Dorpsleven, cultuur en Adat

Eerste schooldag (18 july 2016)

De Lebaran-vakantie is voorbij en de scholen zijn sinds vandaag, maandag, weer open.
Veel kinderen maken de eerste gang naar school, zij gaan naar de eerste klas van de lagere school (SD, of SDN).
Ze worden gebracht door de moeders; erg spannend voor de kinderen, en menigeen zet het op een huilen. De moeders blijven geruime tijd in de klas, om de kinderen te sterken.

Lebaran 2016 is dus voorbij. Zoals gezegd, scholen zijn weer open, evenals overheidsdiensten en kantoren. Het is duidelijk minder druk op de weg; de  politieposten langs de grote wegen, bedoeld om de enorme drukte in de aanloop naar Lebaran te begeleiden, worden weer afgebroken.

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Lawaai ! (july 2016)

Een 3 meter hoge geluidsinstallatie bij een huwelijk

Ondanks alweer nieuwe vreselijke gebeurtenissen in Frankrijk, gaat het leven ook hier gewoon door. De meeste jongeren zijn op de hoogte van de gebeurtenissen en ze weten er geen raad mee.

Morgen is er2 huizen van mijn huis vandaan een huwelijk. De dochter des huizes gaat trouwen. Dit gebeuren betekent, dat ik een paar dagen in een hotel in Jember ga verblijven. Waarom ? Het huwelijk duurt meer dan 2 dagen. Er zijn bedrijven, die het hele huwelijk verzorgen: zij brengen stoelen en tafeltjes, brengen versieringen aan bij en om huis, maken ook de speciale plaats voor het bruidspaar. Maar ook verzorgen zij de “muziek”; dat wil zeggen, dat er een  geluidsinstallatie bij het huis wordt geplaatst, die meer dan 3 meter hoog is. Daarnaast staat een vrachtwagen met een speciale generator voor de stroom. Uit die installatie komt de muziek dus, op volle kracht.
Op een kilometer afstand is het gebons van de bassen al te horen. Die muziek gaat non-stop door, 2 dagen en 2 nachten. Ik heb indertijd een deel van het huwelijk van de zoon van de buurman meegemaakt, waar het ook zo toeging. Merkwaardig is, dat iedereen, die ik sprak, veel last had van het enorme lawaai: “saya pusing” (ik ben er duizelig van) zo zeiden de meesten. Een gesprekje voeren kost veel moeite. En toch komt het bij niemand op, om bij een volgend huwelijk het geluid wat te minderen.
Ik zelf wil mij deze enorme overlast niet aandoen, jammer voor het bruidspaar, maar ik verkas een paar dagen naar een hotel in Jember. Als men mij vraagt waarom ik wegga, dan zeg ik eerlijk, dat het vanwege het enorme geluid is. Men kijkt mij dan wat onthutst aan. Het is in feite niet gepast, dat ik zo recht op de man af zeg, waar het opstaat, maar dat moet men maar van mij slikken; misschien, dat ze diep in hun hart mij ook wel gelijk even; ik schreef al, dat velen veel last hebben van het enorme lawaai.

Lawaai is een kenmerk zogezegd van Z-O Azie. In supermarkten, in bussen, in winkels, staan TV’s en radio’s te brullen. Niet alleen in Indonesie, maar ook bijvoorbeeld in Thailand, China, en Cambodja.
Stilte is beangstigend, net zoals alleen zijn. Dit is toch wel heel anders dan in Nederland. Een weekeinde alleen thuis zijn, de stilte in huis, als mijn kinderen uit logeren waren, ik vond het heerlijk. In de desa heeft niemand hier enig gvoel voor. Men vindt het alleen maar “kasian” (zielig, triest) voor mij.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Na Lebaran (10 july 2016)

