Berichten getagd met: desa

Bakso

Geplaatst op 18/08/2016 door Oost Java Info

De man op de foto hierboven verkoopt bakso. Het wagentje, dat hij gebruikt, heet een “kaki lima” – een vijf-voeter: 2 wielen, 2 benen en 1 stut (links). Na afloop van het zakendoen wordt de kaki lima naar huis geduwd. Deze kaki lima’s ziet men overal in Indonesie.
Tegenwoordig ziet men veel bakso verkopers zonder kaki lima, maar met een “keukentje” achter op de brommer. Deze verkopers zijn veel mobieler, en de bakso-verkoper kan makkelijk van plek veranderen, als er weinig animo is.
Bakso wordt in een kom opgediend. Het is bouillon, met 5-7 kleine vlees-balletjes, wat bihoen en kruiden. Soms ook is er een grote vleesbal. De vleesballetjes zijn van rundvlees of kip. Naar wens kan er sambal bij en ketjap. Het is een zeer populair gerecht. Het is een smakelijk gerecht voor de niet zo grote honger.
Iedere bakso-verkoper heeft zijn eigen recept, wel of geen beetje groenten, wel of geen kroepoek erbij en zo. Meestal staat op de kaki lima aangegeven, welk soort bakso hij verkoopt.
Een bakso kost ongever rp 7000.

bakso

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Maaltijd vandaag / eten en drinken | Tags: | Een reactie plaatsen

Het weer (30 july 2016)

Geplaatst op 30/07/2016 door Oost Java Info

ploeg, sawah

Mijn laatste bericht omtrent het weer was op 12 july. Ik meldde toen, dat het regenseizoen voortduurde.
De laatste week heeft het in mijn regio niet meer geregend. Wel is het half tot zwaar bewolkt in de tweede helft van de middag, maar geen regen dus.
Het weer is aan het veranderen; dit is duidelijk te merken aan de temperaturen: overdag 32-33 C, maar in de avond fris met 27 C. In de vroege ochtend 22 C, dus erg koud.
Het regenseizoen heeft dit jaar erg lang geduurd. Het droge seizoen begint gewoonlijk in juni.
Mijn ‘apps’ geven heel verschillende verwachtingen.
De oogst van de rijst is inmiddels bijna achter de rug. De sawah’s blijven nu 2 weken rusten en worden omgeploegd.
Straks wordt geen rijst geplant, maar kedelai (soja). Kedelai heeft een droog seizoen nodig. De kedelai kan worden geoogst na 3 maanden. De sojaboon wordt grotendeels voor menselijke consumptie gebruikt, onder meer in de vorm van tofoe, tempé, sojasaus (ketjap), sojamelk en sojaolie. De kedelaiboontjes kunnen ook worden gestoomd, en daarna gegeten.
Als het toch weer begint te regenen, zullen de boeren geen kedelai, maar jagung (mais) planten. Na de oogst van de kedelai wordt weer rijst geplant, want dan is het weer het begin van het regenseizoen.
Het ploegen van de sawah gebeurt tegenwoordig met een gemotoriseerde ploeg. Ik heb in mijn regio nergens zien ploegen met een karbouw, zoals dat vroeger overal gebeurde. De ploegen worden gehuurd.

 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Drukte (22 july 2016)

Geplaatst op 22/07/2016 door Oost Java Info

Eind van de middag passeerden honderden eenden mijn huis. Voor en achter de groep liepen de “begeleiders” met lange stokken, om de groep op het juiste spoor te houden. De eenden keerden huiswaarts, nadat ze een groot deel van de dag doorgebracht hadden in een sawah, waar te eten voor ze was.

