Jeruk plantage

Jeruk  plantage

In mijn regio wordt erg veel rijst verbouwd. Daarnaast ook suikerriet, mais, boontjes, papaya en andere groenten en vruchten.
Zeer rendabel is het hebben van een jeruk-plantage. Op veel plekken zie je jeruk-plantages, in grootte gemiddeld een halve of een hele hectare. De oogst is om de 6-7 maanden. Een volwassen boom brengt ongeveer 50-70 kg op. Bij goede verzorging vaak nog meer.
Wie een jeruk-plantage heeft, laat de verzorging over aan een tukang-jeruk. Deze zorgt ervoor, dat de bomen gezond blijven, dat de watertoevoer is geregeld en dat er op tijd wordt gemest.
De bomen moet elk apart worden verzorgd: dode takken verwijderen, stammen schoon houden, zorgen, dat er geen infecties komen. De bomen moeten om de zoveel tijd worden bespoten en takken, zwaar van de vruchten, moeten gestut worden. In droge tijden moeten de bomen ook “bewaterd” worden; Er lopen door de plantage kleine slootjes, waaruit water geput kan worden.
Op een halve hectare is de tukang elke dag wel te vinden. Hoe beter de tukang voor de plantage zorgt, des te meer is de opbrengst, en krijgt hij dus ook meer uitbetaald.
Als het tegen de oogsttijd loopt, dan wordt op de plantage overnacht om diefstal van de vruchten te voorkomen.
Als er geoogst kan worden, wordt contact opgenomen met een jeruk-opkoper. Deze haalt de vruchten uit de bomen, weegt ze, en betaalt uit. De tukang krijgt een bepaald percentage van de opbrengst.


 

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Het weer en slachtoffers (23 april 2014)

Onweer boven Java

De afgelopen week lijkt het regenseizoen weer helemaal terug. In de loop van de middag donkere wolken, vervolgens knalharde onweer en felle bliksem. Regen tot ver in de avond.
Gisteren is een boer door de bliksem getroffen, hij was op slag dood. Hoewel men zolangzamerhand weet, dat je tijdens onweersbuien niet de sawah’s op moet, zijn er nog steeds boeren, die daar niet naar luisteren.
Er zijn al meer slachtoffers geweest de afgelopen tijd.
De sawah’s zijn grote, uitgestrekte laagvlaktes met weinig begroeiing; je bent dus een makkelijk doelwit voor de bliksem.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Cafe Nginem (4 april 2014)

Cafe Nginem

Vlakbij mijn huis zijn 2 cafe’s. Cafe Nginem (50 m links van mijn huis) en Cafe Ibu Wasih (50 m rechts van mijn huis.

Vandaag zal ik het hebben over Cafe Nginem.
De uitbaatster van Cafe Nginem is een dame op leeftijd, genaamd Ibu Nginem, en zij wordt geholpen door een eveneens dame op leeftijd, Ibu Mira. Beiden zijn de hele dag in de weer met het Cafe.
In het Cafe kun je binnen zitten, maar ook buiten op het “terras”.
Er wordt alleen koffie en thee geserveerd, en een enkel snackje.
De bezoekers zijn mannen en jongeren niet alleen uit de buurt, maar ook van buiten de desa. Alleen mannen, vrouwen komen er bijna niet. Er is geen muziek, dus ook geen geluidsoverlast. Zo om een uur of 9 in de avond gebruiken velen nog een kop (zeer) sterke koffie, om beter te kunnen slapen !
Het is een belangrijke plek, bekend in de hele desa en ook daarbuiten, om “zaken” te doen. Behalve over persoonlijke zaken, als die er zijn tussen kennissen, wordt er gesproken over koop/verkoop van spullen, hulp bij de rijstoogst, en de laatste zakelijke nieuwtjes in het dorp en omgeving. De hele dag tot laat in de avond zitten er mensen.
Tegenover het Cafe is een warung, waar bakso en mie ayam wordt verkocht. Daarover later meer met foto’s.

