Dorpsleven, cultuur en Adat

Oogst-tijd (06 maart 2014)

oogst

Inmiddels komt het oogsten (panen) van de rijst rondom mijn desa op gang.
Hoe gaat de verkoop van de rijst in zijn werk ?
Is de oogst-tijd daar, dan neemt de eigenaar van de sawah contact op met een rijst-koper. Deze koper komt langs, en samen met de eigenaar wordt het rijstveld bekeken, en de kwaliteit van de rijst beoordeeld.
Is er overeenstemming over de prijs, dan hoeft de eigenaar niet meer te doen dan het geld in ontvangst te nemen. De koper zorgt voor het oogsten; hij zorgt voor de oogsters en het vervoer van de rijst naar elders.
Een deel van de opbrengst is bestemd voor de tukang padi, die het rijstveld voor de eigenaar heeft verzorgd.
Hier kent men geen are’s of hectare’s. Men gaat uit van 1 bau (voorzover ik kon nagaan is dat 0,7 hectare). Een bau bestaat uit 4 seperempat (kwarten). Er wordt gerekend per seperempat of per bau.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Bakso, Mie Ayam en Nasi Goreng

Bakso

In mijn desa zijn geen restaurants. Voor uitgebreid eten en enige keuze moet je naar de stad Jember.
Wel zijn in mijn desa een paar warungen, houten bankjes onder (’s avonds) wit TL-licht. Als daar 2-3 mensen zitten, is het er druk. Je kunt ook je bestelling mee naar huis nemen (bungkus = verpakt in papier).
“Uit eten” gaan is er hier niet bij. Voor rp 3000 – 4000 kan voor een gezin al worden gekookt. Hoewel mijn desa niet een echt arme desa is, vindt men uit eten gaan zonde van het geld.
De meest voorkomende gerechten in de warungen zijn: Bakso (soort kippesoep met balletjes), Mie Ayam (mie met een klein beetje kip) en Nasi Goreng. Nasi Goreng is meestal pas aan het einde van de middag te verkrijgen.
De porties zijn, vergeleken met de hoeveelheden in nederlandse restaurants, zeer beperkt. Mie Ayam bevat hooguit een grote eetlepel stukjes kip. De Nasi Goreng wordt geleverd met een gebakken ei (extra betalen).
Bij het eten wordt koude of warme thee gedronken of water.
De genoemde gerechten hierboven kosten rp 4000 – 5000 (exclusief drinken). Gaat vader samen met moeder en een kind naar de warung, dan betaalt hij gauw voor alles zo’n rp 22.000 (inclusief drinken). Een fors bedrag hier in de desa.

Mie Ayam

Mie Ayam

———————
Nasi Goreng

Nasi Goreng

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Knikkeren – Kelereng

Bijna elke namiddag wordt voor mijn huis fanatiek geknikkerd. Gebeurt dit nog in Nederland ?

(Foto paul kijlstra)

knikkeren


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer (22 febr. 2014)

Het lijkt erop, dat het regenseizoen hier in de regio zijn ergste tijd heeft gehad.
Terwijl vele delen van Indonesie, zoals gebruikelijk, weer werden getroffen door overstromingen, aardverschuivingen etc., viel het regenseizoen in mijn regio erg mee. Eigenlijk was het niet een echt regenseizoen. Wel soms flinke stortregens, maar deze hebben slechts een dagdeel geduurd. Vrijwel elke dag was er even de zon.
Ook knetterende onweersbuien waren er tot nog toe niet, alleen wat fors gerommel met een enkele keer een harde knal.
Het regenwater was in elk geval voldoende om het grondwaterpeil weer op orde te brengen, begreep ik.
Echt natuurgeweld hebben we niet gehad, hoewel ik daar wel van hou. Wel bijna elke namiddag een dreigende lucht, zoals op de foto hieronder.
Het aantal malen, dat de stroom uitviel door slecht weer, was ook veel geringer dan de afgelopen jaren. Die stroomuitval wordt dan vaak veroorzaakt door bomen, die op elektriciteitsleidingen vallen of door leidingen, die breken door de hevige regenval.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Oogst-tijd Rambutan (22 febr. 2014)

