3 Weken geleden was er de oogst van de rijst.
De afgelopen 3 weken hebben de sawah’s gerust en zijn ze omgeploegd.
Nu worden overal de nieuwe rijstplantjes weer geplant. Over 3 maanden is er weer oogst.
Tanam (planten) bibit (jonge rijstplantjes).
Het planten van de bibit (rijstplantjes)
Mijn laatste bericht over het weer was van 8 april jl. Ik meldde toen, dat het vrijwel elke dag regende. Welnu, tot een dag of 5 geleden heeft dit zo geduurd. Bijna elke middag regen met soms forse onweersklappen.
Echter sinds 5 dagen lijkt het weer aan het veranderen. De indonesische KNMI (BMKG) heeft aangekondigd, dat we zo langzamerhand naar het droge seizoen gaan. Dat wil niet zeggen, dat het de komende tijd niet meer zal regenen, zo nu en dan zal er nog een bui vallen.
De temperaturen zijn aan het stijgen. Rond de middag is het 33 C. De ochtenden zijn doorgaans helder, in de middag is er wel bewolking, maar niet meer van die dreigende donkere regenwolken.
De lucht wordt rustiger.
De boeren zijn druk bezig de nieuwe rijstplantjes (bibits) te planten. Over 3 maanden kan er geoogst worden.
Gewoonlijk begint in de loop van de maand juni het koude (maar) droge seizoen, dat duurt tot eind augustus. Hoe het weer zich dit jaar zal gaan ontwikkelen, weten we niet.
Vorig jaar was een bijzonder jaar wat het weer betreft. In september en oktober was er een een ongekende hitte; en het regenseizoen, dat gewoonlijk rond oktober begint, liet het afweten. Het droge seizoen duurde tot eind december. De gewassen op vele sawah’s zijn verdroogd, een slechte oogst dus.
Het is aan de boeren, wat zij gaan doen met de sawah’s na de rijst-oogst van 3 weken geleden. Er worden ook jerukken, boontjes, en veel meer verbouwd.
Ik berichtte eind vorig jaar, dat de maandpremie voor de indonesische ziektekostenverzekering (BPJS) met ingang van 1 januari 2020 zou worden verdubbeld. Deze premieverhoging was een besluit van de president om iets te doen aan de grote tekorten op deze verzekering.
Deze premieverhoging is inderdaad ingegaan met ingang van 1 januari 2020.
In maart 2020 echter heeft het Hooggerechtshof van Indonesie in Jakarta geoordeeld, dat het besluit van de president om de premie te verdubbelen, onjuist is. De premieverhoging zou met verschillende wettelijke voorschriften in strijd zijn.
Met ingang van 1 mei (vandaag dus) geldt weer de premie van vorig jaar.
De vraag blijft, wat te doen aan de grote tekorten op deze volksverzekering. Een eigen risico invoeren zou een mogelijkheid kunnen zijn; ook zou kunnen worden gekeken om de organisatie van de verzekering door te lichten (bezuiniging). Een aantal behandelingen schrappen uit het pakket van de verzekering zou ook kunnen. Tenslotte is geopperd, om bij behandelingen bv 10% van de rekening ten laste van de patient te laten komen.
Het lijkt helemaal nederland.
De premie is nu dus weer 6 euro per maand (rp 80.000).
De teveel betaalde premie van januari t/m maart krijgen we niet terug. Alleen het teveel betaalde van de maand april wordt gerestitueerd.
Net zoals in nederland zijn er bijkomende kosten, die niet onder de verzekering vallen; vooral voor bepaalde medicijnen bijvoorbeeld.
Kinderen aan het spelen vlak naast mijn huis
Op de video hierboven is te zien hoe het eraan toegaat bij het oppakken van de 3 dieven bij de sawah.
Gisterenavond, rond 20.00 uur, zijn bij een sawah achter mijn huis, 3 mannen door burgers opgepakt. De 3 mannen waren bezig jerukken te stelen. Een jeruk is een citrusvrucht, een soort kruising tussen een citroen en een sinaasappel. Een kilo jerukken kost plm rp 6000. De dieven hadden al vele kilo’s klaar staan om mee te nemen.
