Dorpsleven, cultuur en Adat

Verloop van de Ramadan (4 juni 2018)

xxxxxxxxxxxxxx

“Buka puasa”

Nog ruim 1,5 week, en dan is het Lebaran, het Suikerfeest. Lebaran is dit jaar door een beslissing van de regering extra lang: 10 dagen.
Het leven in de desa is enigszins ingezakt. Het is rustiger dan normaal. Werk wordt wel gedaan, maar er wordt ook veel gerust. Overdag zijn de warungen gesloten. Winkels en de markt zijn wel open. Op de TV is, zoals gebruikelijk, veel aandacht voor de Ramadan.
Het vasten gebeurt hier alom, echter naar mijn indruk niet op zo’n strenge manier als in Nederland. De tukang, die mijn “kamar tamu” (gastenkamer) heeft geschilderd, dronk wel koffie en at wat banaantjes. Zo ook anderen. De houding van de mensen in de desa is, dat het vasten ieders verantwoordelijkheid is en er wordt geen commentaar geleverd op hen, die het iets minder streng doen.
Op Facebook het bericht, dat een bule (blanke), die in een desa bij Bogor woont, dreigde, de nabije moskee te vernielen, omdat hij het geluid van de luidsprekers van de moskee, niet meer aankon. De burgers hebben dit gerapporteerd bij de politie, die de man voor zijn eigen veiligheid heeft meegenomen.
Bij mij in de desa ook veel meer dan gebruikelijk het geluid van de moskee. In de avond tot plm 22.00 uur. Gelukkig heb ik hier helemaal geen last van, ik ben eraan gewend. Ik kan mij echter voorstellen, dat het anderen teveel wordt; maar dan moet je niet in een islamitische desa wonen.

Rond 17.30 uur zoals gebruikelijk, het “buka puasa”. Ook tijdens het buka puasa blijven de maaltijden in de desa erg eenvoudig.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

De Koran en omgang met niet-moslims (2 juni 2018)

11 mei 2017 Bogor

Op internet in Nederland is erg veel te vinden over de omgang van moslims met niet-moslims. Bijna alles, wat geschreven wordt, is niet bepaald vleiend voor de Islam: “de Koran roept op tot oorlog”, “niet moslims zijn kafirs”, “de Koran roept op tot agressie”, “in de Koran staat, dat je niet bevriend moet raken met christenen” en nog veel meer van dit soort teksten.
Ik ben geen theoloog en ga de Koran hier niet interpreteren of uitleggen.
Wel zal ik beschrijven, hoe de Islam op basis van de Koran in Indonesie omgaat met niet-moslims.

Op de recente bom-aanslagen in Surabaya is door de moslims in Indonesie met grote verontwaardiging gereageerd. Er zijn vele gebedsdiensten gehouden. President, leger en politie hebben de aanslagen scherp veroordeeld, evenals de grote moslim-organisaties. De jacht op criminelen wordt opgevoerd.
Waarom deze verontwaardiging bij de moslims ? Omdat unaniem wordt gesteld, dat terreur volstrekt niet islamitisch is, in strijd met de Koran. De Islam is een vreedzame religie, zo is de mening van het bestuur van het land van hoog tot laag. En dit bestuur bestaat voor het overgrote deel uit moslims. Andere religies (niet-moslims) moeten gerespecteerd worden. Dit is niet alleen terug te vinden, zo wordt gesteld, in de Koran, maar ook in de Pancasila, de filosofische grondslag van de Indonesische staat. De Pancasila is voor een deel gemodelleerd naar de originele Pancasila, de ethische code van het boeddhisme.
Iedereen in Indonesie leert de Pancasila op school, ook de moslims. Handelen of publiceren in strijd met de Pancasila is strafbaar. De Pancasila is geen theorie, er wordt door bestuurders vaak naar verwezen. Koran en Pancasila versterken elkaar. En de Islam in Indonesie heeft met beide te maken: respect voor anderen en vredig samenleven.
Van grote betekenis voor de Islam is voorts, dat deze is gebouwd op het oude hindoeistische koninkrijk Majapahit, dat tot de 16e eeuw heeft betaan. De “Wali Songo”, de eerste islamitische predikers op Java, hebben niet radikaal gebroken met het hindoeisme, maar veel elementen overgenomen in hun islamitische leringen. Aldus is een Islam ontstaan, dat afwijkt van de Islam in het Midden Oosten. Naar de Koran wordt verwezen, als het gaat om vredig samenleven en respect voor anderen.

