Maaltijd vandaag / eten en drinken

Het maken van kroepoek

Mijn buurman maakt elke dag kroepoek, om die de volgende dag te verkopen aan zijn vaste afnemers in de desa.
Naast zijn huis heeft hij een schuurtje, waar de kroepoek wordt gemaakt.
s’ Ochtends koopt hij op de markt gedroogde kroepoek; die wordt achter zijn huis in de zon te drogen gelegd.
In de namiddag wordt de gedroogde kroepoek gebakken in olie.
Aan het begin van de avond wordt de afgekoelde kroepoek in plastik zakjes (van plm 25 cm lang) gedaan, en de zakjes worden gesloten. De volgende ochtend brengt hij de kroepoek op de brommer naar zijn afnemers.
Dit kroepoek bereiden is niet zijn enige inkomen, zijn echtgenote runt een kleine toko aan huis; verder werkt buurman ook nog op een sawah. Van al het inkomen kunnen ze redelijk rondkomen; ze zijn niet arm.
Belasting betalen, administratie bijhouden en zo is er niet bij. Wat hij verdient, is voor het gezin. De overheid bemoeit zich niet met hem.

Het maken van krupuk

Het benodigde gereedschap om de kroepoek te bakken

1

———————
Het benodigde vuur, stukken hout en bamboe:

2

———————
Het bakken van de kroepoek:

5

———————
De gebakken en afgekoelde kroepoek komt in een grote zak:

3

———————
Hier ben ik samen met de buurman de kroepoek in de zakjes aan het doen:

8

———————
Dit zijn de zakjes met kroepoek, die naar de afnemers gaan. Het zijn echter veel meer zakjes, dan hier op de foto.

7

———————
De kroepoek wordt weggebracht naar de afnemers:

11


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Rujak (Roedjak)

Gedurende de dag komen er verschillende tukangen langs; de een verkoopt ijsjes, een ander suikerspinnen, weer een ander heeft cilok (tapioka-balletjes in saus) of rujak. Ze hebben hun handel achter op de brommer.
Rujak is een fruit-gerecht; stukjes plat gesneden fruit met een sate-saus; desgewenst met sambal. Per bord rp 3000.
Het wordt ter plekke klaargemaakt, en men kan kiezen welke vruchten men wil.

Een tukang rujak


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Eten (22 july 2015)

Nederlands ontbijt

Zoals U inmiddels weet, ben ik enige tijd in Nederland geweest. Het was op culinair gebied een doorlopend feest, al  te beginnen bij het ontbijt met verse croissants, roomboter en meer. En dan was er de lunch en het avondeten. Ik ben dan ook ettelijke kilo’s aangekomen.
De supermarkten in Nederland hebben een voor mij ongekend aanbod van alles eigenlijk. Zelfs op Bali is er niet een dergelijk aanbod.
De hoeveelheden die je krijgt in restaurants en andere eetgelegenheden in Nederland zijn enorm.  Mij is het aantal zeer goed gevoede (om maar niet te spreken over: dikke) mensen in Nederland erg opgevallen.
.
Een paar dagen voor Lebaran ben ik weer in de desa aangekomen. Lebaran kun je niet missen.
Echter, op culinair gebied was Lebaran weinig interessant. Eigenlijk de gewone, zeer eenvoudige gerechten, die anders ook bereid worden: rijst, tahu/tempe, gekookte groenten, een eitje en kroepoek. Een enkel gerecht met een beetje kip (Soto Ayam). Of er wordt bij de warung tegenover mijn huis Mie Ayam of Bakso opgehaald. Voor de vele aanloop waren er koekjes, knabbeltjes en niet-alcoholische dranken, met name water, koffie en thee.
Zoals eerder al gemeld, zijn er in de wijde omtrek geen restaurants.  Dus geen rijst-tafels of wat daarop lijkt. De  rijsttafel is trouwens bij de gewone indonesier onbekend. Het is ontstaan onder de nederlanders in de koloniale tijd.
In de grotere steden is er meer keuze aan speciale gerechten, hoewel het aantal restaurants ook daar beperkt is vergeleken met Nederland. Bij warungen op pasar malams in de steden is doorgaans een redelijke keuze aan bijzondere maaltijden. Maar die gaan gewoonlijk pas open aan het einde van de middag.
De eenvoud van de maaltijden in de desa betekent voor mij, dat ik de vele kilo’s, die er in Nederland bij zijn gekomen, snel weer zal verliezen.  Een bekende duitse reisgids voor Indonesie bejubelt het eten in Indonesie: beperkte hoeveelheden vlees, veel groenten en geen grote porties.
Voor vegetariers in het zeer goed vertoeven in Indonesie: onder meer veel tahu/tempe gerechten, gado-gado, groentengerechten.