nginem cafe

———————-
Tegenover het cafe is een warung voor Bakso  en Mie Ayam


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Tandarts (vervolg) (14 april 2014)

Na mijn verhaal over de horror-tandarts in een naburige desa, heb ik vandaag besloten, om met lood in mijn schoenen naar de stad Jember te gaan, naar het PT PN X Ziekenhuis (“Jember Klinik”), een groot particulier ziekenhuis, om daar de tandarts te bezoeken.
Ik ben niet gegaan naar het ziekenhuis van de overheid (“R.S. Soebandi”). Dat is ook een zeer groot ziekenhuis, ik was er wel eens geweest, beviel goed, maar het is er zeer druk, waarschijnlijk omdat de prijzen laag zijn vergeleken met die van de Jember Klinik.
De tandartsen-praktijk was gevestigd in een 3 verdiepingen tellend groot gebouw, de Polikliniek, met specialisten op allerlei terrein. De Polikliniek is met een loopbrug verbonden met het ziekenhuis, waar de operatiekamers zijn, en de verpleegafdelingen.
Er liepen geen kippen door de ruimtes, evenmin als geiten. Het was een zeer schoon gebouw, fris in de verf.
De dienstdoende tandarts was een buitengewoon vriendelijke dame, de behandelkamer schoon en fris. De apparatuur was modern en schoon. Er was zelfs een screen, waarop je de verrichtingen van de tandarts kon zien. Ik had hier echter helemaal geen behoefte aan.
De tandarts heeft mij professioneel en vriendelijk geholpen. Zij werd bijgestaan door een assistente.
Na de behandeling was het cash-afrekenen bij de betaal-balie.
Kortom, het had in Nederland kunnen zijn (behalve het cash-afrekenen).

Op internet circuleren veel negatieve berichten over dokters in Indonesie. Mijn ervaring van de laatste 7 jaar is uitsluitend positief. Ik ga veel liever in Indonesie naar de dokter dan in Nederland. Ik heb ziekenhuisopnames gehad en meer. Steeds ben ik vriendelijk en deskundig geholpen. Je moet de gang van zaken echter niet vergelijken met die in Nederland.
Een van de meest prettige aspecten van een doktersbezoek hier is, dat ik de dokter zelf betaal. Ik ben de opdrachtgever, en als ik een uur of meer met hem wil praten, kan dat en daar betaal ik dan ook voor. Dokters staan hier niet onder druk van verzekeringsmaatschappijen. Er zijn in Indonesie maatschappijen met ziektekostenverzekeringen. Maar deze maatschappijen bemoeien zich absoluut niet met het medische gebeuren, zoals in Nederland. Zij keren alleen het geld uit. Sluit je een verzekering af, dan krijg je een lijst met wat vergoed wordt, en tot welke hoogte. Meer niet.

Jember Klinik

De polikliniek met de specialisten.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Uierzalf (april 2014)

Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik een grote pot “Uierzalf” meegenomen naar Indonesie. Het zou erg goed zijn voor droge huid en andere huidklachten.
Ik zelf heb nooit gebruikt gemaakt van deze uierzalf, niet nodig. Echter, sinds ik in de desa woon, komt deze pot mij zeer goed van pas. Niet voor mijzelf, maar voor kleine kinderen en baby’s hier met diverse huidklachten, zoals geschilferde huid, op infectie lijkende huidaandoeningen en meer.
Regelmatig komen moeders langs om te vragen of ik een medicijn heb voor een huid-probleem van een van hun kinderen, zoals laatst een moeder met baby (7 maanden), waarvan de voetjes tot halverwege de knieen al wekenlang helemaal onder een schilferige uitslag zaten.
Hoewel ik geen arts ben, en geen medische opleiding heb, heb ik het toch aangedurfd de uierzalf te gebruiken voor deze baby. Het schijnt geen gevaarlijk middel te zijn, zo was de voorlichting uit Nederland. Om een lang verhaal kort te maken, Na 4 dagen was de huid op de beentjes weer om aan te zien, en na een week was het huid-probleem over, na elke dag die uierzalf gebruikt te hebben.
Tot nog toe heb ik nogal wat beetjes uierzalf uitgedeeld waar het nodig was, en in alle gevallen was het probleem na een paar dagen opgelost.
De moeders waren al wel eerst naar de Puskesmas (Gezondheidscentrum in het dorp) geweest, maar de zalf, die ze daar kregen, hielp in het geheel niet. En geld voor een specialist is er niet.
De pot is nu bijna leeg, maar gelukkig komen over een paar dagen kennissen uit Nederland langs, die wat potten meenemen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Tandarts (12 april 2014)

