Dorpsleven, cultuur en Adat

Hoe was Lebaran in de desa ? (18 mei 2021)

Zeer rustige tolwegen tijdens Lebaran

Bijna een week geleden (donderdag) was het de eerste dag van Lebaran, het Suikerfeest. Om 06.00 uur ’s ochtends naar de moskee en daarna huiswaarts. Het bleef de hele dag erg rustig. Gewoonlijk komen familie en vrienden uit onder meer Surabaya, Banyuwangi en Lumajang naar de desa om Lebaran te vieren, maar dat kon niet, vanwege een reisverbod van de regering.
Ook de dagen daarna was het vrij rustig in de desa. In het geheel geen feestelijke sfeer. Op de doorgaande wegen was het wat drukker dan gebruikelijk.
Ik heb gelukkig mijn herinneringen aan de “Lebarans” van voor corona; het was toen heel erg druk in de desa, en velen kwamen op bezoek. Hopelijk krijgen we volgend jaar weer een “ouderwetse” Lebaran.
Inmiddels begint zo langzamerhand het normale leven weer terug te keren. Veel winkels en restaurants waren gesloten (Lebaran-vakantie).

Het is een kort bericht over Lebaran in de desa, maar er valt niet meer te vertellen. Dat overkomt mij niet vaak.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Lebaran begonnen (video) 12 mei 2021

Vanavond, woensdag 12 mei, na het avondgebed van 18.00 uur, is de vastenmaand Ramadan afgelopen.
Hoewel vele activiteiten in verband met corona niet toegestaan zijn, was het in het centrum van mijn desa buitengewoon druk. Hieronder een impressie van de drukte.
De video is gemaakt om 19.00 uur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Morgen Idul Fitri – het Suikerfeest (12 mei 2021)

Een gezegende Idul Fitri

Morgen, donderdag 13 mei, is het Idul Fitri, beter bekend als het Suikerfeest en in Indonesie alom bekend als Lebaran. Het is de afsluiting van de vastenmaand Ramadan.
Toen er nog geen corona was, was het de dagen voor Lebaran erg druk op de markten, toko’s en malls. Men verwachtte vele familieleden en vrienden om samen Lebaran te vieren. Er werd volop eten bereid om iedereen te voorzien.
Miljoenen mensen waren onderweg naar hun familie-kampong; in 2019 waren op Java 20 miljoen mensen onderweg.

Dit jaar is het de tweede keer (na 2020) dat Lebaran slechts in kleine kring gevierd kan worden. De regering heeft een reisverbod ingesteld van 6-17 mei voor heel Indonesie. Overal zijn er politieposten langs de grote wegen; automobilisten, die geen geldige reden hebben om door te reizen, worden teruggestuurd. In 4 dagen zijn op Java 105.000 auto’s teruggestuurd.
Reizen per trein en bus is geen optie, vanwege de vele restricties en het beperkte vervoer.

Zoals gezegd, morgen donderdag, is het Lebaran. Vanavond (woensdag), na het avondgebed van 18.00 uur, zouden er feestelijke rondgangen gehouden worden om Lebaran aan te kondigen. Bij deze rondgangen draagt men fakkels en is er een rijdende muziekinstallatie.
Het toestaan van deze rondgangen ligt bij de lokale overheden. Ik heb begrepen, dat er in mijn desa geen rondgangen toegestaan zijn.
Donderdagochtend rond 06.00 uur worden de moskeeen massaal bezocht. Daarna zou dus het feest moeten beginnen, maar dit jaar dus weer zeer beperkt en in kleine kring.

Op woensdag, de dag voor Lebaran, worden massaal kerkhoven bezocht; men neemt bloemen mee voor de overleden dierbaren en er wordt gebeden.

Al met al wordt het dus wederom een zeer rustige Lebaran. Geen uitgelaten sfeer, geen enorme drukte op de weg, geen vele bezoekers, die thuis even aanwippen. Het is niet anders.