Indonesisch ontbijt


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Een reactie plaatsen

Alcohol (17 maart 2015)

De balinese Hattenwijn

Het wordt steeds moeilijk om aan een biertje of een fles wijn te komen. Dit jaar heeft de regering besloten de verkoop van bier niet meer toe te staan in warungen en kleine winkeltjes. Alleen nog in grote supermarkten is nog bier te krijgen.
In Indonesie wordt de balinese “Hattenwijn” geproduceeerd; ook Bintang-bier is een indonesisch produkt, evenals de sterke drank Arak.
Op Bali geldt dezelfde regel, alleen zijn daar veel meer grote  supermarkten dan hier op Oost Java. En veel van die supermarkten hebben nog ook een aparte afdeling voor wijn en sterke drank. Ik weet hier in mijn regio geen winkel, waar ik een fles wijn zou kunnen kopen. Bier lukt nog wel.
De wijn op Bali is erg duur. Buitenlandse importwijnen kosten minimaal ongeveer 20 euro per fles. De wijn, die op Bali wordt gemaakt (onder andere de Hatten-wijn) is goedkoper, vanaf ongeveer 12 euro per fles. Ik hoor verschillend praten over deze Bali-wijn. De een vindt hem lekker, de ander niet om te drinken.
Zowel op Bali als op Java is huisgemaakte arak (sterke drank) te koop. Het is echter levensgevaarlijk om deze arak te drinken. Elk jaar vallen er tientallen, zo geen honderden doden in Indonesie door het drinken van deze arak. Deze arak wordt vermengd met gifstoffen, zoals methanol, spiritus en meer. Natuurlijk zullen de warung-houders U verzekeren, dat de arak te vertrouwen is, maar gelooft U hen niet.
Maar ook officieel uitziende flessen (Smirnoff, Vodka, Gordon en meer) kunnen giftige drank bevatten.
Kijkt U dus goed uit bij het kopen van drank.

Alcohol is volgens de Koran niet toegestaan, even als varkensvlees. Aan het niet eten van varkensvlees houdt iedereen zich, er is nergens varkensvlees te koop; bij alcohol ligt dat anders. Mijn zoon en zijn vrienden drinken graag een biertje mee. Enige discretie is echter op zijn plaats bij het drinken van bier, we drinken het binnen.

In Indonesie geproduceerde arak


 

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Dagelijks eten (6 febr. 2015)

groenteboer aan huis

Groentenboer aan huis

Rond de jaarwisseling was ik weer eens een week op Bali. Ook deze keer heb ik weer met verbazing gekeken naar al die vele, vele restaurants in Ubud, en andere plaatsen. Dure en goedkope restaurants, gespecialiseerde en algemene restaurants, volop keuze aan indonesische, westerse en andere gerechten. Helemaal gericht op de vele toeristen.
Hoe anders hier op Oost Java. In Jember-stad is er een Pizza-Hut, een KFC en een enkel ander restaurant (de stad telt 300.000 inwoners). Voor de toerist valt er op culinair gebied weinig te halen. Wel natuurlijk een overvloed aan warungen, en kleinere eetgelegenheden, waar men 1 0f 2 kleine gerechten verkoopt.
Op Bali verbaas ik mij over de overvloed aan restaurants, hier in de desa verbaas ik mij over het zeer eenvoudige eten van de desa-bewoners. ’s Ochtends vroeg komt de “groenteboer’ aan huis (zie foto beneden); daar koopt men wat bladgroenten, tempe/tahu en eventueel een klein visje.
Is de groentenboer vertrokken, dan wordt voor de hele dag gekookt. Uiteraard is nasi putih (witte rijst) het hoofdbestanddeel van de maaltijd. Geen eten zonder witte rijst. Het eten wordt afgedekt op het aanrecht gezet, en wie wil eten, neemt wat. Gezamenlijk eten is er doorgaans niet bij. En komt het zo uit, dat men gezamenlijk eet, dan gebeurt dit in stilte. Tafelgesprekken zijn not-done. Eten doet men doorgaans zittend op de grond.
Op Bali zijn nogal wat grote supermarkten, met erg veel westers aanbod: veel westerse kruiden en sauzen, veel soorten vlees, ruim aanbod aan diverse groenten; ruim voldoende om thuis lekker te koken.
Vis kopen vind ik altijd riskant hier in de tropen. Een enkele keer rijden we naar het vissersplaatsje Puger, aan de kust, 3 kwartier rijden, om daar wat vis te kopen, maar dat is dezelfde dag natuurlijk op. Ook vis bewaren in de koelkast, vind ik hier niet veilig.

