Dorpsleven, cultuur en Adat

Vandaag (maandag 28 july 2014) Lebaran

Vandaag was het dus Lebaran.
Vanochtend in alle vroegte op, 04.30 uur, en om 05.30 uur gewandeld naar de kleine moskee 100 meter achter mijn huis, met de familieleden.
Vanaf gisterenavond tot vanochtend (dus de hele nacht door) klonk uit de luidsprekers in het dorp het belangrijkste gebed van de moslims: “Allahu Akbar” (Allah is groot). Aan die luidsprekers ben ik intussen gewend, want zij laten ook van zich horen elke ochtend al om 04.00 uur voor het ochtendgebed, Subuh en ik slaap er doorheen.
Na het gebed in de moskee het traditionele “keliling”, korte bezoekjes bij de buren en kennissen. Steeds zijn er versnaperingen op tafel, en er is ook drinken (water of flesjes thee). De bezoekjes duren zo’n 10 minuten en dan is het op naar het volgende bezoek.
Na de bezoeken weer naar huis, waarna het een komen en gaan is van de buren, waar we net geweest zijn en andere kennissen.
Rond het middaguur eten en rusten, waarna de aanloop hervat wordt tweede helft van de middag. ’s Avonds ontvangt David zijn vrienden thuis, en gaan ze vervolgens bij vrienden langs.
Voor het rustige desa-leven hier een opwindende dag in een goede sfeer. Veel bezoek en veel mensen op straat.
Ik heb zelf gevast met inachtneming van mijn gezondheid. Met name overdag niet drinken in de tropen was er dus niet bij. Het maken van een kleine, doch gezonde maaltijd rond het middaguur, was lastiger, dan ik had gedacht. Je weet, dat niemand dan eet, buren lopen in en uit en “stiekum” een maaltijd bereiden lukt dus niet, de etensgeuren gaan door het huis, dus iedereen weet, dat ik aan het koken ben, hoe bescheiden ook. Gelukkig had men er alle begrip voor.
Ik wil binnenkort het grote verschil uitleggen tussen de Islam in Indonesie en de Islam van de Arabische landen.
Deze 2 vormen van Islam zijn eigenlijk niet te vergelijken, zo groot is het verschil. Maar daarover dus later meer.

Mijn weersvoorspelling van gisteren voor Lebaran vandaag is helemaal uitgekomen !


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Selamat Hari Raya Idul Fitri ! (maandag 28 july 2014)

Een gezegend Suikerfeest !


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het weer tijdens Lebaran (28 july 2014)

De afgelopen weken is het koude seizoen aan de gang. Overdag niet meer dan 31 C, in de namiddag bewolking en soms een klein buitje en in de nacht weer helder.
De temperatuur ’s avonds is laag, 22 – 23 C, erg koud voor de indonesiers en het is dan ook erg rustig op straat ’s avonds.
Morgen, Maandag is het Lebaran, het Suikerfeest.
In feite begint Lebaran al zondagavond. De nieuwe dag begint hier met de avond: Malam Senin is de avond voor maandag.
Malam minggu is zaterdagavond (de avond voor zondag).
Vandaag, zondag, na het avondgebed rond 18.00 uur, begint dus het Suikerfeest; het is dan malam Senin. Deze avond wordt hier “Takbir” genoemd. Grote groepen, vooral jongeren, trekken door de straten, met vuurwerk en vuur spuwend. Doorgaaans gevolgd door een vrachtwagen(tje) met een heel grote versterker erop, dat zorgt voor de nodige (meestal religieuze) muziek.
Mijn weersvoorspelling: Het zal tot de namiddag zonnig en helder zijn, daarna bewolking, laat in de avond weer helder en frisse temperaturen in de avond. Geen reden voor een of andere weercode; weercodes zijn onbekend in Indonesie. Er wordt hooguit op de TV gewaarschuwd voor eventuele storm of anderszins heftig weer.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Drukte tijdens “mudik” (27 july 2014)

“Mudik” betekent: naar huis gaan, naar het thuisdorp gaan.
Het is topdrukte in Indonesie, en vooral op Java, het dichtstbevolkte eiland van Indonesie, is een ware volksverhuizing aan de gang. Miljoenen mensen zijn onderweg.

mudik

mudik


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Bijna Lebaran (24 july 2014)

lebaran

Zondagavond na het avondgebed is het Takbir. Grote groepen met name jongeren trekken door de desa, vuurwerk wordt afgestoken (Foto van vorig jaar).

Aanstaande zondag, na het avondgebed, Maghrib, rond 18.00 uur, is de vastenmaand Ramadan afgelopen. Dan is het Lebaran, het Suikerfeest.
De eerste familieleden uit andere delen van Indonesie (die daar werken) zijn inmiddels aangekomen in de desa. Morgen en overmorgen worden er nog veel meer verwacht.
Het wordt duidelijk veel drukker, vooral in de steden en stadjes.
Bij mij in de desa zijn velen bezig de huizen op te knappen, eventueel een verfbeurt te geven, en de jaarlijkse grote schoonmaak te doen. Ook worden nieuwe kleren gekocht, om er goed uit te zien tijdens Lebaran. Ik heb voor mij zelf een “Jas tutup Adat” laten maken; een middellang jasje, met van voren goudkleurige knopen, en van boven gesloten. Voor Indonesie ben ik erg lang (1.87 mtr), dus kleding met mijn maat is er niet in mijn regio en de stad Jember; op Bali wil het nog wel eens lukken. Ook broeken moet ik laten maken. Gelukkig is er een kleermaker in mijn desa.
Het einde van de Ramadan is onderwerp van gesprek in de desa. Er wordt naar toe geleefd.
Zondagavond na het avondgebed is het Takbir. Grote groepen met name jongeren gaan met vuurwerk en vuurspuwend door de desa, vuurwerk wordt afgestoken. Een enorme drukte, zoals ik de vorige jaren heb meegemaakt en een uitgelaten stemming.
Maandagochtend rond 05.30 is het tijd voor een bezoek aan de moskee.
Daarna is het “keliling”, bij buren en kennissen in de buurt op bezoek gaan, en later bezoek thuis ontvangen. Het zijn korte bezoekjes van een minuut of 10. Men wenst elkaar: “Mohon maaf, lahir dan batin”. In feite worden excuses aangeboden voor eventuele fouten of “misdragingen” in het afgelopen jaar, zodat de lucht weer zuiver is.
Voor de minder vermogenden worden geschenken meegebracht, doorgaans 2,5 kilo rijst en 1 liter olie.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Verloop van de Ramadan (19 july 2014)

mudik

Drukte bij Gilimanuk voor de oversteek naar Java

Over 8 dagen is het Lebaran, het Suikerfeest. Het grootste jaarlijkse feest in Indonesie voor de moslims.
Het vasten overdag duurt dus nog eventjes, hoewel ik zie, dat velen het wat minder nauw nemen. Met name tussen de middag wordt een beetje gegeten. Ook zie ik in het openbaar wel een sigaret.
De voorbereidingen voor Lebaran komen op gang; er wordt ingekocht om lekkernijen te maken. De mensen kopen nieuwe kleren, om er goed uit te zien tijdens Lebaran.
En het wordt al iets drukker op de weg. Volgende week komt het “mudik” echt goed op gang. Op Java, het dichtstbevolkte eiland van Indonesie, is dan een ware volksverhuizing aan de gang. Ieder, die het zich kan veroorloven, wil met Lebaran bij familie of in de geboorteplaats zijn. Miljoenen mensen zijn dan onderweg.
Dag en nacht een enorme stoet van auto’s. Vliegtuigen allemaal vol, evenals de treinen en de bussen. Grote ondernemingen stellen bussen beschikbaar, waarmee min-vermogende reizigers gratis worden vervoerd.
Langs de grote wegen zijn om de zoveel kilometer politieposten ingericht, en EHBO-posten, kleine moskeeen, informatiecentra. En natuurlijk langs alle wegen talloze warungen en eetgelegenheden.
Vorig jaar ging ik met de auto vanuit Bali naar Java, mijn desa, en heb toen bij Gilimanuk, de haven voor de oversteek naar Java, 8 uur in de file gestaan. Er waren wel extra veerboten ingezet, maar toch niet voldoende. Meter voor meter kwamen we vooruit. En dit was 5 dagen voor het begin van Lebaran. Heel opmerkelijk is, dat niemand moppert of klaagt. Iedereen wacht rustig af.
Het prettige van Indonesie is, als er een lange file is (of een opstopping), dat talloze verkopers actief zijn. Toen wij 8 uur in de file stonden, liepen de verkopers langs de wachtende auto’s met van alles: koffie, hapjes, gekoeld drinken, speelgoed voor de kinderen, pakjes nasi goreng, snoep, zonnebrillen, petjes en nog veel meer. Hun waren hebben ze vaak in kartonnen dozen, die ze dragen met een band om de schouders. Dat zie ik zo gauw nog niet gebeuren langs de A 4 bij Schiphol.
Ook op TV worden de ontwikkelingen wat betreft het “mudik” intensief gevolgd. Veel adviezen worden gegeven door politie-voorlichtingsfunctionarissen.
Wordt vervolgd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Oogst-tijd rijst, daarna kedelai planten (12 july 2014)