Aan een van mijn kiezen moet wat gebeuren. Dus op zoek naar een tandarts. Toevallig moest een vriend van mijn zoon ook naar de tandarts; hij wist een heel goede, een dame in een dorpje nabij Semboro. Omdat tandartsbezoek nu niet een van mijn favoriete bezigheden is, besloot ik mee te gaan, om te zien, hoe die tandarts “is”.
We kwamen bij een kleine woning, waarin meteen na de voordeur de behandelkamer was. Naast deze behandelkamer was een andere kamer, afgescheiden met een klein gordijntje van de behandelkamer, waarin kippen liepen. Die konden dus gewoon de behandelkamer in lopen.
Een snelle rondblik door de behandelkamer leverde hetvolgende op: boven de behandelstoel was het plafond kapot, stof dwarrelde naar beneden. Er was geen gelegenheid voor de tandarts om de handen te wassen. Er was maar 1 boortje beschikbaar, kennelijk voor meerdere patienten te gebruiken. Er was ook maar 1 haakje om aan de tanden te peuteren.
Het tafeltje, waarop de tandartsspullen liggen, was bijna leeg, het kleedje vies. Met mijn goedkope mob. telefoon heb ik stiekum wat foto’s gemaakt.
De vriend van mijn zoon wilde tandsteen laten verwijderen, en 2 gaatjes moesten gevuld worden. Dit is allemaal gebeurd. De vullingen zitten er nog steeds in !
Ik had wel de indruk, dat de tandarts wist, waar ze mee bezig was.
Al met al ging ik met een zeer zwaar gemoed weer naar huis, geen denken aan, dat ik mij daar laat behandelen.
In de grote steden in Indonesie heb je vakkundige tandartsen. Ook op Bali, naar ik heb kunnen zien.
Inmiddels heb ik heel internet afgezocht naar een tandarts in de stad Jember, maar vond alleen maar adresgegevens.
Ik denk, dat ik morgen eerst maar eens naar het PT PN X Ziekenhuis (“Jember Klinik”) in Jember ga. Dat is een groot, particulier ziekenhuis met tandartsen.
Ik ben benieuwd, wat ik daar aantref.

De foto’s hieronder heb ik stiekum gemaakt, de kwaliteit is daarom niet te best.

Het plafond boven de stoel

tandarts

DSC_0000075


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Verkiezingen (09 april 2014)

Vandaag dus de verkiezingen voor de regionale en provinciale besturen.
Hieronder foto’s van het stemburo op zo’n 100 meter afstand van mijn huis.

stembureau

verkiezingen


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , | Een reactie plaatsen

Verkiezingen op 09 april 2014

Morgen, 9 april, vinden er in Indonesie verkiezingen plaats voor provinciale en regionale besturen.
Deze verkiezingen leven niet echt bij de mensen in de desa. Er wordt amper over gesproken. Als je niet wilt stemmen, kun je je stem “verkopen” aan een partij; je krijgt dan ongeveer rp 15.000 ervoor terug. Voor de armsten toch een aardig bedragje.
Er is wel een voorlichtingsbijeenkomst in de desa geweest, waar de mensen een lijst kregen met alle partijen, die meedoen.
Aan plakkaten langs de weg met foto’s van kandidaten is geen gebrek; men staat er op zijn best op.
Verkiezingen lopen over het algemeen goed, naar ik heb begrepen uit de internationale pers. Dat de kandidaten de mooiste beloften doen, zien we ook in Nederland. Dat je echter als gekozen volksvertegenwoordiger maar 1 plicht hebt, nl. de samenleving te dienen en niet je portemonnaie of je familie, is iets, dat slechts bij enkele kandidaten leeft.
Aan de verkiezingen doen ongeveer 14 partijen mee.
De politieke partijen zijn niet, zoals in Nederland, in te delen in links-rechts of in progressief-conservatief. Het meest duidelijk is het verschil tussen islamistische en nationalistische partijen. Islamistisch zijn de PKB, PPP, PBB, PKJ en nationalistisch zijn de Golkar, PDI-P, PAN en de PD.

