Berichten getagd met: afdingen

Begin van de dag in de desa

Het dagelijks leven in de desa begint al vroeg. Rond 4 uur in de morgen (het is dan nog helemaal donker) is er het ochtendgebed, Subuh. Dit gebed wordt niet massaal bezocht, doch de oproep tot het gebed (Adan) is in het gehele dorp te horen.
De mensen staan dan op, de school voor de kinderen begint rond 06.30 uur of 07.00 uur. Het huis wordt schoongemaakt, buiten aangeveegd.
De mannen gaan aan het werk, ofwel buiten het dorp (fabriek), ofwel op het veld, ofwel hebben zij thuis een bedrijfje.
Rond 5 uur is de markt al volop in bedrijf.
De markt wordt vrijwel helemaal gerund door vrouwen. De mensen in de desa kennen de prijzen, dus afdingen is er niet bij. Ik heb er altijd erg veel plezier in, om met de dames te onderhandelen over een toch wat lagere prijs, helaas krijg ik vrijwel steeds nul op het request !
Op de lokale markt in mijn desa is van alles te krijgen: kip en vis, groenten, fruit, tahu/tempe, snacks, kleding, schoeisel en meer.
Na de boodschappen op de markt wordt thuis het eten voor de gehele dag gemaakt.
Ik heb vanochtend wat aankopen gedaan, 1/2 kilo kip, wat groenten en een paar aardappels; totale kosten rp. 30.000 (ongeveer E 1,80).

De pasar (markt) in mijn desa

Categorie├źn: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Afdingen (tawar)

Overal in Indonesie wordt afgedongen, op de markt, in winkels etc. De indonesiers onderling dingen ook af, maar omdat zij de prijzen kennen, is de winst bij het afdingen marginaal.
Vooral waar veel toeristen zijn, vragen de verkopers vaak enorme prijzen, zoals bv op Bali in de vele souveniersshops, en kledingzaken.
Veel toeristen vinden het moeilijk om af te dingen, men vindt het zielig. Maar niets wordt verkocht zonder enige winst. Het afdingen hoort erbij.

Het afdingen is een spel, een vrolijk spel. Het is absoluut “not done” om boos te worden, of met stemverheffing te spreken tijdens het afdingen. Het afdingen moet in een plezierige en ongedwongen sfeer verlopen.
Mocht de prijs U uiteindelijk niet aan staan, loop dan gewoon weg. Soms roept men U dan na, dat de prijs toch accoord is.
Met vooral de wat oudere ibu’s op de markt (markt-verkooopsters) heb ik altijd veel plezier bij het afdingen: gespeelde verontwaardiging, geen geld, hoe moet ik vanavond eten met zo’n prijs etc. Hilariteit alom.

Bij mij in de desa en omgeving kom je met afdingen niet ver. Iedereen kent de prijzen op de markt en elders. En dat geldt ook voor de prijzen van land, huizen etc. Dus voor afdingen is weinig ruimte.
In de supermarkten, en de meeste winkels gelden vaste prijzen.
Als ik op de markt in Tanggul voor rp. 10.000 bananen wil kopen, kan er misschien rp 500 vanaf, daar blijft het dan bij.

Categorie├źn: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.