de moskee werden overal koeien en / geiten geslacht. Het vlees werd verdeeld onder de buurtgenoten en de armen.
Idul Adha is het tweede grote islamitische feest na het Suikerfeest (Lebaran). Het is een officiele vrije dag. Ook de meeste warungen en toko’s waren dicht; maar de meesten gingen in de namiddag weer open.
Het is een dag om familie te bezoeken en kennissen / vrienden. Het was dan ook erg druk op de weg.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Hidup bersama, vredig samenleven (30 july 2017)

Onderstaande foto wil ik U niet onthouden. Dame links is Hindu (ik ken haar), de andere is moslima. In Jakarta. Prachtige dames en ze kunnen het goed vinden met elkaar. Ik hoor het vaak in mijn desa: hidup bersama (vredig samenleven). Dit is wat veruit de meeste indonesiers willen.


 

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: | 1 reactie

Kerstmis 2016 rustig verlopen

 .kerk - Gereja Santo Antonius Kotabaru, DI Yogyakarta.

Gereja Santo Antonius Kotabaru, Yogyakarta.

Kerstmis 2016 is in Indonesie rustig verlopen. Er zijn geen meldingen van onlusten. De politie was massaal aanwezig bij vele kerken, evenals de moslim-jongerenbeweging Banser en ander veiligheidspersoneel om een goed verloop van de kerkdiensten te waarborgen.
Veel hooggeplaatste indonesiers, zoals het hoofd van de nationale politie, het hoofd van het leger en de minster van godsdienstaangelegenheden hebben verschillende kerken bezocht. Ook veel districtsbestuurders hebben kerken bezocht.
De 2 grote indonesische moslim-organisaties, de MUI en de NU, hebben opgeroepen tot een vredig met elkaar samenleven.
Op lokaal gebied zijn er veel initiatieven geweest, uitgaande van de moslimgemeenschap om tot tolerantie op te roepen.
Zoals eerder door mij vermeld, speelde Kerstmis in mijn desa geen enkele rol. Er zijn hier geen christenen.

Gereja Immanuel, Jakarta

 kerk - Gereja Immanuel, Jakarta


 

Categorieën: Islam / Religie, Landelijk en politiek | Een reactie plaatsen

Cafe Nginem (dec. 2016)

Indertijd berichtte ik (zie link) over de verplaatsing van  Cafe Nginem van 60 meter vanaf mijn huis tot 25 meter vanaf mijn huis. Het Cafe staat nu naast het huis van mijn buren.
Inmiddels draait Cafe Nginem weer op volle toeren. Om 5 uur in de morgen komen de eerste mannen, en rond middernacht is het weer stil.
Er is koffie en thee te krijgen, wat zoete broodjes en een kom mie. De toko van mijn buren doet er goede zaken mee, veel verkoop van sigaretten en meer. Maar ook de warung tegenover het Cafe, waar Bakso en Mie Ayam wordt verkocht, heeft er profijt van.
In  Cafe Nginem komen alleen de mannen. Niet alleen uit de desa, maar ook van buiten de desa. Het Cafe is een bekend ontmoetingscentrum. 2 Dames op leeftijd zijn de uitbaatsters.
Er wordt gehandeld, geschaakt, veel gepraat, plannen gemaakt en soms gegokt. Het is welhaast de ziel van de javaanse gemeenschap. Het is zeer authentiek, vooral omdat buitenstaanders (toeristen) geheel ontbreken.
Van lawaai-overlast is geen sprake. Vooral in de avond is het druk. Dan komen ook vaak jonge mannen, en wordt er een gitaar gezocht en dan gezongen. Van wat blikjes wordt een “drum” gemaakt voor de ritmische begeleiding. Er wordt bepaald niet onverdienstelijk gezongen.
Mijn integratie is nu zover gevorderd, dat ik niet meer langs het Cafe kan lopen, zonder te worden aangeroepen om er even bij te komen zitten.
Gisterenavond zat ik naast 2 oudere mannen, die mij vertelden, dat de Islam in Indonesie toch wel erg mooi is, tolerant, vredig samen leven. Heel wat anders dan de “Arabische” Islam, zo vonden zij. Ik kan dit alleen maar beamen. Ik heb al vaker geschreven over de Indonesische Islam, die zo anders is, dan waar men in Nederland mee te maken heeft.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | 1 reactie