Een sawah met kedelai

Inmiddels wordt er weer druk rijst geoogst. Het is “panen”-tijd (oogsttijd). Drie maanden geleden was de laatste keer en nu dus weer.
Het is, ondanks de vastenmaand, duidelijk weer drukker in de desa. Velen gaan in de ochtend naar de sawah’s om te oogsten, en keren aan het einde van de middag weer naar huis.
Allerlei soorten gemotoriseerde dorsmachines zijn op weg naar waar ze gevraagd worden.
Over ongeveer anderhalve week is de oogsttijd voorbij. Na de oogst moet de sawah ongeveer een week “rusten”.
Daarna wordt er geen rijst geplant. Het is nu de droge tijd, en er is te weinig water beschikbaar voor jonge rijstaanplant. In plaats van rijst wordt er nu heel veel kedelai geplant.
Kedelai is een laag gewas, dat een soort spercieboon voortbrengt. De boontjes zijn de grondstof voor tahu en tempe, en ook voor ketjap en soyamelk.
Over 3 maanden kan de kedelai geoogst worden, rond oktober. Dan begint zo langzamerhand weer het regenseizoen, en kan weer rijst geplant worden. Dus 3 x per jaar wordt rijst geoogst, en 1 x per jaar kedelai.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | 2 reacties

Vandaag stemmen voor een nieuwe president (9 july 2014)

Vandaag wordt er gestemd voor een nieuwe president van Indonesie.
Vlak bij mijn huis, is een tent opgezet, waar de buurtbewoners kunnen stemmen. Er is een redelijke aanloop van stemmers, maar de sfeer is nu bepaald niet opgewonden. Men maakt vriendelijke praatjes met elkaar.
Hieronder wat foto’s van het stemlokaaltje.

De tent, waaar gestemd wordt.

stemmen

—————————–
Stemlokaal in de tent

stemmen

—————————–
Uitleg over de procedure

stemmen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wat te doen ?

Een paar dagen geleden heb ik verteld, hoe het er hier aan toe gaat, als er een dief wordt betrapt. In dit geval kwam de dief er nog genadig vanaf, omdat hij geen gestolen spullen bij zich had.
Maar een week daarvoor waren 2 jongens in Semboro doodgeslagen, zij hadden een brommer gestolen.
Het doodslaan van betrapte dieven is bepaald geen incident, het gebeurt regelmatig.
Ik loop nu met de vraag, wat te doen, als er een dief op heterdaad wordt betrapt bij mij in de buurt. Buurtbewoners, die ik hierover heb gesproken, zeggen dat de kans erg groot is, dat hij dan ook wordt doodgeslagen. Ik heb het laatst gezien: tientallen opgewonden en zeer boze buurtbewoners, deels met stokken, amok makend.
Moet ik mij hiermee bemoeien, als ze een dader zwaar gaan aanpakken, met kans op dodelijke afloop ? Bij nader inzien, denk ik van niet. Ik heb geen enkele invloed op tientallen, amok-makende dorpsbewoners. Ik denk ook niet, dat mijn bemoeienis op prijs wordt gesteld. Ik ben nu weliswaar een dorps-genoot, maar iedereen weet, dat ik (nog) niet thuis ben in de in- en outs van de Adat. Als ik het voor een dief opneem, zodat hij niet wordt doodgeslagen, kan de woede zich ook tegen mij keren. De dorpelingen vinden immers, dat zij in hun recht staan.
Politie bellen heeft geen enkele zin, als ze al komen, is het uren later; daarbij begrijpen ze de woede van de dorpelingen.
Mocht zich weer een “aanhouding” door de dorpelingen voordoen, en dat zal zeker weer een keer gebeuren, dan ben ik bang, dat ik niets zal kunnen uitrichten.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Dief gepakt (01 july 2014)