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | 1 reactie

Na Lebaran (10 july 2016)

Geplaatst op 10/07/2016 door Oost Java Info

Morgen is het maandag, en dan zal het openbare leven na Lebaran weer langzaam op gang komen.
In de desa zijn de winkels al een paar uur per dag open, en de markt werkt alweer op halve kracht.
Het blijft op de grote wegen nog steeds zeer druk. Maar ook op de kleinere zijwegen is nog veel verkeer.
In de desa blijft het een komen en gaan van mensen.
Velen zien elkaar slechts eenmaal per jaar, tijdens Lebaran. Dit, omdat veel mensen ver weg werken, zoals in Kalimantan, Sulawesi en het buitenland (onder meer Hongkong, Taiwan).
Ik schreef eerder al, dat de bezoeken, die worden afgelegd, kort zijn; een minuut of 10. Is de band wat nauwer, dan kan het langer duren. De goede sfeer en de beleefdheid staan voorop tijdens deze bezoeken.
De scholen blijven voorlopig nog dicht.
Gewoonlijk trekt op de avond voor Lebaran een grote stoet door de desa met fakkels en luide muziek. Dit jaar was het slechts een kleine stoet, met een enkele fakkel. Reden: het was nog te vroeg voor “panen” (het oogsten van de rijst), dus er was geen geld beschikbaar voor een grote tocht. Pas over een maand is er weer panen.
In augustus zijn er weer allerlei activiteiten in de desa; onder meer: wandeltochten, paalklimmen, touwtrekken, en het karnaval. Ik zal daarvan berichten.

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Lebaran (6 july 2016)

Geplaatst op 06/07/2016 door Oost Java Info

lebaran

Vandaag, woensdag 6 july, is het Lebaran, het Suikerfeest, oftewel Idul Fitri.
Vanaf gisterenavond (de dag begint met de avond ervoor) tot vanochtend vroeg, klonken uit alle luidsprekers van de moskeeen in de desa gebeden.
Om 06.00 uur vanochtend naar de moskee, een musholla (een kleine moskee) achter mijn huis. Mannen en vrouwen zitten gescheiden van elkaar in de moskee. Er heerst een ernstige en zeer ingetogen, haast introverte sfeer. De “kyai” (imam) doet de gebeden; samenzang is onbekend. Moskeeen zijn toegankelijk voor niet-moslims, alleen in het midden van de moskee, waar gelovigen bidden, mag men niet komen, om de gelovigen niet te storen tijdens hun gebeden.
Om 06.45 was het moskeebezoek ten einde en ging iedereen naar huis. Echter, vanaf 07.00 uur begon het “keliling”, het bij elkaar op bezoek gaan. Allereerst bij iedereen in ons buurtje, later op de dag kwamen mensen van verder.
Het zijn eigenlijk geen bezoeken, men komt langs, blijft een paar minuten, er worden felicitaties uitgewisseld en wat kleine snacks gegeten en dan is het weer verder gaan naar het volgende “bezoek”. Zo’n bezoek duurt gewoonlijk niet langer dan 10 minuten.
De gasten worden ontvangen in de “kamar tamu”, de kamer direct na de voordeur. Dat is de mooiste kamer van het huis, waar doorgaans een bankstel staat met 3 fauteuils en een kleine tafel. Op deze tafel staan allerlei kleine snacks. Om te drinken is er water of limonade.
Bijna iedereen heeft voor deze dag mooie nieuwe kleren. Het openbare leven ligt plat, zelfs de pasar in de desa was leeg. De komende dagen zullen de winkels en de pasars langzaam weer open gaan, maar het blijft de komende week druk met het afleggen en ontvangen van bezoeken.
In de desa heerst een vrolijke en blije sfeer, maar wel ingetogen.

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | 1 reactie

De Semeru en de Argopuro

Geplaatst op 12/06/2016 door Oost Java Info

argopuro

De Argopuro

Op heldere dagen is vanuit mijn de desa te zien de vulkaan de Semeru en rechts daarvan de Argopuro. De Semeru is een prachtige kegel, die min of meer alleen staat. De Semeru (ook Gunung Semeru of Smeroe) is met zijn 3676 meter hoogte de hoogste berg op het Indonesische eiland Java. Zoals de meeste bergen in de omgeving is het een stratovulkaan. De Semeru is gelegen in het Nationaal Park Bromo Tengger Semeru in Oost-Java.

