Inmiddels is een nieuwe website gemaakt.
Foto’s van de meeste paleizen van sultans en koningen in Indonesie. Er zijn hele grote paleizen, vooral op Sumatera en Kalimantan. En paleizen, die niet meer zijn dan kleine huizen.
Zie voor deze website: Paleizen van Sultans en Koningen in Indonesie
Het paleis van de koning van Sambas op Kalimantan.
In de weken na 17 augustus (Hari Kemerdekaan – Bevrijdingsdag) worden allerlei activiteiten georganiseerd in de desa’s.
Een van de belangrijkste activiteiten is het Karnaval, een optocht van kleurig uitgedoste mensen. Dit Karnaval heeft trouwens niets te maken met het R.K. Karnaval, dat een religieuze achtergond heeft. Het Karnaval hier is een zg. Fashion Karnaval. Het beroemdste Karnaval is het Jember Fashion Karnaval, dat ongeveer 2 weken geleden plaats vond. Daar komen honderd-duizenden bezoekers op af.
Vandaag was er Karnaval in Desa Sukorejo, plm 4 km van mijn desa verwijderd. Ik ben er op de brommer naar toe gegaan. Een stoet van vele honderden deelnemers trok door de desa, het aantal toeschouwers was vele duizenden.
Het Karnaval vond plaats in de middag, het was bloedheet. Echter, verkopers met gekoelde dranken waren er voldoende (een plastic beker gekoelde juice kostte rp 2000 !) , evenals verkopers van allerlei snacks, ballonnen en meer.
Uiteraard geen enkele buitenlander, behalve ikzelf, het was geheel een javaanse, lokale aangelegenheid.
Op 3 september is er Karnaval in mijn desa. De stoet zal dan langs mijn huis trekken.
Foto’s
De vissersplaats Puger ligt aan de zuidkust van Oost Jawa, op ongeveer 45 minuten rijden van mijn desa. Het stadje zelf stelt niet veel voor, maar de haven is vol activiteit. Honderden vissersschepen liggen overdag te rusten in de haven. Maar de verkoop van de vis draait volop overdag. Behalve de haven met de schepen is er ook een scheepswerf, waar houten schepen worden gemaakt.
Ik ga regelmatig naar Puger om verse vis te kopen. Het verkopen van de vis is voor de vrouwen. Er zijn vele stalletjes, waar zij hun vis aanbieden. Uiteraard moet er stevig afgedongen worden. Het zijn alleen de mannen, die de zee op gaan.
De vissers varen uit in de loop van de avond, en keren weer terug in de loop van de ochtend. De meeste vis wordt met vrachtwagens vervoerd naar Surabaya en andere steden. Een deel gaat ook naar Bali.
In Puger komen zelden of nooit toeristen. Er hangt dus een authentieke sfeer.
Foto’s
Opvoeding van kinderen houdt ouders in Nederland ten zeerste bezig. Het is een gespreksonderwerp in familiekring, bij moeders onder elkaar.
Over opvoeding van kinderen kan ook worden geproken in allerlei welzijns-groepen gericht op kinderen.
Voor problemen bij de opvoeding van kinderen staan vele -ogen, -gogen en specialisten klaar om hierover te praten en een juiste weg te helpen kiezen. Het aantal welzijns-instellingen, dat zich bezig houdt met de vele soorten problemen tijdens de opvoeding is welhaast legio. Je moet alleen maar hopen, dat er geen wachtlijsten zijn en dat het betaalbaar is. Er gaat enorm veel geld op aan de problemen van kinderen. Heel veel mensen verdienen er een goede boterham aan.
In mijn regio is de opvoeding van kinderen geen enkel gespreksonderwerp. In mijn buurtje zijn nogal wat ouders met (heel) jonge kinderen. Nooit een woord over de opvoeding.
De opvoeding van kinderen gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat door iedereen nagevolgd wordt.
De lastige leeftijd bij kinderen is van plm 5 jaar tot plm 8 jaar. Dan zie je vaak kinderen, die niet willen luisteren naar de ouders en/of een grote mond hebben. Maar dit is geen enkele reden tot gesprek of tot straf. Kinderen straffen gebeurt hier niet. Men weet kennelijk, dat dit een lastige leeftijd is (het eeuwenoude recept), die vanzelf weer verdwijnt.
Ik zie het om mij heen gebeuren; rond de leeftijd van 8-9 jaar worden de kinderen weer gezeglijk en worden het kleine volwassenen. De puber-leeftijd is hier geen problematische leeftijd. Ik verbaas mij er steeds weer over, hoe plezierig de pubers hier zijn; pubers in de leeftijd 13 – 17 jaar.
Het wezenlijke verschil tussen de opvoeding in Nederland en de opvoeding in mijn regio is, dat van kinderen in Nederland veel verwacht wordt; zij hebben volle agenda’s en moeten voldoen aan allerlei normen en verwachtingen. Voldoen zij daar niet aan, dan is er een probleem en komt de hulpverlening zo nodig op gang. Het kind moet en zal voldoen aan de verwachtingen en de eisen. Daarbij wordt een kind zoveel mogelijk van “ellende” afgehouden. Maakt een kind iets naars mee, dan is de weg naar de hulpverlening snel gevonden.
Hier niets van dit alles. Kinderen hier worden niet gestraft, hooguit lichtelijk gecorrigeerd. Er zijn geen verwachtingen, waaraan zij moeten voldoen. Wil het een keer niet naar school, geen probleem. De jongste kinderen maken de “ellende” van het leven al vroeg mee. Sterft een familielid thuis, dan zijn ook de jongste kinderen daarbij aanwezig. Bij verkeersongevallen met slachtoffers staan de kinderen vooraan toe te kijken.
Wat de kinderen hier van jongsaf wel wordt geleerd, zijn de juiste omgangsvormen zoals: repect voor ouderen, de juiste (=rechter) hand gebruiken, mensen op de juiste wijze begroeten.
Vooral respect voor de moeder staat hoog in het vaandel. Sterk leeft het besef, dat moeder het kind 9 maanden gedragen heeft, en vele, vele jaren het kind heeft opgevoed en verzorgd.
Het wassen van de voeten is een hoog eerbetoon aan moeder
In mijn bericht van 22 aug. 2017 heb ik verteld over de afvoer van het toilet-afval. https://oostjava.info/2017/08/22/riolering-in-de-desa-23-augustus-2017/
Vandaag zijn de tukangen bezig geweest met het maken van de “deksel”, die de kuil moet afsluiten. Morgen wordt het beton erop gestort, en als dat droog is, komt er aarde op de deksel. Niemand kan dan nog zien of ruiken, dat daar de plek is voor het toilet-afval. En we kunnen weer plm 15 jaar verder !
Ik heb een “hollandse WC-pot”, dus geen stank in de badkamer.
In mijn regio en desa is geen riolering. Wat gebeurt er met het toilet-afval ? In de slootjes en de kanaaltjes mag niet worden geloosd en dat gebeurt dan ook niet.
De oplossing is eenvoudig. Achter elk huis bevindt zich een diepe kuil, met betonnen muren en afgesloten met een betonnen deksel. Vanaf het toilet gaat een buis naar die kuil. Op deze wijze is de afvoer van het toilet-afval geregeld.
Er is helemaal niets van te ruiken. Een dergelijke kuil kan plm 15 jaar mee voordat die vol is.
Is de kuil vol, dan wordt een nieuwe kuil gegraven. Men kan echter ook een bedrijf bellen, dat de kuil leegzuigt.
“Mijn” kuil achter mijn huis was vol. We hebben besloten een nieuwe kuil te laten graven. Hieronder ziet U foto’s ervan. 2 Tukangen zijn ermee bezig.
De kuil is ongeveer 2m x 1 m x 2m (=diepte). Hij wordt van boven afgesloten met een betonnen deksel. Over 2 dagen is de kuil klaar en niemand kan zien waar de kuil is. En zoals gezegd, is er ook helemaal niets van te ruiken.
Vliegveld Banyuwangi, Blimbingsari
De informatie hieronder is van augustus 2017.
* Airport Jember Notohadinegoro
Er zijn 2 vluchten: Surabaya – Jember – Surabaya, in de ochtend. Door Garuda Indonesia en door Wings.
* Airport Banyuwangi Blimbingsari
In de ochtend een vlucht: Jakarta – Banyuwangi – Jakarta.
Verder 3 vluchten: Surabaya – Banyuwangi – Surabaya. Door Garuda Indonesia, en Wings.
* Trein Surabaya – Jember – Banyuwangi
De sneltrein Surabaya – Jember – Banyuwangi (de Mutiara Timur) vertrekt om 09.00 uur vanuit Station Surabaya Gubeng.