In july zijn er presidentsverkiezingen. De huidige president, Susilo Bambang Yudhoyono, is geen kandidaat.

zzzzzzz


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer (27 maart 2014)

Het regenseizoen lijkt op zijn retour. Elke dag stralend blauwe lucht, aan het einde van de middag donkere wolken, maar geen regen, en om 22.00 uur schijnen weer de sterren.
Het is rond het middaguur buitengewoon heet (34 C, gevoelstemperatuur veel hoger). Het is rond de middag dan ook stil in de desa, men rust wegens de hitte. Ik breng de tijd van 12.00 – 15.00 op mijn kamer door, gekoeld door een AC en internet bij de hand.
In mijn regio stelde het regenseizoen niet zo veel voor dit jaar. Wel op sommige dagen veel regen, maar het natuurgeweld, dat ik eerder heb meegemaakt, was er dit jaar niet. Slechts een enkele dag knallend onweer.
Het oogstseizoen van de rijst is bijna voorbij, hier en daar nog een veld, dat geoogst moet worden, maar de boeren zijn al bezig de lege sawah’s om te ploegen; over een week worden op de sawah’s de “bibit’s” weer geplant, de nieuwe rijst-plantjes. Over ongeveer 3 maanden na het planten is het weer oogst-tijd. Zo gaat dat, jaar in, jaar uit.
Het ploegen van het land gebeurt niet veel meer met karbouwen, maar met kleine “traktor’s”. Die kun je huren.
Het is verbazingwekkend te zien, hoezeer men afhankelijk is van de rijst. Een dag geen rijst, en men voelt zich ziek en zwak. Rijst is en blijft het hoofdgerecht, met een klein beetje groenten, en wat gebakken tahu / tempe en eventueel een gebakken ei, tenminste in de desa. In de steden, waar meer mensen meer geld hebben, zal het eten minder sober zijn.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: | Een reactie plaatsen

Sultan van Serdang, Sumatera (maart 2014)

Sultan van Serdang (Sumatera).Ik had al eerder geschreven over de sterk toenemende belangstelling voor de vele raja’s en sultans in Indonesie.
Hieronder een foto van de Sultan van Serdang (Sumatera) tijdens een officieel gebeuren. De sultans zijn geen politieke figuren, maar ze zijn de dragers en beschermers van de lokale culturen. Regelmatig lees ik berichten, dat ergens in Indonesie een sultans-troon opnieuw wordt bezet, na soms tientallen jaren onbezet te zijn geweest.
Zie voor meer info over sultans en raja’s: sultans in indonesia.


 

Categorieën: Landelijk en politiek, Sultans en Raja's in Indonesie | Tags: | Een reactie plaatsen

Politie in de desa (maart 2014)