Ik woon in een 100% islamitische desa. In mijn desa en ook verder in de regio, heb ik nooit iemand gesproken, die niet het vredig samenleven en respect voor anderen onderschrijft.
In mijn desa is iedere bezoeker, moslim of niet-moslim, welkom, er wordt niet gevraagd naar zijn religieuze achtergrond. Men gaat op een normale en plezierige wijze met hem om, drinkt koffie met hem en geeft hem te eten. Ik heb de afgelopen jaren in mijn huis in de desa hindu’s, christenen en mensen zonder religie mogen ontvangen. Een feest voor de buurt; “wanneer komen ze weer ?” Volgens heel veel internetsites in Nederland (“hoe om te gaan met niet-moslims ?”) kan dit absoluut niet; er wordt dan verwezen naar gestoorde brul-apen, die zich imam, sjeik of wat dan ook noemen.

Wat er ook in de Koran geschreven staat, voor de moslims in Indonesie is de Islam een vreedzame godsdienst. Dit wordt uitgedragen door de top van het land (bestaande uit bijna alleen maar moslims), vele bestuurslagen daaronder en de grote moslim-organisaties. De Koran blijft voor hen het heilige Boek, waar zij zich in deze opvatting gesteund weten. Er zijn heel veel voorbeelden, hoe moslims en andere religies samenleven en elkaar respecteren; zoals de vele moslims, die tijdens de Kerstnacht kerken bewaken, zodat er daar geen ongeregeldheden plaats vinden en de christenen hun kerst-dienst kunnen vieren.

Toch zijn er groepen / organisaties van fundamentalistische moslims, die een luide stem hebben en regelmatig voor onrust zorgen. Op West en Midden Java zijn ze vooral te vinden. Een zorgelijke zaak.
De regering heeft al enkele fundamentalistische organisaties verboden, maar bv de FPI bestaat nog steeds. Mijn indruk is, dat de opkomst van deze organisaties niet van onderen komt. Echter, een samenleving, waar het opleidingsniveau gering is, men van oudsher veel respect heeft voor hooggeplaatsten en bepaald niet gewend is om kritisch te denken, zo een samenleving leent zich uitstekend om mensen te organiseren ten behoeve van de leiders van die organisaties, die op machtposities uit zijn. Naar ik heb begrepen, heeft onder meer ook de FPI ook zijn tentakels in allerlei hogere lagen. Het zijn deze organisaties, die met een beroep op de Koran / Islam, het christenen en andere religies moeilijk maakt; zoals pleiten voor sluiting van kerken, omdat de benodigde vergunningen er niet zouden zijn. Zij deinzen er niet voor terug, om desnoods kerken in brand te steken. Omdat zij, zoals gezegd, in allerlei hogere lagen invloed hebben, is het voor de regering erg moeilijk om ze zomaar te verbieden. Het gaat om macht en machtspelletjes.

Het overgrote deel van de moslims moet niets hebben van deze onrust-zaaiende organisaties. Dit blijkt ook wel uit de landelijke verontwaardiging na de bomaanslagen in Surabaya. Men wil rust en vredig samenleven. En steeds verwijst men dan naar de Koran, die, zo wordt in Indonesie gezegd, terreur en moord afwijst en vrede wil in heel Indonesie.

“Hoe om te gaan met niet-moslims” is voor de meeste moslims in Indonesie geen item: je gaat gewoon respectvol met niet-moslims om. Een opdracht vanuit de Koran.

11..


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Wonen op Java: vakantie of niet ? (2 nov. 2018)

Zo is het wonen op Bali niet !

Ik krijg regelmatig de opmerking, dat ik maar een mooie en zeer lange vakantie op Java heb. Heb ik hier een vakantie ?
Vakantie is beperkt in duur, 2-4 weken doorgaans. De portemonnaie is gevuld, er wordt gegeten in restaurants en er worden allerlei tochten ondernomen om wat te zien. De vakantie-ganger wil zoveel mogelijk uit zijn vakantie halen, begrijpelijk.
Mijn wonen op Java komt aardig overeen met toen ik nog in nederland woonde; ik heb een huishouden hier. De dagelijkse boodschappen moeten worden gedaan, het huis moet schoon, regelmatig eten in restaurants slechts zo nu en dan, er is een huishoudboekje, rekeningen moeten op tijd worden betaald (gas, elektra, ziekenverzekering), precies zoals in nederland.
Ik kan makkelijk voor allerlei klussen in en om huis een “pembantu” (hulp) inhuren; dat doe ik niet; als er een pembantu is, word ik lui en krijg ik te weinig lichaamsbeweging.

