Dorpsleven, cultuur en Adat

De verwording van Bali (12 sept. 2017)

Overvolle stranden bij Kuta

Morgen is er in mijn desa het jaarlijkse Karnaval, een Fashion-Karnaval. De ongetwijfeld zeer lange stoet zal langs mijn huis trekken.
Een van de thema’s tijdens dit Karnaval is Bali. Veel balinese adat-kledij zal te zien zijn.
Ik doe er morgen verslag van.

Ook in mijn regio is Bali een begrip. Veel mensen uit mijn regio werken op Bali. Veel vis uit het vissersplaatsje gaat naar Bali. En hier en daar is er huisvlijt, worden er producten voor de balinese markt gemaakt.
Ik heb vaak de indruk, dat men hier in mijn regio opziet tegen Bali. Mij wordt vaak gevraagd, waar ik liever woon, op Bali of in de desa. Als ik eerlijk zeg, dat ik veel liever in de desa woon, begrijpt men dat niet helemaal of helemaal niet. Op Bali is immers alles en van alles te doen, in tegenstelllng tot mijn desa.
Maar op Bali komen steeds meer de negatieve gevolgen van het massa-toerisme naar voren. Erg veel file’s, vervuiling, veel mooie plekken die verdwijnen om er vila’s, hotels of restaurants te bouwen. Er wordt nu een tweede internationale Airport gepland in het noorden van Bali, bij Singaraja.
Vroeger stond Ubud bekend als kunstenaarsplaats; velen, die geinteresseerd waren in de cultuur van Bali, kwamen naar Ubud. Tegenwoordig ook massa-toerisme in Ubud en veel file’s. En van de cultuur is weinig meer over; ja, wel nog veel schilderijen die overal te koop zijn, maar die in fabrieken worden gemaakt. Echte kunst komt bijna niet meer voor.
De reli-industrie tiert welig op Bali. En trekt dus ook veel reli-liefhebbers aan. Reli-toko’s, reli-cursussen, reli-guru’s, het is er allemaal. Het gaat om geld; reli-cursussen bijvoorbeeld zijn erg duur. En er lopen heel wat merkwaardige (twijfelachtige) guru’s rond op Bali.
Het massa-toerisme ontziet zelfs de heilige tempels van Bali niet. De gouverneur van Bali heeft onlangs een pleidooi gehouden om toeristen te weren uit tempels, althans uit delen van de tempels. Te vaak zijn er incidenten, waar de heiligste plekken in die tempels gebruikt worden om bijvoorbeeld te zitten voor mooie foto’s, en waar mensen in volstrekt ongepaste kleding rondlopen.
Indertijd is een jong stel uit het Oostblok betrapt op het hebben van sex in de tempel. Het stel is gepakt, en heeft vele duizenden euro’s moeten betalen voor reinigingsceremonien voor die tempel. Naar mijn mening hadden dat vele tien-duizenden euro’s moeten zijn.
Kuta, Legian en Seminyak zijn hard op weg een soort Pattaya in Thailand te worden. Erg veel jonge toeristen uit vooral Australie op zoek naar drank, sex en party’s. Mensen, die sch#t hebben aan cultuur.
India en China zijn in opkomst. Steeds meer rechtstreekse vlieg-verbindingen komen er van Bali met steden in China en India.
Met name uit China stijgt het aantal toeristen enorm. En het is bekend, dat de toeristen uit China en India niet bepaald de plezierigste toeristen zijn.
Toerisme is een cultuur-vernietiger. Wilt U een mooie cultuur weg hebben of vernietigen, dan is toerisme de aangewezen methode.

In mijn regio komt geen enkele toerist. Geen enkele negatieve invloed is er van toerisme. Het is nog geheel authentiek. Daarom woon ik met zoveel genoegen in de desa, waar inderdaad weinig te doen is. Maar de vele groeten overdag (“salaam alaikum”) van die en gene, zijn echt. Als je op Bali te close wordt met balinesen, (vooral als je er wat langer verblijft) ben je al gauw “part of the family”. En dat betekent, dat vroeg of laat de rekeningen komen: bijvoorbeeld oma moet naar het ziekenhuis, er is geen geld, maar jij bent nu “part of the family” met geld, dus…
In de desa is mij nog nooit om geld gevraagd.
Volgende maand ga ik anderhalve week naar Bali. Ik ben benieuwd, wat ik er aan zal treffen. Zeker is wel, dat ik bij aankomst in Denpasar al heimwee heb naar de desa.