Morgen is het maandag, en dan zal het openbare leven na Lebaran weer langzaam op gang komen.
In de desa zijn de winkels al een paar uur per dag open, en de markt werkt alweer op halve kracht.
Het blijft op de grote wegen nog steeds zeer druk. Maar ook op de kleinere zijwegen is nog veel verkeer.
In de desa blijft het een komen en gaan van mensen.
Velen zien elkaar slechts eenmaal per jaar, tijdens Lebaran. Dit, omdat veel mensen ver weg werken, zoals in Kalimantan, Sulawesi en het buitenland (onder meer Hongkong, Taiwan).
Ik schreef eerder al, dat de bezoeken, die worden afgelegd, kort zijn; een minuut of 10. Is de band wat nauwer, dan kan het langer duren. De goede sfeer en de beleefdheid staan voorop tijdens deze bezoeken.
De scholen blijven voorlopig nog dicht.
Gewoonlijk trekt op de avond voor Lebaran een grote stoet door de desa met fakkels en luide muziek. Dit jaar was het slechts een kleine stoet, met een enkele fakkel. Reden: het was nog te vroeg voor “panen” (het oogsten van de rijst), dus er was geen geld beschikbaar voor een grote tocht. Pas over een maand is er weer panen.
In augustus zijn er weer allerlei activiteiten in de desa; onder meer: wandeltochten, paalklimmen, touwtrekken, en het karnaval. Ik zal daarvan berichten.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lebaran (6 july 2016)

lebaran

Vandaag, woensdag 6 july, is het Lebaran, het Suikerfeest, oftewel Idul Fitri.
Vanaf gisterenavond (de dag begint met de avond ervoor) tot vanochtend vroeg, klonken uit alle luidsprekers van de moskeeen in de desa gebeden.
Om 06.00 uur vanochtend naar de moskee, een musholla (een kleine moskee) achter mijn huis. Mannen en vrouwen zitten gescheiden van elkaar in de moskee. Er heerst een ernstige en zeer ingetogen, haast introverte sfeer. De “kyai” (imam) doet de gebeden; samenzang is onbekend. Moskeeen zijn toegankelijk voor niet-moslims, alleen in het midden van de moskee, waar gelovigen bidden, mag men niet komen, om de gelovigen niet te storen tijdens hun gebeden.
Om 06.45 was het moskeebezoek ten einde en ging iedereen naar huis. Echter, vanaf 07.00 uur begon het “keliling”, het bij elkaar op bezoek gaan. Allereerst bij iedereen in ons buurtje, later op de dag kwamen mensen van verder.
Het zijn eigenlijk geen bezoeken, men komt langs, blijft een paar minuten, er worden felicitaties uitgewisseld en wat kleine snacks gegeten en dan is het weer verder gaan naar het volgende “bezoek”. Zo’n bezoek duurt gewoonlijk niet langer dan 10 minuten.
De gasten worden ontvangen in de “kamar tamu”, de kamer direct na de voordeur. Dat is de mooiste kamer van het huis, waar doorgaans een bankstel staat met 3 fauteuils en een kleine tafel. Op deze tafel staan allerlei kleine snacks. Om te drinken is er water of limonade.
Bijna iedereen heeft voor deze dag mooie nieuwe kleren. Het openbare leven ligt plat, zelfs de pasar in de desa was leeg. De komende dagen zullen de winkels en de pasars langzaam weer open gaan, maar het blijft de komende week druk met het afleggen en ontvangen van bezoeken.
In de desa heerst een vrolijke en blije sfeer, maar wel ingetogen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

Bijna Lebaran ! (1 july 2016)

lebaran, verkeer

Drukte bij Gilimanuk voor de oversteek naar Java

Inmiddels verblijf ik nog steeds in Ubud  op Bali. Aanstaande maandag vlieg ik naar Surabaya en dinsdag 5 july ga ik met de trein van Surabaya naar Tanggul.
Woensdag 6 July is het Lebaran, het Suikerfeest. Het vasten zit er dan op na 1 maand vasten.
Dinsdagavond na Maghrib (18.00 uur) begint de woensdag al, en mag dus ook al gegeten worden. De dag begint hier met de avond van tevoren.
Van dinsdagavond tot woensdagochtend, Subuh (het ochtendgebed) klinken vanuit alle moskeeen de gehele nacht door gebeden.
’s Avonds is er een grote optocht door de desa, met toortsen, vuurwerk en de onvermijdelijke harde muziek en zeer veel jeugd.
Woensdagochtend om 6.00 uur gaan we naar de moskee, en dan gaat het pas echt los met Lebaran. Iedereen gaat bij iedereen op bezoek; een drukte van belang. Dit duurt ongeveer een week of iets langer.
Het openbare leven ligt grotendeels plat. De Indomarets en de Alfamarets zijn gelukkig wel open.

