Berichten getagd met: desa

Tandarts (vervolg) (14 april 2014)

Na mijn verhaal over de horror-tandarts in een naburige desa, heb ik vandaag besloten, om met lood in mijn schoenen naar de stad Jember te gaan, naar het PT PN X Ziekenhuis (“Jember Klinik”), een groot particulier ziekenhuis, om daar de tandarts te bezoeken.
Ik ben niet gegaan naar het ziekenhuis van de overheid (“R.S. Soebandi”). Dat is ook een zeer groot ziekenhuis, ik was er wel eens geweest, beviel goed, maar het is er zeer druk, waarschijnlijk omdat de prijzen laag zijn vergeleken met die van de Jember Klinik.
De tandartsen-praktijk was gevestigd in een 3 verdiepingen tellend groot gebouw, de Polikliniek, met specialisten op allerlei terrein. De Polikliniek is met een loopbrug verbonden met het ziekenhuis, waar de operatiekamers zijn, en de verpleegafdelingen.
Er liepen geen kippen door de ruimtes, evenmin als geiten. Het was een zeer schoon gebouw, fris in de verf.
De dienstdoende tandarts was een buitengewoon vriendelijke dame, de behandelkamer schoon en fris. De apparatuur was modern en schoon. Er was zelfs een screen, waarop je de verrichtingen van de tandarts kon zien. Ik had hier echter helemaal geen behoefte aan.
De tandarts heeft mij professioneel en vriendelijk geholpen. Zij werd bijgestaan door een assistente.
Na de behandeling was het cash-afrekenen bij de betaal-balie.
Kortom, het had in Nederland kunnen zijn (behalve het cash-afrekenen).

Op internet circuleren veel negatieve berichten over dokters in Indonesie. Mijn ervaring van de laatste 7 jaar is uitsluitend positief. Ik ga veel liever in Indonesie naar de dokter dan in Nederland. Ik heb ziekenhuisopnames gehad en meer. Steeds ben ik vriendelijk en deskundig geholpen. Je moet de gang van zaken echter niet vergelijken met die in Nederland.
Een van de meest prettige aspecten van een doktersbezoek hier is, dat ik de dokter zelf betaal. Ik ben de opdrachtgever, en als ik een uur of meer met hem wil praten, kan dat en daar betaal ik dan ook voor. Dokters staan hier niet onder druk van verzekeringsmaatschappijen. Er zijn in Indonesie maatschappijen met ziektekostenverzekeringen. Maar deze maatschappijen bemoeien zich absoluut niet met het medische gebeuren, zoals in Nederland. Zij keren alleen het geld uit. Sluit je een verzekering af, dan krijg je een lijst met wat vergoed wordt, en tot welke hoogte. Meer niet.

Jember Klinik

De polikliniek met de specialisten.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verkiezingen (09 april 2014)

Vandaag dus de verkiezingen voor de regionale en provinciale besturen.
Hieronder foto’s van het stemburo op zo’n 100 meter afstand van mijn huis.

stembureau

verkiezingen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Politie in de desa (maart 2014)