Eenvoudige desa maaltijd


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , | Een reactie plaatsen

Toko (nov. 2014)

toko

Mijn buurman heeft enige maanden geleden vlak voor zijn huis een toko’tje laten bouwen.
Op een dag kwamen 2 tukangen en die begonnen met het werk. Bestemmingsplannen, vergunningen, bouwverordeningen, opleidingscertificaten en zo meer, daar hebben ze hier geen last van. Het gebouwtje staat immers op terrein van de buurman, dus mag hij bouwen.
Het toko’tje met 2 x 2 meter. De dakpannen liggen op bamboe-palen. Het geheel is lek-vrij.
Te verkrijgen zijn in de toko: veel soorten limonades (in zakjes, aan te lengen met water), koffie, rookwaren, wat simpel speelgoed, diverse soorten kleine snacks, pakjes mie, wat huidcreme, alles voorzover voorradig. Ook leverbaar: suiker, zout, ketjap. Tevens te koop “cilot”, gekookte bolletjes van tahu met vulling, met een sausje. Wordt geleverd in een plastic zakje.
Per verkocht item verdient de buurman ongeveer rp 500. Afdracht BTW of belastingen is er niet.
Ik schat, dat buurman per maand zo’n rp 250.000 – 400.000 schoon binnen krijgt. Een fors bedrag hier.
De toko gaat in de vroege ochtend al open (06.00 uur) en sluit rond 21.00 uur.

toko


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Sambal

sambal

De meesten in Nederland weten wel wat sambal is. Het is een fijn gewreven kruidenmengsel, bestaande uit uitjes, rode of groene pepertjes (“cabe”), tomaten en andere ingredienten, zoals jahe (gember), jinten en meer. Cabe wordt altijd gebruikt voor het maken van sambal. Sambal is bijna altijd erg heet (pedas). In Nederland is sambal te koop onder meer in potjes in supermarkten.
Hier maakt men de sambal altijd zelf.  De kruiden worden eerst in kleine stukjes gesneden, en daarna in een “cobek” fijn gewreven. Het mengsel wordt op de borden gelegd, zodat men het zelf kan aanmengen met een hap.
Op de lokale markten kan men diverse soorten verse sambals kopen, die in bakken uitgestald staan en in plastic zakjes verkocht worden.
Elke Ibu heeft haar eigen sambal, door toevoeging van verschillende kruiden kan zij de sambal een eigen smaak geven.Sambal is doorgaans erg heet (pedas). Je hoort dan ook regelmatig van maagklachten door het eten van veel sambal. Echter, een maaltijd zonder sambal is bijna ondenkbaar, immers smakeloos. Dus, hoewel men weet, dat het niet echt gezond is om het te heet te eten, gaat men er mee door.
Anderszijds schijnt sambal ook gezond te zijn, met name door de rode pepers, cabe. Rode peper is gezond, zo heb ik mij laten vertellen. Het zit vol vitamine C en capsicum, relatief meer dan in sinaasappel. Van capsicum worden ook medicijnen gemaakt tegen verkoudheid. Capsaïcine is de stof, die de scherpe smaak geeft aan de rode peper. De neus gaat ervan open; je kunt beter ademhalen.
In elke warung staan op de tafeltjes een fles sambal en ketjap. Want bij bv. bakso en mie ayam wordt geen sambal geserveerd, men kan naar believen de fles hanteren om het eten op smaak te brengen. Maar ook als wel sambal wordt geserveerd, staan er die flessen op tafel.
Ontbijt met brood en zo, zoals wij dat gewend zijn, bestaat hier niet. Ontbijt is rijst, sambal, wat groenten en eventueel wat tahu/tempe.
Ik ben erg blij, dat ik in de Indomaret (een kleine supermarkt) brood, boter, jam en koffie kan kopen.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Rijsttafel