Het “mudik” oftewel “pulang kampung” is al volop bezig. Miljoenen mensen zijn onderweg naar hun geboortedorp; treinen, boten en vliegtuigen zijn allemaaal vol. Het heeft nu geen zin meer, om kaartjes te kopen.
Langs de grote doorgaande wegen zijn om de zoveel kilometer politieposten, EHBO-posten, mobiele garages en meer.
Voor de oversteek van Bali naar Java zijn extra boten ingezet.
Grote bedrijven stellen vele bussen beschikbaar, waar gratis mee gereisd kan worden. Ook de spoorwegen hebben gratis kaartjes beschikbaar. Op die manier kunnen ook de armen makkelijker naar hun geboortedorp.

Lebaran is een enorm feest, een feest van een dergelijke omvang kennen we in Nederland niet.

lebaran


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | 2 reacties

Ubud, Bali (juni 2016)

De nieuwe tolweg bij Denpasar

Inmiddels ben ik al enige dagen in Ubud op Bali. De reis van mijn desa naar Ubud, met 1 overnachting in Surabaya, is mij zeer goed bevallen; een rustige, relaxte reis. De vlucht van Surabaya naar Denpasar duurde 40 minuten. Zie mijn vorige bericht hierover.
Bij de Airport werd ik opgehaald, en gingen we met de auto naar  Ubud via nieuwe tolwegen door Mangrove-bossen. Vlakbij de Airport is een groot gebied met Mangrove bossen. Hier is veel om te doen, omdat men het wil volbouwen. Er is veel protest tegen. Maar inmiddels zijn er al wel grote tol-wegen door deze bossen gebouwd.
Ubud is een smerig stadje aan het worden. Van ’s ochtends tot halverwege de avond overal file’s, en ronkende motoren met de daarbij behorende uitlaatgassen. En overal duizenden toeristen. Mooie plekjes net buiten Ubud, zijn inmiddels ook volgebouwd. Nyuh Kuning, waar ik vroeger woonde, was een rustig dorpje; een groot deel is nu ook al volgebouwd.
Al mijn nederlandse kennissen zijn om uiteenlopende redenen weer terug in Nederland. Voor velen is de dure “buitenland-ziektekosten-verzekering” de reden. De basisverzekering in Nederland vervalt als men langer dan een jaar in Indonesie verblijft.
Ik toer wat met mijn bommer buiten Ubud, op zoek naar nog mooie plekjes.
Het weer in Ubud is veel aangenamer dan in mijn desa. Niet zo heet en in de avond heerlijk koel. Mijn desa ligt in een laagvlakte en daar stroomt de hitte naar toe.
Inmiddels begint de “heimwee” naar mijn desa al toe te slaan. Ik ken in Ubud dus niemand meer. Mijn koffie om 6 uur ’s avonds drink ik maar alleen, en niet zoals in de desa, in de warung 50 meter verderop, waar altijd gezelschap is, en waar ik iedereen ken.
Goed en lekker eten kan overal in Ubud, in alle prijsklassen. Echter alleen eten smaakt toch niet optimaal.
Over ongeveer een week ga ik weer terug naar de desa, op dezelfde manier als op de heenreis. 1 Dag voor Lebaran (het Suikerfeest) ben ik weer in de desa, en kan ik de volgende dag dus Lebaran meevieren.

Ubud

ubud


 

Categorieën: Bali, Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

De Semeru en de Argopuro

argopuro

De Argopuro

Op heldere dagen is vanuit mijn de desa te zien de vulkaan de Semeru en rechts daarvan de Argopuro. De Semeru is een prachtige kegel, die min of meer alleen staat. De Semeru (ook Gunung Semeru of Smeroe) is met zijn 3676 meter hoogte de hoogste berg op het Indonesische eiland Java. Zoals de meeste bergen in de omgeving is het een stratovulkaan. De Semeru is gelegen in het Nationaal Park Bromo Tengger Semeru in Oost-Java.

De Argopuro is een vulkanische bergketen, die begint bij Banyuwangi en loopt tot voorbij Jember-stad. De hoogte is ruim 3000 meter. De Argopuro is niet meer actief.

Ik heb deze foto’s een paar dagen geleden zelf gemaakt.