De sneltrein Banyuwangi – Jember- Surabaya (de Mutiara Timur) vertrekt om 09.00 uur vanuit Banyuwangi en komt aan in Station Surabaya Gubeng.
De reis duurt plm 6-7 uur in beide richtingen.
Meermalen per dag is er ook een stoptrein in beide richtingen.
Deze informatie is niet gegarandeerd door mij.
Vliegveld Jember: Notohadinegoro
Laatst las ik in een van de nederlandse dagbladen een artikel, dat ging over de vraag, wat te doen met een baby, die in de nacht langdurig huilde en de ouders welhaast wanhopig maakte. Er werden allerlei adviezen gegeven, de onmisbare -ogen en -gogen gaven hun mening, maar het resultaat van al die adviezen en aanbevelingen was wel, dat de baby hoe dan ook in de eigen kamer moest blijven, alleen. Er zijn nl audio-visuele middelen, om de baby in de gaten te houden. Toegeven aan het huilen van de baby leidt tot weinig goeds.
Ik heb deze casus voorgelegd aan een paar desa-bewoners. Groot onbegrip en verontwaardiging, toen zij mijn verhaal aanhoorden. Men vindt het volstrekt ontoelaatbaar, dat een kleine baby in de nacht alleen en in het donker moet verblijven. Hoe haal je het in je hoofd, zo was de mening alom. Ook volwssenen zijn vaak bang in het donker, laat staan een kleine baby.
Een kleine baby hoort altijd bij de ouders te zijn, althans in elk geval bij de moeder, zo is de mening hier. Een baby is hier NOOIT alleen. Kleine baby’s brengen de meeste tijd door in de slendang van de moeder, of van een van de andere vrouwen in de buurt. Ik heb hier ook nog niet meegemaakt, dat een baby ergens alleen lag.
Kinderen tot een jaar of 9 slapen nooit alleen, altijd bij de ouders. Pas dan gaan zij apart slapen, echter nooit onder dwang. Willen zij weer even bij de ouders slapen, dan is dat geen enkel probleem.
Zondag 13 augustus 2017 vond in de stad Jember de 16e editie plaats van het Jember Fashion Karnaval. Dit karnaval heeft overigens niets te maken met het Rooms Katholieke Carnaval.
Na Mardi Gras in New Orleans, Rio de Janeiro Carnaval in Brazilie, en Fastnatchkoln in Duitsland is het Jember Fashion Karnaval de vierde grootste Carnaval in de wereld. De catwalk is ruim 3,5 km lang.
De president van Indonesie, Joko Widodo, was ook aanwezig. Tijdens dit Karnaval zijn er honderd-duizenden bezoekers in de stad Jember.
Foto’s
Uitroepen onafhankelijkheid door Soekarno
Op 17 augustus wordt elk jaar gevierd “Hari Kemerdekaan”, Bevrijdingsdag. Voor Indonesie begon de onafhankelijheid op 17 augustus 1945, toen Soekarno de onafhankelijkheid van Indonesie uitriep. Nederland heeft deze datum tot voor kort nooit erkend; immers van 1945-1949 waren er de “Politionele Acties”. Deze acties hadden niets met “politie” te maken, het was een complete oorlog te land en vanuit de lucht. Met als doel het herstellen van het nederlandse gezag in Indonesie, na de Tweede Wereldoorlog. Onder sterke internationale druk (Veiligheidsraad van de VN) heeft Nederland tenslotte de souvereiniteit overgedragen op 27 december 1949.
Een einde aan een mooie tijd voor de nederlanders: prachtige huizen, veel personeel, goed eten (rijsttafel bv.) en meer. De lokale bevolkingen hebben in het geheel niet een mooie tijd gehad, zij waren afhankelijk van de koloniale bezetter. Nederland had geen enkel oog voor de belangen van de lokale bevolking, Indonesie was uitsluitend een wingewest.
De nederlandse aanwezigheid in de indonesische archipel sinds de 16e eeuw kenmerkt zich door een aaneenschakeling van oorlogen, een verdeel-en-heers politiek ten opzichte van de vele koninkrijken in de archipel, ontbinding en/of verdeling van sultanaten en een meedogenloze economische uitbuiting van de volkeren in de archipel. De nederlandse aanwezigheid in de archipel had slechts 1 doel: zo veel mogelijk verdienen; als dat ten koste ging van de lokale bevolking in de archipel, was dat geen enkel probleem. Het belang van de lokale bevolking bestond niet.