Het is nu oogst-tijd van de Rambutan (lychee).
Een foto van de rambutan-boom voor mijn huis.

r,.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verschillen tussen Bali en Oost Java (20 febr. 2014)

Velen, die vanuit Bali op Java komen, hebben het gevoel, dat ze in een ander land komen. Ik heb dit zelf ook zo ervaren. Wat zijn nu de verschillen tussen Bali en (Oost) Java ?
– Allereerst de totale afwezigheid van toeristen op Oost Java. lk heb het meerdere malen geschreven, op Bali staat vrijwel alles in het teken van het toerisme. Op Oost Java slechts een heel enkele keer een “Bis Pariwisata” (toeristenbus), mogelijk op weg naar Bali vanuit midden Java. Weinig taxi’s ook. Een zeer groot deel van de Balinesen heeft wel op een of andere manier ervaring met toeristen; men stapt makkelijk op toeristen af, mogelijk valt er iets te verdienen aan hen.
Dit nu ontbreekt geheel op Oost Java. Ziet men eens een toerist, dan is het verbazing, een ernstig kijken naar de buitenlander. Echter groet men de javaan, dan groet men vriendelijk terug.
Een ander aspect van het toerisme is de enorme vervuiling op Bali. Ik heb het veel gehoord van toeristen: Bali is vuil.
– De godsdienst tekent en kleurt Bali. Vrijwel steeds zijn vrouwen bezig met het maken van offers. Vaak zijn (kleurrijke) processies te zien, regelmatig zijn er (dagen durende) tempelceremonies. Overal grote en kleine tempels. En de toeristen kunnen meedoen met de ceremonies.
Op Oost Java zijn er veel moskeen, grote en kleine. Inderdaad veel minder kleurrijk dan op Bali. Toeristen kunnen een moskee betreden, maar niet de centrale plaats in de moskee, waar de gelovigen bidden, tenzij je zelf moslim bent.
– De huizen zijn anders. Traditioneel zijn er op Bali geen “individuele” huizen, maar zijn er zg. family-compounds (zie foto hieronder). Ommuurde terreinen, waarbinnen huizen (en de familie-tempel) volgens een vastgesteld patroon gebouwd zijn. Daar wonen ouders, kinderen, grootouders en eventueel andere familieleden. Lopend door een dorp zie je eigenlijk alleen maar muren, met poorten, die toegang geven tot de compound.
Op Java heeft elk gezin een eigen huis. Geen muren erom heen, open. Bijna steeds bij de voordeur een overdekt teras(je), waar men in de namiddag zit. Populair tegenwoordig is de stijl “minimalist” bij de huizenbouw (zie foto hieronder), strakke bouw en niet duur.
Een dorp op Bali ziet er heel anders uit, dan een dorp op Java.
– Het landschap is anders. Bali is bergachtig, veel groen, en veel “trapsgewijze” sawah’s. De landbouw beperkt zich grotendeels tot rijstbouw. Door het toerisme is de rijstbouw ernstig in gevaar: sawah’s worden opgekocht voor de bouw van vila’s en hotels. Door de vele bebouwing loopt het grondwaterpeil in sommige streken terug, waardoor sawah’s droog komen te staan, en ongeschikt worden. Vroeger exporteerde Bali rijst, nu moet veel rijst worden ingevoerd.
Alom op Oost Java landbouw met name op de laagvlaktes. Kilometers ver kan men kijken, het lijkt haast hollands: grote landbouwvlaktes, met veel kanalen en kanaaltjes, en schapewolken boven.
De landbouw is divers: uiteraaard erg veel sawah’s, maar daarnaast: mais, suikerriet, jeruk (soort sinaasappel), boontjes, papaya, meloenen, pepertjes, en veel meer. Zeer veel wordt geexporteerd naar Bali en Surabaya.
– De verkeersdrukte op Java is niet te vergelijken met de overvolle wegen op Bali. Enige planning van de toeristische infra-structuur op Bali ontbreekt.