Wat natuurlijk anders is op Java, vergeleken met nederland, is het weer, de natuur en de mensen.


Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer (22 mei 2018)

Nog steeds donkere wolken boven mijn huis

Het regenseizoen is, zoals inmiddels is gebleken, nog niet helemaal ten einde. Om de paar dagen is er een stevige bui in de middaguren. De ochtend zijn vrijwel onbewolkt, in de loop van de middag komt vaak bewolking opzetten, wat niet steeds tot regen leidt. Zoals gezegd, om de paar dagen een stevige bui. De avonden zijn aangenaam, met temperaturen van plm 27 C rond 21.00 uur.
Volgens de desa-bewoners gaan we het koude seizoen in. De avonden en nachten zijn inderdaad aanmerkelijk koeler dan enige tijd geleden, 22-24 C. De middagen zijn iets minder heet dan eerst, 30-33 C. In de loop van de komende maand zal het overdag ook koeler worden.
Ik verwacht, dat in de loop van juni het echte droge seizoen begint. Dat komt goed uit, want het dak van mijn huis moet nodig worden vernieuwd. De bamboe-latten, waarop de dakpannen liggen, zijn in zeer slechte staat; ik heb al de nodige forse lekkages gehad. Bamboe-latten zullen niet meer worden gebruikt bij het nieuwe dak, het worden houten latten van goede kwaliteit. Het werk zal gedaan worden door 2 tukangen en een koelie (hulpje). Een tukang verdient tegenwoordig rp. 70.000 per dag. Een paar jaar geleden was dat nog rp 50.000; maar ondertussen is veel duurder geworden.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Is de desa aan het radikaliseren ? (17 mei 2018)

Een moskee en een boeddhistische tempel tegenover elkaar in Jember

De afgelopen dagen is Indonesie getroffen door bloedige terreur-aanslagen. Afschuw in heel Indonesie en de regering en de grote moslim-organisaties hebben deze aanslagen scherp veroordeeld.
Er is geopperd in de nederlandse pers, dat Indonesie aan het radikaliseren is. Ik ben van mening, dat Indonesie niet aan het radikaliseren is (zie mijn bericht: link). Het overgrote deel van de javanen moet niets hebben van terreur of IS.
En hoe zit het dan met mijn desa ? Zijn er radikaliserende geluiden te horen ? In het geheel niet. Mijn desa en regio zijn 100 % islamitisch. De desa-bewoners zijn er trots op, dat het leven in de desa vredig en harmonieus is. Steeds wordt benadrukt in gesprekken, die ik heb, dat terreur niets van doen heeft met de Islam. Vredig samen-leven is het motto.
En deze sfeer is voelbaar. In mijn district (kabupaten) zijn er kerken, boeddhistische vihara’s, hindu tempels; onrust in mijn district heb ik de afgelopen jaren niet meegemaakt en ik heb er ook niet van gehoord. Het leven in mijn regio gaat door, zoals het al eeuwenlang gaat. Ik heb geen enkele aanwijzing, dat er geradikaliseerd wordt.
Zoals ik al eerder schreef, zijn er groepen, die voor (soms grote) onrust zorgen. Maar dit wil niet zeggen, dat de javanen aan het radikaliseren zijn.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

“Selapanan”, gebedsdienst maand na de geboorte (28 april 2018)

selapanan

Eten voorbereiden voor de selapanan

Woensdag 25 april was het een maand en 10 dagen geleden, dat de zoon van mijn zoon werd geboren. Dat betekent, dat er een gebedsbijeenkomst thuis wordt gehouden; bij deze bijeenkomst krijgt de jonggeborene zijn namen en wordt een klein stukje van zijn haar geknipt. De bijeenkomst wordt geleid door een kyai (imam). Deze bijeenkomst heeft de naam “Selapanan”; het is  een javaanse traditie, waarvan de wortels reiken tot de hindu-periode op Java. Uitgenodigd voor de Selapanan zijn in elk geval familie-leden, de buren en vrienden; er worden ongeveer 75 mannen verwacht. Aan het einde van de bijeenkomst gaat de vader met zijn jonggeboren zoon op de arm alle mannen langs; elke man zegt een gebed of fluistert de jonggeborene iets toe.