Indonesie neemt de strijd tegen corona erg serieus. Politie en de talloze “security”-functionarissen (die overal aanwezig zijn) zijn goed geinstrueerd. In alle overheidsgebouwen, banken en kantoren worden per keer maar een beperkt aantal mensen toegelaten. Maar net zoals in Nederland gaat het regelmatig mis met bv. illegale feesten en vinden er op TV discussies plaats waarom het een wel verboden is en het ander niet.
De overheid schuwt niet om harde maatregelen te nemen; zo is de bekende Pasar Tanah Abang in Jakarta gesloten (te druk) en op andere plaatsen zijn malls gesloten.
De drang echter om Lebaran in de desa te vieren is zo groot, dat velen via sluikwegen de politie-controleposten proberen te ontlopen; vrachtwagens, die wel naar hun bestemming mogen, hebben mensen verborgen tussen de vracht; velen proberen per motor te reizen, zonder enige bagage in de hoop, dat de politie ze niet zal aanhouden.

Een fakkeloptocht aan de vooravond van Idul Fitri, zoals die dit jaar op de meeste plaatsen niet door mag gaan


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Volgende week Lebaran – en pauze in de berichtgeving (3 mei 2012)

Het is zeer rustig in de desa

Over een ruim een week is het Idul Fitri, Lebaran, het Suikerfeest. De Ramadan heeft nu 3 weken geduurd. Het leven in de desa is ingezakt. Van 10-15 uur is het buitengewoon stil. Na 15 uur komt het leven op een laag pitje weer op gang. Voor mij hangt er een wat onwezenlijke sfeer in de desa.
Lebaran dit jaar zal, net als vorig jaar, geen feestelijke toestand worden. Van 6-17 mei is er een reisverbod in Indonesie. De meeste mensen kunnen daarom niet naar hun geboortedesa gaan om Lebaran te vieren. Geen 20 miljoen mensen op Java onderweg, zoals de afgelopen jaren (2019 was de laaatste keer). De desa-bewoners vinden het jammer, maar er wordt niet geklaagd.
Op donderdag 13 mei is het Lebaran; een nieuwe dag begint hier niet om 00.00 uur, maar na het avondgebed om 18.00 uur. Dus woensdag 12 mei na 18.00 begint Lebaran; traditiegetrouw zijn er dan optochten met fakkels en luidsprekers, maar het is zeer de vraag, of dit door mag gaan.
Donderdagochtend om 06.00 uur gaat men naar de moskee, daarna is het de buurt rondgaan voor felicitaties. Maar familie van buiten de desa zal er dus niet zijn, vanwege het reisverbod. Echt feestelijk zal het dus niet zijn.
Overigens gaat het werk op de sawah’s gewoon door; er wordt geplant, geploegd en verzorgd.

Ik las een pauze in wat betreft de berichten op mijn blog van ongeveer 2 weken.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Een reactie plaatsen

Nieuwe woning (25 april 2021)

Ruim 10 jaar woon ik nu in de desa, naar volle tevredenheid. De mensen in de desa zijn zonder uitzondering vriendelijk en behulpzaam.
Toch is het samenwonen met javanen niet steeds makkelijk. Dat heeft alles te maken met het grote cultuurverschil tussen de javanen en de nederlanders. Om een paar verschillen te noemen: Nederlanders (in ieder geval ik) stellen privacy zeer op prijs. Verder stellen nederlanders “rust” zeer op prijs, geen lawaai, en geen onaangekondigde aanloop van die en gene. Tenslotte stel ik het op prijs, om geregeld “alleen” te zijn. Als mijn kinderen vroeger een weekeinde uit logeren gingen bij vriendjes, genoot ik ervan, dat ik een weekeinde alleen was, even tijd voor mijzelf.
In mijn huidige woning is het niet mogelijk, om een paar uurtjes alleen te zijn.

Onlangs is een oude dame overleden, die een huis bewoonde op 1 minuut (stopwatch) lopen van mijn huidige woning. Ik heb de woning van deze oude dame kunnen huren. Inmiddels ben ik al “over”. Het is een ideale situatie nu: ik kan alleen zijn, wanneer ik wil, ik heb volop privacy en wil ik mijn kleinzoon zien, dat is het 1 minuut lopen.
Ik heb een grote woonkamer, en een slaapkamer met AC. Verder is er nog een logeerkamer en een grote eet-keuken.

