CORONA

Een lock-down voor mijn (en andere) desa is onmogelijk.
Allereerst moet men naar de pasar kunnen om de dagelijkse boodschappen te doen. Daar zijn groenten, vlees, fruit en alles wat nodig is voor een eenvoudige desa-maaltijd.
Supermarkten zijn geen alternatief; de Indomarts en de Alfamarts verkopen geen groenten, fruit en vlees. Een aantal supermarkten in Jember-stad verkoopt wel groenten, vlees en fruit, maar dat is vele malen duurder dan op de pasar. En wil men naar Jember-stad, dan komen er nog de reiskosten bij. Men koopt elke dag in voor de maaltijden, hetzij op de pasar en bij een van de vele rijdende groenteboeren, die hun produkten ook betrekken van de pasar.

In de tweede plaats is het op dit moment oogst-tijd van de rijst; dat betekent veel mensen aan het werk en onderweg. Het is ondenkbaar om de rijst te laten wegrotten op de sawah’s vanwege een lock-down. Als men niet kan oogsten, vervalt ook het inkomen van heel veel desa-bewoners, met rampzalige toestanden tot gevolg. En na de oogst gaat de arbeid op de sawah’s gewoon door; de sawah’s moeten klaar gemaakt worden voor de volgende aanplant van rijst.
Het grootste deel van de indonesische bevolking is werkzaam in de landbouw en aanverwante sectoren. De regering van Indonesie is niet in staat om alle burgers een minimale uitkering te geven in geval van een lock-down.

Het desa-bestuur treft wel maatregelen om het corona moeilijk te maken: er wordt gedesinfecteerd en de openingstijden van de pasar zijn beperkt. Veel meer is echter niet mogelijk.

De regering van Indonesie probeert zoveel mogelijk het verkeer van mensen te beperken; in Jakarta geldt wel een lock-down,, evenals in andere steden. Er wordt veel gedaan om de jaarlijkse “mudik” (naar de geboorte-desa gaan om daar het Suikerfeest te vieren) te beperken. Zo mogen ambtenaren, mensen van politie en leger niet met mudik gaan.
Ook provincie-besturen kunnen het menselijk verkeer drastisch beperken.

Desinfecteren van mijn desa

Corona komt steeds dichterbij de desa. In Jember-stad zijn er nu 2 gevallen, in het vissersplaatsje Puger 1.
De regels tot voorkoming van corona worden steeds strenger in mijn desa.
Zoals eerder al vermeld, zijn alle scholen gesloten.
De laatste dagen wordt veel gesproeid met desinfecteervloeistof, straten en huizen krijgen een beurt.
De markten in mijn regio zijn nu alleen in de ochtenduren nog open. Veel toko’s zijn gesloten, hoewel er geen lock-down geldt voor mijn regio.
De winkels in het centrum van mijn desa zijn na 18.00 uur gesloten.
Op verschillende plaatsen in mijn regio heeft de politie bruiloften verboden, hoewel alles voor de bruiloft al klaar stond, een groot financieel verlies voor het bruidspaar.
Onder meer in mijn desa heeft de politie mensen, die in warungen koffie aan het drinken waren, gesommeerd om naar huis te gaan.
Het openbare leven ligt nog niet plat, hoewel er, zoals gezegd, geen lock-down geldt. Wel is het overal beduidend rustiger op. In een cultuur, waar prive en privacy niet bestaat, en waar men het liefst met 10 personen op een tweezits-bank zit, is het welhaast een onmogeljke opgave om een afstand van 1,5 meter tot elkaar te bewaren. Toch is de politie er alert op.
Steeds meer mensen gebruiken een mond-masker. Bij grotere winkels, zoals de Alfamart en de Indomart, is bij de ingang gelegenheid om je handen te wassen.
Er gaan video’s rond over het optreden van de politie in India, die met grote stokken hard op mensen slaat, als ze zich op straat vertonen. Dit gebeurt absoluut niet in Indonesie; de politie hier gaat in gesprek met mensen, geeft mensen waarschuwingen en draagt hen op om naar huis te gaan.

Er wordt gezegd, dat het desa-bestuur cloroquine zal kopen, om de jongsten en de ouden in de desa te vaccineren.