Onderstaande foto wil ik U niet onthouden. Dame links is Hindu (ik ken haar), de andere is moslima. In Jakarta. Prachtige dames en ze kunnen het goed vinden met elkaar. Ik hoor het vaak in mijn desa: hidup bersama (vredig samenleven). Dit is wat veruit de meeste indonesiers willen.
De laatste tijd wordt veel geklikt op de pagina “Jamu, traditioneel indonesisch geneesmiddel”. Ik heb daarom dit bericht bewerkt en voorzien van wat meer informatie.
Zie: https://oostjavainfo.wordpress.com/2014/01/07/jamu-traditioneel-indonesisch-geneesmiddel/
De Pemuda Paleran Bersatu (PPB)
Ten aanzien van de armen in de desa is er van overheidswege en de desa geen beleid. De armsten krijgen om de paar maand een paar kilo rijst en wat geld, maar dat is volstrekt onvoldoende om van te leven.
Voor een maaltijd zijn de armsten vaak aangewezen op de buren.
Enige maanden geleden is in mijjn desa opgericht “Pemuda Paleran Bersatu” (PPB) oftewel de Vereniging van Jongeren van Paleran (Paleran is de naam van mijn desa). Het voornaamste doel van deze vereniging is steun te bieden aan hen, die het nodig hebben, dus de allerarmsten. Maar de ondersteuning van de PPB is niet alleen geldelijk; ook voor reparaties aan huis en zo is de PPB beschikbaar.
De vereniging komt eenmaal per maand bijeen. Er is een voorzitter, secretaris / penningmeester en een notulist. Verder heeft de vereniging contactpersonen in de diverse wijken van de desa. De inkomsten van de vereniging bestaan uit giften van donateurs.
Er zijn contacten met de Kecamatan (het onderdistrict) en de Dinas Sosial (sociale Dienst) van het district (kabupaten Jember). Het is te verwachten, dat zij van de Dinas Sosial financiele ondersteuning krijgen.
Ik was niet eerder op de hoogte van deze vereniging; ik zal mij als lid gaan aanmelden. Ik hoop, dat ik meer zicht krijg op de activiteiten van deze vereniging. Het klinkt allemaal hoopvol.
In mijn buurtje woont in elk geval 1 zeer arm persoon, Mira. Ze zal rond de 60 jaar oud zijn, en zij heeft geen kinderen. Ze woont in een bamboe-hutje. Zij verdient een klein beetje door te werken in het Cafe naast mijn huis.
Ik weet, dat zij geregeld geld toegestopt krijgt van die en gene. Zij is nu ook bekend bij de PPB en de verwachting is, dat zij ook van de PPB ondersteuning krijgt. Mij is verteld, dat er iets verderop nog een aantal zeer arme mensen wonen, waar de PPB contact mee heeft.
Ik zal U op de hoogte houden van de ontwikkelingen met betrekking tot de PPB.
Waar op Bali veel expats en andere buitenlanders actief zijn in allerlei stichtingen (yayasans) en andere activiteiten, ontbreekt dat in mijn regio; er zijn immers in het geheel geen buitenlanders. In mijn regio moeten dit soort activiteiten van de mensen zelf komen.
Op de foto staat Malika, 15 maanden oud. Ze heeft deze week haar eerste zelfstandige stapjes gezet.
Malika is de dochter van Novi, die in het huis achter het mijne woont, samen met de moeder van Novi, de oma dus. Novi is getrouwd, maar haar echtgenoot is meestal de hele dag weg, aan het werk. Omdat Oma ook regelmatig van huis is (zij heeft wat klussen), is Novi een groot deel van de dag in mijn huis. Vaak krijgt zij bezoek van een vriendin met haar kind, bij mij thuis dus en als oma thuis komt, is zij ook in mijn huis. Mijn huis ligt aan de straatkant, dus je kunt mooi zien, wie er voorbij komt.
Malika gaat van hand tot hand, als er mensen zijn. Moeder heeft zogezegd niet het “exclusieve recht” op haar dochter. Anderen willen er mee van genieten. Kinderen zijn buitengewoon welkom.