In mijn uitgesprekte desa is geen politie-post. Het dichtstbijzijnde politiebureau is ongeveer 10 km. verderop.
Politie in de desa is ook eigenlijk helemaal niet nodig. De burgers regelen het allemaal zelf wel, dus komt de politie zelden in het dorp.
Is er een groot feest, waar veel bezoekers op af komen met auto’s en brommers, dan regelen de burgers het verkeer. En niemand die zich daaraan stoort.
Wordt een dief op heterdaad betrapt, dan loopt hij grote kans een enorm pak slaag te krijgen van de burgers, voordat hij bij het dorpshoofd wordt afgeleverd, die vervolgens de politie belt. Niet zelden gebeurt het, dat de dief gewoon wordt doodgeslagen.
Ook bij burenruzies, vechtpartijen en zo wordt niet de politie gebeld; de burgers lossen het zelf op. Alleen bij geweld op grote schaal komt de politie in actie.
Het criminaliteitscijfer in Indonesie is een stuk lager dan in Nederland. Indonesie geldt dan ook als een vrij veilig land (ook voor toeristen).
Er is trouwens over het algemeen weinig “blauw op straat”. Langs de grote weg van Tanggul naar Jember rijdt zo nu en dan een politie-auto.
Wel worden regelmatig langs de grote weg “razia’s” gehouden: verkeerscontroles van brommers en auto’s (je hebt geen helm op, je hebt geen kentekenbewijs of identiteitskaart bij je, dus een boete).
De gebruikelijke boete voor het niet dragen van een helm, of de veiligheidsgordels is rp. 50.000. Je krijgt een “bon” mee, en later moet je voorkomen voor de rechter. Daar is de boete ook doorgaans rp. 50.000. Daarom betaalt vrijwel iedereen ter plaatse aan de politie die rp. 50.000.
Anders dan in Nederland worden verdachten van grote misdrijven (moord, drugshandel en zo) tijdens een persconferentie van de politie getoond. Zij zitten dan doorgaans achter een tafel, met daarop de bewijsmiddelen (het mes, of de drugs). De pers kan de verdachten gewoon vragen stellen. Privacy-kwesties bestaan hier niet.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Bakso, Mie Ayam en Nasi Goreng

Bakso

In mijn desa zijn geen restaurants. Voor uitgebreid eten en enige keuze moet je naar de stad Jember.
Wel zijn in mijn desa een paar warungen, houten bankjes onder (’s avonds) wit TL-licht. Als daar 2-3 mensen zitten, is het er druk. Je kunt ook je bestelling mee naar huis nemen (bungkus = verpakt in papier).
“Uit eten” gaan is er hier niet bij. Voor rp 3000 – 4000 kan voor een gezin al worden gekookt. Hoewel mijn desa niet een echt arme desa is, vindt men uit eten gaan zonde van het geld.
De meest voorkomende gerechten in de warungen zijn: Bakso (soort kippesoep met balletjes), Mie Ayam (mie met een klein beetje kip) en Nasi Goreng. Nasi Goreng is meestal pas aan het einde van de middag te verkrijgen.
De porties zijn, vergeleken met de hoeveelheden in nederlandse restaurants, zeer beperkt. Mie Ayam bevat hooguit een grote eetlepel stukjes kip. De Nasi Goreng wordt geleverd met een gebakken ei (extra betalen).
Bij het eten wordt koude of warme thee gedronken of water.
De genoemde gerechten hierboven kosten rp 4000 – 5000 (exclusief drinken). Gaat vader samen met moeder en een kind naar de warung, dan betaalt hij gauw voor alles zo’n rp 22.000 (inclusief drinken). Een fors bedrag hier in de desa.

Mie Ayam

Mie Ayam

———————
Nasi Goreng

Nasi Goreng

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Knikkeren – Kelereng

Bijna elke namiddag wordt voor mijn huis fanatiek geknikkerd. Gebeurt dit nog in Nederland ?

(Foto paul kijlstra)

knikkeren


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Oogst-tijd Rambutan (22 febr. 2014)

Het is nu oogst-tijd van de Rambutan (lychee).
Een foto van de rambutan-boom voor mijn huis.

r,.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verschillen tussen Bali en Oost Java (20 febr. 2014)