De Argopuro is een vulkanische bergketen, die begint bij Banyuwangi en loopt tot voorbij Jember-stad. De hoogte is ruim 3000 meter. De Argopuro is niet meer actief.

Ik heb deze foto’s een paar dagen geleden zelf gemaakt.

De Semeru

de Semeru

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Verloop van de Ramadhan in de desa (11 juni 2016)

Geplaatst op 11/06/2016 door Oost Java Info

De eerste week van de Ramadhan zit erop. Duidelijk is te merken, dat het leven in de desa enigszins is ingezakt. In de middag is het erg rustig in de desa. En ook ’s avonds is er minder verkeer dan gebruikelijk.
Mijn indruk is, dat verreweg de meesten zich aan het vasten houden. Kinderen tot zo’n 7-8 jaar hoeven niet te vasten; ook oude mensen niet, maar de meeste oude mensen vasten toch.
Tijdens de avonden zijn vanuit de moskeen gebeden te horen via luidsprekers. In de nacht is het gelukkig rustig.
Na Magrib (rond 18.00 uur) is het “buka puasa”, wordt het vasten onderbroken tot Subuh (het eerste ochtend gebed rond 04.00 uur. Vlak voor Subuh wordt nog een keer gegeten, en dan pas weer na Magrib.
In de steden en grotere stadjes is er na Magrib een run op warungen en restaurants; men neemt het er goed van. In de supermarkten zijn erg veel zoetigheden in de aanbieding, met name allerlei soorten koekjes en dadels.
Het is een welhaast feestelijke bedoeling, dit buka puasa.
In mijn desa gaat het er veel rustiger aan toe. Veel extra lekkernijen zijn er niet. Daarvoor moet je naar Balung of Bangsalsari.
Ik vast slechts beperkt; drinken moet sowieso met de hitte hier, en gezondheid staat bij mij bovenaan. De desa-bewoners raden mij ook aan om in elk geval iets te eten rond het middaguur. Ik eet dan op mijn kamer, omdat het van geen respect getuigt om in het openbaar te eten, terwijl iedereen aan het vasten is.
Nog 3 weken en dan is het Suikerfeest, Lebaran. Hier en daar is men al begonnen met het opknappen van het huis, een verfje bijvoorbeeld. Ook wordt al nagedacht over het kopen van nieuwe kleren. Met Lebaran wil iedereen er goed uitzien. Langzamerhand gaat men steeds meer toeleven naar Lebaran, het jaarlijkse feest, dat zijn weerga niet kent.
De massale volksverhuizing op Java, het “pulang kampung”, komt over ongeveer een week langzaam op gang, met als hoogtepunt de laatste paar dagen voor Lebaran. Met Lebaran wil eigenlijk iedereen bij familie zijn.

Buka puasa

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Baby (20 mei 2016)

Geplaatst op 20/05/2016 door Oost Java Info

Ongeveer 2 maanden geleden heb ik bericht, dat de dochter van mijn achterbuurvrouw was bevallen van een dochter.  De bay was op tijd geboren, maar onder gewicht, 2,6 kilo.

Inmiddels zijn 2 maanden verstreken, de baby maakt het zeer goed en ziet er ook erg goed uit.
De wijze, waarop men hier met pasgeborenen omgaat, is wel heel verschillend van Nederland.
Het meest opmerkelijke is, dat de baby NOOIT alleen is; ik heb het al eerder vemeld. De meeste tijd brengt de baby door in de selendang. Meestal bij de moeder, maar ook bij een van de buurvrouwen of anderen, die langskomen. In de selendang kan de baby gewiegd worden. ’s Nachts slaapt de baby bij de ouders.
De eerste maand werd de baby ’s ochtends en in de namiddag door een (professionele) Ibu gewassen, bepoederd en vervolgens helemaal ingepakt, de armpjes langs het lichaam. Alleen het gezichtje was vrij. Dit ingepakt zijn duurt ruim een uur, daarna krijgt de baby gewone kleertjes aan.
De baby drinkt moedermelk; zij wordt gevoed waar iedereen bij is. Een volstrekt natuurlijk gebeuren; in Nederland worden hier vraagtekens bij gezet, heb ik gelezen; niet iedereen wil getuige zijn van het geven van borstvoeding. Pas na ongeveer 5 maanden gaat men over op andere voeding.
Als de baby aanstalten maakt om te gaan huilen, dan wordt alles in het werk gesteld, om dat te stoppen: iemand anders neemt de baby in de selendang over, of er wordt voeding (moedermelk) aangeboden, of er wordt gezongen.
Huiluurtjes zijn hier onbekend, huilende baby’s zijn “kasian”.
De moeder is dus dag en nacht met de baby bezig. De baby wordt letterlijk volgestopt met affectie en aandacht. Toch kan de moeder wel weg zo nu en dan, er is altijd iemand, die de zorg voor de baby overneemt.