Ik heb het al vaker geschreven, alleen zijn kunnen de javanen niet. Het is dus vanzelfsprekend, dat Novi met haar dochtertje vaak bij mij in huis is. En dat oma ook regelmatig aanschuift, is niet meer dan normaal. En dat anderen ook aanschuiven, is ook vanzelfsprekend. Soms een volle bak bij mij thuis, soms wat rustiger. Ik kan gewoon mijn eigen gang gaan, ik treed dus niet op als “gastheer”. Het is bepaald niet zo, dat het bezoek voor mij belemmerend is, ik ga gewoon mijn eigen gang.
Zo leven we dus met elkaar. Zou ik vasthouden aan privacy (dus niet zomaar mensen over de vloer), dan wordt het leven een stuk gecompliceerder. Erger nog, niemand zal dat begrijpen.
“Wie niet werkt, zal ook niet eten” is een bekende uitdrukking in Nederland. Nu gaat dat in Nederland niet op, want als iemand om welke reden dan ook niet kan werken, zijn er de overheidsvoorzieningen.
Werkenden in Nederland hebben recht op een loon, dat vaak via een CAO wordt vastgesteld. Verder menen zij recht te hebben op vakantiegeld, doorbetaling bij ziekte, pensioenopbouw en wat dies meer zij.
In de desa gaat dit helemaal niet op. Er zijn geen overheidsvoorzieningen voor mensen, die niet kunnen werken. De allerarmsten krijgen kunnen van overheidswege zo nu en dan wat geld ontvangen, of een paar kilo rijst, maar dit is lang niet voldoende om in leven te blijven.
Alleen ambtenaren in overheidsdienst hebben het beter, voor hen is er een ziektekostenregeling en een pensioen.
Een opleiding volgen, levert heel vaak niet een gewenste baan op. Er zijn academici, die als taxi-chauffeur werken of ander werk hebben. Vaak moet je je nog inkopen voor een nieuwe baan.
In mijn desa zijn de meesten werkzaam in de landbouw, in de vele sawah’s in mijn regio. Rijk wordt je er niet van. Sommigen hebben nog een bijbaantje voor wat extra geld. En vaak ook is er een toko of een warung aan huis, die door de vrouw des huizes wordt gerund.
Ik hoor de mensen in de desa nooit klagen; wat ik wel veel hoor, is dat het moeilijk is om in de regio werk te vinden.
Regelmatig hoor ik van jonge mannen, dat ze de desa voor een jaar of langer verlaten om in bv. Kalimantan te gaan werken. Veel (vooral jongere) vrouwen werken enige jaren als huishoudelijke hulp in Korea, Hongkong of Maleisie.
In mijn desa zijn dat er echter niet veel.
Waar men in Nederland zich wil ontplooien door een gewenste baan, scholing en opleidingen, ontbreekt dat hier.
Werk, dat iets oplevert, wordt met beide handen aangenomen.
De prijzen van alles in Indonesie stijgen; de prijs van electriciteit (ik berichtte het laatst al) gaat volgende maand met 30 % omhoog.
Waar ik in het geheel geen zicht op krijg, is hoeveel een gezin in de desa per maand te besteden heeft en wat de kosten zijn. Hier wordt niet over gesproken. Er zijn ook geen statistieken, die dit bijhouden. De meesten in mijn desa hebben een maandinkomen van 2 – 3 miljoen rupiah, begrijp ik; dit is echter bepaald geen vetpot.
Toch maakt mijn desa geen armoedige indruk. Er worden daken van huizen vernieuwd, meubels gekocht, een schuurtje erbij gebouwd, een koe gekocht. Er is dus wel wat geld hiervoor. Zoals in veel landen, heeft bijna iedereen wel een “krediet” bij de bank. Een motor, noodzakelijk voor bijna elk gezin, wordt bijna altijd op krediet gekocht. De rentes zijn erg hoog, maar een andere weg is er niet. Zolang als maar het maandelijkse bedrag voor het krediet wordt betaald, is er niets aan de hand. En zo gaat dat in de praktijk ook bijna altijd.