Velen, die op vakantie op Java zijn geweest, zijn onder de indruk van de vriendelijkheid van de javaan, en terecht. “Hier zou ik ook wel willen wonen”, verzucht menigeen.
Echter, het op vakantie zijn is wezenlijk anders dan daar wonen. De vakantieganger hoeft zich niet te verdiepen in de javaanse cultuur; een paar beleefdheidsregels zijn voldoende om de javaan niet voor het hoofd te stoten.
Hoe de javanen onderling met elkaar omgaan, blijft verborgen voor de vakantie-ganger. En bij dat onderling met elkaar van de javanen omgaan, blijkt het grote cultuurverschil met de nederlandse cultuur.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 2 reacties

Rijst dorsen (18 april 2021)

De familie, die tegenover mijn huis woont, heeft meerdere sawah’s. Eental aantal zakken rijst werd vanochtend afgeleverd bij hun huis. Deze rijst houden ze zelf. De rijst moet echter eerst nog worden gedorst, voordat deze gebruikt kan worden in de keuken.
Voor kleinere hoeveelheden rijst, dat gedorst moet worden, wordt een tukang ingehuurd. Deze heeft een rijdende dorsmachine en in de tuin van de overburen wordt dan gedorst.
Er moet 2x gedorst worden; bij de eerste dorsing is de rijst nog bruin, bij de tweede dorsing is er mooie witte rijst.
Na een uurtje was de tukang klaar en ging hij op weg naar de volgende klant.

Rijst, dat wordt geoogst en opgekocht door opkopers, wordt gedorst in “fabrieken”.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Inzet burgers bij rampen etc. (16 april 2021)

Burgers en hulpdiensten bergen slachtoffers tijdens de verwoestende tornado in oost Indonesie

De afgelopen weken is Indonesie getroffen door 2 natuurrampen, nl. de alles verwoestende tornado in oost Indonesie en de aardbeving op oost Java, met name regio Malang, met heel veel schade.
Bij rampen, ongelukken en natuurgeweld beschikt nederland over geprofessionaliseerde hulpdiensten, die ter plekke aan het werk gaan. Publiek wordt op afstand gehouden, kan immers de hulpdiensten in de weg lopen.

Bij rampen heeft Indonesie ook de beschikking over hulpdiensten. Daarnaast zijn politie en militairen actief betrokken bij rampen. Echter, ook de burgers zijn actief betrokken; men ziet dan ook, dat hulpdiensten, politie, militairen en burgers gezamenlijk aan het werk zijn. Publiek wordt niet op afstand gehouden, integendeel. Het bergen van slachtoffers, het evacueren en opvangen van getroffenen gebeurt gezamenlijk.

Betrokkenheid van de burgers ziet men ook bij de criminaliteit.
Wie in Nederland betrapt wordt op diefstal bv. in een winkel, mag door omstanders vastgehouden worden, totdat de politie er is. Daarna wordt er vrijwel niets meer gehoord over de dief; hij krijgt een proces-verbaal en het is zeer de vraag of hij zich moet verantwoorden bij de rechter. Er zijn verzekeringen voor verlies bij diefstal en schade. Meestal kun je de schade bij diefstal verhalen.

Wie in Indonesie betrapt wordt op diefstal, krijgt te maken met woedende burgers, die de dief in het beste geval bont en blauw slaan; regelmatig wordt een dief ook doodgeslagen. De politie wordt gebeld en neemt de dief mee naar het politieburo. De politie doet niet mee met het slaan van de gearresteerde. De dief blijft in hechtenis en zal moeten voorkomen voor de rechter; doorgaans zal hij maanden moeten zitten. Dat hij met een proces-verbaal dezelfde dag of wat later weer vrij man is, komt hier niet voor. Een diefstal heeft grote gevolgen voor degene, die is bestolen. Verzekeringen zijn er niet, de bestolene blijft met de schade zitten.