Rijsttafel in Nederland

Grote bekendheid heeft in Nederland de rijsttafel in een Indonesisch restaurant. Rijsttafel is niet een gerecht, maar vele gerechtjes, die tesamen worden geserveerd.
Op Java komt men de rijsttafel niet tegen. De rijsttafel is van oorsprong niet een indonesisch gerecht, maar komt van de Europeanen, die in Indonesie gewoond hebben vroeger. Uit gastvrijheid en om in aanzien te stijgen lieten Europeanen in de koloniale tijd zo veel mogelijk gerechten tegelijk op tafel serveren, dit werd op den duur min of meer gestandaardiseerd en resulteerde in de Rijsttafel.  Tempo Dulu tijd.
Er zijn op Java nog enkele restaurants, die rijsttafel serveren, maar de meeste indonesiers weten niet, wat het is. En op Oost Java ken ik geen restaurant, dat rijsttafel serveert.
Wat er in de verte een beetje op lijkt, is de Warung Bebas. Daar kan men tegen een vaste prijs kiezen uit een groot aantal gerechten. Soms staan deze gerechten al op tafel en kan men zich vrij bedienen. In andere warungen moet men naar een vitrine, waar de gerechten uitgestald zijn, en daar opscheppen.
Ik heb gemerkt, dat er een groot verschil is tussen de warungen, wat men serveert. Bijna de ene warung is vrijwel geen vlees, de andere warung biedt vis en vleesgerechten. Daarnaast worden tahu- en tempegerechten en groenten doorgaans aangeboden, alsmede eieren (gebakken of gekookt), alsmede wat andere gerechten. Drinken is niet inbegrepen in de prijs. Bier is niet beschikbaar, en ook andere alcoholische dranken niet.
De prijs is over het algemeen niet aan de hoge kant. Ongeveer rp 20.000 – 25.000 per persoon. Exclusief drinken.
Omdat zeer veel indonesiers met de hand eten, wordt meestal een schaaltje met water (met daarin wat citroensap) voor elke gast op tafel neergezet, zodat hij de vingers daarin kan wassen.
Het met de hand eten gebeurt van hoog tot laag. Zelfs de president eet met de hand, als hij een bezoek brengt aan een desa. Het is volstrekt “done” en volgens de mensen hier is het eten lekkerder, dan wanneer je het met een lepel eet.

Warung bebas

Warung Bebas


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vis kopen (4 juni 2014)

 

puger

Gisteren weer eens in het vissersstadje Puger geweest om verse vis te kopen. Het is 45 minuten rijden vanaf mijn desa. Op de markt in Tanggul wordt ook vis verkocht, maar de versheid ervan vertrouw ik helemaal niet.
Puger is een volstrekt authentiek stadje, waar nooit een toerist te bekennen is. Het stadje is ook bekend (berucht) vanwege de vele bordelen die er zijn. De dames zitten niet achter glas, maar zijn achter in warungen aan het werk, is mij verteld.
Puger is er vol van activiteit, want de vis moet worden ingeladen in vrachtwagens voor vervoer naar o.a. Surabaya. Met kleinere vrachtwagentjes wordt ijs aangevoerd, nodig om de vis te koelen, tijdens het transport. In de haven liggen honderden vissersboten; veel wordt in de nacht gevangen.
Een tonijn van ongeveer een kilo: euro 1,5. Het is echter wel stevig afdingen.
De verkopers zijn vrouwen, terwijl het inladen van de vis in vrachtwagens mannenwerk is.
Je zou verwachten, dat er vis-restaurants zijn, maar dat is niet het geval, op een enkele warung na. Zoals gezegd, toeristen komen er niet, die zouden waarschijnlijk wel van vis-restarants gebruik maken. En de mensen uit de buurt nemen de vis mee naar huis, om daar te bereiden.
Hieronder de foto’s.