Als men lang op Bali heeft gewoond, en vervolgens op Java, dan ziet men ook duidelijk het verschil wat betreft de “sociale kant” van het leven: omgaan met elkaar, gezinsleven, aandacht voor armen etc.
Daarover een andere keer meer.

Laagvlakte Java

Laagvlakte Java

Rijstvelden Bali

Rijstvelden Bali

Traditionele Family - compound op Bali.

Traditionele Family – compound op Bali.

Nieuwe stijl huizen op Java: "minimalis". Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: “minimalis”. Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: "minimalis". Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: “minimalis”. Strakke bouw en niet duur.

Traditionele huisjes op Java

Traditionele huisjes op Java

Straat in een dorp op Bali. Elke poort geeft toegang tot een family-compound.

Straat in een dorp op Bali. Elke poort geeft toegang tot een family-compound.

Toerisme op Bali

Toerisme op Bali

Toerisme op Java, geen toeristen dus.

Toerisme op Java, geen toeristen dus.

Categorieën: Bali, Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De boer en zijn sawah (16 febr. 2014)

Sawah achter mijn huis

In mijn regio zijn er zeer veel sawah’s, rijstvelden.
De rijstvelden worden onderhouden door de boeren. De rijstboeren van Indonesie behoren tot de beste rijstboeren ter wereld.
Het planten van de kleine, jonge rijstplantjes (bibit) gebeurt vaak door de vrouwen.
Als eenmaal geplant is, dan neemt de petani (boer) de verzorging van de sawah’s op zich. Elke namiddag kan men oudere boeren door de sawah’s zien “patrouilleren”. Oudere boeren, omdat zij veel ervaring hebben en zeer deskundig zijn.
Tijdens het patrouilleren wordt gekeken naar eventueel onkruid, ziekten, ongedierte en soms wordt een goot voor de bewatering even uitgediept. De rijstvelden staan er steeds buitengewoon goed bij.
Elke boer heeft 2 belangrijke werktuigen tot zijn beschikking.
Allereerst de “sabit“. Hiermee kan hij bv. takken afsnijden en kleine stukjes land omwoelen.
Vervolgens de “cangkul”, een soort hak-schop. Hiermee kunnen geulen uitgediept worden, en grotere stukken land omgewoeld worden.
Na ongeveer 3 maanden is het oogst-tijd (panen). De oogst wordt zeer vaak gedaan door de vrouwen.
Is de boer de eigenaar van de sawah, dan verkoopt hij een deel van de oogst, een ander deel houdt hij zelf voor zijn huishouden.
Vaak echter is de boer geen eigenaar, maar verzorgt hij de sawah voor iemand, die de eigenaar van de sawah is. Het loon van de boer is een bepaald percentage van de opbrengst.
In Indonesie leeft sterk het besef, dat de boer iemand is van grote betekenis: hij zorgt voor de basis van het eten in Indonesie, nl. rijst.

De sabit

———————–
De cangkul

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Islam – Christenen in mijn regio