In mijn uitgesprekte desa is geen politie-post. Het dichtstbijzijnde politiebureau is ongeveer 10 km. verderop.
Politie in de desa is ook eigenlijk helemaal niet nodig. De burgers regelen het allemaal zelf wel, dus komt de politie zelden in het dorp.
Is er een groot feest, waar veel bezoekers op af komen met auto’s en brommers, dan regelen de burgers het verkeer. En niemand die zich daaraan stoort.
Wordt een dief op heterdaad betrapt, dan loopt hij grote kans een enorm pak slaag te krijgen van de burgers, voordat hij bij het dorpshoofd wordt afgeleverd, die vervolgens de politie belt. Niet zelden gebeurt het, dat de dief gewoon wordt doodgeslagen.
Ook bij burenruzies, vechtpartijen en zo wordt niet de politie gebeld; de burgers lossen het zelf op. Alleen bij geweld op grote schaal komt de politie in actie.
Het criminaliteitscijfer in Indonesie is een stuk lager dan in Nederland. Indonesie geldt dan ook als een vrij veilig land (ook voor toeristen).
Er is trouwens over het algemeen weinig “blauw op straat”. Langs de grote weg van Tanggul naar Jember rijdt zo nu en dan een politie-auto.
Wel worden regelmatig langs de grote weg “razia’s” gehouden: verkeerscontroles van brommers en auto’s (je hebt geen helm op, je hebt geen kentekenbewijs of identiteitskaart bij je, dus een boete).
De gebruikelijke boete voor het niet dragen van een helm, of de veiligheidsgordels is rp. 50.000. Je krijgt een “bon” mee, en later moet je voorkomen voor de rechter. Daar is de boete ook doorgaans rp. 50.000. Daarom betaalt vrijwel iedereen ter plaatse aan de politie die rp. 50.000.
Anders dan in Nederland worden verdachten van grote misdrijven (moord, drugshandel en zo) tijdens een persconferentie van de politie getoond. Zij zitten dan doorgaans achter een tafel, met daarop de bewijsmiddelen (het mes, of de drugs). De pers kan de verdachten gewoon vragen stellen. Privacy-kwesties bestaan hier niet.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Voetbalwedstrijd in de desa (maart 2014)

voetbal

Vanmiddag vond er een voetbalwedstrijd plaats in het stadion van mijn desa.
Het ging tussen Paleran en Bangsalsari; de klasse weet ik niet, maar de spelers waren rond de 17 jaar.
Het stadion is een groot grasveld, waarop ook onder meer een jaarmarkt en andere activiteiten worden gehouden; dit is te zien aan de kwaliteit van de grasmat.

De beide clubs hadden een voetbaltenue van hun club.
De scheidsrechter liep op blote voeten.
Aantal toeschouwers rond de 100. De temperatuur was ongeveer 28 C.
Er werd vlijtig heen en weer gerend, de bal ging inderdaad alle kanten op. Zelfs enkele malen kwam de bal in de buurt van het doel. Men was ook druk bezig de bal van de tegenstander af te pakken.
Het publiek hield zich zeer stil, een enkel halfzacht gilletje. Er was geen politie. Het was een uiterst hoffelijke aangelegenheid.
Langs de lijn hadden zich, zoals gebruikelijk bij evenementen, kaki lima’s opgesteld, waar de aanwezigen bakso of versnaperingen konden kopen.
Er was ook iemand die live verslag deed van de wedstrijd middels een luide microfoon.
Tot zover mijn eerste verslag van een voetbalwedstrijd ! Het was een rustgevende gebeurtenis.

2

3


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Regen (maart 2014)

Begin van de middag zware regenval; een impressie.

3


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Putri Duyung

Putri Duyung

Een paar dagen geleden was er een aardbeving voor de kust van Puger (SR 5,2 en geen tsunami-gevaar). In de desa hebben we alleen maar licht schudden gemerkt.
Maar door die beving in zee hebben kustbewoners een “Putri duyung” kunnen vangen, althans dat hoorden we hier in de desa. Een putri duyung is een mythisch wezen, half vis en half “mens”. Gisteren was die er nog, gevangen in een soort aquarium.
Ik was natuurlijk erg benieuwd om zo een wezen te zien.
Echter, toen wij aankwamen, had men het wezen al naar elders vervoerd, zo werd ons verteld. Bestemming onbekend.
Maar dat mensen het wezen hadden gezien, stond als een paal boven water, daar was geen discussie over mogelijk.
Mijn scepsis over dit wezen vindt helemaal geen gehoor bij de mensen hier, ze bestaan gewoon en daarmee uit.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.