Berichten getagd met: adat

Adat kleding (27 sept. 2019)

Pakaian Adat Bodo

Adat-kledij uit Sulawesi

Indonesie telt vele honderden volkeren, elk met hun eigen cultuur en tradities.
De adat-kleding is een belangrijk onderdeel van de cultuur van een volk.
Adat kledij wordt gedragen bij feestelijke gebeurtenissen zoals een huwelijk.
Ik trof laatst een aantal foto’s aan van president Jokowi in verschillende adat-kledij.
Het is gebruik, dat wanneer de president een lokale cultuur bezoekt, hij dan ook de kleding van die cultuur draagt.
NB: De president in Adat-kledij: klik hier

Er valt over de adat-kledij erg veel te vertellen.
Zo is het patroon van de batik sarongen aan de hoven van Yogyakarta en Surakarta aan strikte regels gebonden. Sommige patronen zijn alleen voorbehouden aan de sultans. Het verven van echte batik stoffen gebeurt met de hand en is tijdrovend.
De hoofdbedekking bij veel culturen kan veel zeggen over bv. sociale status, gehuwd zijn etc.
Bijna steeds draagt men een kris; het maken van een traditionale kris is een wetenschap op zich; in een apart hoofdstuk zal hier aandacht aan worden besteed.
Bij evenementen, waarbij een koning aanwezig is, wordt volop de adat-kledij gedragen; men is hier trots op.
Bij een huwelijk wordt vaak groots uitgepakt wat betreft de adat kledij; de speciale huwelijkskledij kan worden gehuurd, en er zijn speciale tukangen (“perias manten”) om de gezichten van het bruidspaar (vooral de bruid) traditioneel op te maken.
Er is geen sprake van, dat in deze mondiale wereld de tradities en de culturen in Indonesie aan het wegkwijnen zijn; in tegendeel, vooral de vorsten dragen bij aan het instand houden van de lokale tradities.
* Zie voor de president in Adat kledij, klik hier

Het traditioneel opmaken van een bruid door een “perias manten”

Afbeeldingsresultaat voor perias manten


 

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

De Adat in de desa

Het leven hier in de desa gaat zijn gang, zoals het al eeuwen zijn gang gaat. Er wordt gewerkt, mensen overlijden, en kinderen worden geboren. En er wordt getrouwd.
Al deze activiteiten en gebeurtenissen worden “gestuurd” door de Adat, het eeuwenoude, traditionele gewoonterecht.
De gang van zaken bij een huwelijk, begrafenis of een geboorte gebeurt volgens de Adat. Het onderlinge verkeer tussen de mensen gebeurt volgens de Adat. Geen hulpverleners, geen zorginstanties, geen scholen, die zich met thuis bemoeien en ga zo maar door. Totaal andere wereld dan in Nederland.
Het heeft de nodige tijd van mij gevraagd om hieraan te wennen en zoveel mogelijk eraan mee te doen. De wereld voorbij de desa bestaat nauwelijks, betrokkenheid bij de politiek of maatschappelijke problemen is ver te zoeken.
Bewustwording van allerlei zaken, assertiviteit van burgers, kritisch meedenken, je komt het hier niet tegen.
De Adat regelt het leven. En 5 x daags is er de oproep tot gebed van de moskee te horen. Inmiddels ben ik vertrouwd mee en mis ik het zelfs, als ik buiten Java ben.
Toen ik op Bali te kennen gaf, naar Java te verhuizen, ben ik door vele Balinesen gewaarschuwd voor “die terroristen” daar. De Bomaanslagen in Kuta vele jaren terug, zijn nog steeds een trauma op Bali, begrijpelijk. Maar om dan de javaanse sate-verkoper op Bali, en de bakso-verkoper en de stratenmaker dan maar als een vierde-rangsburger te behandelen, daar heb ik mij steeds tegen verzet.
Het leven in de desa is uitermate vredig. Of ik nu christenen of buddhisten hier thuis ontvang, het maakt de mensen niet uit, iedereen wordt vriendelijk ontvangen. Een Islam hier, die zo anders is dan de Islam in de Arabische landen, waar men in Nederland mee te maken heeft. Veruit de meeste moslims in Indonesie hebben ook niets met “Arabie”: veel te fanatiek vinden ze. Ik zal een andere keer terugkomen op het zeer grote verschil tussen de Islam in Indonesie en de Arabische landen.

zz

De kleine moskee achter mijn huis

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een huwelijk in mijn desa (26 dec. 2013)

De zoon van mijn buuurman is getrouwd.
De trouwerij geschiedde helemaal volgens de lokale Adat. De plechtigheden duurden 2 dagen. Deze trouwerij was een eenvoudige, in verband met de kosten. Wie meer geld te besteden heeft, kan een “luxere” trouwerij organiseren.