Na afloop van de Selapanan is er een gemeenschappelijke maaltijd, de Selamatan. Na een Selapanan wordt “Gulai kambing” gegeten. Bij een Selapanan voor jongens worden 2 geiten geslacht, voor een meisje 1 geit. Gulai kambing wordt gegeten met diverse bijgerechten. Gulai is een curry-achtig gerecht. Na de meeste godsdienstige plechtigheden thuis wordt “Soto” geserveerd, maar na een Selapanan dus Gulai.
Maar niet alleen Gulai moet worden bereid, alle mannen krijgen een “berkat” mee naar huis na de Selapanan. De berkat is een doos, waarin onder meer zit rijst, sate van geit, groenten, pisang goreng, zoete snacks. Deze berkat is voor het gezin van de mannen, die bij de Selapanan aanwezig waren.
De voorbereidingen voor de Gulai Kambing en voor de berkat hebben 3 dagen geduurd. Veel vrouwen uit de buurt hebben meegeholpen. De mannen hebben de 2 geiten achter het huis geslacht, schoongemaakt, gevild en in stukken gehakt. De vrouwen hebben er vervolgens Gulai van gemaakt.

Eerdere berichten hierover:
– Vervolg bevalling (25  maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/25/vervolg-bevalling-25-maart-2018/
– Bevalling (22 maart 2018): https://oostjavainfo.wordpress.com/2018/03/22/bevalling-22-maart-2018/

Foto’s van de voorbereidingen van de selapanan

geit slachten

selapanan

———————-
De gebedsdienst


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De Islam in de desa (16 april 2018)

Na vele jaren op Bali te hebben gewoond, ben ik 6 jaar geleden naar Oost Java verhuisd. Oost Java, dat zo anders is dan Bali, met het meest opmerkelijk verschil de afwezigheid op Oost Java van het  het Hinduisme. Bali en het Hinduisme worden wereldwijd bejubeld; een prachtig eiland met een zeer kleurrijke religie; overal tempels en vrijwel dagelijks zijn er prachtige ceremonien te zien. En als toerist mag je gewoon meedoen met het Hinduisme, als je je daarvoor kleedt (sarong bv.). Verder is er een uitgebreide reli-cultuur (reli-shops, guru’s in maten en soorten, retraites en meer). Velen raken onder de indruk van dit religieuze “geweld”.
Op Oost Java geen Hinduisme, maar de Islam; niet kleurrijk en de moskeeen zijn slechts beperkt toegangelijk voor niet-moslims. 5x Per dag klinkt de oproep tot gebed.
De regio, waar ik woon, is geheel islamitisch. Er heerst een sfeer van tolerantie jegens niet-moslims; de javaan is vriendelijk van aard.
De Islam in Nederland blijft voor discussies zorgen. Discussies, die in Indonesie niet plaats vinden.
De Islam in Indonesie is een andere Islam,, dan die van het Midden Oosten. De Islam in Indonesie is “gebouwd” op de oude boedhistische en hindu koninkrijken (tot de 16e eeuw). Er zijn vele sporen en rituelen op Java te vinden, die hun wortels hebben uit de tijd van voor de Islam.
Als moslim voel ik mij vrij en geborgen in Indonesie. Geen lastige vragen, geen (ver)oordelingen door wie dan ook. Mensen, die blij zijn om een westerse moslim te ontmoeten. Hoe anders dan toen ik vorig jaar enige maanden in Nederland was. Mijn “songkok” heb ik niet gedragen, en mijn moslim-zijn heb ik uiteindelijk maar verzwegen. Een gesprek over de Islam was niet mogelijk. Op alle mogelijke manieren wilde men vooroordelen bevestigd zien; dat IS niets met de Islam te maken heeft, maar uitsluitend een criminele organisatie is, wilde er absoluut niet in. Dat vrouwen in Indonesie in het geheel niet achtergesteld zijn, werd niet geloofd: “ze dragen toch een hoofddoek, nou dan ?”. Bereidheid om te luisteren naar mijn uitleg over de Islam in Indonesie, was er in het geheel niet. Pas toen ik in july vorig jaar in de Garuda stapte, om terug te gaan naar Indonesie, deed ik mijn songkok weer op en werd ik door de stewardessen begroet met “salam alaikum”.
De sfeer van tolerantie en rust heb ik op Bali veel minder geproefd. De miljoenen toeristen, die jaarlijks Bali bezoeken, tekenen het eiland: file’s, verontreiniging, natuurschoon, dat zienderogen verdwijnt. Vele balinesen hebben dollartekens in de ogen, als ze een buitenlander ontmoeten.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | 1 reactie