Een opgepakte dief in handen van de burgers

———————-
3 dieven van fruit achter mijn huis opgepakt en enorm toegetakeld

 


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Op dag van huwelijk overleden (7 maart 2021)

De overledene wordt naar het kerkhof gebracht

Een paar huizen verwijderd van mijn huis is vanochtend overleden een jongeman. Hij was een paar dagen geleden thuis gekomen vanuit het ziekenhuis. Het leek, dat hij “gewoon” ziek was, maar hij is dus toch overleden.
Het trieste is, dat hij vandaag in de namiddag een “pernikahan siri” zou hebben.

Een “pernikahan siri” is een huwelijkssluiting volgens de Islam, maar deze huwelijkssluiting geldt niet voor de wet. Waarom dan toch een pernikahan siri ? Wel, ongehuwd samenwonen is niet toegestaan. Maar als er nog geen geld is voor een formeel huwelijk, maar men wil toch gaan samenwonen, dan is de pernikahan siri een uitkomst. Het is een gebedsbijeenkomst, met na afloop een selamatan. Na een pernikahan siri kan men gewoon samenwonen.

Ik hoorde van het overlijden, omdat dit werd omgeroepen (zoals gebruikelijk) via de luidsprekers van de moskee. Een overlijden wordt altijd omgeroepen; de naam en het adres van de overledene wordt ook omgeroepen.
Vrij snel na het omroepen, begaven dames uit de buurt (tientallen) zich in groepjes naar het sterfhuis, met vooral rijst. Het zijn voornamelijk vrouwen, die gaan, omdat de meeste mannen overdag niet thuis zijn, immers aan het werk.
In de loop van de middag zal het lichaam van de overledene ritueel worden gewassen en in witte doeken gewikkeld, waarna de begrafenis plaats vindt op het nabijgelegen kerkhof. Het lichaam wordt naar de begraafplaats gebracht op een draagbaar, gedragen door jonge mannen en bedekt met groot groen kleed; zeer velen begeleiden de draagbaar naar het kerkhof, soms wel honderden.

Aan een begrafenis zijn geen kosten verbonden; het dragen van de draagbaar en het delven van het graf is vrijwilligerswerk.
Omdat de komende dagen veel bezoekers worden verwacht bij het sterfhuis, die men ook te eten wil geven, nemen de dames uit de buurt vooral  rijst mee.

Dames vanochtend op weg naar het sterfhuis


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Volop regenseizoen, maar vrijwel geen stroomuitval (27 febr. 2021)

De rotonde in Jakarta bij hotel Indonesia

Het is nog steeds volop regenseizoen. Bij tijden kan het er heftig aan toe gaan. Heel Java heeft te lijden onder overstromingen, enorme tropische regenbuien, en aard- en landverschuivingen.
Grote delen van Jakarta staan onder water.
In mijn regio ook erg veel regen; niet de hele dag, maar vooral in de middagen en de avonduren.
Mijn desa ligt erg gunstig: geen overstromingen of land / aardverschuivingen. Bij een tropische bui staat mijn tuin snel helemaal onder water, maar als het niet meer regent, is al het water in mijn tuin na een uurtje alweer weg. Dit geldt voor de hele desa.

Zeer opmerkelijk is, dat we dit regenseizoen bijna geen stroomuitval hebben gehad. Tot en met vorig jaar was het tijdens het regenseizoen meermalen per week raak wat betreft stroomuitval, die 3-4 uren duurde. Wat de oorzaak is, dat er dit jaar bijna geen strooomuitval is, weet ik niet. Het zou kunnen zijn, dat het Electriciteitsbedrijf takken kapt dichtbij de bovengrondse leidingen, maar dat heb ik nog niet zien gebeuren. Opmerkelijk is het wel, die geringe stroomuitval.