Dag 1: ’s Ochtends in alle vroegte ging de familie van de bruidegom samen met de bruidegom naar het dorp van de bruid, 2 uur rijden van hier. De bedoeling is, dat de bruidegom de bruid ophaalt en naar zijn eigen desa brengt. Daar vond in de ochtenduren de formele trouwerij plaats: het zetten van de handtekeningen en gebeden. Hierna (na ongeveer 2 uur) ging de familie van de bruidegom weer terug naar mijn desa. De bruidegom bleef die dag in de desa van zijn vrouw. In de namiddag en in de avond was er daar een receptie.
In mijn desa was er aan het begin van de avond een gebedsdienst, goed bezocht door de gezinshoofden.

Dag 2: Rond het middaguur kwam de familie van de bruid samen met de bruid en bruidegom naar mijn desa, de desa dus van de bruidegom. Na het uitstappen werd hun water om te drinken aangeboden. Vervolgens werden ze gebonden door een selendang het ouderlijk van de bruidegom binnen gebracht, en vond de begroeting door het bruidspaar met de ouders van de bruidegom plaats. Die begroeting is een zeer emotionele, met name met de moeder (moeders staan in zeer hoog aanzien in de Islam).
Hierna vertrok de familie van de bruid weer naar hun desa.
Het bruidspaar bleef verder het grootste deel van de middag / avond in huis. Slechts in de avonduren vertoonde men zich even bij de gasten.
Het pasgetrouwde stel blijft voorlopig wonen in de ouderlijke woning van de bruidegom.

Ondertussen, in de loop van de middag en avond kwamen gasten, andere familieleden, vrienden, kennissen etc. langs. Er was voor het huis een baldakijn gebouwd, met plaats daaronder voor tientallen tafeltjes en stoeltjes. De gasten krijgen soto met rijst, en daarna zijn er versnaperingen (koekjes, pisang goreng en meer). Als drank waren er bekertjes water.
De vrouwen zitten bij elkaar (met de moeder van de bruidegom) en de mannen ook (met de vader van de bruidegom).
Vervolgens vertrekken de gasten na elkaar weer, na een geldelijke donatie in de “pot” gedaan te hebben.
De opbrengst van de “pot” is voor de ouders van de bruidegom, om daarmee de kosten van de trouwerij te betalen.
Gisteren in het dorp van de bruid was er ook een pot, om de onkosten aldaar te kunnen betalen.
De familie en de kennissen van de bruid zijn op de tweede dag dus niet naar de desa van de bruidegom gegaan, zij hadden op dag 1 al de plechtigheden.
Al met al is het een vrij formele gang van zaken. Een dansje of zo is er in het geheel niet bij. De gasten dienen ook niet al te lang te blijven, een kwartiertje / 20 minuten.
Vanaf dag 1 (de dag dus dat de bruidegom met familie naar het dorp van de bruid gaat) heeft er keiharde muziek aangestaan, ononderbroken, ook ’s nachts. Het aantal decibellen overschrijdt het aantal decibellen, dat een nederlandse meter kan registreren. Ik heb dus 2 nachten in een hotel doorgebracht.
Tevens kwamen een paar tukangen op het feest af (suiker-spin verkoper, ballonnen-verkoper, ijs-verkoper).

NB:
– Binnnen de Islam in Indonesie wordt de moeder zeer gerespecteerd, meer nog dan de vader.
– Een zeer belangrijk moment tijdens de huwelijksplechtigheden is het “minta maaf”, het vergeving vragen aan de moeder en de vader. Bruid en bruidegom gaan op de knieen voor hun ouders, die gezeten zijn, met het hoofd in de schoot van eerst moeder, dan vader. Met gevouwen handen wordt om vergeving gevraagd.
Op dit moment vloeien er talrijke tranen.
Bij eenvoudige plechtigheden, zoals hierboven, geschiedt dit “minta maaf” in huiselijke kring. Bij de wat meer luxere plechtigheden gebeurt dit in het openbaar.

Het drinken van het aangeboden water

Op weg naar het ouderlijk huis

Bruidspaar wordt de ouderlijke woning binnen geleid.

Bruidspaar en familie

Receptie huwelijk 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | 1 reactie

Blog op WordPress.com.