Het leven in de desa onder corona en verschillen Oost-West (7 nov. 2020)


Er wordt nog steeds veel gevliegerd in de avonduren

Ik heb al meermalen verslag gedaan van mijn leven in de desa onder corona.
Er is inmiddels eigenlijk niets veranderd. De pasar is elke dag open, en ook alle toko’s en warungen in de desa zijn gewoon open.
Er worden mond-maskers gedragen, maar niet massaal.
Tot nu zijn er in mijn desa geen corona-besmettingsgevallen geweest. Dat zal eraan bijdragen, dat men het niet zo nauw neemt met de mond-maskers.

Ik doe gewoon mijn boodschappen op de markt, en in de kleine supermarkten, zoals Indomaret en Alfamaret. Op mijn motor kan ik overal komen.
Verder ben ik veel thuis.
Na het avondgebed rond 18.00 uur wordt er nog steeds veel gevliegerd. Prachtig gezicht al die vliegers met verlichting in de lucht.

Een dagje uit is er nog steeds niet bij, want alle toeristische plekken zijn nog steeds gesloten.
De treinen hebben nog steeds een aangepast schema, evenals de afstands-bussen.

De buitenwereld is ver weg van de desa. Gesprekken over wat er landelijk en in de wereld gebeurt, vinden niet plaats. Het leven in de desa laat zich niet van de wijs brengen door ontwikkelingen elders.
Ook ligt het niet in de aard van de Javaan om te spreken over problemen.
Zo heb ik in de desa nog niemand gehoord over de onrust in Europa naar aanleiding van de jongste aanslagen in Parijs en Wenen.
Door internet kan ik gelukkig op de hoogte blijven van wat zich afspeelt in de wereld.

Ik blijf mij verbazen over de enorme cultuur-verschillen tussen West (Europa) en Oost (Z-O Azie).
Als nederlander onderken ik het grote belang van vrijheid van meningsuiting voor nederland.
Maar na zoveel jaren in Indonesie te hebben gewoond, weet ik, dat onder meer het niet kwetsen van anderen en het respectvol omgaan met anderen een pijler is, waar de indonesische samenleving op rust. Voor Indonesie met zijn honderden volkeren met elk hun eigen cultuur, taal, godsdienst en tradities is stabiliteit van het land van zeer groot belang. Vrijheid van meningsuiting in de zin van het naar hartelust beledigen, kwetsen, kwaad spreken en meer, zal tot zeer grote instabiliteit in Indonesie leiden en is daarom ook niet toegestaan.
Ook in het inter-menselijk verkeer is respectvol omgaan met anderen een uitgangspunt, anders dan in nederland.
Voor nederlanders is dit niet te begrijpen. Nimmer is men respectvol omgegaan met Indonesers in het verleden; indonesiers moesten tijdens de koloniale bezetting slechts geld opbrengen, zodat de nederlanders hun rijkdom konden vergaren. Nederlanders waren meesters in het kleineren van indonesiers. Illustratief is de behandeling van vele vorsten in Indonesie vroeger; velen werden verbannen, afgezet of als vazallen door de nederlanders gebruikt. De trotse sultan van Surakarta op Java, Sri Paku Buwono X, moest als teken van onderdanigheid de nederlandse gezaghebbers een arm geven.

De ultieme vernedering van de trotse sultan, Sri Paku Buwono X; deze moest de nederandse gezaghebber een arm geven.
Een ergere vernedering was niet mogelijk.


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: