Berichten getagd met: ziektekosten

Premieverhoging ziektekostenverzekering BPJS gaat niet door (1 mei 2020)

Ik berichtte eind vorig jaar, dat de maandpremie voor de indonesische ziektekostenverzekering (BPJS) met ingang van 1 januari 2020 zou worden verdubbeld. Deze premieverhoging was een besluit van de president om iets te doen aan de grote tekorten op deze verzekering.
Deze premieverhoging is inderdaad ingegaan met ingang van 1 januari 2020.
In maart 2020 echter heeft het Hooggerechtshof van Indonesie in Jakarta geoordeeld, dat het besluit van de president om de premie te verdubbelen, onjuist is. De premieverhoging zou met verschillende wettelijke voorschriften in strijd zijn.
Met ingang van 1 mei (vandaag dus) geldt weer de premie van vorig jaar.

De vraag blijft, wat te doen aan de grote tekorten op deze volksverzekering. Een eigen risico invoeren zou een mogelijkheid kunnen zijn; ook zou kunnen worden gekeken om de organisatie van de verzekering door te lichten (bezuiniging). Een aantal behandelingen schrappen uit het pakket van de verzekering zou ook kunnen. Tenslotte is geopperd, om bij behandelingen bv 10% van de rekening ten laste van de patient te laten komen.
Het lijkt helemaal nederland.
De premie is nu dus weer 6 euro per maand (rp 80.000).

De teveel betaalde premie van januari t/m maart krijgen we niet terug. Alleen het teveel betaalde van de maand april wordt gerestitueerd.

Net zoals in nederland zijn er bijkomende kosten, die niet onder de verzekering vallen; vooral voor bepaalde medicijnen bijvoorbeeld.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vervolg: Het weer en ziektekosten (12 nov. 2017)

Gisteren heb ik een bericht geschreven over “Het weer en ziektekosten”.
Wat betreft het deel, dat gaat over de ziektekosten, een aanvulling.

De economie in Indonesie draait goed, dat maak ik op uit allerlei berichten. Indonesie staat niet meer op de nederlandse lijst van ontwikkelingslanden. De middengroep in Indonesie wordt steeds groter. De groep armen en allerarmsten neemt jaarlijks gestaag af; toch gaat het hier dan nog steeds om tientallen miljoenen mensen helemaal aan de onderkant van de samenleving.

Ieder, die niet behoort tot de (aller)armsten, kan de premie van de nationale ziektekostenverzekering BPJS betalen.
De (aller)armsten kunnen dit niet; zij zijn aangewezen op de “Surat miskin” (verklaring van armoede) van de desa. Daarmee kunnen zij terecht voor medische hulp. Velen willen geen Surat miskin aanvragen uit verlegenheid.
De medische hulp aan de allerarmsten blijft een probleem, en regelmatig zijn op de TV schrijnende gevallen te zien.
Anders dan in Nederland is er in Indonesie geen vangnet voor de allerarmsten. In Nederland heeft ieder recht op bijvoorbeeld een bijstandsuitkering met ziektekostenverzekering, als er geen inkomsten zijn. In Indonesie bestaan geen uitkeringen; ieder moet zichzelf zien te redden.
Anders dan op Bali is het aantal bedelaars gering in mijn regio. In Ubud op Bali heb ik er laatst weer tientallen gezien, voornamelijk jonge vrouwen met kleine kinderen, waarvan bij voorkeur 1 in de selendang.
Als ik in mijn regio al een bedelaar tegen kom, is het vaak een gehandicapte of een oudere. Ik heb hier nog geen jonge vrouwen met kinderen zien bedelen.
Ik heb in het geheel geen zicht op “liefdadigheid” in Indonesie. Wordt er structureel aan de armsten geld gegeven via stichtingen ? Doen de rijken wat terug voor het vele geld, dat zij verdienen ? Ik heb er geen idee van. Dit onderwerp blijft mij intrigeren, maar ik word niet wijzer.

Bedelaaars in Ubud op Bali worden regelmatig opgepakt.

Categorieën: Landelijk en politiek | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Ziektekosten – de BPJS (14 nov. 2014)

Begin van dit jaar is door de regering ingevoerd de “BPJS”; dit is een ziektekostenverzekering, bedoeld voor alle indonesiers, maar vooral voor de minder draagkrachtigen. Bij de invoering was al duidelijk, dat het een hele onderneming zou worden om de BPJS goed ingevoerd te krijgen.
Uit persberichten begreep ik, dat nu ongeveer 90 miljoen indonesiers deze “Kartu Indonesia Sehat” van de BPJS hebben. Op vertoon van deze kaart wordt men in het ziekenhuis (vrijwel) gratis geholpen.
Bij deze verzekering zijn er 3 klassen: klas 3 (rp 25.000 p/mnd), klas 2 (rp 50.000 p/mnd) en klas 1 (rp 80.000 p/mnd).
Voor mensen met een laag inkomen, betaalt de overheid (desa) de premies.
De allerarmsten konden vroeger met een “Surat miskin” (armenbrief) vrijwel gratis medische hulp krijgen, maar ook toen vielen velen buiten de boot. Velen wisten niet van het bestaan van de Surat af, veel anderen waren malu om er een aan te vragen.
Het grootste deel van de indonesiers zal deze “Kartu Indonesia Sehat” van de BPJS kunnen betalen. Maar er blijven nog vele miljoenen mensen over, die dit niet kunnen. Hoe men deze allerarmsten tegemoet wil komen, is niet duidelijk.

Behalve de “Kartu Indonesia Sehat” zal ook worden ingevoerd de “Indonesia Smart Cards” (KIP). Deze kaart zal worden gegeven aan kinderen in de school-leeftijd en die uit arme gezinnen komen.
Het zal een enorme onderneming zijn de komende tijd (jaren?) om alle armen echt van deze 2 kaarten te voorzien.
Maar het is verheugend, dat er tenminste iets wordt gedaan.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Landelijk en politiek | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.