De tempel Tanah Lot als toeristische trekpleister


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Wandeltocht Tanggul-Jember – video (8 sept. 2017)

Vandaag de grote jaarlijkse wandeltocht van Tanggul naar Jember, plm. 40 km.
Bij de “Gerak jalan” van een week geleden in mijn desa ging het om marcheren. Vandaag was het een echte wandeltocht. Men liep in grote of kleine groepen, of individueel.
Er waren duizenden deelnemers. Op het heetst van de dag passerde de urenlange stoet Gambirono, waar de afslag naar mijn desa is. Het was in de schaduw al 34 C !. Gelukkig kon ik bij een warung in de schaduw een kruk krijgen om op te zitten; voor een paar rupiah was die kruk die middag van mij.
De meeste deelnemers liepen op teenslippers; vrij veel liepen ook op blote voeten op het asfalt, dat al uren in de zon lag te blakeren. De meerderheid van de deelnemers bestond uit jongemannen. Echter ook jonge dames deden mee.
Velen hadden zich uitgedost. Het was een vrolijke stoet.
Naar verwachting zullen de laatste deelnemers vanavond laat in Jember aankomen.
De stoet werd begeleid door veel ambulances, voor het geval dat.
Natuurlijk weer veel handelaren en verkopers van allerlei etenswaar.

 


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 2 reacties

Vandaag: Idul Adha – Offerfeest (1 sept. 2017)

Vandaag was het Idul Adha, het Offerfeest; het wordt gevierd ter nagedachtenis aan de profeet Ibrahim, die bereid was zijn zoon te offeren in opdracht van God.
Om 6 uur vanochtend naar de kleine moskee achter mijn huis en om 6.45 uur weer thuis.
In de moskee zitten de mannen en vrouwen gescheiden; bijna alle mannen hebben een sarong aan, en de songkok (hoofddeksel). De vrouwen hebben een wit gewaad aan, en een witte hoofddoek.
Tijdens de dienst is er geen samenzang; er wordt veel gereciteerd uit de Koren en gebeden opgezegd door de imam. De imam heeft geen speciale kleding aan.
Men staat in de moskee of zit in kleermakerszit. Het laatste gebed wordt (zittend) afgesloten met een korte draaiing van het hoofd naar rechts en naar links onder het uitspreken van as salaamoe `alaykoem wa rahmatullah (vrede zij met u en de genade van God) om de engelen te groeten die de goede en slechte daden van de gelovige bijhouden of om het contact met de wereld om zich heen te herstellen.
Zoals gezegd staat of zit men meestal in de moskee. Zij, die niet kunnen staan of in kleermakerszit kunnen zitten (bijvoorbeeld ouderen en / of zieken), kunnen op een stoel of kruk zitten; dat is geen enkel probleem.
Na de dienst in de moskee werden overal koeien en / geiten geslacht. Het vlees werd verdeeld onder de buurtgenoten en de armen.
Idul Adha is het tweede grote islamitische feest na het Suikerfeest (Lebaran). Het is een officiele vrije dag. Ook de meeste warungen en toko’s waren dicht; maar de meesten gingen in de namiddag weer open.
Het is een dag om familie te bezoeken en kennissen / vrienden. Het was dan ook erg druk op de weg.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Islam / Religie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Karnaval – video (29 augustus 2017)

 

In de weken na 17 augustus (Hari Kemerdekaan – Bevrijdingsdag) worden allerlei activiteiten georganiseerd in de desa’s.
Een van de belangrijkste activiteiten is het Karnaval, een optocht van kleurig uitgedoste mensen. Dit Karnaval heeft trouwens niets te maken met het R.K. Karnaval, dat een religieuze achtergond heeft. Het Karnaval hier is een zg. Fashion Karnaval. Het beroemdste Karnaval is het Jember Fashion Karnaval, dat ongeveer 2 weken geleden plaats vond. Daar komen honderd-duizenden bezoekers op af.
Vandaag was er Karnaval in Desa Sukorejo, plm 4 km van mijn desa verwijderd. Ik ben er op de brommer naar toe gegaan. Een stoet van vele honderden deelnemers trok door de desa, het aantal toeschouwers was vele duizenden.
Het Karnaval vond plaats in de middag, het was bloedheet. Echter, verkopers met gekoelde dranken waren er voldoende (een plastic beker gekoelde juice kostte rp 2000 !) , evenals verkopers van allerlei snacks, ballonnen en meer.
Uiteraard geen enkele buitenlander, behalve ikzelf, het was geheel een javaanse, lokale aangelegenheid.
Op 3 september is er Karnaval in mijn desa. De stoet zal dan langs mijn huis trekken.