Velen, die vanuit Bali op Java komen, hebben het gevoel, dat ze in een ander land komen. Ik heb dit zelf ook zo ervaren. Wat zijn nu de verschillen tussen Bali en (Oost) Java ?
– Allereerst de totale afwezigheid van toeristen op Oost Java. lk heb het meerdere malen geschreven, op Bali staat vrijwel alles in het teken van het toerisme. Op Oost Java slechts een heel enkele keer een “Bis Pariwisata” (toeristenbus), mogelijk op weg naar Bali vanuit midden Java. Weinig taxi’s ook. Een zeer groot deel van de Balinesen heeft wel op een of andere manier ervaring met toeristen; men stapt makkelijk op toeristen af, mogelijk valt er iets te verdienen aan hen.
Dit nu ontbreekt geheel op Oost Java. Ziet men eens een toerist, dan is het verbazing, een ernstig kijken naar de buitenlander. Echter groet men de javaan, dan groet men vriendelijk terug.
Een ander aspect van het toerisme is de enorme vervuiling op Bali. Ik heb het veel gehoord van toeristen: Bali is vuil.
– De godsdienst tekent en kleurt Bali. Vrijwel steeds zijn vrouwen bezig met het maken van offers. Vaak zijn (kleurrijke) processies te zien, regelmatig zijn er (dagen durende) tempelceremonies. Overal grote en kleine tempels. En de toeristen kunnen meedoen met de ceremonies.
Op Oost Java zijn er veel moskeen, grote en kleine. Inderdaad veel minder kleurrijk dan op Bali. Toeristen kunnen een moskee betreden, maar niet de centrale plaats in de moskee, waar de gelovigen bidden, tenzij je zelf moslim bent.
– De huizen zijn anders. Traditioneel zijn er op Bali geen “individuele” huizen, maar zijn er zg. family-compounds (zie foto hieronder). Ommuurde terreinen, waarbinnen huizen (en de familie-tempel) volgens een vastgesteld patroon gebouwd zijn. Daar wonen ouders, kinderen, grootouders en eventueel andere familieleden. Lopend door een dorp zie je eigenlijk alleen maar muren, met poorten, die toegang geven tot de compound.
Op Java heeft elk gezin een eigen huis. Geen muren erom heen, open. Bijna steeds bij de voordeur een overdekt teras(je), waar men in de namiddag zit. Populair tegenwoordig is de stijl “minimalist” bij de huizenbouw (zie foto hieronder), strakke bouw en niet duur.
Een dorp op Bali ziet er heel anders uit, dan een dorp op Java.
– Het landschap is anders. Bali is bergachtig, veel groen, en veel “trapsgewijze” sawah’s. De landbouw beperkt zich grotendeels tot rijstbouw. Door het toerisme is de rijstbouw ernstig in gevaar: sawah’s worden opgekocht voor de bouw van vila’s en hotels. Door de vele bebouwing loopt het grondwaterpeil in sommige streken terug, waardoor sawah’s droog komen te staan, en ongeschikt worden. Vroeger exporteerde Bali rijst, nu moet veel rijst worden ingevoerd.
Alom op Oost Java landbouw met name op de laagvlaktes. Kilometers ver kan men kijken, het lijkt haast hollands: grote landbouwvlaktes, met veel kanalen en kanaaltjes, en schapewolken boven.
De landbouw is divers: uiteraaard erg veel sawah’s, maar daarnaast: mais, suikerriet, jeruk (soort sinaasappel), boontjes, papaya, meloenen, pepertjes, en veel meer. Zeer veel wordt geexporteerd naar Bali en Surabaya.
– De verkeersdrukte op Java is niet te vergelijken met de overvolle wegen op Bali. Enige planning van de toeristische infra-structuur op Bali ontbreekt.

Als men lang op Bali heeft gewoond, en vervolgens op Java, dan ziet men ook duidelijk het verschil wat betreft de “sociale kant” van het leven: omgaan met elkaar, gezinsleven, aandacht voor armen etc.
Daarover een andere keer meer.

Laagvlakte Java

Laagvlakte Java

Rijstvelden Bali

Rijstvelden Bali

Traditionele Family - compound op Bali.

Traditionele Family – compound op Bali.

Nieuwe stijl huizen op Java: "minimalis". Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: “minimalis”. Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: "minimalis". Strakke bouw en niet duur.

Nieuwe stijl huizen op Java: “minimalis”. Strakke bouw en niet duur.

Traditionele huisjes op Java

Traditionele huisjes op Java

Straat in een dorp op Bali. Elke poort geeft toegang tot een family-compound.

Straat in een dorp op Bali. Elke poort geeft toegang tot een family-compound.

Toerisme op Bali

Toerisme op Bali

Toerisme op Java, geen toeristen dus.

Toerisme op Java, geen toeristen dus.

