Berichten getagd met: desa

Op de foto staat Malika, 15 maanden oud. Ze heeft deze week haar eerste zelfstandige stapjes gezet.
Malika is de dochter van Novi, die in het huis achter het mijne woont, samen met de moeder van Novi, de oma dus. Novi is getrouwd, maar haar echtgenoot is meestal de hele dag weg, aan het werk. Omdat Oma ook regelmatig van huis is (zij heeft wat klussen), is Novi een groot deel van de dag in mijn huis. Vaak krijgt zij bezoek van een vriendin met haar kind, bij mij thuis dus en als oma thuis komt, is zij ook in mijn huis. Mijn huis ligt aan de straatkant, dus je kunt mooi zien, wie er voorbij komt.
Malika gaat van hand tot hand, als er mensen zijn. Moeder heeft zogezegd niet het “exclusieve recht” op haar dochter. Anderen willen er mee van genieten. Kinderen zijn buitengewoon welkom.
Ik heb het al vaker geschreven, alleen zijn kunnen de javanen niet. Het is dus vanzelfsprekend, dat Novi met haar dochtertje vaak bij mij in huis is. En dat oma ook regelmatig aanschuift, is niet meer dan normaal. En dat anderen ook aanschuiven, is ook vanzelfsprekend. Soms een volle bak bij mij thuis, soms wat rustiger. Ik kan gewoon mijn eigen gang gaan, ik treed dus niet op als “gastheer”. Het is bepaald niet zo, dat het bezoek voor mij belemmerend is, ik ga gewoon mijn eigen gang.
Zo leven we dus met elkaar. Zou ik vasthouden aan privacy (dus niet zomaar mensen over de vloer), dan wordt het leven een stuk gecompliceerder. Erger nog, niemand zal dat begrijpen.

Het dak van het huis van buurman Ari is geheel verrot. Het bamboe-lattenwerk, waarop de dakpannen liggen, is vergaan na 25 jaar. Bijgevolg veel lekkages als het regent.
4 Mannen uit de buurt, samen met Ari, gaan een nieuw dak maken. De buurmannen worden hier niet voor betaald, het is burenhulp, Gotong Royong. Er wordt ervoor gezorgd, dat er eten en drinken is en rokerij. Dit is de taak van de vrouwen uit de buurt.
De bamboe-latten, nodig voor het dak, worden achter het huis gekapt.
Hoewel ik in Nederland met mijn 69 jaar nog niet tot de ouden behoor, is dat wel het geval in Indonesie. Dat betekent, dat ik mijn handen niet uit de mouwen hoef te steken. Als ik dat wel zou doen, zou dat zeer tegen de Adat ingaan. Ouden zijn vrijgesteld van werk. Ik beperk mij dan ook om in de middag “gorengan” te kopen (gefrituurde snacks).
Gotong royong is van ouds het gezamenlijk werken aan een bepaald doel. Samenwerking in de desa om bv. iets te bouwen of te repareren (brug bv.); burenhulp valt ook onder gotong royong.
Het bestaat nog steeds, maar volgens sommige sociologen neemt het af, door de komst van geld, economische modellen en meer. In mijn desa is er nog steeds gotong royong.

Foto: het huis van buurman Ari.

Mijn huis in de desa.

Ik was in Nederland van 4 februari tot 2 july 2017.

Eergisteren, zondag 2 july, ben ik in mijn desa aangekomen, na een reis van 5 dagen vanuit Groningen. Het had ook in 4 dagen gekund, maar ik wilde niet stressen in de tropen.
Het Suikerfeest (Lebaran) is nu ruim een week geleden. Afgelopen weekeinde vond de terugkeer plaats van de miljoenen, die naar hun geboortedesa waren gegaan om samen met familie het Suikerfeest te vieren.
Deze week zal het nog drukker zijn dan normaal, maar volgende week beginnen de scholen weer, en keert het normale leven weer terug.

De dorpelingen hebben mijn terugkeer warm verwelkomd, hartverwarmend; ik had dit niet verwacht. Nog niet iedereen was naar huis teruggkeerd na Lebaran, dus ik heb velen kunnen begroeten.
Het was dus een warme thuiskomst.

Ik zal vanaf nu weer beginnen met de berichten uit de desa.