Berichten getagd met: dokter

Het weer en ziektekosten (11 nov. 2017)

Inmiddels is het nu elke dag, na het middaguur, zwaar bewolkt. Forse tropische buien zijn er nog niet, maar wel bijna elke dag regen. Tegen het middaguur is de temperatuur gestegen tot plm 34 C, erg heet en klam. Na de regen is het in de avond droog, en vallen de temperaturen zo’n 6-8 graden terug. In de avond is het aangenaam.
Gevolg van de temperatuursverschillen en de regen is, dat verkoudheid (“batuk” en “pilek”) en griep (hier influenza genaamd) veel voorkomt. De gang naar de dokter neemt men niet snel. Men probeert eerst met “jamu” (kruidenmengsels) en massage wat aan de klachten te doen. Helpt dat niet, dan gaat men naar de Puskesmas (gezondheidscentrum in de desa van de overheid). Behalve de Puskesmas is er ook een prive “klinik” (ook een gezondheidscentrum) van ene dr. Judi. Bij beiden werken erkende artsen, en is er een apotheek. Men kan er ook opgenomen worden, hoewel niet voor zware gevallen.
Afspraken maken is er niet bij. Je laat je inschrijven bij de Puskesmas of dr. Judi, en dan is het wachten tot je aan de beurt bent; en dat kan soms erg lang duren.
Artsen hebben naast hun werk in een ziekenhuis, vaak ook nog een eigen praktijk (meestal geopend na 17.00 uur). Ook hier is het vaak erg lang wachten tot je aan de beurt bent.
Om dat lange wachten te vermijden, ga ik meestal naar het Streekziekenhuis van Balung (15 min. rijden met de auto van mijn desa). Ik meld mij dan bij de UGD (eerste hulp) en wordt vrij snel geholpen. De Puskesmas is vrijwel gratis, dr. Judi vraagt weinig, het Streekziekenhuis is wat duurder; voor anti-biotica en wat andere medicijnen bij een ernstige verkoudheid heb ik 4 euro betaald.
Er ligt hier geen druk op de artsen zoals in Nederland. De artsen hier doen, wat ze kunnen; helpt dat niet, dan kan de patient overlijden. Zo is het leven nu eenmaal en niemand, die zich erover opwindt. Natuurlijk erg verdrietig een sterfgeval, maar zo kan het lopen.
De artsen hier hebben niet de druk van verzekeringsmaatschappijen, die van alles voorschrijven. Er zijn hier wel ziektekostenverzekerings-maatschappijen, maar die werken heel anders dan in Nederland. Daarover een andere keer meer.
Belangrijk is de BPJS, een volksverzekering voor iedereen, die een paar jaar geleden door de regering is ingevoerd.
Deze verzekering telt 3 klassen; de goedkoopste (derde) klas kost 3 euro per maand en de eerste klasse 10 euro per maand. Deze verzekering loopt nog niet helemaal op rolletjes, maar ik heb van desa-bewoners goede ervaringen gehoord. Een praktisch probleem is bijvoorbeeld, dat iemand niet kan worden opgenomen op de derde klasse, omdat die vol is. Maar er is wel plaats op de tweede klasse, maar dan moet worden bijbetaald en dat kunnen de mensen vaak niet. Maar de BPJS wordt steeds meer een begrip.
Ik blijk ook lid van de BPJS te kunnen worden, omdat ik een permanente verblijfsvergunning heb. Volgende week hoor ik definitief of het doorgaat. Ik kan dan mijn peperdure nederlandse “buitenland-verzekering” opzeggen.

De eerste hulp post bij de Puskesmas in mijn desa

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Uierzalf

Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik een grote pot “Uierzalf” meegenomen naar Indonesie. Het zou erg goed zijn voor droge huid en andere huidklachten.
Ik zelf heb nooit gebruikt gemaakt van deze uierzalf, niet nodig. Echter, sinds ik in de desa woon, komt deze pot mij zeer goed van pas. Niet voor mijzelf, maar voor kleine kinderen en baby’s hier met diverse huidklachten, zoals geschilferde huid, op infectie lijkende huidaandoeningen en meer.
Regelmatig komen moeders langs om te vragen of ik een medicijn heb voor een huid-probleem van een van hun kinderen, zoals laatst een moeder met baby (7 maanden), waarvan de voetjes tot halverwege de knieen al wekenlang helemaal onder een schilferige uitslag zaten.
Hoewel ik geen arts ben, en geen medische opleiding heb, heb ik het toch aangedurfd de uierzalf te gebruiken voor deze baby. Het schijnt geen gevaarlijk middel te zijn, zo was de voorlichting uit Nederland. Om een lang verhaal kort te maken, Na 4 dagen was de huid op de beentjes weer om aan te zien, en na een week was het huid-probleem over, na elke dag die uierzalf gebruikt te hebben.
Tot nog toe heb ik nogal wat beetjes uierzalf uitgedeeld waar het nodig was, en in alle gevallen was het probleem na een paar dagen opgelost.
De moeders waren al wel eerst naar de Puskesmas (Gezondheidscentrum in het dorp) geweest, maar de zalf, die ze daar kregen, hielp in het geheel niet. En geld voor een specialist is er niet.
De pot is nu bijna leeg, maar gelukkig komen over een paar dagen kennissen uit Nederland langs, die wat potten meenemen.