Javaanse offers

Javaanse offer

Ik maakte in een eerder bericht al melding van “hindu-sporen” in de Islam in Indonesie.
Op Bali worden zeer veel offers gebruikt, grote offers voor grote feesten, en kleine, dagelijkse offers, die elke dag op bepaalde plekken in en bij huis worden neergelegd. Dit gebruik van offers komt voor uit de Hindu-religie.
Tot de 16e eeuw was er op Jawa het grote Hindu koninkrijk Majapahit. Dit werd opgevolgd door het Sultanaat Mataram. De Islam is op Jawa gebracht door de “Wali Songo”, negen legendarische predikers. De Wali Songo worden op Java vereerd op een wijze die niet strookt met de orthodoxe islam, zoals die op het Arabisch schiereiland wordt beleden. In de bedevaarten en feesten ter ere van de Wali Songo zijn veel oudere Javaanse animistische, boeddhistische en hindoeïstische trekken te vinden.
Het hinduisme is verdwenen, maar veel sporen zijn nog te vinden in de Islam op Java, zoals bij de voorbereiding van een huwelijk.
In mijn islamitische desa worden de dag voor het huwelijk 7 offertjes geplaatst: 1 bij de vuurplaats, waar gekookt wordt, 1 of 2 bij de plek, waar het eten wordt toebereid, 1 bij de waterput, en nog 2 in de zaal of tent, waar het huwelijk plaats vindt.
Hierboven een foto van een javaanse offer, zoals die worden gebruikt bij het huwelijk. Het offer bestaat uit pisang, koffie, ei groenten, kokosnoot en wat meer.

Offer op Bali


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Mystiek

De Candi Singhasari bij Malang. Candi Singhasari is een hinduistische tempel geweest, gebouwd tijdens het koninkrijk Singhasari (1222-1292). Ik ben daar geweest, en heb “verse” offertjes zien liggen voor godenbeelden.

Een jongeman uit mijn buurtje wil trouwen. Hij wil graag in september of oktober trouwen. Welnu, zult U denken, dan zoekt hij met zijn aanstaande toch een geschikte datum.
Maar zo gemakkelijk gaat dat niet. Er zijn nl gunstige en niet gunstige dagen voor een huwelijk. De gunstige en niet gunstige dagen worden bepaald door de javaanse kalender; en lang niet iedereen weet daar mee om te gaan.
Degene, die hier uitkomst gaat brengen is zijn oude oma. Zij kent de javaanse kalender.
Na een paar dagen heeft zij een geschikte datum gevonden, eind september. De hele maand oktober is helemaal niet gunstig.
Van belang is verder, dat er op de dag van het huwelijk offertjes moeten worden neergelegd op bepaalde plekken bij huis.
Het bepalen van een juiste datum en het brengen van offers zijn de sporen van het oude Hinduistische Koninkrijk Majapahit (tot plm 1500). Dit Koninkrijk heeft grote invloed gehad op Java, tot op vandaag nog merkbaar. Na Majapahit kwam het eerste islamitische koninkrijk, het Sultanaat Demak. De Islam heeft zich daarom goed kunnen vestigen op Java, omdat de eerste islamitische predikers (Wali Songo) rekening hielden met het hinduistische verleden.
Ook aan de vorstenhoven van Yogyakarta en Surakarta  zijn nog duidelijk hinduistische sporen te vinden.

Naast de restanten van het hinduisme, is er de Kejawen, ook genoemd Kebatinan, Agama Jawa en Kepercayaan. Dit is een Javaanse religieuze traditie, bestaand uit een samensmelting van animistische, boeddhistische en islamitische, vooral soefi geloven en praktijken. Het is geworteld in de geschiedenis en het geloof van de Javaaanse bevolking, aspecten van verschillende religies versmeltend.

De foto hieronder is van de Candi Singhasari bij Malang. Candi Singhasari is een hinduistische tempel geweest, gebouwd tijdens het koninkrijk Singhasari (1222-1292). Ik ben daar geweest, en heb “verse” offertjes zien liggen voor godenbeelden.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Na Lebaran (10 july 2016)

Morgen is het maandag, en dan zal het openbare leven na Lebaran weer langzaam op gang komen.
In de desa zijn de winkels al een paar uur per dag open, en de markt werkt alweer op halve kracht.
Het blijft op de grote wegen nog steeds zeer druk. Maar ook op de kleinere zijwegen is nog veel verkeer.
In de desa blijft het een komen en gaan van mensen.
Velen zien elkaar slechts eenmaal per jaar, tijdens Lebaran. Dit, omdat veel mensen ver weg werken, zoals in Kalimantan, Sulawesi en het buitenland (onder meer Hongkong, Taiwan).
Ik schreef eerder al, dat de bezoeken, die worden afgelegd, kort zijn; een minuut of 10. Is de band wat nauwer, dan kan het langer duren. De goede sfeer en de beleefdheid staan voorop tijdens deze bezoeken.
De scholen blijven voorlopig nog dicht.
Gewoonlijk trekt op de avond voor Lebaran een grote stoet door de desa met fakkels en luide muziek. Dit jaar was het slechts een kleine stoet, met een enkele fakkel. Reden: het was nog te vroeg voor “panen” (het oogsten van de rijst), dus er was geen geld beschikbaar voor een grote tocht. Pas over een maand is er weer panen.
In augustus zijn er weer allerlei activiteiten in de desa; onder meer: wandeltochten, paalklimmen, touwtrekken, en het karnaval. Ik zal daarvan berichten.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lebaran (6 july 2016)

lebaran

Vandaag, woensdag 6 july, is het Lebaran, het Suikerfeest, oftewel Idul Fitri.
Vanaf gisterenavond (de dag begint met de avond ervoor) tot vanochtend vroeg, klonken uit alle luidsprekers van de moskeeen in de desa gebeden.
Om 06.00 uur vanochtend naar de moskee, een musholla (een kleine moskee) achter mijn huis. Mannen en vrouwen zitten gescheiden van elkaar in de moskee. Er heerst een ernstige en zeer ingetogen, haast introverte sfeer. De “kyai” (imam) doet de gebeden; samenzang is onbekend. Moskeeen zijn toegankelijk voor niet-moslims, alleen in het midden van de moskee, waar gelovigen bidden, mag men niet komen, om de gelovigen niet te storen tijdens hun gebeden.
Om 06.45 was het moskeebezoek ten einde en ging iedereen naar huis. Echter, vanaf 07.00 uur begon het “keliling”, het bij elkaar op bezoek gaan. Allereerst bij iedereen in ons buurtje, later op de dag kwamen mensen van verder.
Het zijn eigenlijk geen bezoeken, men komt langs, blijft een paar minuten, er worden felicitaties uitgewisseld en wat kleine snacks gegeten en dan is het weer verder gaan naar het volgende “bezoek”. Zo’n bezoek duurt gewoonlijk niet langer dan 10 minuten.
De gasten worden ontvangen in de “kamar tamu”, de kamer direct na de voordeur. Dat is de mooiste kamer van het huis, waar doorgaans een bankstel staat met 3 fauteuils en een kleine tafel. Op deze tafel staan allerlei kleine snacks. Om te drinken is er water of limonade.
Bijna iedereen heeft voor deze dag mooie nieuwe kleren. Het openbare leven ligt plat, zelfs de pasar in de desa was leeg. De komende dagen zullen de winkels en de pasars langzaam weer open gaan, maar het blijft de komende week druk met het afleggen en ontvangen van bezoeken.
In de desa heerst een vrolijke en blije sfeer, maar wel ingetogen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

Blog op WordPress.com.