Kerk in Jember-stad

Gisteren heb ik in de stad Jember een bezoek gebracht aan een oudere dame, geboren en getogen in Jember. Zij is Rooms-Katholiek. Zij vertelde mij, toen ik ernaar vroeg, dat zij in het geheel geen problemen met de Islam ervaart. Op hoogtijdagen, zoals Kerstmis en Pasen, worden kerkgebouwen “bewaakt” door jongeren van de PKB (Partai Kebangkitan Bangsa), om voor een goede gang van zaken te zorgen. Op moslim-hoogtijdagen maken de moslims gebruik van de parkeerplaatsen bij de kerken, en op christelijke hoogtij-dagen gebruiken de christenen de parkeerplaatsen bij de nabij gelegen moskee.
Ook in Jakarta zorgen politie en PKB-jongeren voor een goed verloop van de hoogtijdagen bij de kerken.
In de provincie Oost Java is de FPI niet aanwezig, men wil ze hier niet. De FPI is een religieus / politieke organisatie, die regelmatig van zich laat horen door gewelddadige acties jegens minderheden. Zij zijn met name actief in West en Midden Java. Het is een kleine groepering, met echter een zeer luide stem. Zij zijn grotendeels verantwoordelijk voor ongeregeldheden jegens christenen. In 2012 waren er in Indonesie ongeveer 250 “incidenten” jegens christenen. Het totaal aantal kerken en “places of worship” in Indonesie is echter meer dan 25.000.
In mijn regio hier zijn christelijke kerken, er is een Hindu-dorp (bij Lumajang), er zijn enkele buddhistische vihara’s. Terwijl het overgrote deel van de bevolking moslim is.
De Islam in Indonesie heeft nog duidelijke sporen van het Hinduisme van voor de tijd van de Islam. In de 16e eeuw kwam de Islam naar Indonesie, dat toen nog Hinduistisch was. Het Hinduisme heeft zijn sporen nagelaten in de Islam, hetgeen onder meer te zien is sommige rituelen aan de Hoven van Yogyakarta en Surakarta.
De `Panca Sila`is het fundament van de staat Indonesie. Èenheid in verscheidenheid` wordt de kinderen op de lagere school al bijgebracht.
Voor Panca Sila zie: link

Kerk in Tanggul

kerk in tanggul


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Adat in de desa (2 okt. 2014)

Moeders staan in hoog aanzien

Het leven hier in de desa gaat zijn gang, zoals het al eeuwen zijn gang gaat. Er wordt gewerkt, mensen overlijden, en kinderen worden geboren. En er wordt getrouwd.
Al deze activiteiten en gebeurtenissen worden “gestuurd” door de Adat, het eeuwenoude, traditionele gewoonterecht.
De gang van zaken bij een huwelijk, begrafenis of een geboorte gebeurt volgens de Adat. Het onderlinge verkeer tussen de mensen gebeurt volgens de Adat. Geen hulpverleners, geen zorginstanties, geen scholen, die zich met thuis bemoeien en ga zo maar door. Totaal andere wereld dan in Nederland.
Het heeft de nodige tijd van mij gevraagd om hieraan te wennen en zoveel mogelijk eraan mee te doen. De wereld voorbij de desa bestaat nauwelijks, betrokkenheid bij de politiek of maatschappelijke problemen is ver te zoeken.
Bewustwording van allerlei zaken, assertiviteit van burgers, kritisch meedenken, je komt het hier niet tegen.
De Adat regelt het leven. En 5 x daags is er de oproep tot gebed van de moskee te horen. Inmiddels ben ik vertrouwd mee en mis ik het zelfs, als ik buiten Java ben.
Toen ik op Bali te kennen gaf, naar Java te verhuizen, ben ik door vele Balinesen gewaarschuwd voor “die terroristen” daar. De Bomaanslagen in Kuta vele jaren terug, zijn nog steeds een trauma op Bali, begrijpelijk. Maar om dan de javaanse sate-verkoper op Bali, en de javaanse bakso-verkoper en de javaanse stratenmaker dan maar als een vierde-rangsburger te behandelen, daar heb ik mij steeds tegen verzet.
Het leven in de desa is uitermate vredig. Of ik nu christenen of buddhisten hier thuis ontvang, het maakt de mensen niet uit, iedereen wordt vriendelijk ontvangen. Een Islam hier, die zo anders is dan de Islam in de Arabische landen, waar men in Nederland mee te maken heeft. Veruit de meeste moslims in Indonesie hebben ook niets met “Arabie”: veel te fanatiek vinden ze. Ik zal een andere keer terugkomen op het zeer grote verschil tussen de Islam in Indonesie en de Arabische landen.