Ramadhan, de vastenmaand begint op 15 mei 2018

Intussen zijn de Paasdagen in Nederland bijna voorbij. In mijn desa was er van Pasen niets te merken, er zijn immers geen christenen in mijn desa.
Op Goede Vrijdag en Tweede Paasdagwaren de scholen in Indonesie gesloten; het zijn officiele feestdagen in Indonesie.
Inmiddels nadert de jaarlijkse vastenmaand (“Bulan puasa”), de Ramadhan. Deze begint op 15 mei en eindigt op 15 juni en dan is het Lebaran, het Suikerfeest. Hier en daar wordt er al gesproken over de komende vastenmaand en het aansluitende Suikerfeest. Vele mensen uit de desa, die elders in Indonesie wonen en werken, “pulang kampung” oftewel “mudik”, dwz. gaan naar hun geboortedesa en hun familie daar om het Suikerfeest te vieren. Dit is de tijd, dat het verkeer vooral op Java vast komt te zitten. Miljoenen mensen zijn onderweg; treinen, vliegtuigen en bussen zijn vol, en op de wegen zijn enorme files. Voor hen, die met de auto van Bali naar Java gaan met de ferry, is het uren wachten bij Gilimanuk; ikzelf heb jaren geleden 8 uur moeten wachten voordat ik met de auto op een boot kon.
Er wordt alom gevast in de vastenmaand. Heel veel warungen zijn overdag gesloten, en het is lastig om aan een maaltijd te komen. Na “Maghrib” (het avond-gebed na zonsondergang, om plm 17.30 uur) mag er weer gegeten en gedronken worden. Zij die niet hebben kunnen vasten, kunnen in plaats daarvan geld doneren aan de moskee.
Uitgezonderd van het vasten zijn oude mensen, zieken, zwangere vrouwen, vrouwen met baby’s en reizigers.
Ikzelf vast “half”; in de tropenhitte is geen water drinken overdag geen optie voor mij. En rond het middaguur eet ik een thee-schoteltje eenvoudig eten. Het tropisch klimaat is zeker geen makkelijk klimaat.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

100 jaar (oma) en 10 dagen (baby) (30 maart 2018)

Vervolg op mijn bericht van 25 maart: link

Op de foto hieronder is de baby (inmiddels 10 dagen oud) van mijn zoon op schoot bij de oude Oma; mijn zoon is een kleinzoon van Oma. Oma’s leeftijd nadert de 100 jaren. Zij woont in het huisje naast mijn huis. Zij woont nog zelfstandig, dwz. ze kookt nog zelf, doet de was en veegt het terras van het huisje schoon. Een paar kleinkinderen en 4 kinderen wonen ook dichtbij Oma.
Oma komt nu veel langs bij haar kleinzoon om de baby te zien en te wiegen. Uiteraard komt zij nooit ongelegen.
Oude mensen wonen zelfstandig zolang het kan. Kan het niet meer, dan trekken ze in bij een van de kinderen of kleinkinderen. In mijn regio zijn geen bejaardentehuizen; het is niet meer dan vanzelfsprekend, dat de oudjes bij hun (klein)kinderen intrekken, als de tijd daar is. Zorgen voor oude ouders is een plicht vanuit de Koran.
Ik denk, dat vele oudjes in Nederland jaloers zijn op deze Oma, die geen eenzaamheid kent, en voor wie gezorgd zal worden als zij het niet meer kan. Overigens is de Ouderenzorg geen onderwerp voor de regering van Indonesie; de burgers nemen hun verantwoordelijkheid, al eeuwen lang. Niemand die eraan denkt de ouders naar een bejaardentehuis te brengen, zo die er al is.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vervolg bevalling (25 maart 2018)

Buurvrouw met de baby

Vervolg op mijn bericht van 22 maart 2018, (zie link).