In mijn desa wordt sober geleefd, de mensen klagen niet.
Met ingang van volgende maand stijgt de prijs van electriciteit met 30 %. Dit is heel erg veel.
Deze stijging duidt erop, dat steeds meer electriciteit nodig is voor de samenleving. Er komen steeds meer koelksten in de huishoudens, meer mensen willen een AC (air-conditioning) etc.
Een en ander betekent, dat ook gewerkt moet worden aan de infra-structuur van de electriciteit: meer vermogen voor de electriciteitscentrales, meer of betere kabels en leidingen.
Het besteedbare inkomen lijkt te stijgen.
Dat het goed gaat met Indonesie, blijkt ook het feit, dat Indonesie geschrapt is van de lijst van ontwikkelingslanden in Nederland.
Elk huis heeft een elektriciteitsmeter; de meteropnemer komt eens per maand om de stand op te nemen.
Sinds een paar jaar worden alleen maar meters geplaatst, die werken op “tegoed”. Op allerlei plekken kan men tegoed kopen (onder meer bv. Indomaret, Alfamaret); men krijgt een code die moet worden ingetypt op de meter. Dus geen meteropnemer meer aan huis.
Elk huis heeft een bepaald aantal Watt ter beschikking. De armste mensen hebben 450 W en betalen ook het minst.
Daarna komt 900 W, net genoeg voor een AC.
Daarna komen 1300 W en 2200 W.
Enige tijd geleden meende mijn overbuurvrouw (Ibu Harni) in de vroege ochtend (het was nog donker) het zoontje van buurvrouw Win (van achter mijn huis) gezien te hebben op straat vlakbij haar huis. Hij was klein en helemaal wit. Volgens buurvrouw Win kon dit niet, want haar zoontje had de hele tijd bij haar geslapen. Het was nog donker, dus iedereen sliep. Kennelijk had de overbuurvrouw een “tuyul”gezien. Een tuyul is een mythisch wezen, dat veel voorkomt in Indonesie. Het is een klein kind, of een baby, dat steelt.
Een tuyul is een van de 4 “hantu’s”(geesten); de andere drie zijn de pocong, die heeft het hoofd helemaal in het wit gewikkeld. De kuntilanak, die heeft lang zwart haar en is verder helemaal in het wit. De derde is de genderuwo, een aapachtig wezen.
Volgens Wiki is een Tuyul vermoedelijk afkomstig van de foetus van een miskraam of van een baby, die bij de geboorte is overleden. Want het karakter van een tuyul lijkt op die van kleine kinderen.
Deze hantu’s worden nog steeds waargenomen, er zijn op Y-tube zelfs filmpjes van. Maar ze worden niet meer zo vaak aangetroffen als vroeger, toen er nog geen electriciteit was. Men is er nog steeds bang voor. Ze komen vooral voor bij begraafplaatsen, bossen en verlaten bouwsels.
Over de diepere achtergrond van de hantu’s kom ik niets te weten, dit weet men niet. Ze zijn er gewoon en men is er bang voor.
Vissersplaats Puger
Ter gelegenheid van mijn terugkeer uit Nederland in de desa nu een week geleden, heb ik een BBQ laten houden bij mij achter het huis. De BBQ was bedoeld voor het buurtje, waar ik woon.
’s Ochtends hebben we in de visserplaats Puger vis gekocht en ’s avonds was er de BBQ. De vissen werden geroosterd op een stuk gaas, gespannen over wat stenen. Schillen van kokosnoten waren de brandstof. Als kruiden dienden zout en ketjap. Het roosteren van de vis gebeurde door de mannen, de vrouwen zorgden voor de groenten en de rijst.
De vis werd opgediend met witte rijst, stukjes komkommer en een beetje spinazie (sayur bayan).
Het eten gebeurde met de rechterhand, de meesten zaten op hun hurken. Tijdens het eten zoals gebruikelijk weinig gepraat, dit kwam pas na de maaltijd.