Een jongen of een meisje. Ik merk hier geen verschil in voorkeur. Alle vaders en moeders zijn blij en trots. Wel wordt gezegd, dat jongens “nakal” zijn (ondeugend). Ik heb ook de indruk, dat bij meisjes meer discipline is, dan bij jongens.
Als de baby wat ouder is, vanaf 2 jaar, dan gaan veel vaders aan het einde van de middag een ommetje rijden in de buurt op de motor, met het kind voorop. Met meisjes evenzeer als met jongens.
Vanaf ongeveer 2/3 jaar wordt het kind steeds meer losgelaten. Is het 6 jaar, dan is het al bijna een kleine volwassene. Op die leeftijd maakt het ook alles mee, wat gebeurt . Overlijden, ziekte en meer. Kinderen worden niet weggehouden van “nare” gebeurtenissen.

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Nieuwe toko (17 mei 2016)

Geplaatst op 17/05/2016 door Oost Java Info

De nieuwe toko

Toen ik een jaar of 4 geleden in de desa kwam wonen, hadden de buren een kleine warung bij huis, gemaakt van bamboe. Een jaar later is die bamboe-warung vervangen door een kleine stenen toko. En een maand geleden is men begonnen met de bouw van een grotere toko. Vorige week is die nieuwe toko geopend. Een stuk groter, dan het kleine stenen tokootje, en het assortiment is ook uitgebreid.

Het is mij het afgelopen jaar opgevallen, dat veel huizen in mijn desa gerenoveerd worden. Op veel  plaatsen ligt voor een huis een hoop zand, en een grote stapel stenen. Pas als alles is gekocht (behalve zand en stenen ook hout, kozijnen en zo), en dat kan wel meer dan een jaar duren, wordt met de renovatie begonnen. Is halverwege de renovatie het geld op, dan wordt weer enige maanden (of nog langer) gespaard, voordat men verder gaat.
4 Jaar geleden verdiende een tukang rp 50.000 per dag, nu is dat rp 70.000. De koelie verdient nu rp 55.000 per dag.
De bouw/renovatieactiviteiten duiden erop, dat kennelijk geld beschikbaar is. Ook voor mobieltjes is geld beschikbaar, bijna iedereen (behalve vele ouderen) heeft een mobieltje; veel jongeren hebben zelfs een “luxe” mobiel, met internet etc.
Zoals bijna overal in Z-O Azie wordt hier heel veel betaald met krediet van de bank. De rentes zijn buitengewoon. Wil ik rp 100 miljoen lenen, dan betaal ik meer dan rp 130 miljoen terug, binnen 3-4 jaar.
De meeste motoren worden ook gekocht op krediet.
Echter, zomaar geld lenen van de bank kan niet. Er moet pand gegeven worden; dat kan zijn het eigendomsbewijs van een stuk sawah, of de motor zelf (die bij niet-betalen wordt opgehaald), of de grond, waar het huis op  staat.
Voor zover ik het meekrijg, is geld hier niet bepaald een onderwerp van gesprek. Waarschijnlijk wil men niet “malu” (verlegen) worden, als anderen weten hoe je er financieel voor  staat.