Gisteren namiddag is de moeder (vrouw van mijn zoon) met de baby na 4 dagen ziekenhuis-opname, weer thuis gekomen. Zij was herstellende van een Caesar-operatie.
Moeder en baby maken het goed. Al gauw kwam de aanloop uit de buurt op gang. Werkelijk iedereen moest de baby “gendong” (wiegen op de arm), zeer gebruikelijk hier. De baby sliep onder dit gendong gewoon door.
Zoals ik al eerder schreef, wordt de baby niet 1 seconde alleen gelaten; het groeit op temidden van alle mensen in de omgeving en slaapt in de nacht bij de ouders. Privacy komt niet voor.
De verzorging en het groot brengen van de baby gebeurt volgens eeuwenoud “recept”; wat  de moeders en de oma’s hebben gedaan, wordt als het ware gecopieerd. Enig gepsychologiseer is niet aan de orde. Het resultaat van deze opvoeding: een volwassen en zeer plezierige jeugd.

Overigens, de kosten van 4 dagen opname van de moeder, incl. de operatie, medicijnen en verzorging waren omgerekend ongeveer 700 euro. Dit alles is betaald door de BPJS.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Gotong Royong (24 maart 2018)

Op plm 150 meter van mijn huis werd vandaag een brug gerenoveerd. Deze brug leidt naar een wijkje aan de andere kant van de rivier. Heel wat mannen (ongeveer 25) uit de buurt zijn opgeroepen om mee te werken, ze krijgen er niet voor betaald; dit  is gotong royong, zeg maar onbetaald vrijwilligerswerk. Het werk heeft een volle dag geduurd.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Geboorte kleinzoon (22 maart 2018)

De pasgeborene plm 4 uur na de bevalling

In mijn bericht van 18 jan. 2018 (zie linkvertelde ik over de zwangerschap van de vrouw van mijn zoon.
Inmiddels is de bevalling achter de rug. Gisterennacht diende de bevalling zich aan en reed men naar de “Bidan” (vroedvrouw) in de desa. Deze vertrouwde de zaak niet en liet de moeder (en vader) met een ambulance naar het ziekenhuis in Jember brengen. Daar werd al snel besloten tot een operatieve ingreep, de keizersnede. Een gezond jongetje kwam ter wereld; de moeder heeft de operatie goed doorstaan en moet ongeveer 4 dagen in het ziekenhuis verblijven, daarna mag zij naar huis.
De nageboorte is door de vader mee naar huis genomen, en buiten bij een buitenmuur begraven. Tijdens de avond en de nacht brandt daar een lamp. De namen voor het jongetje worden gegeven ruim een week, of wat later, na de geboorte tijdens een islamitische gebedsdienst thuis.
Het KTP ziekenhuis in Jember (een ziekenhuis van het leger), waar moeder werd geholpen, heeft een aparte kinderafdeling, waar operatieve ingrepen (onder meer keizersnedes) plaats vinden.
Het is op die afdeling een drukte van belang. Ik schreef al eerder, dat het belangrijk is, dat de patient wordt “bijgestaan” in het ziekenhuis door familie en/of vrienden. Het verplegend personeel doet slecht de medische handelingen//verzorging.
Voor de patientenkamers op de gangen is veel ruimte, die wordt ingenomen door familieleden of vrienden. Deze nemen kleden mee om op te liggen, kussens, dozen met kleren, stapelpannen met eten en meer. Daar wordt ook geslapen en gewaakt. En ondertussen wordt de patient verzorgd door de aanwezigen. Het is een zeer aandoenlijk tafereel, deze belangstelling/begeleiding door familie en vrienden.
Vlak buiten het ziekenhuis zijn uiteraard vele warungen, waar men voor alles en nog wat terecht kan.

Is de moeder eenmaal thuis, dan blijft zij onder controle van de Bidan. De praktische “begeleiding” van de moeder  wordt gedaan door de ervaren moeders uit de familie of uit de buurt. Er is geen enkele instelling, die zich bezig houdt met de begeleiding van de jonge moeders; dit is ook helemaal niet nodig, want de oudere moeders hebben veel ervaring.