Zo is het niet geweest in mijn desa, maar wel in veel andere desa’s


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Zwaar werk voor vrouwen op sawah’s ? (20 febr. 2021)

Planten van de rijst (“tanam bibit”)

Over ruim een maand is het oogsttijd van de padi (rijst).
Het planten van de rijstplantjes en het oogsten van de rijst, moet snel en gelijkmatig gebeuren. Je kunt niet iedere dag een stuk van de sawah doen.
Daarom helpen de vrouwen ook mee bij het planten en oogsten van de rijst. Op Java doen vrouwen geen lichamelijk zwaar werk, dat is aan de mannen voorbehouden. Maar voor het planten en oogsten van de rijst wordt er dus een uitzondering gemaakt; het inhuren van werkers kost te veel. Op Bali doen vrouwen wel lichamelijk zwaar werk.
Bij het planten en oogsten van de rijst werkt men lang gebogen; menige buitenlander vindt dit “zielig” met name voor de vrouwen (“zwaar werk”). Maar er is niets zieligs aan. Het planten en oogsten duurt hooguit 3 dagen. De vrouwen fietsen in groepjes naar de sawah, en hebben eten en drinken bij zich. Aan het einde van de middag keren zij weer terug naar huis.

Na het planten van de rijst, wordt het rustig op de sawah’s. Elke dag gaan er boeren naar de sawah’s, om de stand van zaken te bekijken. Er kunnen ziektes zijn bij de rijstplantjes, ongedierte (vooral muizen), die de rijst aanvreten en hier en daar moet een dijkje langs de sawah’s worden verstevigd. Na het planten van de rijst komen de vrouwen pas weer in actie na 3 maanden om te helpen bij het oogsten.

De werkers op de sawah’s zijn geheel gekleed. De hoofden zijn omwikkeld met doeken en velen hebben een ronde punthoed. Men draagt lange broeken en overhemden met lange mouwen. Deze kleding biedt bescherming tegen de zon en ongedierte in de sawah’s. Na een dag werken zijn de werkers helemaal “bemodderd”.

Dit jaar is de rijst van mindere kwaliteit door de vele regen. Men zal dus ook wat minder inkomsten hebben.
Ook de oogst van de ramboetan is duidelijk minder dan vorige jaren, ook door de overvloedige regen.

Het oogsten van de rijst (“panen”)


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Corona: hoe verder met dit blog ? (14 febr. 2021)

Corona is in Indonesie nog niet aan het afnemen. Met name op Java (Jakarta en oost Java) komt corona nog steeds veel voor.
Het openbare leven gaat zijn gang, maar er zijn wel beperkingen onder meer wat betreft het reizen per trein, bus en vliegtuig. De meeste toeristische trekpleisters zijn gesloten, en ook veel evenementen gaan niet door.
Dit betekent, dat ik minder “voer” voor mijn blog heb.

Daarom zal ik de komende tijd meer aandacht besteden aan Indonesie in ruimere zin. Zo ben ik begonnen met de foto-serie “Gezichten van Indonesie”. Buitengewoon boeiend om de veelheid van culturen in Indonesie op foto’s te zien. Cultuur in Indonesie leeft nog volop, ook onder de jongere generaties; onder cultuur versta ik traditionele dansen, adat-kleding, muziek (instrumenten), oude tradities vaak van een ver verleden, lokale religies en de daarbij behorende feesten en rituelen; de behoeders van veel lokale culturen zijn vaak koningen. Het aantal koningen in Indonesie bedraagt meer dan 230.

Uiteraard blijf ik verslag doen van het wel en wee in mijn desa en de regio.
Mocht U een suggestie hebben voor een bepaald onderwerp, dan verneem ik dit graag.

“Pa Tinggi” oftewel “Kepala Desa” (burgemeester) van mijn desa, de heer Gunawan. Een uitstekende burgemeester


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Een reactie plaatsen

Unieke video-opname van een Selapanan (10 febr. 2021)

Als een baby de leeftijd heeft bereikt van 1 maand, dan wordt er bij de moslims thuis een dienst gehouden. De naam van de bay wordt dan officieel bekend gemaakt, en de baby maakt deel uit van de islamitische gemeenschap. Deze dienst wordt “Selapanan” genoemd.
Laatst vond er een Selapanan plaats in mijn buurtje.
Bij de Selapanan waren aanwezig de gezinshoofden van familie en buren; ook waren vrienden uitgenodigd. Tevens was er een Kyai (imam) aanwezig.
De mannen staan in een cirkel, en de vader “presenteert” zijn baby aan elke man afzonderlijk; deze doet een gebed en blaast zacht over het hoofd van de baby (betekenis hiervan mij niet bekend). Ook wordt er door sommigen een stukje haar afgeknipt bij de baby. Hierna zijn de vrouwen aan de beurt.
Na afloop is er een “Selamatan”, een gezamenlijke maaltijd voor de aanwezige mannen. Bij het afscheid nemen krijgt ieder een “Berkat” (een doos met etenswaren) mee voor de thuisblijvers.