Categorieën: Bali, Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De boer en zijn sawah (16 febr. 2014)

Sawah achter mijn huis

In mijn regio zijn er zeer veel sawah’s, rijstvelden.
De rijstvelden worden onderhouden door de boeren. De rijstboeren van Indonesie behoren tot de beste rijstboeren ter wereld.
Het planten van de kleine, jonge rijstplantjes (bibit) gebeurt vaak door de vrouwen.
Als eenmaal geplant is, dan neemt de petani (boer) de verzorging van de sawah’s op zich. Elke namiddag kan men oudere boeren door de sawah’s zien “patrouilleren”. Oudere boeren, omdat zij veel ervaring hebben en zeer deskundig zijn.
Tijdens het patrouilleren wordt gekeken naar eventueel onkruid, ziekten, ongedierte en soms wordt een goot voor de bewatering even uitgediept. De rijstvelden staan er steeds buitengewoon goed bij.
Elke boer heeft 2 belangrijke werktuigen tot zijn beschikking.
Allereerst de “sabit“. Hiermee kan hij bv. takken afsnijden en kleine stukjes land omwoelen.
Vervolgens de “cangkul”, een soort hak-schop. Hiermee kunnen geulen uitgediept worden, en grotere stukken land omgewoeld worden.
Na ongeveer 3 maanden is het oogst-tijd (panen). De oogst wordt zeer vaak gedaan door de vrouwen.
Is de boer de eigenaar van de sawah, dan verkoopt hij een deel van de oogst, een ander deel houdt hij zelf voor zijn huishouden.
Vaak echter is de boer geen eigenaar, maar verzorgt hij de sawah voor iemand, die de eigenaar van de sawah is. Het loon van de boer is een bepaald percentage van de opbrengst.
In Indonesie leeft sterk het besef, dat de boer iemand is van grote betekenis: hij zorgt voor de basis van het eten in Indonesie, nl. rijst.

De sabit

———————–
De cangkul

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Islam – Christenen in mijn regio

Kerk in Jember-stad

Gisteren heb ik in de stad Jember een bezoek gebracht aan een oudere dame, geboren en getogen in Jember. Zij is Rooms-Katholiek. Zij vertelde mij, toen ik ernaar vroeg, dat zij in het geheel geen problemen met de Islam ervaart. Op hoogtijdagen, zoals Kerstmis en Pasen, worden kerkgebouwen “bewaakt” door jongeren van de PKB (Partai Kebangkitan Bangsa), om voor een goede gang van zaken te zorgen. Op moslim-hoogtijdagen maken de moslims gebruik van de parkeerplaatsen bij de kerken, en op christelijke hoogtij-dagen gebruiken de christenen de parkeerplaatsen bij de nabij gelegen moskee.
Ook in Jakarta zorgen politie en PKB-jongeren voor een goed verloop van de hoogtijdagen bij de kerken.
In de provincie Oost Java is de FPI niet aanwezig, men wil ze hier niet. De FPI is een religieus / politieke organisatie, die regelmatig van zich laat horen door gewelddadige acties jegens minderheden. Zij zijn met name actief in West en Midden Java. Het is een kleine groepering, met echter een zeer luide stem. Zij zijn grotendeels verantwoordelijk voor ongeregeldheden jegens christenen. In 2012 waren er in Indonesie ongeveer 250 “incidenten” jegens christenen. Het totaal aantal kerken en “places of worship” in Indonesie is echter meer dan 25.000.
In mijn regio hier zijn christelijke kerken, er is een Hindu-dorp (bij Lumajang), er zijn enkele buddhistische vihara’s. Terwijl het overgrote deel van de bevolking moslim is.
De Islam in Indonesie heeft nog duidelijke sporen van het Hinduisme van voor de tijd van de Islam. In de 16e eeuw kwam de Islam naar Indonesie, dat toen nog Hinduistisch was. Het Hinduisme heeft zijn sporen nagelaten in de Islam, hetgeen onder meer te zien is sommige rituelen aan de Hoven van Yogyakarta en Surakarta.
De `Panca Sila`is het fundament van de staat Indonesie. Èenheid in verscheidenheid` wordt de kinderen op de lagere school al bijgebracht.
Voor Panca Sila zie: link