Voor nederlandse begrippen was het een uiterst eenvoudige maaltijd, ieder hooguit 2 visjes. Voor de desa was dit een maaltijd, die ze niet vaak krijgen.
Over de visserplaats Puger zal ik een volgende keer meer vertellen.
In januari 2017 heb ik bericht over een enorme oplichtingszaak in de desa. Een jong stel (Bagus en zijn vrouw Aliyah, beiden eind 20) had vele desa-bewoners opgelicht voor een totaal bedrag van ongeveer 650 miljoen rupiah (= plm 40.000 euro), een astronomisch bedrag voor de desa. Bagus was geboren en getogen in de desa.
In december 2016 leken zij van de aardbodem verdwenen, toen hun oplichtingspraktijken aan het licht kwamen. Tot op vandaag zijn beiden nog niet getraceerd. Wel is uit berichten duidelijk geworden, dat het stel nu uit elkaar is. Vermoed wordt, dat de vrouw de kwade genius was, en dat zij haar man meegetrokken heeft. Voor de man is dit echter geen enkele verzachtende omstandigheid.
Tijdens het Suikerfeest (Lebaran) kon de in de desa geboren en getogen Bagus zich niet vertonen. Hij zou door de desa-bewoners gevangen zijn genomen, waarschijnlijk na een enorm pak slaag, als hij al niet doodgeslagen zou zijn.
Bagus kan zich alleen nog maar in de desa vertonen als hij geld meeneemt om zijn slachtoffers te betalen. Het lijkt echter onwaarschijnlijk, dat hij het enorme bedrag bijeen krijgt. Dit betekent, dat Bagus voor de rest van zijn leven uit de desa is verbannen.
Eerdere berichten uit januari 2017:
https://oostjavainfo.wordpress.com/2017/01/04/grote-oplichtingszaak-in-de-desa-jan-2017/
https://oostjavainfo.wordpress.com/2017/01/17/vervolg-grote-oplichtingszaak-in-de-desa/
Het dak van het huis van buurman Ari is geheel verrot. Het bamboe-lattenwerk, waarop de dakpannen liggen, is vergaan na 25 jaar. Bijgevolg veel lekkages als het regent.
4 Mannen uit de buurt, samen met Ari, gaan een nieuw dak maken. De buurmannen worden hier niet voor betaald, het is burenhulp, Gotong Royong. Er wordt ervoor gezorgd, dat er eten en drinken is en rokerij. Dit is de taak van de vrouwen uit de buurt.
De bamboe-latten, nodig voor het dak, worden achter het huis gekapt.
Hoewel ik in Nederland met mijn 69 jaar nog niet tot de ouden behoor, is dat wel het geval in Indonesie. Dat betekent, dat ik mijn handen niet uit de mouwen hoef te steken. Als ik dat wel zou doen, zou dat zeer tegen de Adat ingaan. Ouden zijn vrijgesteld van werk. Ik beperk mij dan ook om in de middag “gorengan” te kopen (gefrituurde snacks).
Gotong royong is van ouds het gezamenlijk werken aan een bepaald doel. Samenwerking in de desa om bv. iets te bouwen of te repareren (brug bv.); burenhulp valt ook onder gotong royong.
Het bestaat nog steeds, maar volgens sommige sociologen neemt het af, door de komst van geld, economische modellen en meer. In mijn desa is er nog steeds gotong royong.
Foto: het huis van buurman Ari.
Mijn huis in de desa.
Ik was in Nederland van 4 februari tot 2 july 2017.
Eergisteren, zondag 2 july, ben ik in mijn desa aangekomen, na een reis van 5 dagen vanuit Groningen. Het had ook in 4 dagen gekund, maar ik wilde niet stressen in de tropen.
Het Suikerfeest (Lebaran) is nu ruim een week geleden. Afgelopen weekeinde vond de terugkeer plaats van de miljoenen, die naar hun geboortedesa waren gegaan om samen met familie het Suikerfeest te vieren.
Deze week zal het nog drukker zijn dan normaal, maar volgende week beginnen de scholen weer, en keert het normale leven weer terug.