Een aparte kinderkamer thuis is er niet. De kinderen slapen tot hun 8-9ste jaar bij de ouders. Het is ondenkbaar hier, dat pasgeborenen ook maar 1 seconde alleen worden gelaten. In Nederland worden pasgeborenen gedwongen om alleen in een kamer te slapen, eventueel voorzien van audio-en/of andere apparatuur. Gaat dat moeizaam, of is de jong geborene bang (huilt veel), dan komt er een heel circus op gang van gespecialiseerde hulpverleners (al of niet met voortgezette opleiding, applicatiecursussen, trainingen en wat er zoal is) om zich te buigen over dit “probleem”, dat in feite helemaal  geen probleem is: het jonge kind wil niet alleen gelaten worden, een volstrekt begrijpelijke zaak. Een natuurlijke behoefte van het jonge kind, om in de donkere nachtelijke uren niet alleen gelaten te worden, wordt in de kiem gesmoord. U ziet, ik ben het absoluut niet eens met deze scheiding van jonge kinderen en hun ouders.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Het weer (14 maart 2018)

de Argopuro

Op de foto is de Argopura te zien vanaf mijn desa, een lange bergketen, die zich uitstrekt van Banyuwangi tot voorbij Lumajang. De hoogste top is plm 3000 meter.

Het lijkt erop, dat het regenseizoen in kracht aan het afnemen is. Het aantal droge dagen neemt toe. Wel kan het op sommige dagen nog enorm regenen.
Van de ochtend tot het middaguur is het doorgaans onbwolkt; in de loop van de middag komt (donkere) bewolking opzetten, en kan het er dreigend uitzien. Maar die dreigende lucht leidt lang niet altijd tot regen. De avonden zijn meestal helder. Overdag is het heet, rond het middaguur 33-35 C. De avonden zijn aangenaam koel na de hitte van overdag; voor de desa-bewoners is het echter koud.
Van de desa-bewoners begreep ik, dat het weer tegenwoordig onvoorspelbaar is, in tegenstelling tot vroeger.
Het regen seizoen in mijn regio tot nog toe was minder fel dan de afgelopen jaren. Wel regelmatig enorme tropische buien, maar de ochtenden waren meestal tot het middaguur droog en helder. Elders in Indonesie waren er zoals gebruikelijk veel problemen met vooral land-verschuivingen, waarbij vele doden vielen. En Jakarta had weer te lijden onder overstromingen.
Volgens de boeren komt er nog regen. De oogst van de rijst is bijna afgelopen en over een week of 2 worden weer nieuwe rijstplantjes geplant. En het is erg goed, als het dan regent.
De oogst van de rijst dit seizoen was overigens goed, volgens de boeren. Weinig ziekten.
Bij het oogsten en planten van de rijst zijn de vrouwen ook actief. Vrouwen doen op Java geen zwaar lichamelijk werk, dat is voorbehouden aan de mannen. Uitzonderng is dus het oogsten en planten van de rijst. Het oogsten en planten duurt  enkele dagen, afhankelijk van de grootte van de sawah.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | 2 reacties

Inentingen (9 maart 2018) – video

Indonesiers, en dan vooral de jongere generaties, verzorgen hun lichaam goed. Zowel mannen als vrouwen gebruiken onder meer verzorgende cremes voor gezicht en lichaam, vooral na het baden. De kapper wordt frequent bezocht.
Scholieren, tot de hoogste klassen, hebben een schooluniform; zij moeten met schone schoenen, goed gekapt haar en schone nagels op school verschijnen. Daar wordt actief op toegezien.
Respect voor de leerkracht hoort er ook bij. Waar men in nederland in welke kledij dan ook op school mag verschijnen, mag dat niet in Indonesie. Immers, schoolgaan in nederland betekent allereerst jezelf  zijn, maar in Indonesie betekent het leren.
Er goed en schoon uitzien is belangrijk. De huid wordt frequent onderzocht op (minuscule) puistjes of andere ongerechtigheden; de spiegel is belangrijk.

Scholieren krijgen op school inentingen, van overheidswege. Het zomaar prikken in een goed verzorgde huid valt niet mee voor hen, die het moeten ondergaan. De angst voor “prikken” is dan ook algemeen. Op de video hieronder is te zien, hoe een inenting op school kan verlopen. Talrijk zijn de video’s op Y-tube, waar spartelende en huilende (soms bijna hysterische) kinderen te zien zijn. Niet voor niets is er vaak een “security” bij.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.