Stroomuitval in mijn buurt

Ik woon nu ruim 2 jaar in de desa op Java; hiervoor 6 jaar op Bali. Een enorme overgang, met name wat betreft voorzieningen.
Rijkgevulde supermarkten, gericht op buitenlanders, zoals die er op Bali zijn, zul je hier niet vinden, hooguit in Surabaya. De supermarkten in Jember steken schraal af tegen die op Bali. Dit betekent, dat ik voor het bereiden van maaltijden aangewezen op lokale produkten, en het moet doen zonder (westerse) kruiden, behalve dan zout en peper; ketchup en tomatensaus is er gelukkig wel. Kip en groenten koop ik op de pasar in mijn desa.
Regelmatig kook ik nederlands, want het desa-eten biedt mij te weinig, hoewel het doorgaans wel smakelijk is. Regelmatig een aardappelgerecht of spaghetti heb ik nodig.
Zo nu en dan uit eten gaan in een restaurant kon op Bali. Er zijn daar restaurants in overvloed. Hier geen restaurants, een enkel restaurant in Jember, maar dat is een uur rijden vanaf mijn desa.
Ik eet dus vrij basic, maar dat went.
Een ander ongemak zijn de vele stroomuitvallen. Met name in de regentijd valt meermalen per week de stroom uit. Het duurt 3-5 uur, voordat de stroom er weer is. Funest voor de inhoud van de koelkast; ook voor de computer. Op Bali viel ook wel eens de stroom uit, maar veel minder vaak en korter dan hier. Vaak valt de stroom ’s avonds uit; dan is het dus letterlijk duimen draaien, want het is aardedonker, op een enkel kaarsje na, en je kunt helemaal niets doen, behalve zitten. Voor de indonesiers niet zo een probleem, want die gaan dan gewoon een slaapje doen.
Regelingen voor schadevergoeding zijn hier onbekend.

De kwaliteit van de grote doorgaande wegen op Oost Java is over het algemeen voldoende tot ruim voldoende. De binnenwegen bij mij in de regio zijn er vaak heel slecht aan toe. Soms kan ik hele stukken maar stapvoets rijden in de eerste versnelling. En het kan jaren duren, voordat ze gerepareerd worden. Als de gaten in de weg te diep worden, gooien de burgers er wat puin in. Klagen is er hier niet bij. Men neemt dit ongemak gewoon. Op Bali is er het probleem, dat veel doorgaande wegen veel te smal zijn voor het vervoer (bussen, taxi’s) van de enorme aantallen toeristen. De doorgaande wegen op Oost Java zijn meestal voldoende breed.

De enorme aantallen toeristen en blanken, die op Bali wonen, kleuren Bali; heel veel op Bali staat in het teken van geld. Met vriendelijkheid worden buitenlanders gepaaid. Veel natuurschoon is al verloren gegaan; veel wordt bedreigd door de ongeremde bouw van hotels, vila’s en restaurants. Er zijn al gebieden, waar het grondwaterpeil onvoldoende is voor de sawah’s; het water gaat naar zwembaden, hotels en meer.
In het gehele district Jember komen zelden toeristen. In mijn desa en omgeving komen helemaal nooit buitenlanders. Ik had de eerste maanden in mijn desa dan ook heel veel bekijks. Kleine kinderen, die huilend wegliepen, omdat ze dachten, dat ik een “hantu” (spook) was. Heel veel mensen, die mij verbaasd aankeken, en niet wisten, of en zo ja, hoe ze mij moesten groeten.
Inmiddels is deze fase achter de rug, en kennen de meesten in de desa mij. We maken praatjes met elkaar, als ik wandelingen maak. De Javaan is introvert, kijkt ernstig in eerste instantie. Maar is zeer vriendelijk; het is echter wel zaak om hem niet op een joviale, westers enthousiaste wijze te bejegenen. Vriendelijke ingetogenheid komt het beste over bij de Javaan.

Zo in het kort een vergelijking tussen Bali en Oost Java. Materieel (supermarkten, winkels, restaurants etc.) ben ik er erg op achteruit gegaan sinds ik in de desa woon.
Echter: de wijze, waarop men mij heeft opgenomen in de desa en hoe ik wordt geaccepteerd, maakt al het “verlies” meer dan goed. Ik ben hier volkomen veilig, er wordt op mij gelet. Thuishulp en zo heb ik niet nodig, als ik ziek ben, daar zijn de mensen voor.