Kerk in Tanggul

kerk in tanggul


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Adat in de desa (2 okt. 2014)

Moeders staan in hoog aanzien

Het leven hier in de desa gaat zijn gang, zoals het al eeuwen zijn gang gaat. Er wordt gewerkt, mensen overlijden, en kinderen worden geboren. En er wordt getrouwd.
Al deze activiteiten en gebeurtenissen worden “gestuurd” door de Adat, het eeuwenoude, traditionele gewoonterecht.
De gang van zaken bij een huwelijk, begrafenis of een geboorte gebeurt volgens de Adat. Het onderlinge verkeer tussen de mensen gebeurt volgens de Adat. Geen hulpverleners, geen zorginstanties, geen scholen, die zich met thuis bemoeien en ga zo maar door. Totaal andere wereld dan in Nederland.
Het heeft de nodige tijd van mij gevraagd om hieraan te wennen en zoveel mogelijk eraan mee te doen. De wereld voorbij de desa bestaat nauwelijks, betrokkenheid bij de politiek of maatschappelijke problemen is ver te zoeken.
Bewustwording van allerlei zaken, assertiviteit van burgers, kritisch meedenken, je komt het hier niet tegen.
De Adat regelt het leven. En 5 x daags is er de oproep tot gebed van de moskee te horen. Inmiddels ben ik vertrouwd mee en mis ik het zelfs, als ik buiten Java ben.
Toen ik op Bali te kennen gaf, naar Java te verhuizen, ben ik door vele Balinesen gewaarschuwd voor “die terroristen” daar. De Bomaanslagen in Kuta vele jaren terug, zijn nog steeds een trauma op Bali, begrijpelijk. Maar om dan de javaanse sate-verkoper op Bali, en de javaanse bakso-verkoper en de javaanse stratenmaker dan maar als een vierde-rangsburger te behandelen, daar heb ik mij steeds tegen verzet.
Het leven in de desa is uitermate vredig. Of ik nu christenen of buddhisten hier thuis ontvang, het maakt de mensen niet uit, iedereen wordt vriendelijk ontvangen. Een Islam hier, die zo anders is dan de Islam in de Arabische landen, waar men in Nederland mee te maken heeft. Veruit de meeste moslims in Indonesie hebben ook niets met “Arabie”: veel te fanatiek vinden ze. Ik zal een andere keer terugkomen op het zeer grote verschil tussen de Islam in Indonesie en de Arabische landen.

De kleine moskee achter mijn huis

zz


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Markt in Tanggul (2 februari 2014)

“Zo maar” wat foto’s van de markt in Tanggul, ongeveer 10 km van mijn desa. De markt blijft een boeiend gebeuren. Het gros van de bevolking koopt op de markt; groenten, fruit, rijst en andere producten zijn in de steden ook in malls met supermarkten te verkrijgen, maar veel duurder. Aparte winkels voor groenten, vlees etc. zijn er niet.
Het aanbod van bv. groenten en fruit is helemaal afhankelijk van het seizoen.

1

2

3

5


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Geboorte (23 jan. 2014)