Foto’s


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Vissersplaats Puger (aug. 2017)

De vissersplaats Puger ligt aan de zuidkust van Oost Jawa, op ongeveer 45 minuten rijden van mijn desa. Het stadje zelf stelt niet veel voor, maar de haven is vol activiteit. Honderden vissersschepen liggen overdag te rusten in de haven. Maar de verkoop van de vis draait volop overdag. Behalve de haven met de schepen is er ook een scheepswerf, waar houten schepen worden gemaakt.
Ik ga regelmatig naar Puger om verse vis te kopen. Het verkopen van de vis is voor de vrouwen. Er zijn vele stalletjes, waar zij hun vis aanbieden. Uiteraard moet er stevig afgedongen worden. Het zijn alleen de mannen, die de zee op gaan.
De vissers varen uit in de loop van de avond, en keren weer terug in de loop van de ochtend. De meeste vis wordt met vrachtwagens vervoerd naar Surabaya en andere steden. Een deel gaat ook naar Bali.
In Puger komen zelden of nooit toeristen. Er hangt dus een authentieke sfeer.

Foto’s


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Winkels, markt, aankopen | 1 reactie

Opvoeding: gespreksonderwerp ? (25 augustus 2017)

Opvoeding van kinderen houdt ouders in Nederland ten zeerste bezig. Het is een gespreksonderwerp in familiekring, bij moeders onder elkaar.
Over opvoeding van kinderen kan ook worden geproken in allerlei welzijns-groepen gericht op kinderen.
Voor problemen bij de opvoeding van kinderen staan vele -ogen, -gogen en specialisten klaar om hierover te praten en een juiste weg te helpen kiezen. Het aantal welzijns-instellingen, dat zich bezig houdt met de vele soorten problemen tijdens de opvoeding is welhaast legio. Je moet alleen maar hopen, dat er geen wachtlijsten zijn en dat het betaalbaar is. Er gaat enorm veel geld op aan de problemen van kinderen. Heel veel mensen verdienen er een goede boterham aan.

In mijn regio is de opvoeding van kinderen geen enkel gespreksonderwerp. In mijn buurtje zijn nogal wat ouders met (heel) jonge kinderen. Nooit een woord over de opvoeding.
De opvoeding van kinderen gebeurt hier volgens een eeuwenoud “recept”, dat door iedereen nagevolgd wordt.
De lastige leeftijd bij kinderen is van plm 5 jaar tot plm 8 jaar. Dan zie je vaak kinderen, die niet willen luisteren naar de ouders en/of een grote mond hebben. Maar dit is geen enkele reden tot gesprek of tot straf. Kinderen straffen gebeurt hier niet. Men weet kennelijk, dat dit een lastige leeftijd is (het eeuwenoude recept), die vanzelf weer verdwijnt.
Ik zie het om mij heen gebeuren; rond de leeftijd van 8-9 jaar worden de kinderen weer gezeglijk en worden het kleine volwassenen. De puber-leeftijd is hier geen problematische leeftijd. Ik verbaas mij er steeds weer over, hoe plezierig de pubers hier zijn; pubers in de leeftijd 13 – 17 jaar.

Het wezenlijke verschil tussen de opvoeding in Nederland en de opvoeding in mijn regio is, dat van kinderen in Nederland veel verwacht wordt; zij hebben volle agenda’s en moeten voldoen aan allerlei normen en verwachtingen. Voldoen zij daar niet aan, dan is er een probleem en komt de hulpverlening zo nodig op gang. Het kind moet en zal voldoen aan de verwachtingen en de eisen. Daarbij wordt een kind zoveel mogelijk van “ellende” afgehouden. Maakt een kind iets naars mee, dan is de weg naar de hulpverlening snel gevonden.
Hier niets van dit alles. Kinderen hier worden niet gestraft, hooguit lichtelijk gecorrigeerd. Er zijn geen verwachtingen, waaraan zij moeten voldoen. Wil het een keer niet naar school, geen probleem. De jongste kinderen maken de “ellende” van het leven al vroeg mee. Sterft een familielid thuis, dan zijn ook de jongste kinderen daarbij aanwezig. Bij verkeersongevallen met slachtoffers staan de kinderen vooraan toe te kijken.
Wat de kinderen hier van jongsaf wel wordt geleerd, zijn de juiste omgangsvormen zoals: repect voor ouderen, de juiste (=rechter) hand gebruiken, mensen op de juiste wijze begroeten.
Vooral respect voor de moeder staat hoog in het vaandel. Sterk leeft het besef, dat moeder het kind 9 maanden gedragen heeft, en vele, vele jaren het kind heeft opgevoed en verzorgd.