Gisterenavond, rond 23.30 uur, ik lag al in bed, hoorde ik voor mijn huis opgewonden stemmen.
Ik ging naar buiten, en zag ongeveer 40 mannen uit de buurt opgewonden praten, sommigen hadden stokken bij zich.
Wat was er aan de hand ? Er was een jongeman opgepakt, die zich verscholen had in het leegstaande huis tegenover mijn huis. Een mogelijke dief; immers, wat doet hij zo laat nog in de desa, hij had geen ID-kaart bij zich, hij kwam niet uit het dorp, maar uit Puger en waarom wilde hij zich verstoppen.
De jongeman zat in een zeer stevige houdgreep, de armen op zijn rug gebonden. Hij werd ondervraagd door een buurtbewoner, en was het antwoord onbevredigend, dan kreeg hij een klap in zijn gezicht. Ondertussen werd door buurtbewoners met zaklantaarns de omgeving afgezocht, naar eventuele bewijsmiddelen, en naar een mededader.
De buurtbewoners waren erg kwaad, diefstal is hier een ernstige aangelegenheid.
Na ongeveer 20 minuten lang de jongeman ondervraagd te hebben, werd hij achterop een brommer naar het “gemeentehuis” gebracht, waar proces-verbaal zou worden opgemaakt.
Vervolgens kwam achterop een brommer een agent (met geweer op de rug) ter plekke poolshoogte nemen, hij wilde de plek zien, waar de jongeman was opgepakt. Na 5 minuten vertrok hij naar het gemeentehuis.
De zoektocht door de buurtbewoners leverde niets op, en langzamerhand werd het weer rustig op straat.

De volgende dag heb ik de zaak eens op een rij gezet.
– Na rond 23.00 uur wordt men geacht niet meer op straat te komen. Heeft iemand bezoek, dat om bv. 23,30 of later wil vertrekken, dan dient men het wijkhoofd (“Pa RW”) in te lichten, dan is er geen probleem.
– Men dient altijd een ID-kaart bij zich te hebben.
– Er was geen bewijs gevonden, dat de jongeman iets had gestolen, dus na proces-verbaal zal hij worden vrijgelaten.
– De politie wordt doorgaans pas in een laat stadium ingeschakeld. Het oppakken gebeurt door de buurtbewoners evenals de ondervraging. Pas als de verdachte op het gemeentehuis is, wordt de politie ingeschakeld.
– Omdat er geen bewijs van diefstal was gevonden, kwam de jongeman er nog goed vanaf, alleen wat klappen.
Een week geleden zijn in Semboro twee jongens doodgeslagen, die een brommer hadden gestolen.

In Nederland is diefstal ook een ernstig vergrijp, maar de financiele consequenties worden doorgaans door een verzekering wel vergoed.
Hier heeft niemand een verzekering, dus als er bv. een brommer wordt gestolen, is dat een financiele ramp voor de betrokkene, die hem nog lang achtervolgt. Daarom is de woede van de burgers zo groot; het doodslaan van dieven gebeurt vaak. En dit gebeurt in heel Zuid Oost Azie.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Begin Ramadan (28 juni 2014)