1

Aankomst pas geborone bij huis

Enige tijd geleden is de vrouw van buurman Ari bevallen van een dochter. Rond een uur of 11 in de ochtend voelde ze, dat het zover was, en is toen met de auto naar het plaatselijke streekziekenhuis gegaan (in Balung) voor de bevalling. Rond een uur of 3 kwam ze weer thuis, dus een snelle bevalling.
De buurvrouwen ontfermden zich meteen over de baby, die van hand tot hand ging. Moeder ging in huis rusten.
De vraag was, welke naam de baby moest krijgen. Men vroeg mij om advies voor een naam, en mij leek een koninklijke naam wel van toepassing, dus ik stelde Amalia voor. Ze vonden dit een schot in de roos; de naam werd Putri Ratu Amalia, roepnaam Amel.
De weken erna gingen de ouders met de baby regelmatig naar de plaatselijke Puskesmas (soort uitgebreide huisartsenpost) voor controle en inentingen. De zuigelingenzorg is gratis hier in de desa.
Het wassen van de baby gebeurde wekenlang door een ervaren moeder, die even verderop woonde. Rond 4 uur in de middag kwam zij langs, om de baby de grote dagelijkse “wasbeurt” te geven.
Behalve bij de bevalling komen er geen “deskundigen” aan te pas, die zich bemoeien met moeder en baby. Het zijn de moeders (en oma’s) uit de buurt, die voor de “begeleiding” zorgen.
Voor de huidverzorging van de baby worden moderne middelen (baby-zeep en poeders) gebruikt, maar ook bepaalde bladeren uit de natuur.
De baby is geen enkel moment alleen. Als de moeder moe is en rusten wil, dan zijn er de buurvrouwen, die zich over de baby ontfermen. De selendang (een doek van 2 meter lengte en 50 cm breed) is een niet te missen attribuut voor de baby. Daarin slaapt de baby, wordt de baby gewiegd.

Pas geboren baby van buurvrouw komt thuis.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De groenteboer

groenteboer aan huis

Voor wie niet ’s ochtends vroeg naar de markt kan, zijn er de “groenteboeren” die rond 7.00 – 8.00 uur langskomen.
Het zijn bijna altijd dames, de een is op de brommer, de ander op de fiets. Achter op hun brommer/fiets hebben zij een stellage, waarin de groenten en meer: groenten, pakjes mie, visjes (tongkol = soort makreel) in bakjes (3 stuks), tahu/tempe, vaak wat snacks en wat fruit.
Zij hebben hun vaste routes door de desa.
Het aanbod weerspiegelt de soberheid van het eten in de desa, waarover ik al eerder schreef. Sober, echter wel gezond. Vlees slechts enkele keren per maand. In plaats van vlees is er elke dag (in olie) gebakken tahu of tempe.
Het meeste eten wordt thuis gebakken in olie (goreng). Er is weinig afwisseling in het eten.
Witte rijst is echter het hoofdbestanddeel van het eten voor de dorpelingen. Als men een paar uur geen witte rijst heeft gegeten, voelt men zich zwak en hongerig worden. Het blijft voor de mensen hier daarom een groot raadsel, hoe het mogelijk is, dat ik dagen of weken zonder witte rijst kan.
Ik blijf het bij tijden wel eens lastig vinden elke dag eten, gebakken in olie. Gelukkig kan ik mijn toevlucht nemen tot bijvoorbeeld aardappel- of pasta-gerechten, die ik zelf bereid.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Begin van de dag in de desa (10 jan. 2014)

De pasar (markt) in mijn desa

Het dagelijks leven in de desa begint al vroeg. Rond 4 uur in de morgen (het is dan nog helemaal donker) is er het ochtendgebed, Subuh. Dit gebed wordt niet massaal bezocht, doch de oproep tot het gebed (Adan) is in het gehele dorp te horen.
De mensen staan dan op, de school voor de kinderen begint rond 06.30 uur of 07.00 uur. Het huis wordt schoongemaakt, buiten aangeveegd.
De mannen gaan aan het werk, ofwel buiten het dorp (fabriek), ofwel op het veld, ofwel hebben zij thuis een bedrijfje.
Rond 5 uur is de markt al volop in bedrijf.
De markt wordt vrijwel helemaal gerund door vrouwen. De mensen in de desa kennen de prijzen, dus afdingen is er niet bij. Ik heb er altijd erg veel plezier in, om met de dames te onderhandelen over een toch wat lagere prijs, helaas krijg ik vrijwel steeds nul op het request !
Op de lokale markt in mijn desa is van alles te krijgen: kip en vis, groenten, fruit, tahu/tempe, snacks, kleding, schoeisel en meer.
Na de boodschappen op de markt wordt thuis het eten voor de gehele dag gemaakt.
Ik heb vanochtend wat aankopen gedaan, 1/2 kilo kip, wat groenten en een paar aardappels; totale kosten rp. 30.000 (ongeveer E 1,80).

De pasar (markt) in mijn desa


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.