Het wassen van de voeten is een hoog eerbetoon aan moeder


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Riolering in de desa (23 augustus 2017)

In mijn bericht van 22 aug. 2017 heb ik verteld over de afvoer van het toilet-afval. https://oostjava.info/2017/08/22/riolering-in-de-desa-23-augustus-2017/

Vandaag zijn de tukangen bezig geweest met het maken van de “deksel”, die de kuil moet afsluiten. Morgen wordt het beton erop gestort, en als dat droog is, komt er aarde op de deksel. Niemand kan dan nog zien of ruiken, dat daar de plek is voor het toilet-afval. En we kunnen weer plm 15 jaar verder !
Ik heb een “hollandse WC-pot”, dus geen stank in de badkamer.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Riolering in de desa (22 augustus 2017)

In mijn regio en desa is geen riolering. Wat gebeurt er met het toilet-afval ? In de slootjes en de kanaaltjes mag niet worden geloosd en dat gebeurt dan ook niet.
De oplossing is eenvoudig. Achter elk huis bevindt zich een diepe kuil, met betonnen muren en afgesloten met een betonnen deksel. Vanaf het toilet gaat een buis naar die kuil. Op deze wijze is de afvoer van het toilet-afval geregeld.
Er is helemaal niets van te ruiken. Een dergelijke kuil kan plm 15 jaar mee voordat die vol is.
Is de kuil vol, dan wordt een nieuwe kuil gegraven. Men kan echter ook een bedrijf bellen, dat de kuil leegzuigt.

“Mijn” kuil achter mijn huis was vol. We hebben besloten een nieuwe kuil te laten graven. Hieronder ziet U foto’s ervan. 2 Tukangen zijn ermee bezig.
De kuil is ongeveer 2m x 1 m x 2m (=diepte). Hij wordt van boven afgesloten met een betonnen deksel. Over 2 dagen is de kuil klaar en niemand kan zien waar de kuil is. En zoals gezegd, is er ook helemaal niets van te ruiken.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Huilende baby (aug. 2017)

Laatst las ik in een van de nederlandse dagbladen een artikel, dat ging over de vraag, wat te doen met een baby, die in de nacht langdurig huilde en de ouders welhaast wanhopig maakte. Er werden allerlei adviezen gegeven, de onmisbare -ogen en -gogen gaven hun mening, maar het resultaat van al die adviezen en aanbevelingen was wel, dat de baby hoe dan ook in de eigen kamer moest blijven, alleen. Er zijn nl audio-visuele middelen, om de baby in de gaten te houden. Toegeven aan het huilen van de baby leidt tot weinig goeds.
Ik heb deze casus voorgelegd aan een paar desa-bewoners. Groot onbegrip en verontwaardiging, toen zij mijn verhaal aanhoorden. Men vindt het volstrekt ontoelaatbaar, dat een kleine baby in de nacht alleen en in het donker moet verblijven. Hoe haal je het in je hoofd, zo  was de mening alom. Ook volwssenen zijn vaak bang in het donker, laat staan een kleine baby.
Een kleine baby hoort altijd bij de ouders te zijn, althans in elk geval bij de moeder, zo is de mening hier. Een baby is hier NOOIT alleen. Kleine baby’s brengen de meeste tijd door in de slendang van de moeder, of van een van de andere vrouwen in de buurt. Ik heb hier ook nog niet meegemaakt, dat een baby ergens alleen lag.
Kinderen tot een jaar of 9 slapen nooit alleen, altijd bij de ouders. Pas dan gaan zij apart slapen, echter nooit onder dwang. Willen zij weer even bij de ouders slapen, dan is dat geen enkel probleem.


 

 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het weer, einde aan de kou ? (10 aug. 2017)

Kedelai

Het lijkt erop, dat er een einde komt aan het koude weer. Het koude weer heeft ongeveer een maand geduurd. De middagtemperaturen lopen weer op tot 32 C en in de avonden is het minder koud (25 C). Ook neemt de luchtvochtigheid toe. Het wordt duidelijk warmer.
Van de ochtend tot de namiddag weinig bewolking, in de namiddag half zware bewolking. In de avond helder.
In mijn regio regent het niet; dat is goed voor de kedelai.
Het regenseizoen is nog ver weg. Maar in de loop van september kunnen al wel forse buien vallen. Vanaf december is het volop regenseizoen.
Mijn desa ligt in een uitgestrekte laagvlakte. De middagtemperaturen kunnen (als het koude seizoen voorbij is) oplopen tot 35-36 C. ’s Avonds rond 21.00 uur kan het nog 29 C zijn. Bij die hitte overdag ben ik meestal van 12.00 -15.00 uur op mijn kamer met AC, omdat het buiten bijna niet te harden is.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het weer, aardbevingen, vulkaanuitbarstingen en natuurgeweld | Tags: , | Een reactie plaatsen