De Semeru

de Semeru


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verloop van de Ramadhan in de desa (11 juni 2016)

De eerste week van de Ramadhan zit erop. Duidelijk is te merken, dat het leven in de desa enigszins is ingezakt. In de middag is het erg rustig in de desa. En ook ’s avonds is er minder verkeer dan gebruikelijk.
Mijn indruk is, dat verreweg de meesten zich aan het vasten houden. Kinderen tot zo’n 7-8 jaar hoeven niet te vasten; ook oude mensen niet, maar de meeste oude mensen vasten toch.
Tijdens de avonden zijn vanuit de moskeen gebeden te horen via luidsprekers. In de nacht is het gelukkig rustig.
Na Magrib (rond 18.00 uur) is het “buka puasa”, wordt het vasten onderbroken tot Subuh (het eerste ochtend gebed rond 04.00 uur. Vlak voor Subuh wordt nog een keer gegeten, en dan pas weer na Magrib.
In de steden en grotere stadjes is er na Magrib een run op warungen en restaurants; men neemt het er goed van. In de supermarkten zijn erg veel zoetigheden in de aanbieding, met name allerlei soorten koekjes en dadels.
Het is een welhaast feestelijke bedoeling, dit buka puasa.
In mijn desa gaat het er veel rustiger aan toe. Veel extra lekkernijen zijn er niet. Daarvoor moet je naar Balung of Bangsalsari.
Ik vast slechts beperkt; drinken moet sowieso met de hitte hier, en gezondheid staat bij mij bovenaan. De desa-bewoners raden mij ook aan om in elk geval iets te eten rond het middaguur. Ik eet dan op mijn kamer, omdat het van geen respect getuigt om in het openbaar te eten, terwijl iedereen aan het vasten is.
Nog 3 weken en dan is het Suikerfeest, Lebaran. Hier en daar is men al begonnen met het opknappen van het huis, een verfje bijvoorbeeld. Ook wordt al nagedacht over het kopen van nieuwe kleren. Met Lebaran wil iedereen er goed uitzien. Langzamerhand gaat men steeds meer toeleven naar Lebaran, het jaarlijkse feest, dat zijn weerga niet kent.
De massale volksverhuizing op Java, het “pulang kampung”, komt over ongeveer een week langzaam op gang, met als hoogtepunt de laatste paar dagen voor Lebaran. Met Lebaran wil eigenlijk iedereen bij familie zijn.

Buka puasa

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wegwerkzaamheden (juni 2016)

weg, straat, jalan

De weg van Gambirono naar Balung loopt vlak langs mijn huis. Een deel van deze weg is vorig jaar opnieuw geasfalteerd, tot aan mijn desa. Deze week is men bezig nog eens 3 kilometer  te asfalteren; dat betekent, dat ik nu vanaf Gambirono een mooie weg heb naar mijn huis.
Een paar kilometer verder is een waterkering, nog uit de nederlandse tijd. Daar kan men linksaf naar Balung. Dit stuk weg is buitengewoon slecht, zelfs op de motor kun je soms maar stapsvoets rijden. Ik heb horen zeggen, dat over een paar maanden dit stuk weg ook aan de beurt komt.
Er wordt gewerkt tot 4 uur in de namiddag. Dus er wordt ook gewerkt tijdens de hitte rond de middaguren.
Op de foto’s kunt U ook zien, hoe groen de desa is.

De grote doorgaande wegen zijn op Java redelijk tot goed, alhoewel er lelijke stukken kunnen zijn. De kleinere  binnenwegen (van desa naar desa) zijn er vaak erg slecht aan toe. Soms kun je  daar maar stapvoets rijden. In de omgeving van mijn desa (en naar ik aanneem ook elders) worden wel regelmatig stukken weg vernieuwd, maar het algehele beeld is niet positief.

asfalt,

asfalt,.,

asfalt


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Regenseizoen weer terug (29 mei 2016)

In mijn laatste bericht over het weer berichtte ik, dat het regenseizoen voorbij was. Het was al meer dan een week droog en helder en ook van de boeren begreep ik, dat het  regenseizoen voorbij was. Het is immers al bijna juni.
Maar de dag na mijn bericht begon het in de namiddag zeer fors te onweren met heel veel regen, een aantal uren lang. Vandaag alweer de derde dag met veel onweer en regen, urenlang. Voor morgen wordt hetzelfde weer verwacht.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | 4 reacties

Baby (20 mei 2016)

Ongeveer 2 maanden geleden heb ik bericht, dat de dochter van mijn achterbuurvrouw was bevallen van een dochter.  De bay was op tijd geboren, maar onder gewicht, 2,6 kilo.