Puger

puger


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Fruit (2)

Blimbing

Blimbing

Enige tijd geleden heb ik het gehad over de Durian, Nangka, Jeruk, Mangga en de Rambutan.
Deze keer weer een aantal veel voorkomende vruchten.
Het seizoen van de rambutans en de mangga’s is inmiddels voorbij. Bij mij in het dorp is het aanbod van fruit bijna helemaal afhankelijk van welke oogst er is. In de stad Jember zijn wel vruchten van buiten het seizoen te koop. Nu zijn er veel meloenen (semangka’s) te koop en blimbings. Jeruken zijn er altijd en bijna steeds ook de salaks. Appels (niet echt mooie) zijn er ook veel. Appels komen veelal uit de buurt van Malang.
Een van mijn favoriete vruchten is de manggis, zie foto hieronder. Erg zoet.
Over eten gesproken, het valt mij steeds op hoe bescheiden men eet in mijn desa. Ik kijk wel eens naar eetprogramma’s op de nederlandse TV op mijn laptop (bv. Smaakpolitie) en dan valt mij de overdaad en hoeveelheid van het eten in nederland erg op. Een keuze in de supermarkten aan vleessoorten, groenten uit allerlei delen van de wereld, sauzen, kruiden, en veel meer, zoals je dat zelfs in Surabaya niet aantreft. Hier, ik heb het eerder vermeld, een beetje rijst, doorgaans geen vlees, maar tahu of tempe, klein beetje groenten, eventueel een maiskoekje en dat was het. Vrijwel geen afwisseling. Ook een nieuw gerecht proberen te maken, gebeurt hier niet. Gekokkerel met kruiden, sauzen en diverse ingredienten is er niet bij. Waar mensen hier in de steden meer geld te besteden hebben, zal het mogelijk wat anders zijn.

Papaya

papaya

——————–
Manggis

manggis

——————–
Avocado

avocado


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Bakso, Mie Ayam en Nasi Goreng

Bakso

In mijn desa zijn geen restaurants. Voor uitgebreid eten en enige keuze moet je naar de stad Jember.
Wel zijn in mijn desa een paar warungen, houten bankjes onder (’s avonds) wit TL-licht. Als daar 2-3 mensen zitten, is het er druk. Je kunt ook je bestelling mee naar huis nemen (bungkus = verpakt in papier).
“Uit eten” gaan is er hier niet bij. Voor rp 3000 – 4000 kan voor een gezin al worden gekookt. Hoewel mijn desa niet een echt arme desa is, vindt men uit eten gaan zonde van het geld.
De meest voorkomende gerechten in de warungen zijn: Bakso (soort kippesoep met balletjes), Mie Ayam (mie met een klein beetje kip) en Nasi Goreng. Nasi Goreng is meestal pas aan het einde van de middag te verkrijgen.
De porties zijn, vergeleken met de hoeveelheden in nederlandse restaurants, zeer beperkt. Mie Ayam bevat hooguit een grote eetlepel stukjes kip. De Nasi Goreng wordt geleverd met een gebakken ei (extra betalen).
Bij het eten wordt koude of warme thee gedronken of water.
De genoemde gerechten hierboven kosten rp 4000 – 5000 (exclusief drinken). Gaat vader samen met moeder en een kind naar de warung, dan betaalt hij gauw voor alles zo’n rp 22.000 (inclusief drinken). Een fors bedrag hier in de desa.

Mie Ayam

Mie Ayam

———————
Nasi Goreng

Nasi Goreng

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Fruit (1)