Al snel kwamen tientallen mannen uit de naburige woningen toegesneld om te helpen bij het “burger-arrest”. De dieven werden zeer hardhandig aangepakt, zoals gebruikelijk is in zuid-oost Azie. Er werd met stokken op hen ingeslagen, ze werden geschopt tot bloedens toe en aan hun haren getrokken. Hun kleren werden verscheurd. Niet zelden worden dieven ter plekke doodgeslagen.
Enige tijd later werden de 3 dieven op motoren naar de “Balai Desa” (gemeentehuis) van mijn desa gebracht, waar ze in een zaal moesten wachten op de komst van de politie. De deur van die zaal werd bewaakt door een soort vice-burgemeester, zodat niemand er in kon.
De politie was er al snel, waarna voorbereidingen werden getroffen om de 3 dieven naar de gavangenis in Jember-stad te brengen. Na een half uur werden de dieven in een politiewagen geladen en vertrok men naar Jember-stad.
Honderden opgewonden burgers waren toegesneld naar de Balai Desa; het pakken van 3 dieven op heterdaad is een heftige gebeurtenis in de desa. De woede bij de desa-bewoners is enorm; degene, die bestolen wordt, lijdt verlies, er is geen verzekering, die de schade dekt. Vandaar dat de woede zo groot is.
De politie-agenten hadden de zaak goed onder controle; er mocht niet meer geslagen worden. En bij het “inladen” van de dieven in de politiewagen moesten de burgers op gepaste afstand staan.
De drie dieven in de zaal van de Balai Desa (foto Paul Kijlstra)
————————–
Vele burgers waren naar de Balai Desa gekomen; op de foto in het midden de zaal, waar de dieven op de politie wachtten. (foto Paul Kijlstra)
————————–
Het “inladen” van de dieven in de politie-wagen. (foto Paul Kijlstra)
Vandaag is de vastenmaand Ramadan begonnen. Het is nu donderdagavond, het avondgebed rond 18.00 uur (Maghrib) in de moskee is klaar, en dat betekent, dat het nu volgens de javaanse tijdrekening al vrijdag is. De dag begint hier niet na middernacht, maar na het avondgebed, Maghrib.
De Ramadan begint gewoonlijk met de Tarawih-gebeden in de moskee, na het avondgebed Maghrib. Vanwege corona was er dit jaar geen Tarawih, de moskee achter mijn huis was leeg. Het is erg stil in de desa. Er is ook geen traditionele optocht met fakkels. Er hangt vanavond een vreemde, wat onwezenlijke sfeer in de desa.
Het vasten tijdens Ramadan gaat gewoon door. Oude mensen, zieken, zwangere vrouwen en kinderen hoeven niet te vasten. Over het algemeen vast iedereen; toch zijn er mensen, die zo nu en dan overdag iets eten, maar dat gebeurt dan in stilte thuis.
Door de dreiging van corona vast ik niet; als oudere behoor ik tot een risico-groep en dat betekent, dat ik alleerst goed voor mijn gezondheid moet zorgen. Ik eet buiten het zicht van iedereen op mijn kamer.
24 Mei is het Lebaran, het Suikerfeest. Lebaran dit jaar zal heel anders verlopen dan gewoonlijk; het “mudik” oftewel “pulang kampung” is door de regering verboden vanwege het gevaar voor verspreiding van corona. Vorig jaar waren er plm 25 miljoen mensen onderweg op Java. Tijdens het Suikerfeest en de week daarna is het altijd buitengewoon druk; er moeten vele mensen worden bezocht. Dat zal er dit jaar dus niet bij zijn. Ik ben benieuwd hoe het gaat lopen tijdens het Suikerfeeest dit jaar.
Vlakbij het raam van mijn kamer heeft een grote spin een groot web gemaakt. Er is mij verteld, dat deze spin niet gevaarlijk is. De naam van deze spin is mij niet bekend, de lengte is ongeveer 7/8 cm, het “lijfje” plm 2/3 cm.. Deze spin is niet echt schuw, ik kan dichtbij komen.
De foto hierboven van een te zwaar beladen vrachtwagen, heb ik vanochtend gemaakt. Dit soort overbeladen vrachtwagens kom je in het verkeer vaak tegen. Vaak vallen deze vrachtwagens in een bocht ook om. Ik heb een tijdje achter deze vrachtwagen gereden en hield mijn hart vast bij bochten; het scheelde niet veel.