Inmiddels zijn 2 maanden verstreken, de baby maakt het zeer goed en ziet er ook erg goed uit.
De wijze, waarop men hier met pasgeborenen omgaat, is wel heel verschillend van Nederland.
Het meest opmerkelijke is, dat de baby NOOIT alleen is; ik heb het al eerder vemeld. De meeste tijd brengt de baby door in de selendang. Meestal bij de moeder, maar ook bij een van de buurvrouwen of anderen, die langskomen. In de selendang kan de baby gewiegd worden. ’s Nachts slaapt de baby bij de ouders.
De eerste maand werd de baby ’s ochtends en in de namiddag door een (professionele) Ibu gewassen, bepoederd en vervolgens helemaal ingepakt, de armpjes langs het lichaam. Alleen het gezichtje was vrij. Dit ingepakt zijn duurt ruim een uur, daarna krijgt de baby gewone kleertjes aan.
De baby drinkt moedermelk; zij wordt gevoed waar iedereen bij is. Een volstrekt natuurlijk gebeuren; in Nederland worden hier vraagtekens bij gezet, heb ik gelezen; niet iedereen wil getuige zijn van het geven van borstvoeding. Pas na ongeveer 5 maanden gaat men over op andere voeding.
Als de baby aanstalten maakt om te gaan huilen, dan wordt alles in het werk gesteld, om dat te stoppen: iemand anders neemt de baby in de selendang over, of er wordt voeding (moedermelk) aangeboden, of er wordt gezongen.
Huiluurtjes zijn hier onbekend, huilende baby’s zijn “kasian”.
De moeder is dus dag en nacht met de baby bezig. De baby wordt letterlijk volgestopt met affectie en aandacht. Toch kan de moeder wel weg zo nu en dan, er is altijd iemand, die de zorg voor de baby overneemt.

Een jongen of een meisje. Ik merk hier geen verschil in voorkeur. Alle vaders en moeders zijn blij en trots. Wel wordt gezegd, dat jongens “nakal” zijn (ondeugend). Ik heb ook de indruk, dat bij meisjes meer discipline is, dan bij jongens.
Als de baby wat ouder is, vanaf 2 jaar, dan gaan veel vaders aan het einde van de middag een ommetje rijden in de buurt op de motor, met het kind voorop. Met meisjes evenzeer als met jongens.
Vanaf ongeveer 2/3 jaar wordt het kind steeds meer losgelaten. Is het 6 jaar, dan is het al bijna een kleine volwassene. Op die leeftijd maakt het ook alles mee, wat gebeurt . Overlijden, ziekte en meer. Kinderen worden niet weggehouden van “nare” gebeurtenissen.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nieuwe toko (17 mei 2016)

De nieuwe toko

Toen ik een jaar of 4 geleden in de desa kwam wonen, hadden de buren een kleine warung bij huis, gemaakt van bamboe. Een jaar later is die bamboe-warung vervangen door een kleine stenen toko. En een maand geleden is men begonnen met de bouw van een grotere toko. Vorige week is die nieuwe toko geopend. Een stuk groter, dan het kleine stenen tokootje, en het assortiment is ook uitgebreid.

Het is mij het afgelopen jaar opgevallen, dat veel huizen in mijn desa gerenoveerd worden. Op veel  plaatsen ligt voor een huis een hoop zand, en een grote stapel stenen. Pas als alles is gekocht (behalve zand en stenen ook hout, kozijnen en zo), en dat kan wel meer dan een jaar duren, wordt met de renovatie begonnen. Is halverwege de renovatie het geld op, dan wordt weer enige maanden (of nog langer) gespaard, voordat men verder gaat.
4 Jaar geleden verdiende een tukang rp 50.000 per dag, nu is dat rp 70.000. De koelie verdient nu rp 55.000 per dag.
De bouw/renovatieactiviteiten duiden erop, dat kennelijk geld beschikbaar is. Ook voor mobieltjes is geld beschikbaar, bijna iedereen (behalve vele ouderen) heeft een mobieltje; veel jongeren hebben zelfs een “luxe” mobiel, met internet etc.
Zoals bijna overal in Z-O Azie wordt hier heel veel betaald met krediet van de bank. De rentes zijn buitengewoon. Wil ik rp 100 miljoen lenen, dan betaal ik meer dan rp 130 miljoen terug, binnen 3-4 jaar.
De meeste motoren worden ook gekocht op krediet.
Echter, zomaar geld lenen van de bank kan niet. Er moet pand gegeven worden; dat kan zijn het eigendomsbewijs van een stuk sawah, of de motor zelf (die bij niet-betalen wordt opgehaald), of de grond, waar het huis op  staat.
Voor zover ik het meekrijg, is geld hier niet bepaald een onderwerp van gesprek. Waarschijnlijk wil men niet “malu” (verlegen) worden, als anderen weten hoe je er financieel voor  staat.