Ik zal hieronder enkele historische feiten aanstippen, die kenmerkend zijn voor de nederlandse bezetting van de archipel door de eeuwen heen.
1) Het uitmoorden van de complete bevolking van Banda Neira (1621): De Bandanese volkerenmoord: 14.000 oorspronkelijke bewoners werden vermoord. Alleen om de nootmuskaathandel veilig te stellen.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/VOC_op_de_Banda-eilanden#Bandanese_volkerenmoord
2) De “Puputans”op Bali (1908-1910). Van 1906-1908 zijn er nederlandse militaire expedities op Bali geweest, die hebben geleid tot het afslachten van duizenden leden van koninklijke families op Bali. Onder meer die van Denpasar, Tabanan en Badung.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Perang_Poepoetan
3) Het cultuurstel (19e eeuw). Van 1830-1870 hanteerde de nederlandse overheid in Indonesie het Cultuurstelsel. Het cultuurstelsel hield in dat de inheemse bevolking bij wijze van pacht 20% van haar grond – als die daarvoor geschikt was – moest gebruiken voor gouvernementsproducten: producten voor de Europese markt. Gevolg: de inlandse bevolking leed onder armoede, verpaupering en hongersnood.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Cultuurstelsel
4) De opspliting van het Sultanaat van Mataram. In 1755 werd het verdrag van Giyanti gesloten, waarbij het Sultanaat van Mataram opgesplitst werd in de Sultanaten Yogyakarta en Surakarta. Op deze wijze was middels verdeel-en-heers politiek het Sultanaat van Mataram geen bedreiging meer en waren de economische belangen van nederland veilig gesteld.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Verdrag_van_Giyanti
5) Oorlogen op Kalimantan (Borneo). Tussen 1850 en 1900 zijn er verschillende militaire expedities / oorlogen geweest op Kalimantan. Het sultanaat Banjar is tijdens deze oorlogen opgeheven en de sultan verbannen.
6) De Aceh-oorlogen (Sumatra), 1873-1914. De Atjehoorlog was een koloniale oorlog die Nederland voerde met het aanvankelijk oogmerk om de zeevaart door Straat Malakka te beveiligen tegen zeeroverij uit Atjeh. Omdat de sultan en het overgrote deel der Atjehers weigerden zich aan de Nederlanders te onderwerpen werd het doel het eeuwenlang bestaande onafhankelijke sultanaat Atjeh net als de andere buitengewesten van Nederlands Indië onder Nederlands koloniaal gezag te brengen en te houden. In 1903 gaf de sultan zich over.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Atjehoorlog
7) De ethische politiek van nederland in Indonesie, vanaf 1901.
Met de term ethische politiek wordt aangegeven de morele (of “ethische”) roeping die Nederland behoorde te voelen tegenover de bevolking in de koloniën.
De ethische politiek bleef steken op twee problemen. Ten eerste werd nooit voldoende budget toegewezen om de vastgestelde doelen te halen, zodat veel koloniale ambtenaren het geloof in het succes van de politiek verloren. Dit was vooral het geval tijdens de crisisjaren. Ten tweede zorgde de ethische politiek voor een toenemend zelfbewustzijn en daarmee het ontstaan van de Indonesische nationale beweging. Binnen de koloniale gemeenschap werd de politiek dan ook wel als een mislukking gezien die zich tegen de Nederlandse belangen richtte. Dat gebeurde uiteindelijk ook, doordat de ethische politiek een volledig Nederlands beleid was, dat geen rekening hield met het nationalisme en andere opkomende bewegingen onder de Indonesiërs zelf.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Ethische_politiek
8) De politionele acties, 1945-1949. Het waren in feite geen politionele acties, het was een oorlog, die nederland voerde om het gezag over Indonesie te herstellen. Pas na grote internationale druk droeg nederland in 1949 de soevereiniteit over.
Het geweld door de nederlanders tijdens de onafhankelijkheidsoorlog blijkt volgens recent onderzoek grootschaliger en structureler, dan de nederlandse politici tot nu toe hebben willen geloven. Gedacht kan onder meer worden aan de vele moordpartijen op onder meer Celebes en het optreden van Westerling.
