Afval is een zeer groot probleem in Indonesie.
Met name in grote steden bepaalt afval het straatbeeld. Maar niet alleen de hoeveelheid neemt door de jaren toe, ook de samenstelling van het afval verandert. In plaats van alleen organisch afval wordt er steeds meer plastic afval geproduceerd. Het beperkte budget en slechte infrastructuur zijn niet toereikend om deze berg afval te verwerken. Ook zijn er te weinig inzamelingspunten: vaak is dat maar één punt per wijk, dat niet voor iedereen makkelijk bereikbaar is.

Huishoudens hebben dus voor het grootste gedeelte zelf de verantwoordelijkheid om hun afval te verwerken. Terwijl de kwaliteit hiervan per wijk verschilt, zijn de gevolgen echter wel merkbaar voor iedereen. Bij gebrek aan alternatieven, wordt een groot deel van het afval in een rivier gedumpt. Hierdoor raakt het water vervuild en komen er opstoppingen en overstromingen; een probleem waar bv. de stad Semarang mee te maken heeft. Daarnaast wordt een groot deel van het afval door mensen zelf verbrand. Hierbij komen vieze stoffen vrij, die zowel vervuilend als schadelijk voor de gezondheid zijn.

Er zijn nationale initiatieven (met internationale steun) om wat te doen aan het afval probleem, maar een grootse aanpak lijkt het nog niet.

Wel zijn er lokale initiatieven, die wat aan het afval en het schoonhouden van de leefomgeving willen doen. Maar in mijn regio is dat niet het geval.

Hoe is het met het afval in mijn desa ?

In mijn desa en in de desa’s in mijn regio is geen vuilnis-ophaaldienst. Er zijn ook geen plekken, waar je afval naar toekunt brengen.
In de grotere steden is wel een vuilophaaldienst.
Wat doen de desa-bewoners (en ik) met het huis-afval ? Het kan nergens naar toe gebracht worden. Dus wordt het bij huis op een hoop geveegd; en meestal elke namiddag wordt dit afval dan verbrand.
Heel veel afval bestaat uit plastik, plastik zakjes en zakken, plastik flessen, grote en kleine plastik verpakkingen. Men is hier bijzonder scheutig met plastik zakjes. Als ik wat boodschappen doe in de minimarkt, dan gaat de zeep in een plastik zakje, de flesjes drinken in een ander zakje, brood weer in een ander zakje en die kleine zakjes gaan weer in een grote plastik zak.
Als ik in de winkel zeg, dat alles gewoon in mijn tas kan, is de verbazing groot, eigenlijk kan dit niet en moet alles in plastik zakjes.
Rstanten eten, worden op het erf gegooid, waar de vele kippen, katten en ganzen zich er tegoed aan doen.

Zoals gezegd, wordt het huisvuil en huisafval doorgaans elke namiddag bij huis verbrand; daar, waar afval op een braak liggend terrein wordt gegooid, komen mannen langs om vooral de lege plastik flessen te verzamelen; daar krijgen zij statiegeld voor.
Aan de overkant van de straat van mijn huis is zo’n braak stuk terrein. Daar wordt van alles neergegooid. Zo nu en dan gaat de vlam erin. Opmerkelijk is, dat dit afval-terrein geen ongedierten aantrekt. Je zou vooral muizen en ratten verwachten, maar dat is niet het geval. Het stinkt er ook niet.

Hoewel er geen vuil-ophaaldienst is, is mijn desa beaald niet smerig. Bij elk huis wordt in de ochtend en de namiddag geveegd.

Mijn desa-bestuur heeft de laaste jaren veel gedaan voor de desa. Alleen staat afval nog niet op de agenda.
Praktisch zal het een enorme klus zijn, iets te doen aan het afval in mijn (en andere) desa.
Er moeten inzamelingspunten komen waar de burgers het afval naar toe kunnen brengen.
Er moet vervoer zijn om de inzamelingspunten te legen en er moeten plaatsen zijn, waar het afval naar toe vervoerd kan woren.
Er moeten afval-verwerkingsinstallaties worden aangelegd.
En om dit voor elkaar te krijgen, moet er samengewerkt worden tussen de diverse bestuurslagen en dat ligt niet makkelijk in Indonesie.
Ook is er veel geld nodig.

Afval is niet het enige probleem in Indonesie. Om een aantal andere “problemen” te noemen: behoud van het oerwoud op Kalimantan, goede gezondheidszorg voor elke burger, bestrijding van corruptie, fors verbeteren van de infra-structuur, het opkrikken van het niveau van het onderwijs.

Het stuk land, tegenover mijn huis