De oude toko

toko


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Sate

Om de andere dag komt langs mijn huis de Tukang Sate. Zijn keuken is achterop de brommer. Het is sate van kip. 10 stokjes voor rp 5000, ongeveer 35 eurocent. Het wordt ter plekke bereid. Het kan “pedas” (scherp) of niet. Buitengewoon smakelijk !


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: , , | 1 reactie

Positie homo’s onder druk ? (maart 2016)

Indonesie heeft een traditie van tolerantie jegens homo’s. Van bekende artiesten is vaak bekend, dat zij homo zijn. “Bencong” of “banci” zijn travestieten, die in elke desa voorkomen. In Jakarta zijn er gelegenheden, waar zij vaak komen. Van agressie naar homo’s is formeel weinig bekend in Indonesie.
De Buginezen van Sulawesi onderscheiden vijf geslachten, in plaats van twee. Naast man en vrouw zijn dat de Calabai (een man die zich als vrouw gedraagt), de Calalai (een vrouw die zich als man gedraagt) en de Bissu (een transseksueel).
Tijdens het jaarlijkse Karnaval na de Ramadhan lopen altijd travestieten mee, zeer duidelijk herkenbaar en vaak ondeugend en uitdagend gekleed.
Ook in mijn desa zijn er een paar bencongs; de desa-bewoners begrijpen niet, dat ze zo zijn, maar hen wordt geen kwaad gedaan. Ze gaan ook gewoon naar de moskee.

In de tolerantie lijkt echter een kentering te komen, althans als het aan “hooggeplaatsten” in de indonesische samenleving ligt. Er zijn nieuwe regels van de Indonesische censuurdienst (onder meer vooor  de TV): vanaf nu is het volgende verboden voor mannelijke acteurs: het dragen van vrouwenkleding en make-up, de lichaamstaal aanmeten van een vrouw, het spreken als een vrouw, een man een vrouw noemen en homoseksuele taal bezigen.

Ongeveer een maand geleden kwam de minister van Hoger Onderwijs, Muhammad Nasir, er achter dat er een begeleidingsgroep voor LGBT’s actief was op de universiteit van Jakarta. Daar moest hij niets van weten. Hij vond dat ‘die mensen’ niet thuishoren op de universiteit. “Een universiteit is een morele beschermplaats, geen plek voor de LGBT-gemeenschap”. Hij kreeg meteen een hoop bijval van collega’s, parlementariërs en andere vooraanstaande figuren in Indonesië. Dat heeft een stroom op gang gebracht van anti-LGBT-activiteiten.

De vraag is ondermeer waar deze kentering vandaan komt. Van de conservatieve moslims in Indonesie ? Hoewel dit een kleine groep is, heeft zij overal haar vertakkingen en zorgt zij regelmatig voor ellende (bv. het eisen van sluitingen van kerken).
Ook de strenge alcohol-wetgeving zou door deze groep zijn ingegeven.

Hoewel er in Indonesie vele voortreffelijke bestuurders zijn, wordt het land geplaagd door volstrekt incompetente bestuurders, die regelmatig de grootst mogelijke onzin uitkramen. Zo dus ook minister van Hoger Onderwijs met zijn absurde uitlatingen. Deze incompetente bestuurders hebben geen enkel gevoel van gene of schaamte als zij onzin uitkramen.

Het is echter nog maar de vraag, of er wel een kentering komt onder de “gewone mensen”. Indonesiërs zijn in het dagelijkse leven een stuk toleranter dan hun bestuurders. Maar de angst is dat de conservatieve islam waar deze politici op teruggrijpen, het wint van de tolerante cultuur van het volk.

Bissu (transgender) uit Sulawesi


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.