Berichten getagd met: homosexueel

Homosexuelen

De tolerantie jegens homosexuelen lijkt in Nederland afgenomen.
In het Midden Oosten staan zware straffen op homosexualiteit, tot de doodstraf toe.
In Rusland heeft men door middel van publieke acties geprobeerd acceptatie af te dwingen, hetgeen niet is gelukt.
Voor de RK Kerk mag je het wel zijn, maar niet doen, als ik het goed heb begrepen.
In Indonesie lees en hoor ik bijna niets over homo’s. Laatst had ik het over homo’s met een paar mensen uit de desa. Ja, zeiden ze, er zijn er hier genoeg van, maar “tidak apa apa” (maakt niet uit). In een dorp verderop zouden nogal wat travestieten zijn. Homo’s gaan gewoon naar de moskee. Er is geen agressie naar homo’s in mijn regio; maar waarom homo’s zo zijn, begrijpen ze niet.
Buitenlanders denken nog wel eens, dat veel jongens homo zijn, omdat ze vaak met elkaar in 1 bed slapen. Waar echter de huizen klein zijn en het aantal beschikbare bedden gering is, deelt men het bed graag met anderen. Dit heeft niets te maken met homosexualiteit.
Wat hier voor hetero’s geldt, geldt ook voor homo’s: “jangan ganggu” dwz: veroorzaak geen onrust, verstoor het samenleven niet. Met andere woorden: geen dronkenschap, geen luidruchtig of opzichtig gedrag, let op je kleding. Houdt men zich hieraan, dan is er ook voor homo’s geen probleem.
De mannen- en de vrouwenwereld zijn hier gescheiden; mannen komen bij elkaar en vrouwen ook. Alleen bij bezoek komen man en vrouw samen. Dus als 2 homo’s met elkaar optrekken, dan is er niets aan de hand.
In Nederland heeft men de enorme behoefte het eigen “ego” voorop te stellen (ik doe/ zeg wat ik wil, ik kleed mij zoals ik wil etc.). Zelfs kwetsen en/of beledigen van anderen lijkt hieronder te vallen tegenwoordig. Homo’s willen publiekelijk helemaal voor hun homo-zijn uitkomen.
Zo niet dus in Indonesie. Het ego is helemaal ondergeschikt aan de gemeenschap, waarin men leeft. Dit wordt de kinderen al vanaf de geboorte bijgebracht. De Adat regelt de menselijke verhoudingen en niet het ego. Homo’s, die zich publiekelijk als zodanig willen manifesteren, krijgen het zeker moeilijk met de omgeving.
Het publiekelijk afdwingen van acceptatie middels bv. demonstraties zal weinig goeds brengen.
Zolang homo’s, net als de hetero’s, zich gedragen naar de Adat, hebben zij in Indonesie weinig problemen te verwachten. Er is wat dit betreft geen verschil tussen homo’s en hetero’s. Dus geen gezoen in het openbaar, niet hand-in-hand lopen, geen klef gedoe, en gepaste kleding.
Dus, een nederlands homostel, dat op vakantie naar Indonesie gaat, heeft niets te vrezen, als het zich maar aan de (ook voor de hetero’s) geldende regels houdt.
Indonesie is een enorm groot land met veel volkeren en culturen. Ik heb geschreven over de positie van homo’s in mijn regio. In de provincie Aceh is het veel slechter gesteld voor homo’s. In deze provincie geldt de sharia wetgeving, stokslagen voor homo’s, onbegrijpelijk. In Jakarta echter zijn bekende homo-cafe’s. Een divers beeld dus.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , | 1 reactie

Travestieten

Vandaag kwam mijn buurvrouw langs met in haar gezelschap 2 onvervalste “banci” – travestieten.
Ik had de komst van travestieten nu niet echt verwacht in deze zeer traditionele, islamitische desa.
Maar ik had een aardig gesprek met hen over hun leven in de desa.
Zij werken beiden in een (kap)salon, de een in Tanggul, de ander hier in de desa vlak bij de markt.
Zij vertelden, dat zij geen enkel probleem hadden met de dorpelingen in de desa; vroeger was het anders, maar de tolerantie begint hier nu ook door te werken. Hoewel de dorpelingen niet echt begrijpen, dat mensen zo kunnen zijn. De Adat, eeuwenoud en zeer sterk, staat kennelijk een toenemende tolerantie niet in de weg.
Ook vanuit de Islam is er geen enkel probleem, men aanvaardt het.
De een had een paar maanden op Bali gewerkt, en daar een blanke vriend opgedaan; het is mij niet duidelijk, of ze nu nog contact hebben met elkaar.
Het waren 2 vrolijke jongens (ik schat midden 20), die een levenslustige indruk maakten. Hun anders-zijn is geen punt hier. Een van de jongens leeft samen met een ander; de (homoseksuele) vrienden komen ook veel bij elkaar thuis, zonder dat iemand er wat van zegt.
Je moet alleen niet een ander “ganggu” (lastig vallen); maar dit geldt voor een ieder in Indonesie. Ook ik leef zodanig, dat ik een ander niet “ganggu”, hoewel ik daar eigenlijk niets voor hoef te laten.
Mijn buurvrouw vertelde, dat zij veel homoseksuele vrienden heeft, en het prettig vindt, om met ze om te gaan.

banci

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.