zzzzzzzzz

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Tandarts (12 april 2014)

Aan een van mijn kiezen moet wat gebeuren. Dus op zoek naar een tandarts. Toevallig moest een vriend van mijn zoon ook naar de tandarts; hij wist een heel goede, een dame in een dorpje nabij Semboro. Omdat tandartsbezoek nu niet een van mijn favoriete bezigheden is, besloot ik mee te gaan, om te zien, hoe die tandarts “is”.
We kwamen bij een kleine woning, waarin meteen na de voordeur de behandelkamer was. Naast deze behandelkamer was een andere kamer, afgescheiden met een klein gordijntje van de behandelkamer, waarin kippen liepen. Die konden dus gewoon de behandelkamer in lopen.
Een snelle rondblik door de behandelkamer leverde hetvolgende op: boven de behandelstoel was het plafond kapot, stof dwarrelde naar beneden. Er was geen gelegenheid voor de tandarts om de handen te wassen. Er was maar 1 boortje beschikbaar, kennelijk voor meerdere patienten te gebruiken. Er was ook maar 1 haakje om aan de tanden te peuteren.
Het tafeltje, waarop de tandartsspullen liggen, was bijna leeg, het kleedje vies. Met mijn goedkope mob. telefoon heb ik stiekum wat foto’s gemaakt.
De vriend van mijn zoon wilde tandsteen laten verwijderen, en 2 gaatjes moesten gevuld worden. Dit is allemaal gebeurd. De vullingen zitten er nog steeds in !
Ik had wel de indruk, dat de tandarts wist, waar ze mee bezig was.
Al met al ging ik met een zeer zwaar gemoed weer naar huis, geen denken aan, dat ik mij daar laat behandelen.
In de grote steden in Indonesie heb je vakkundige tandartsen. Ook op Bali, naar ik heb kunnen zien.
Inmiddels heb ik heel internet afgezocht naar een tandarts in de stad Jember, maar vond alleen maar adresgegevens.
Ik denk, dat ik morgen eerst maar eens naar het PT PN X Ziekenhuis (“Jember Klinik”) in Jember ga. Dat is een groot, particulier ziekenhuis met tandartsen.
Ik ben benieuwd, wat ik daar aantref.

De foto’s hieronder heb ik stiekum gemaakt, de kwaliteit is daarom niet te best.

Het plafond boven de stoel

DSC_0000075

DSC_0000071

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Gezondheidszorg in de desa (14 maart 2014)

Begin van dit jaar is Indonesie begonnen met het invoeren van een soort basis-ziektekosten verzekering voor alle inwoners. Het zal echter nog wel een paar jaar duren, voordat dit effectief is, hoewel er sommige provincies zijn, waar het al loopt.
In mijn desa is nog niets te merken van deze nieuwe verzekering.
Bij kleine kwaaltjes gebruikt men nog veel natuurmiddelen (bladeren, beras kencur, of aftreksels). Ook wordt nog wel eens een dukun geraadpleegd.
Echter, bij ziektes kan men terecht bij de Puskesmas (Pusat Kesehatan Masyarakat) in het dorp. Deze Puskesmas-sen, een soort uitgebreide huisartsenpost, zijn overal in het land te vinden. De Puskesmas in mijn desa is eenvoudig, er is een arts aan verbonden, alsmede een paar verpleegkundigen. Er is geen operatiezaal, maar er zijn wel 2 kamertjes, waar zieke mensen terecht kunnen, als ze bv. aan het infuus moeten. Consult bij de dokter en medicijnen zijn doorgaans gratis, of tegen een uiterst geringe vergoeding (rp 1000 – 3000).
Er zijn ook grotere Puskesmas-sen, in drukkere gebieden.
Voor ernstige gevallen kan men terecht in een R.S.D. (Rumah Sakit Daerah), streekziekenhuis, ook van de regering. Behandeling (of operatie) is niet kosteloos, maar veel goekoper dan in een prive-ziekenhuis. Bij opname kan uit verschillende klassen gekozen worden.
Ik heb tot nog toe een paar keer gebruik gemaakt van de Puskesmas, tot tevredenheid. De arts (een dame) maakte een professionele indruk en de medicijnen waren adequaat.
Vrijwel alle ziekenhuizen beschikken over een U.G.D. (voor eerste hulp en spoed).
Wordt men opgenomen in een ziekenhuis, dan komt altijd (een deel van) de familie mee. Zij blijven bij de patient slapen, en zorgen voor diens verzorging. De verpleging is niet ingesteld op verzorging.
Hoewel er voor arme mensen regelingen bestaan om de kosten van een opname/operatie te betalen, is niet iedereen hier van op de hoogte. Op TV wordt regelmatig bericht over schrijnende gevallen, mensen met bv. ernstig zieke kinderen, die geen geld hebben voor een ziekenhuis.

paleran

Puskesmas Paleran (mijn desa)

Wachten op  de dokter.

Wachten op de dokter.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.