De kleine moskee achter mijn huis

zz


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Parkeren

Een tot twee keer week ga ik van mijn desa naar de grote stad Jember, met de auto. Het is in Jember vaak lastig om je auto te parkeren. Anders dan in Nederland heb je hier echter de “tukang parkir”. Een tukang parkir is (altijd) een man, die een deel van een straat onder zich heeft wat betreft het parkeren van auto’s. Hij zorgt ervoor, dat je ergens in kunt parkeren, en later weer veilig uit kunt rijden. Je betaalt hem rp 2000. Maakt niet uit hoelang je parkeert. Deze tukang parkir heeft een vergunning om daar het verkeer te regelen, hij betaalt daarvoor met een deel van de opbrengst. Met name bij het achteruit rijden is het bijzonder handig, dat hij er is. Hij houdt aankomende auto’s tegen en maakt ruimte voor je.
Hetzelfde geldt voor de motorfietsen, die bij elkaar geparkeerd staan. Hij zorgt ervoor, dat de motorfietsen goed geparkeerd staan, en helpt je bij het vertrekken. De motorfietser betaalt rp 1000.
Op drukke of lastige kruispunten (waar geen stoplichten zijn) heb je de “vrijwillige” verkeersregelaar. Deze heeft geen vergunning, maar doet dit in de hoop op wat bijverdiensten. Ook deze verkeersregelaars zijn erg handig. De politie lijkt dit te gedogen.

park,

park


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Markt in Tanggul (2 februari 2014)

“Zo maar” wat foto’s van de markt in Tanggul, ongeveer 10 km van mijn desa. De markt blijft een boeiend gebeuren. Het gros van de bevolking koopt op de markt; groenten, fruit, rijst en andere producten zijn in de steden ook in malls met supermarkten te verkrijgen, maar veel duurder. Aparte winkels voor groenten, vlees etc. zijn er niet.
Het aanbod van bv. groenten en fruit is helemaal afhankelijk van het seizoen.

1

2

3

5


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Fruit (1)

Rambutan

Indonesie is rijk aan allerlei soorten fruit.
Bij mijn huis heb ik rambutan, jambu en mangga bomen.
De (goedkope) beschikbaarheid is afhankelijk van het seizoen. We hebben nu net het mangga-seizoen achter de rug, en de rambutan is al pluk-rijp. Op veel plaatsen langs de weg wordt de rambutan al aangeboden.
De Durian is berucht vanwege zijn onaangename geur. De eivormige of afgeronde vrucht is 15–30 cm lang en tot 8 kg zwaar. De schil bestaat uit zeskantige, dikke stekels. De vrucht bestaat uit vijf vruchtkamers met daarin een tot 6 cm groot zaad. Deze zaden zijn omgeven door dikke, eetbare, crèmekleurige tot donkergele, puddingachtige zaadmantels. Deze zaadmantels smaken zoet en aromatisch. De rijpe vrucht heeft een penetrante geur door de vorming van waterstofsulfide, waaraan de vrucht zijn alternatieve naam ‘stinkvrucht’ ontleent.
De nangka (jackfruit). Het is een van de grootste vruchten, die aan bomen groeit; het gewicht per vrucht kan wel 30 kg zijn. De jonge nangka wordt ook veel als groente gebruikt, gekookt. De vrucht is zo groot, dat op de markt stukken worden verkocht.
De jeruk is een klein citrusvruchtje. De blaadjes en ook het sap worden gebruikt in de Indonesische keuken. Djeroek limo heeft een matte en enigszins knobbelige schil en een friszure, aromatische smaak. Populair is het gebruik van het sap als drank: jeruk hangat (lijkt op kwast) en jeruk es (koud, met ijsblokjes).
De mangga (nl: mango) is een steenvrucht die in vorm varieert, afhankelijk van het ras. De vruchten zijn 5–20 cm lang, meestal asymmetrisch, ovaalvormig en vaak gekromd met aan het uiteinde een korte, brede tuit. De schil is tot 2 mm dik, glad en glanzend. Als de vrucht rijp is, kan deze groen, geel, oranje, rood of bontgekleurd zijn. Het rijpe vruchtvlees is zacht en sappig, geel van kleur en vezelig tot bijna vezelloos.
De oogst is enorm, op elke straathoek zijn manggga’s te koop tijdens het oogstseizoen.
De rambutan is een van de meest geliefde vruchten van Zuidoost-Azië. De vrucht groeit in trossen. De stekelige rode schil omvat de eetbare glazig witte, soms iets roodachtige sappige zaadmantel, die aangenaam zoetzuur aromatisch van smaak is. Ook de oogst is steeds erg groot. 