Op 1 km van mijn huis het bovenstaande tafereel
De rijstverbouw is een zeer belangrijke bron van inkomsten voor heel veel desa-bewoners. Is het geld eenmaal binnen, dan kunnen weer aanschaffingen worden gedaan, of schulden betaald.
De oogsttijd van de rijst wordt “Panen raya” genoemd.
Op kleine stukken sawah’s (meestal in mijn regio) wordt met de hand geoogst; voor grotere sawah’s zijn er rijdende machines.
Voordat de rijst wordt geoogst, worden de rijstplantjes in bosjes samengebonden. Alleen het bovenste deel, waar de rijst is, wordt geoogst. De van rijst ontdane bosjes blijven staan en worden later verbrand.
Bij het oogsten zijn ook de vrouwen actief. Zowel het planten van de rijst als het oogsten moet gelijktijdig worden gedaan; men kan niet elke dag een deel van de sawah oogsten of beplanten.
Zowel het planten van de rijst als het oogsten duurt maar een paar dagen.
Het dorsen van de rijst gebeurt ter plekke. De rijst wordt in grote zakken gedaan; deze zakken worden opgehaald door opkopers.
De werkers op de sawah’s zijn doorgaans goed “ingepakt”; lange broeken, lange mouwen en hoofddeksels; dit vanwege de zon maar ook vanwege insecten.
Aan het werk bij de dorsmachine
Een twee-mansbedrijfje, waar betonnen kozijnen worden gemaakt
Wereldwijd beheert corona het dagelijks nieuws. Het leven in mijn desa gaat gewoon door, zij het op een lager pitje dan gewoonlijk. Corona leeft nu ook bij de desa-bewoners. Ik zal zo nu en dan weer een berichtje plaatsen over het leven in mijn desa, hoewel, zoals gezegd, het leven op een laag pitje door gaat. Het meeste nieuws in mijn desa heeft toch te maken met corona.
De meeste mannen in mijn desa zijn actief als boer in de vele sawa’s rond mijn desa. Er zijn echter ook mannen, die elders werken, zoals op Bali, Surabaya en zelfs Kalimantan.
Sommige mannen in mijn desa hebben een werkplaats aan huis; dit kan zijn een reparatie-bedrijf voor motoren of een las-bedrijf.
Veel huizen hebben een toko’tje aan huis; deze toko’s worden gerund door vrouwen.
Op 150 meter van mijn huis is een van de desa-bewoners een paar jaar geleden een bedrijfje begonnen, waar betonnen kozijnen voor ramen en deuren worden gemaakt. Daar is veel vraag naar, omdat houten kozijnen alleen maar duurzaam zijn, als het goed (en dus duur) hout is. Die betonnen kozijnen gaan heel lang mee, en zijn betaalbaar.
Bij dat bedrijfje werken gewoonlijk 2 man, soms drie man, meer niet. Men heeft de beschikking over een klein vrachtwagentje.
Op bestelling wordt zand en cement gebracht om een beton van te maken. Het beton wordt in een soort mal gegoten, en na 2 dagen drogen is het kozijn gereed. Aan de kozijnen worden scharnieren aangebracht om later ramen en deuren eraan te kunnen bevestigen. Met het vrachtwagentje worden de kozijnen naar de plaats van bestemming gebracht.
De vernieuwde toko
Sinds een paar dagen is de vernieuwde toko van buurvrouw Ibu Karsi open. De hele verbouw heeft 3 weken geduurd en er hebben er 2 tukangen aan gewerkt. Het is een mooi gebouwtje geworden; de hele dag door komen er mensen aanlopen voor een boodschap. Ik heb geen idee, wat de toko financieel opbrengt.
De toko is open van plm 5 uur in de ochtend tot plm 10 uur in de avond.
De vernieuwde toko
————————–
De eerste toko van Ibu Karsi, plm 9 jaar geleden gebouwd
————————–
De tweede toko van Ibu Karsi, plm 5 jaar geleden gebouwd; deze toko is nu verbouwd.
De Puskesmas in mijn desa
Elke desa heeft een Puskesmas; puskesmas is een afkorting van “Pusat Kesehatan Masyarakat” hetgeen betekent: Gezondheidscentrum”.
De Puskesmas was vroeger een veredelde huisartsenpost; tegenwoordig is de puskesmas in veel desa’s bijna een mini-ziekenhuis. De puskesmas is van de overheid. Er zijn grote en kleine puskesmas-sen.