De oude toko

toko

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Eindelijk regen ! (10 nov. 2015)

Geplaatst op 10/11/2015 door Oost Java Info

Donkere wolken boven mijn desa

Vandaag is het regenseizoen kennelijk begonnen. De laatste dagen waren er in de middag al donkere wolken, maar tot regen kwam het niet. Elders in mijn regio regende het al wel, soms hard.
Maar vandaag dus in mijn desa. Begin van de middag zeer donkere wolken, wat gerommel en uiteindelijk de regen. Nog geen tropische stortbuien, maar toch. Tot  begin van de avond bleef het regenen.
De stof, die overal is, zal verdwijnen. Het groen zal er weer frisser uit gaan zien. Het gras, dat nu bruin en kurkdroog is, zal binnenkort weer mooi groen zijn. En na enige tijd zullen de waterputten achter het huis weer meer water hebben.
Als het elke dag blijft regen, kunnen de boeren binnenkort de sawah’s klaar maken voor het planten van de rijst. Belangrijkste werk is eerst het ploegen van de sawah’s.
Het regenseizoen is wel het seizoen, waarin veel mensen ziek worden (“flu”- verkouden, onder meer).
Het regenseizoen is ook het seizoen van de stroomuitval. Vaak (minstens eenmaal per week) valt de stroom in de desa uit. Het kan 4-5 uur duren, voordat er weer stroom is. Oorzaak van de stroomuitval is heel vaak een gebroken kabel ergens. De elektriciteitskabels zijn allemaal bovengronds, dus als er een tak op valt door de regen, breekt die en is er stroomuitval. Van een schadevergoeding van het elektriciteitbedrijf is geen sprake, dat kent men hier niet.
Heel vaak valt de stroom ’s avonds uit. Erg vervelend, want je kunt helemaal niets doen, het is aardedonker. Geen radio of TV, geen internet, geen AC; gewoon de tijd met elkaar uitzitten. Toestanden, die in Nederland niet voorkomen.

Tropische stortbui

11111111111111111111

 

Categorieën: Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld, Over de sawah's / landbouw | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Werkzaamheden (18 oktober 2015)

Geplaatst op 18/10/2015 door Oost Java Info

Het dak van het huis van de buurvrouw, de oude oma, wordt vernieuwd.

Het dak van het huis van de buurvrouw, de oude oma, moet vernieuwd worden.
Een deel van de voorgevel van mijn huis is in  slechte staat.
Dus werk aan de winkel.
Aan mijn huis werken 2 tukangen, aan het huis van oma werken ook 2 tukangen. De tukangen krijgen hulp van jongemannen uit mijn straatje.
Het materiaal wordt aangevoerd met een kleine vrachtwagen, of met de becak.
Een tukang verdient  per dag rp 60.000, zijn assistent rp 50.000.

Achterkant van het huis van Oma

————————-
Aanvoer van materiaal met de becak

————————-
De voorkant van mijn huis in de steigers

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , | 2 reacties

Lebaran, het Suikerfeest (19 july 2015)

Geplaatst op 19/07/2015 door Oost Java Info

Takbir

Afgelopen vrijdag was het Lebaran, veruit het grootste jaarlijkse feest in Indonesie. Het einde van de vastenmaand Ramadan.
Voorafgaand aan Lebaran zijn in mijn regio vele wegen (met name die tussen de desa’s) gerepareerd; sommige delen zijn geasfalteerd, bij andere wegen is volstaan met het dichten van de gaten in de weg met asfalt. In elk geval een verbetering, want vele wegen waren er slecht aan toe.
Een paar dagen voor Lebaran hebben velen hun huis van buiten geverfd, zodat die er met Lebaran goed uitziet.
De politie had het afsteken van hard knal vuurwerk in de dagen voor Lebaran verboden, en tot mijn verassing werd daar redelijk de hand aan gehouden.
De week voor Lebaran kwam een enorme volksverhuizing op gang; vele miljoenen onderweg naar hun geboortedorp of de plaats, waar nog familie woont: het “mudik” of “pulang kampung”. Langs de grote wegen overal politieposten, waar ook een EHBO post is, soms ook de mogelijkheid om de auto te laten repareren. De drukte op de wegen is enorm.
Grote bedrijven laten elk honderden bussen rijden, waarmee men gratis wordt vervoerd. Voor velen een uitkomst, want velen hebben het niet breed.