De dorpelingen hebben mijn terugkeer warm verwelkomd, hartverwarmend; ik had dit niet verwacht. Nog niet iedereen was naar huis teruggkeerd na Lebaran, dus ik heb velen kunnen begroeten.
Het was dus een warme thuiskomst.
Ik zal vanaf nu weer beginnen met de berichten uit de desa.
Ik ben in Nederland van 4 februari tot 3 july 2017.
Inmiddels ben ik bijna 3 maanden in Nederland. Ik had begin mei weer naar de desa terug willen gaan, maar dat lukt niet.
Mijn terugreis naar de desa is nu eind july. De tickets zijn er al. Ik heb dan bijna een half jaar in Nederland verbleven. Ik mis de desa erg en ik zie erg uit naar mijn terugkeer. Het Suikerfeest zal ik helaas ook niet mee kunnen vieren.
Ik keer dus terug naar Indonesie, bij uitstek een multi-cultureel land, geheel anders dan Nederland. Er zijn honderden volkeren in Indonesie, met evenzo vele culturen, vele godsdiensten, en vele talen.
Ik ben in Indonesie een allochtoon. Ik dien mij aan te passen aan de waarden en normen in Indonesie, specifiek die van Java. Wie zich aanpast in Indonesie, wordt warm opgenomen. Wie zich niet aanpast, zal vroeg of laat de prijs hiervoor betalen. Discussie over aanpassing is niet aan de orde. Als een allochtoon iets niet zint, dient hij te zwijgen of te vertrekken.
Hoe anders in Nederland ! Ik zal te zijner tijd terugkomen of het multi-culturele Indonesie.
Dus: begin augustus zal ik weer berichten plaatsen over het wel en wee in de desa. Tot die tijd zult U het zonder moeten doen.
Ik ben in Nederland van 4 februari tot 3 july 2017.
Intussen ben ik nu ruim een maand in Nederland. Het tijdstip van mijn komst had niet slechter kunnen zijn komend vanuit mijn tropische desa: erg koud, aanvankelijk overdag zelfs temperaturen net onder het vriespunt. Tot gisteren bijna elke dag zwaarbewolkt, niet 1 volle dag met zon.
Vandaag echter ietsje minder koud, een zonnetje, dat voorzichtig enige warmte gaf.
Ik verheug mij echter op het aanstaande voorjaar, het tot leven komen van de natuur, de voorjaarsgeuren en het fluiten van de vogels.
Ik bn ook zeer benieuwd, wat de verkiezingen zullen brengen.
Uiteraard houd ik ook contact met mijn desa. Vooral Whats-app doet het zeer goed ondanks de grote afstand.
Geen obrol hier, geen warung hier, geen mensen, die de hele dag langskomen. Het valt mij niet makkelijk.
Mei aanstaande hoop ik weer terug te keren naar mijn desa en dan kan ik weer verder gaan met het plaatsen van berichten over het leven in de desa.
Ik zie er zeer naar uit.
Ik was in Nederland van 4 februari tot 3 july 2017
Inmiddels ben ik al enige dagen in Nederland. Op dit moment kan ik niet meer melden dan dat het heel erg koud is in Nederland. Er staat een winterperiode voor de deur, is mij duidelijk geworden. En dan te bedenken, dat de desa-bewoners het al koud hebben, als het in de avond 27 C is. Hier loop ik de hele dag met muts en sjaal in huis, hoewel de kachel aanstaat. De koude houdt mij echter niet tegen om snel even naar de supermarkt te gaan en mij daar te vergapen aan het enorme aanbod daar. Zelfs in Surabaya heb ik geen supermarkt gezien met een dergelijk uitgebreid aanbod.
Zolang het zo koud is, zal ik niet veel de deur uitgaan; wat ik van plan was moet maar even wachten.
Ik ga ervan uit, dat als de winterkoude voorbij is, ik meer te melden heb.
Supermarkt Surabaya, komt in de buurt van een nederlandse supermarkt
Oost Java Info 