Daarom laat het nederlandse kabinet een groot onderzoek doen naar ,,structureel geweld” van Nederlandse militairen tijdens de politionele acties in Indonesië. Dit is besloten in 2016.
– Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/Indonesische_Onafhankelijkheidsoorlog
9) Repatriering Molukkers naar Nederland
Buitengewoon triest is het verloop van de repatriering van de Molukkers, begin jaren 50 van de vorige eeuw. Molukkers weken af van de grote groep repatrianten; zij waren oud-KNIL militairen. Zij kozen er niet zelf voor naar Nederland te komen en gingen ervan uit, dat zij slechts tijdelijk in Nederland zouden zijn. In Nederland aangekomen kregen zij te horen dat zij niet langer in dienst van het leger waren. Zij werden opgevangen in voormalige concentratiekampen, zoals Vught en Westerbork, dat toen kamp Schattenberg heette. De Molukkers in Nederland zijn op een buitengewoon trieste wijze door de nederlandse overheid behandeld.
Kedelai
Het lijkt erop, dat er een einde komt aan het koude weer. Het koude weer heeft ongeveer een maand geduurd. De middagtemperaturen lopen weer op tot 32 C en in de avonden is het minder koud (25 C). Ook neemt de luchtvochtigheid toe. Het wordt duidelijk warmer.
Van de ochtend tot de namiddag weinig bewolking, in de namiddag half zware bewolking. In de avond helder.
In mijn regio regent het niet; dat is goed voor de kedelai.
Het regenseizoen is nog ver weg. Maar in de loop van september kunnen al wel forse buien vallen. Vanaf december is het volop regenseizoen.
Mijn desa ligt in een uitgestrekte laagvlakte. De middagtemperaturen kunnen (als het koude seizoen voorbij is) oplopen tot 35-36 C. ’s Avonds rond 21.00 uur kan het nog 29 C zijn. Bij die hitte overdag ben ik meestal van 12.00 -15.00 uur op mijn kamer met AC, omdat het buiten bijna niet te harden is.
Bij de kruising rechts komt de nieuwe brug
In het “centrum” van mijn desa wordt een nieuwe brug gemaakt; de oude was er slecht aan toe. De brug wordt aangelegd achter de blauw-witte paal in het midden (zie de bovenste foto hieronder). Er wordt veel bamboe wordt gebruikt in plaats van hout. En voor de fundering worden veel rotsblokken gebruikt.
Het centrum van mijn desa is niet groot, en er zijn alleen wat winkels. Een pin-apparaat is er niet in de desa. De dichtstbijzijnde is 4 km verderop. Ook is er geen mini-supermarkt, zoals een Indomaret of een Alfamaret. De dichtstbijzijnde mini-supermarkt is ook ongeveer 4 km verderop. De pasar (markt) is bij het centrum gelegen.
De kinderen kunnen begin van de avond terecht in het centrum bij een heel kleine draaimolen en een even klein treintje. Verder zijn er een beperkt aantal snacks te koop.
In de desa is alleen laagbouw. Mijn desa telt ongeveeer 20.000 inwoners, dus voor nederlandse begrippen een redelijk groot stadje. Omdat hoogbouw ontbreekt, en omdat de meeste huizen tussen het “groen”staan, lijkt de desa niet groot. Maar het is een erg uitgestrekte desa.
Een paar honderd meter van het centrum staat de Balai Desa (het gemeentehuis). 24 Uur per dag is het geopend. In de nachtelijke uren houden zich daar de mensen op, die ’s nachts door de desa patrouilleren en waken voor de veiligheid. Een politie-post is er immers niet in de desa.
Achter mijn huis staat een klein bamboe-bos. Tientallen bamboe-stammen steken wel 30 meter de lucht in. Als er een stevige wind staat, golft het hele bosje heen en weer. Als het heet is, is het koel onder de bamboe.
Bamboe wordt nog veel gebruikt in de desa, met name bij het bouwen van huizen en voor het dak. Ook als waterleiding kan het worden gebruikt.
Slangen kunnen zich verschuilen tussen de stammen. Dus het is oppassen, maar omdat het bos dichtbij huizen staat, is de kans op een slang niet erg groot.
De bamboe-stammen kunnen ook verkocht worden; 1 stam brengt rp 6000-10.000 op. Het is dus geen vetpot.
Oost Java Info 