De kleine moskee achter mijn huis

De kleine moskee achter mijn huis

Het is nu zaterdagavond, en morgen(zondag) ochtend vanaf 04.00 uur begint de Ramadan.
Men wordt geacht niet te eten, te drinken en te roken tot rond 18.00 uur, in elk geval niet in het openbaar.
Ik heb al eerder geschreven, dat ouderen, zieken, reizenden, jonge kinderen, moeders die een bevalling hebben gehad en zwangere vrouwen vrijgesteld zijn van het vasten.
Er is geen controle op het vasten, behalve de sociale controle.
Veel mensen staan om 03.00 uuur op om nog te eten voordat het vasten begint.
De mensen in de desa leven toe naar de Ramadan. Na 18.00 uur mag dus gegeten worden, en dat laat men zich hier geen tweemaal zeggen. Er is een run op de warungen, die in deze maand goede zaken doen, en vaak met speciale gerechten komen.
Het vasten zal voor mij worden aangepast. De hele dag niet drinken is uiterst onverstandig gelet op de hitte hier, dus ik drink wel.
Rond het middaguur zal ik de vasten “breken” voor een kleine maaltijd. Mijn gezondheid zal bepalen, hoe het vasten gaat verlopen. Ziek en slap worden van het vasten is absoluut niet de bedoeling, zo zeggen de dorpsbewoners hier.
Over ongeveer 2 weken begint de nationale volksverhuizing, “pulang kampong” oftewel “mudik”. De Ramadan wordt afgesloten met het Suikerfeest, hier Lebaran genoemd. Het grootste jaarlijkse feest in Indonesie.
Op Java (en in heel Indonesie trouwens) zijn dan miljoenen mensen onderweg naar hun geboorteplaats, waar nog familie woont. Treinen, vlieguigen en boten zijn allemaal vol, zo niet overbezet in dit land. De wegen zijn overvol. Langs de grote wegen zijn politieposten ingericht, alsmede EHBO-posten, kleine moskeeen, mobiele bank-kantoren en meer. Er is veel voorlichting op de TV over onder meer verkeersveilig rijgedrag en waar op te letten.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Allemaal homo’s ? (25 juni 2014)

Vorige week heb ik 2 nachten in een hotel in Jember gelogeerd, omdat mijn kamer gedaan moest worden, de muren waren helemaal doorgeslagen.
Ik heb een leuke avond doorgebracht met een nederlands stel (vriend en vriendin), midden 20, denk ik zo. Zij waren voor het eerst in Indonesie, nu op weg naar Bali, en het beviel hen prima.
Wat de vriend echter was opgevallen, en waar hij erg vreemd tegenaan keek, was, dat de mannen onder elkaar erg lijfelijk zijn, men zit close tegen elkaar op de bank, handen op elkaars knieen, arm om de schouder; een nek wordt gemasserd, en elkaars spieren worden bekeken.
Zouden dit nu allemaal homo’s zijn ?
In geen geval, dit lijfelijk zijn met elkaar heeft niets te maken met homosexualiteit. In Indonesie trekken de mannen met elkaar op en de vrouwen ook. In de moskee zitten de mannen en de vrouwen apart. Bij bezoek zitten de vrouwen bij elkaar en de mannen ook. Man en vrouw zijn in het openbaar in het geheel niet lijfelijk. Zoenen op straat is er niet bij, jonge stellen zie je (soms) op straat wel elkaars hand vasthouden, maar meer ook niet. Uitgebreide zoenpartijen in het openbaaar zijn volstrekt not done. Trouwens niet alleen in Indonesie, hetzelfde geldt ook voor bv. het buddhistische Thailand en andere landen hier in de regio. Intimiteiten zijn voor thuis, niet voor in het openbaar.
Hetzelfde geldt voor “blote” kleding. Decollete’s, blote ruggen, korte rokjes en meer zijn op straat feitelijk taboe.
De mannen hier, met name de jongeren, zijn in onze ogen ook bepaald “ijdel”, body-creme’s worden veel gebruikt, als ook parfums. De haren zijn steeds zeer goed verzorgd. Toch kun je bepaald niet spreken van verwijfd gedrag, het goed voor je uiterlijk zorgen wordt in de Koran sterk bepleit.
Net zoals veel anderen, heb ik bij mijn eerste bezoek indertijd aan Indonesie ook vreemd tegen dit lijfelijk zijn aangekeken en zo mijn gedachten gehad. Als je in Nederland iemand aanraakt, dan is al snel een excuus op zijn plaats.
Ik ben inmiddels geheel gewend aan dit lijfelijk omgaan met elkaar; ik sprak laatst een politie-agent in Jember en we liepen eventjes gearmd op de stoep, volstrekt normaal gedrag hier, waar niemand van op kijkt.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Een reactie plaatsen