Nangka

—————————
Mangga

—————————
Durian

Durian

—————————
Jeruk


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Travestieten

Vandaag kwam mijn buurvrouw langs met in haar gezelschap 2 onvervalste “banci” – travestieten.
Ik had de komst van travestieten nu niet echt verwacht in deze zeer traditionele, islamitische desa.
Maar ik had een aardig gesprek met hen over hun leven in de desa.
Zij werken beiden in een (kap)salon, de een in Tanggul, de ander hier in de desa vlak bij de markt.
Zij vertelden, dat zij geen enkel probleem hadden met de dorpelingen in de desa; vroeger was het anders, maar de tolerantie begint hier nu ook door te werken. Hoewel de dorpelingen niet echt begrijpen, dat mensen zo kunnen zijn. De Adat, eeuwenoud en zeer sterk, staat kennelijk een toenemende tolerantie niet in de weg.
De een had een paar maanden op Bali gewerkt, en daar een blanke vriend opgedaan; het is mij niet duidelijk, of ze nu nog contact hebben met elkaar.
Het waren 2 vrolijke jongens (ik schat midden 20), die een levenslustige indruk maakten. Hun anders-zijn is geen punt hier. Een van de jongens leeft samen met een ander; de (homoseksuele) vrienden komen ook veel bij elkaar thuis, zonder dat iemand er wat van zegt.
Je moet alleen niet een ander “ganggu” (lastig vallen); maar dit geldt voor een ieder in Indonesie. Ook ik leef zodanig, dat ik een ander niet “ganggu”, hoewel ik daar eigenlijk niets voor hoef te laten.
Mijn buurvrouw vertelde, dat zij veel homoseksuele vrienden heeft, en het prettig vindt, om met ze om te gaan.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Geboorte (23 jan. 2014)

1

Aankomst pas geborone bij huis

Enige tijd geleden is de vrouw van buurman Ari bevallen van een dochter. Rond een uur of 11 in de ochtend voelde ze, dat het zover was, en is toen met de auto naar het plaatselijke streekziekenhuis gegaan (in Balung) voor de bevalling. Rond een uur of 3 kwam ze weer thuis, dus een snelle bevalling.
De buurvrouwen ontfermden zich meteen over de baby, die van hand tot hand ging. Moeder ging in huis rusten.
De vraag was, welke naam de baby moest krijgen. Men vroeg mij om advies voor een naam, en mij leek een koninklijke naam wel van toepassing, dus ik stelde Amalia voor. Ze vonden dit een schot in de roos; de naam werd Putri Ratu Amalia, roepnaam Amel.
De weken erna gingen de ouders met de baby regelmatig naar de plaatselijke Puskesmas (soort uitgebreide huisartsenpost) voor controle en inentingen. De zuigelingenzorg is gratis hier in de desa.
Het wassen van de baby gebeurde wekenlang door een ervaren moeder, die even verderop woonde. Rond 4 uur in de middag kwam zij langs, om de baby de grote dagelijkse “wasbeurt” te geven.
Behalve bij de bevalling komen er geen “deskundigen” aan te pas, die zich bemoeien met moeder en baby. Het zijn de moeders (en oma’s) uit de buurt, die voor de “begeleiding” zorgen.
Voor de huidverzorging van de baby worden moderne middelen (baby-zeep en poeders) gebruikt, maar ook bepaalde bladeren uit de natuur.
De baby is geen enkel moment alleen. Als de moeder moe is en rusten wil, dan zijn er de buurvrouwen, die zich over de baby ontfermen. De selendang (een doek van 2 meter lengte en 50 cm breed) is een niet te missen attribuut voor de baby. Daarin slaapt de baby, wordt de baby gewiegd.

Pas geboren baby van buurvrouw komt thuis.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.