Lebaran begon al donderdagavond (“malam jum’aat”, de dag begint met de avond ervoor). Na het avondgebed rond 18.00 uur  is er overal “Takbir”. Mensen trekken door de desa met fakkels en luide muziek. Vrachtwagens met grote geluidsinstallaties reden door dee desa en verkondigden het einde van de Ramadan. Ook was er het nodige vuurwerk.
De hele nacht klonk het “Allah U Akbar” uit de luidsprekers van de moskeeen in mijn desa, en vrijdagochtend om 05.30 uur ging ging ik naar de moskee voor de gebedsdienst, die ongeveer 3 kwartier duurde.
Hierna kort huiswaarts, vervolgens even op bezoek bij de buurtbewoners om goede wensen over te brengen en vergiffenis van fouten te vragen. Daarna weer naar huis. De rest van de dag gaat iedereen bij iedereen op bezoek; het zijn doorgaans kortere (beleefdheids) bezoeken.
We zijn nu een paar dagen verder en nog steeds is het buitengewoon druk op de wegen. Nog steeds worden veel bezoeken afgelegd.
Veel familieleden, die elders in Indonesie wonen en werken, komen maar eenmaal per jaar naar hun geboortedorp, dus met Lebaran.
En dan moeten er natuurlijk ook vrienden en anderen in de desa bezocht worden. De drukte zal nog ongeveer een week aanhouden, waarna langzamerhand het normale leven weer terug keert. Tot op zekere hoogte, want er staat nog veel op het programma in mijn desa de komende maand: paalklimmen, touwtrekken, wandeltochten, karnaval en meer.

 Volle moskeeen tijdens Lebaran

 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Bericht uit Nederland (19 juni 2015)

Geplaatst op 19/06/2015 door Oost Java Info

warung

De Warung, de plek voor een praatje met koffie, thee en een snackje !

Ik was in Nederland van 3 mei tot 3 july 2015.

Inmiddels komt het einde van mijn verblijf in Nederland in zicht. Over 2,5 weken begint de terugreis, die 3 dagen zal duren, voordat ik weer in de desa ben.
Mijn indrukken van Nederland zijn inmiddels niet veranderd. Ik trof een, met name in het verkeer, gedisciplineerd Nederland aan. En een schoon Nederland, althans in elk geval Groningen. Minstens eenmaal per week komt een schoonmaakwagen van de gemeente langs, om de toch al schone straat nog schoner te maken.
De treinen waren eveneens schoon, nergens graffitti.
Het aanbod van “biologische” producten in de supermarkten is eveneens fors toegenomen. “Gezond eten” komt bij elke maaltijd, die ik hier bij en met anderen had, aan bod tijdens tafelgesprekken. Het lijkt welhaast een zonde om een niet-biologische tomaat (of niet-biologische kip) op tafel te zetten.
Waar bijna ieder, die ik in Nederland sprak, over klaagde, was “de regel”. Een woud van regels voor elk terrein van het leven. Het idee van “vrije burgers in een vrij land” lijkt ver te zoeken. Elke actie op welk terrein van het leven ook, voert door een woud van regelgeving. En een type als “Jan Roos”, zoveel jaar geleden DE straatzanger van Groningen, lijkt niet meer mogelijk.
Want mij echter het meest heeft getroffen tijdens mijn verblijf hier, is de afwezigheid van sociaal leven. Geen warungen, toko’s, eenvoudige plekjes om een bakso te eten of een koffie te drinken. De straten zijn ’s avonds leeg, op een enkele voetganger na; ik vind het welhaast beklemmend. Zoals ik eerder al schreef, in de desa leeft men met elkaar; de opvatting over privacy is heel anders dan in Nederland.
Ik mis zeer het sociaal leven in de desa. Ik zie dan ook erg uit naar terugkeer in de desa.