Assertief

Het is ongeveer 5 km van mijn dorp naar de grote weg Jember – Tanggul. Grote stukken van de weg vanaf mijn dorp zijn er slecht aan toe, gaten van wel een halve meter. Natuurlijk niet goed voor de auto, maar we moeten wel, want een andere weg is er niet.
Het is ook een gevaarlijke weg, want na een regenbui zijn de grote gaten vol met water, je ziet dan niet, dat er een diepe kuil is.
Er wordt door niemand geklaagd over de zeer slechte staat van deze weg (en er zijn veel meer slechte wegen). Ooit zal er wel aan gewerkt worden, zo wordt gezegd. Het komt niet bij de mensen op, om bij de verantwoordelijke overheid te gaan klagen, hoewel dit zeer terecht zou zijn. Bij de overheid ontbreekt doorgaans het besef, dat die er is voor de samenleving. Doorgaans ontbreekt dit besef, maar er zijn ook voorbeelden, waar het anders is, maar dit is een minderheid. Dus het kan nog heel lang duren, voordat iets aan deze weg wordt gedaan.
Ik moet voor een kleine vergunning naar het Politie buro in Jember. Ik was daar al geweest, maar de betrokken ambtenaar was er niet. Mijn zoon heeft hem ge-sms-t wanneer we langs kunnen komen. Hij zou het wel sms-sen, zei hij.
Het sms-je is er nog niet, waarop ik zei, dat we dan maar weer moeten sms-sen. Maar dit gaat tever. Men is “malu” en mogelijk speelt een (in onze ogen) fout begrip van respect hebben voor “hogeren” een rol. Ze lastig vallen is volstrekt not done.
Hoe anders ben ik dit gewend. In Nederland ga je je verhaal halen, “waarom laat U niets van zich horen ?”. Hier dus niet, “tidak apa apa” (het maakt niet uit) hoor je de mensen zeggen.
Het niet nakomen van afspraken door overheidsfunctionarissen is ook volstrekt normaal. Als er al een excuus komt, is het “saya lupa” (ik ben het vergeten) of “saya sibuk” (ik had het druk). Antwooord van de betrokken burger is dan “tidak apa apa” (maakt niet uit). In Nederland verwacht je op zijn minst excuses of uitleg van de betrokken ambtenaar.
Of de mensen het nu leuk vinden of niet, na het weekeinde ga ik de betrokken ambtenaar sms-sen. Ik kan dit nu wel maken, de mensen in het dorp kennen mij zolangzamerhand wel.
Het overheidsoptreden in Nederland is ook niet altijd even ideaal, maar de burgers weten daar doorgaans wel raad mee.
Assertiviteit is van oudsher in Indonesie niet iets positiefs, integendeel. Dit maakt het leven in de desa niet altijd even makkelijk.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Ouderenproblematiek ?

In Nederland is er de Ouderenproblematiek. Ouderen moeten langer thuis blijven. Kinderen zouden meer moeten inspringen. Mantelzorg is het nieuwe woord. De ouderen gaan veel te veel geld kosten.
Ik heb enige tijd geleden bij mijn javaanse familie geopperd, dat, mocht ik ooit hulpbehoevend worden, ik dan kan verhuizen naar Jakarta of Surabaya, daar hebben ze ook een soort verzorgingstehuizen voor ouderen.
Wel, ik had de familie niet erger kunnen kwetsen, dan met dit idee. Volstrekt onbespreekbaar. Op Java wordt voor de ouderen gezorgd tot het overlijden. Dit gebod komt rechtstreeks uit de Koran (Sura 17). De ouders hebben je gebaard en grootgebracht, de kinderen hebben de plicht om voor de ouderen te zorgen (“berisp ze niet als ze lastig zijn”).
De ouderen wonen soms alleen in een eigen huisje, of zij wonen in het huis van een van de kinderen. Ze blijven zo lang mogelijk actief, dwz. de vrouwen koken, doen het huis, vegen het erf aan en meer. De mannen hebben altijd wel een of andere klus te doen. Mocht het niet lukken, dan springen anderen gewoon bij.
Ouderen krijgen van de jongeren erg veel respect. Het beroven van ouderen is een onbekend verschijnsel hier. Mocht het (in het ireele geval dat) toch eens gebeuren, dan kan de dader, mocht hij door de dorpelingen worden gepakt, voor zijn leven vrezen. In elk geval staat hem een enorm pak slaag te wachten.
Het idee, dat ouderen een last kunnen zijn, of aan de zijlijn van de samenleving staan, is onbekend hier. Ouderen genieten zeer veel respect, de jeugd draagt ze bij wijze van spreken op handen.


 

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.