Deze unieke video in huiselijke kring is gemaakt bij mij in de buurt. Het betreft een eenvoudig gezin. De video is uniek, omdat deze gemaakt is door een amateur tijdens een intieme huiselijke gebeurtenis thuis.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , | 2 reacties

Zware regenval (6 febr. 2021)

 

Mijn tuin

De afgelopen weken is het volop regenseizoen. Vooral de laatste 2 weken valt er enorm veel regen. Tot het middaguur is het droog, en dan komt de bewolking opzetten. Tot in de late avond regent het dan, meestal met zware buien, die even afzwakken en weer terugkomen. Ook is er toenemende onweer vooral in de avonduren.
Er zijn vele video’s op de socale media over overstromingen en landverschuivingen in Indonesie; Java wordt zwaar getoffen. Veel verwoestingen worden ook veroorzaakt door heftige winden.

De vele regen zorgt ervoor, dat de prijzen van goenten en fruit stijgen. Soms zelfs zijn bepaalde groenen of fruit vrijwel niet te verkrijgen.
Cabe (pepertjes), waar men hier niet zonder kan bij de bereiding van maaltijden, kost gewoonlijk per kilo rp 20.000. Nu rp 50.000 of meer.
Papaya is niet te krijgen, op het veld verrot door de regen. Het is nu het ramboetan seizoen, maar de oogst is minimaal. Inheeemse appels zijn er bijna niet.
De prijs van sommige groenten (genoeg voor 1 maaltijd) is gestegen van rp 500 naar rp 1000.
Een en ander wil niet zeggen, dat het moeilijker wordt om maaltijden te bereiden, maar de keuze uit produkten op de markt is enigszins beperkt.
Door de vele regen zal de rijst, die over ongeveer anderhalve maand wordt geoogst, van mindere kwaliteit zijn. Er zijn sawah’s, waar niet geoogst kan worden, omdat de rijst “verdronken” is.

——————–

Verdronken sawah’s

——————–
Voor mijn huis



 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Een reactie plaatsen

Dodelijk ongeval (2 febr. 2021)

Gaten in de weg

Vanmiddag getuige geweest van een dodelijk ongeval. 10 Meter voor mijn auto wilde een brommer een grote vrachtwagen inhalen. Door een gat in de weg kwam hij ten val, kwam onder de zwaar beladen vrachtwagen, die met de achterwielen over zijn borst reed. De man was op slag dood. Van alle kanten kwamen mensen aangelopen, maar er was geen hulp meer te bieden. Vreselijk om te zien. Er werden grote bananenbladeren over het lijk gelegd; de politie zal komen, en daarna wordt het lijk weggebracht naar een ziekenhuis of naar huis.
Ik heb geen foto gemaakt van het slachtoffer liggend op de weg.

Er gebeuren in Indonesie veel brommer-ongelukken; 80 % van alle ongelukken gebeuren met brommers. Snel en roekeloos rijden is een belangrijke oorzaak van de ongelukken. Echter, ook het wegdek veroorzaakt ongelukken: in bijna elke weg zijn (grote) gaten. Die gaten kunnen wel 40 cm diep zijn. Bij regen zijn die gaten gevuld met water, en dan kun je niet zien, dat er een gat is.

Het regenseizoen zorgt voor veel schade aan de wegen. De regen komt in kleine spleten of gaatjes in de weg, en spoelt het asfalt weg, waardoor grote gaten  ontstaan.

Een veel voorkomend beeld


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 2 reacties

Blog op WordPress.com.