In july zal ik weer berichten plaatsen over de desa, en wat zich daar zo afspeelt. Belangrijke datum is 17 july, Lebaran (Suikerfeest), het einde van de Vastenmaand Ramadhan. Na de Ramadhan vinden er gedurende ongeveer anderhalve maand, allerlei activiteiten plaats in de desa, zoals paalklimmen, wandeltochten, karnaval en meer. Ik zal hiervan weer verslag doen.

Tenslotte wil ik U hetvolgende bericht niet onthouden: Garuda Indonesia is door vergelijkingswebsite SkyTrax wederom aangewezen als luchtvaartmaatschappij met het beste cabinepersoneel ter wereld. Vorig jaar kreeg de Indonesische luchtvaartmaatschappij het predicaat ‘World’s Best Cabin Staff’ ook al toegewezen. Het is voor het tweede achtereenvolgende jaar dat Garuda Indonesia de award in de wacht mag slepen. 

Tot 2009 stond Garuda Indonesia op de Europese zwarte lijst, en mocht niet op Europa vliegen. De nieuwe top van Garuda Indonesia heeft voortreffelijk werk geleverd, Garuda is nu een 5-sterren maatschappij.

Lege straten, geen warung en niks

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Bericht uit Nederland (25 mei 2015)

Geplaatst op 25/05/2015 door Oost Java Info

straat

Straat in Nederland

Ik was in Nederland van 3 mei tot 3 july 2015.

Dit weekeinde is het Pinksteren; ik was het vergeten tot zaterdagavond. Boodschappen voor de feestdagen waren nog niet gedaan. Gelukkig was de Jumbo-supermarkt op Eerste Pinksterdag open, als enige supermarkt in Groningen. Morgen zijn de andere supermarkten ook weer open. De openingstijden van winkels zijn sinds mijn vertrek enige jaren geleden, enorm verruimd. Zeer plezierig.
Het weer is en blijft veel te koud (13-14 C) voor de tijd van het jaar, op een enkele dag na. Ook thuis blijf ik het nog steeds koud hebben. De hoge luchtvochtigheid op Java maakt het dagelijks leven vermoeiend, ook voor de desa-bewoners. Vandaar dat het tempo daar laag is, en dat er veel “istirahat” (gerust) wordt. In Nederland geen sprake van luchtvochtigheid, ik ben dan ook activer dan op Java. Een middag-dutje is in Nederland niet nodig.

Wat ik steeds meer ga missen, is het sociale leven op Java; waar de hele dag door mensen even aanwippen, en de deuren altijd open staan voor iedereen. Ik blijf moeite houden met de aanblik van de lege straten hier in de avond.  Een willekeurige voorbijganger aanspreken voor een praatje is er niet bij. Warungen zijn hier niet, dus het is thuis zijn.
Ook de koop-behoefte van de mensen hier treft mij steeds. Ik schreef al eerder over het enorme aanbod in de supermarkten. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld het kledingaanbod in winkels; in de desa wordt een T-shirt pas gekocht (rp 10.000-15.000), als het oude helemaal versleten is. Kleding kopen om er weer eens beter uit te zien, is er in de desa niet bij. Voor “gelegenheden” is er de sarong.
De keuze aan eetgelegenheden is hier in Nederland ook erg groot. De “Chinees” is wel duurder geworden, en het aanbod uitgebreid. In Jember (groter dan Groningen) zijn slechts een paar restaurants; wel zijn er her en der in de stad plekken, waar warungen staan, met elk hun eigen specialiteit. Ook Indonesiers, die over geld beschikken, maken hier gebruik van.

Over ongeveer 3 weken begint weer de Ramadan, de jaarlijkse vastenmaand van de moslims. En op  17 july is er Lebaran, het Suikerfeest. Ik zal tegen die tijd weer in de desa zijn, want het is volstrekt ongebruikelijk en ongewoon, om er dan niet te zijn. En na Lebaran is er ongeveer anderhalve maand lang van alles te doen in de desa (paalklimmen, karnaval, wandeltochten en meer). Ik zie er naar uit.

Straat in mijn desa

desa

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.