Rambutan

Indonesie is rijk aan allerlei soorten fruit.
Bij mijn huis heb ik rambutan, jambu en mangga bomen.
De (goedkope) beschikbaarheid is afhankelijk van het seizoen. We hebben nu net het mangga-seizoen achter de rug, en de rambutan is al pluk-rijp. Op veel plaatsen langs de weg wordt de rambutan al aangeboden.
De Durian is berucht vanwege zijn onaangename geur. De eivormige of afgeronde vrucht is 15–30 cm lang en tot 8 kg zwaar. De schil bestaat uit zeskantige, dikke stekels. De vrucht bestaat uit vijf vruchtkamers met daarin een tot 6 cm groot zaad. Deze zaden zijn omgeven door dikke, eetbare, crèmekleurige tot donkergele, puddingachtige zaadmantels. Deze zaadmantels smaken zoet en aromatisch. De rijpe vrucht heeft een penetrante geur door de vorming van waterstofsulfide, waaraan de vrucht zijn alternatieve naam ‘stinkvrucht’ ontleent.
De nangka (jackfruit). Het is een van de grootste vruchten, die aan bomen groeit; het gewicht per vrucht kan wel 30 kg zijn. De jonge nangka wordt ook veel als groente gebruikt, gekookt. De vrucht is zo groot, dat op de markt stukken worden verkocht.
De jeruk is een klein citrusvruchtje. De blaadjes en ook het sap worden gebruikt in de Indonesische keuken. Djeroek limo heeft een matte en enigszins knobbelige schil en een friszure, aromatische smaak. Populair is het gebruik van het sap als drank: jeruk hangat (lijkt op kwast) en jeruk es (koud, met ijsblokjes).
De mangga (nl: mango) is een steenvrucht die in vorm varieert, afhankelijk van het ras. De vruchten zijn 5–20 cm lang, meestal asymmetrisch, ovaalvormig en vaak gekromd met aan het uiteinde een korte, brede tuit. De schil is tot 2 mm dik, glad en glanzend. Als de vrucht rijp is, kan deze groen, geel, oranje, rood of bontgekleurd zijn. Het rijpe vruchtvlees is zacht en sappig, geel van kleur en vezelig tot bijna vezelloos.
De oogst is enorm, op elke straathoek zijn manggga’s te koop tijdens het oogstseizoen.
De rambutan is een van de meest geliefde vruchten van Zuidoost-Azië. De vrucht groeit in trossen. De stekelige rode schil omvat de eetbare glazig witte, soms iets roodachtige sappige zaadmantel, die aangenaam zoetzuur aromatisch van smaak is. Ook de oogst is steeds erg groot. 

Nangka

—————————
Mangga

—————————
Durian

Durian

—————————
Jeruk


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De groenteboer

groenteboer aan huis

Voor wie niet ’s ochtends vroeg naar de markt kan, zijn er de “groenteboeren” die rond 7.00 – 8.00 uur langskomen.
Het zijn bijna altijd dames, de een is op de brommer, de ander op de fiets. Achter op hun brommer/fiets hebben zij een stellage, waarin de groenten en meer: groenten, pakjes mie, visjes (tongkol = soort makreel) in bakjes (3 stuks), tahu/tempe, vaak wat snacks en wat fruit.
Zij hebben hun vaste routes door de desa.
Het aanbod weerspiegelt de soberheid van het eten in de desa, waarover ik al eerder schreef. Sober, echter wel gezond. Vlees slechts enkele keren per maand. In plaats van vlees is er elke dag (in olie) gebakken tahu of tempe.
Het meeste eten wordt thuis gebakken in olie (goreng). Er is weinig afwisseling in het eten.
Witte rijst is echter het hoofdbestanddeel van het eten voor de dorpelingen. Als men een paar uur geen witte rijst heeft gegeten, voelt men zich zwak en hongerig worden. Het blijft voor de mensen hier daarom een groot raadsel, hoe het mogelijk is, dat ik dagen of weken zonder witte rijst kan.
Ik blijf het bij tijden wel eens lastig vinden elke dag eten, gebakken in olie. Gelukkig kan ik mijn toevlucht nemen tot bijvoorbeeld aardappel- of pasta-gerechten, die ik zelf bereid.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Wederom doden door foute Arak (15 jan. 2014)

In Munduk op Noord Bali zijn 3 mensen overleden door het drinken van foute (lokale) arak.
Tientallen zijn ernstig ziek naar het ziekenhuis gebracht. De politie heeft arrestaties verricht.

Omdat er regelmatig ook toeristen het slachtoffer zijn, is een waarschuwing wederom op zijn plaats. Wij hebben al vaker op deze site gewaarschuwd voor foute Arak.

De foute Arak is te koop bij lokale handelaren, meestal in plastic flessen van 1/2 of een hele liter.
Deze Arak wordt vermengd met bv. spiritus, methanol en andere giftige vloeistoffen. De verkopers zijn absoluut niet te vertrouwen, hoewel zij zullen zeggen, geen foute Arak te verkopen.

De veilige Arak is in de supermarkten te koop, de flessen zijn verzegeld.

Deze man drinkt Arak uit een plastic fles. Hopelijk is dit geen foute Arak, want die wordt meestal verkocht in dit soort flessen !


 

 

Categorieën: Maaltijd vandaag / eten en drinken, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.