Nieuwe brug (9 aug. 2017)

Bij de kruising rechts komt de nieuwe brug

In het “centrum” van mijn desa wordt een nieuwe brug gemaakt; de oude was er slecht aan toe. De brug wordt aangelegd achter de blauw-witte paal in het midden (zie de bovenste foto hieronder). Er wordt veel bamboe wordt gebruikt in plaats van hout. En voor de fundering worden veel rotsblokken gebruikt.
Het centrum van mijn desa is niet groot, en er zijn alleen wat winkels. Een pin-apparaat is er niet in de desa. De dichtstbijzijnde is 4 km verderop. Ook is er geen mini-supermarkt, zoals een Indomaret of een Alfamaret. De dichtstbijzijnde mini-supermarkt is ook ongeveer 4 km verderop. De pasar (markt) is bij het centrum gelegen.
De kinderen kunnen begin van de avond terecht in het centrum bij een heel kleine draaimolen en een even klein treintje. Verder zijn er een beperkt aantal snacks te koop.
In de desa is alleen laagbouw. Mijn desa telt ongeveeer 20.000 inwoners, dus voor nederlandse begrippen een redelijk groot stadje. Omdat hoogbouw ontbreekt, en omdat de meeste huizen tussen het “groen”staan, lijkt de desa niet groot. Maar het is een erg uitgestrekte desa.
Een paar honderd meter van het centrum staat de Balai Desa (het gemeentehuis). 24 Uur per dag is het geopend. In de nachtelijke uren houden zich daar de mensen op, die ’s nachts door de desa patrouilleren en waken voor de veiligheid. Een politie-post is er immers niet in de desa.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Bamboe

Achter mijn huis staat een klein bamboe-bos. Tientallen bamboe-stammen steken wel 30 meter de lucht in. Als er een stevige wind staat, golft het hele bosje heen en weer. Als het heet is, is het koel onder de bamboe.
Bamboe wordt nog veel gebruikt in de desa, met name bij het bouwen van huizen en voor het dak. Ook als waterleiding kan het worden gebruikt.
Slangen kunnen zich verschuilen tussen de stammen. Dus het is oppassen, maar omdat het bos dichtbij huizen staat, is de kans op een slang niet erg groot.
De bamboe-stammen kunnen ook verkocht worden; 1 stam brengt rp 6000-10.000 op. Het is dus geen vetpot.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , | Een reactie plaatsen

Sterfgeval door slangenbeet (july 2017)

De “Ular Hijau”

Vanavond hoorde ik in het Cafe, dat gisteren de buurman van een van de boeren even verderop, is overleden ten gevolge van een slangenbeet.
Hij was 3 dagen daarvoor in zijn duim gebeten, tijdens het werk bij een bamboe-hek bij de sawah. De hand was enorm opgezwollen en na 3 dagen is de man overleden.
De slang was een “Ular Hijau” (groene slang), die als zeer gevaarlijk bekend staat. Hij komt voornamelijk in het groen voor, bomen, sawah’s en zo. De slang kan wel een meter lang worden. Er zijn een paar soorten Ular Hijau.
De medicatie tegen deze slangenbeet is een probleem, heb ik begrepen. Niet elk ziekenhuis heeft tegengif.
Deze slang komt ook voor op Bali en andere delen van Indonesie.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Voorbereiding voor 17 augustus: Hari Kemerdekaan (31 july 2017)

desa

Mijn straat in de desa

Op 17 augustus is het “Hari Kemerdekaan”, bevrijdingsdag. Op 17 augustus 1945 riep Soekarno de onafhankelijkheid van Indonesie uit.
Deze dag wordt in het hele land groots gevierd, met als hoogtepunt het hijsen van de vlag in de ochtend in aanwezigheid van de President in Jakarta, en in de namiddag het strijken van de vlag. Het is een straf georganiseerde plechtigheid, die rechtstreeks op TV wordt uitgezonden.
In mijn desa is er geen plechtigheid, wel in Umbulsari, de “onder-districtshoofdstad”, waar mijn desa onder valt.
Wel is men al druk bezig in mijn desa met het versieren van de straten; vlaggen, slingers en meer. Mijn straat is gisteren al versierd.
Na Bevrijdingsdag vinden er overal ruim een maand lang allerlei activiteiten (touwtrekken, paalklimmen, wandeltochten en meer). Zo dus ook in mijn desa. Ik zal hier verslag van doen.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.