De puskesmas is mijn desa is enige maanden geheel verbouwd. Patienten kunnen nu ook worden opgenomen in een aparte vleugel.
Aan de puskesmas in mijn desa zijn artsen verbonden, er is een apotheek, een tandarts (op dit moment vacant), voorzieningen voor Eerste Hulp en voor Bevallingen. Opname van patienten, waarbij een infuus noodzakelijk is, is ook mogelijk, indien de aard van de ziekte dit toelaat.
Bij de puskesmas kan men terecht voor alle niet al te ernstige zaken en ook voor bevallingen. Er is geen operatie-kamer; voor een operatie moet men terecht in een van de ziekenhuizen in Jember.
De puskesmas is gratis voor hen, die lid zijn van de BPJS (de landelijke ziektekosten-verzekering). Voor hen, die geen lid zijn, zijn de kosten echter minimaal.
Wil men naar een specialist, of naar een ziekenhuis in Jember, dan moet men bij de puskesmas een verwijs-brief ophalen, indien men voor vergoeding door de BPJS in aanmerking wil komen.
De ambulance, die op de foto hierboven geparkeerd staat bij de puskesmas, is door de huidige Bupati (districtsbestuurder) geschonken, toen zij bijna 4 jaar geleden werd gekozen als bupati. Alle desa’s in het district Jember hebben toen een ambulance gekregen.
Alle puskesmas-sen in mijn regio zijn of worden verbouwd. Ze worden rood-wit geverfd van buiten. Ik zelf heb met de puskesmas goede ervaringen.
De toko van Ibu Karsi (links van mijn huis) wordt vergroot
Links en rechts van mijn huis wordt gebouwd.
Links wordt de toko van Ibu Karsi vergroot en van een nieuw dak voorzien. De zaken in de toko lopen kennelijk goed. In deze toko is van alles te koop: div. snoepgoed en koekjes, kruiden, eieren, zeep, shampoo, drinken, div. huidverzorgingsmiddelen en veel meer.
Toen ik 10 jaar geleden in de desa kwam wonen, had Ibu Karsi nog geen toko; voor het huis stond een bamboe-afdak op palen met een paar bankjes. Je kon er alleen diverse soorten drankjes gebruiken. Een paar jaar later werd een kleine stenen toko gebouwd, en weer wat later werd die stenen toko fors vergroot. Nu dan de laatste verbeteringen aan de toko.
Rechts van mijn huis wordt een nieuw gebouwtje neergezet. Daar wordt een kapsalon in gevestigd. De Ibu, die in de kapsalon gaat werken, woont in het huis achter de kapsalon. Zij heeft vele jaren op Bali gewerkt, en wilde weer terug naar de desa.
Voor de dakbedekking van de kapsalon worden aluminium platen gebruikt. Het gebruik van deze platen is nieuw; op steeds meer plekken in de desa worden deze platen gebruikt. Het is iets duurder dan de asbestplaten, die vroeger overal werden gebruikt, maar ook veel duurzamer. Het gebruik van aluminiumplaten is geen keuze in verband met de gezondheid (asbest zou niet gezond zijn).
Voor de kozijnen van ramen en deuren kan ook aluminium worden gebruikt; goedkoper is echter kant-en-klare betonnen kozijnen te kopen. Houten kozijnen laten maken is ook mogelijk, maar dan moet het hout van goede kwaliteit zijn, zoals teakhout en dat is erg duur. Velen kiezen daarom voor betonnen kozijnen voor ramen en deuren, en steeds meer mensen kiezen voor aluminium platen voor het dak.
Voor de stijgers worden alom bamboe-palen gebruikt.
Voor het bouwen van een toko of anderszins een gebouw is geen vergunning nodig. Overleg met de buren is ook niet nodig.
De inkomsten van de toko en kapsalon zijn onbelast; er hoeft geen belasting over de inkomsten betaald te worden. Een boekhouding is ook niet nodig. Ik heb geen enkel idee hoe groot de inkomsten zijn van de toko en de salon; het is not-done om daarover te praten.
Op veel meer plaatsen in de desa wordt gebouwd. Een teken, dat het financieel goed gaat met de desa-bewoners.
De in aanbouw zijnde kapsalon rechts van mijn huis
Oost Java Info 