Berichten getagd met: TV

Olga Syahputera en Entertainment (28 maart 2015)

Olga Syahputera, overleden op 32-jarige leeftijd op 27 maart 2015.

Olga Syahputera, overleden op 32-jarige leeftijd op 27 maart 2015.

Gisteren is in een ziekenhuis overleden Olga Syahputera, op de leeftijd van 32 jaar. Olga is overleden ten gevolge van hersenvlies-ontsteking. Hij was de meest populaire en geliefde presentator van vele TV-programma’s in Indonesie. Jarenlang druk in de weer met het presenteren van en meedoen aan vele soorten entertainment-programma’s voor de TV, maar ook in het land. Vaak meermalen per dag, van het ene optreden naar het andere.
Hij was ook een sociaal betrokken persoon. Hij maakte programma’s, waarin hij de aller-armsten onder de aandacht bracht en hielp.
Er is buitengewoon veel aandacht op de TV voor het overlijden van Olga; vanuit verschillende plaatsen rechtstreekse uitzendingen: de aankomst van het stoffelijk overschot thuis, de gang naar de begraafplaats, de begrafenis zelf, interviews met zijn ouders, vrienden en kenissen.

Op de TV hier zijn elke dag vele entertainment-programma’s te zien; spelletjes, muziek, praatprogramma’s, “idols”, talentenjachten en meer.
In Nederland is op entertainmentgebied erg veel te doen: tentoonstellingen, concerten, optreden van allerlei soorten bands en meer. Bijna elke dag is er wel wat. Elke stad heeft wel een agenda op internet, waaruit je een keuze kunt maken wat te doen het komende weekeinde. Mensen kunnen zichzelf niet vermaken, maar moeten vermaakt  worden.
De samenleving zonder entertainment is ondenkbaar. En het entertainment-gebeuren heeft natuurlijk ook economisch gezien veel betekenis; er gaat heel veel geld in om.

In mijn district geen entertainment.  In Jember-stad misschien eenmaal per maand een optreden van een artiest.
Bij mij in de desa (en ook in de omringende desa’s) wordt alleen iets georganiseerd na het Suikerfeest (Lebaran). Gedurende ongeveer anderhalve maand vinden er dan allerlei activiteiten plaats: paalklimmen, touwtrekken, wandeltochten, het Carnaval, een optreden van een plaatselijke artiest en meer.
De rest van het jaar geen vermaak in de aanbieding. Op de zaterdagavonden (en ook op andere avonden) komen de jongens uit de desa bij elkaar, in een leegstaand bushokje, in een warung of bij iemand thuis. Een biertje met elkaar drinken is er (doorgaans) niet bij, het wordt koffie of een sapje; eventueel met een mini-zakje chips of nootjes.
En niemand heeft het over ge-entertaind worden. Bijna alle jongeren hebben een mobieltje, waar dan ook heel veel gebruik gemaakt wordt. Op het terras voor mijn huis komen bijna elke avond een paar jongeren langs omdat ik WIFI heb; ze kunnen hun Facebook dan bijwerken.
De jongens, die een vriendinnetje hebben, gaan in de avonduren naar het huis van hun vriendin. Het zelfde beeld, ik schreef het al eerder, druk met het mobieltje en Facebook.

In  de grote steden is meer te doen, maar bij lange na niet op de schaal zoals in Nederland.

Begrafenis Olga Syahputera


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

25 Jaar geleden (20 febr. 2015)

wartel

De Wartel (warung telpon)

25 Jaar geleden was er in mijn desa geen electriciteit. Geen lampen en verlichting dus. Voor verlichting gebruikte men kaarsen. Hoewel er tegenwoordig overal electriciteit is, valt de stroom toch geregeld uit in het regenseizoen; de electriciteitsdraden zijn allemaal bovengronds, en bij een zware regenbui of wind kunnen ze breken. Gemiddeld duurt zo’n stroomstoring 3-5 uur. Vooral ’s avonds erg vervelend, je kunt helemaal niets, alleen de uren uitzitten bij een kaarsje.
Ook was er toen nog geen TV, dat wil zeggen, er was 1 TV in de desa, en die stond opgesteld in de Pendopo (een open dak-constructie) bij de Balai Desa (gemeentehuis). Daar konden de dorpelingen TV kijken, zwart wit nog en slechts een paar uur.
Wat later kregen enkele welgestelden in de desa hun eigen TV, waar velen kwamen kijken.
Mobieltjes waren er niet. Om te bellen was er de “Wartel”, Warung telpon. Daar kon je bellen. Wartels zie je tegenwoordig ook niet meer, omdat echt iedereen nu een mobieltje heeft. Toen ik ruim 30 jaar geleden Nederland wilde bellen vanuit Jakarta, duurde het wel 8 uur voordat de verbinding tot stand was gekomen. In de Wartel ging dat meestal niet, je moest naar het postkantoor.
Brommers waren er toen ook nog niet; er werd veel gelopen, sommigen hadden een oude fiets. Wel waren er toen veel meer bemo’s (mini busjes) dan tegenwoordig. Je kon er bijna overal mee komen. Tegenwoordig heeft elk gezin wel een brommer, wat betekent, dat het aantal mini busjes sterk is afgenomen. Van Gambirono aan de grote weg Jember-Tanggul naar mijn desa rijdt geen openbaar vervoer. Wil men naar Gambirono, dan is er altijd wel iemand die je daarheen met de brommer wil brengen. Je kunt ook de becak nemen.
Over de vele sloten en kanaaltjes aan de binnenwegen waren nog geen stenen bruggetjes. Ze waren van bamboe. Bamboe gaat een paar jaar mee, maar gaat dan rotten, en wordt dan erg gevaarlijk, om er overheen te lopen. Vooral kinderen waren er bang voor in het donker.
De avonden waren dus donker en stil. Rond 9 uur in de avond gingen de meesten slapen, en men stond weer op rond 4-5 uur in de ochtend.
Zo is er dus de afgelopen 25 jaar veel veranderd. Met name voor de jeugd is de wereld veel ruimer geworden; men zit op Facebook, je kunt urenlang bijna gratis bellen, als de beller en degene, die wordt gebeld, dezelfde provider hebbben. En door de vele brommers is men veel mobieler.

Bamboe bruggetjes


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.