Op ruim een half uur rijden van mijn desa ligt het vissersplaatsje Puger. Op het terrein van de haven is een kleine werf, waar nieuwe houten boten worden gemaakt. Ook worden er houten boten gerenoveerd. Toen ik de foto’s nam, waren 3 boten in de maak. De boten zijn helemaal van hout, er worden echter wel spijkers gebruikt; deze zijn steviger dan houten pluggen, zo werd mij verteld.
Hieronder een fotoreportage van de werf
In mijn regio heeft bijna iedereen een mobieltje; zowel mannen als vrouwen. Van deze mobieltjes wordt zeer druk gebruik gemaakt. Waar men vroeger veel voor de TV gekluisterd zat en naar “Sinetrons” keek (soap-series), brengt met name de jeugd nu de tijd door met een mobieltje. Massaal. Achterop de brommer, in de auto, tijdens het wachten voor de kassa in de winkel.
Jongeren, die in de warung bijeen komen, zijn bijna steeds in de weer met hun mobiel.
Facebook en Whatsapp zijn zeer populair hier. Het maken en verzenden van foto’s gebeurt erg veel, en dan met name voor Facebook.
Spelletjes zijn ook populair.
Het verzamelen van telefoon-nummers, bv van iemand, die je pas even hebt gesproken, gebeurt erg veel. Ik sta ook zelf bij tig mensen in het adressen-bestand.
Het meest gebruikte mobieltje is de Samsung. Deze werkt op “paketans” (bundels) en op WIFI.
Voor internet kan men speciale “paketans” kopen. Voor 4 GB betaalt men per maand ongeveer rp 50.000 en voor 1,5 GB ongeveer 30.000. Is men voortijdig erdoor heen, dan krijgt men een sms van de provider met een waarschuwing.
Ik gebruik een paketan voor als de stroom uitvalt en als ik onderweg ben; er is dan geen WIFI is. Een dag (of slechts enkele uren) zonder internet bekomt mij zeer slecht. Zover ben ik dus al heen.
Voor gewoon bellen en sms-sen zijn er bepaalde programma’s. 2 Mensen, die dezelfde provider hebben, kunnen vaak urenlang bellen voor rp 2000. Hier wordt ook veel gebruik van gemaakt, vooral door jongeren, die een vriend of vriendin hebben.
Telkom zorgt voor internet-aansluiting thuis via een kabel.
Ik zelf heb een family-pakket, kosten rp 220.000 per maand. Over het algemeen is de kwaliteit van internet redelijk tot goed. Echter, bij slecht weer kan internet wel eens even uitvallen. Dit is ook ’s ochtends vaak het geval, mogelijk omdat iedereen dan de computer opstart, hetgeen tot overbelasting leidt.
Warung Ibu Wasih
Vlakbij mijn huis zijn 2 cafe’s. Cafe Nginem (50 m links van mijn huis) en Warung Ibu Wasih (50 m rechts van mijn huis.
Vandaag zal ik het hebben over Warung Ibu Wasih.
Cafe’s, U kent ze wel. Ze zijn er in vele soorten; mensen komen daar bij elkaar voor de gezelligheid en/of om met elkaar te praten. Er wordt alcohol geschonken, er zijn niet-alcoholische dranken; vaak ook snacks of kleine hapjes.
In mijn desa zijn geen cafe’s, ik schreef het al eerder. Wel hier en daar warungen, die in feite dezelfde functie hebben als cafe’s in europa.
Op zo’n 50 meter van mijn huis, op de driesprong van de weg naar Balung, staat zo typische javaanse warung. Helemaal gebouwd van bamboe, maar wel met echte dakpannen. Deze warung biedt geen alcohol, maar wel koffie, thee en frisdranken, die uit een zakje komen (met water aanvullen). Er zijn ook snacks, zoals diverse soorten kroepoek, chips, koekjes en meer. Sigaretten worden ook verkocht. Zelfs kan men er een kop mie krijgen; achter de warung is een klein “keukentje”. Tenslotte kan men er ook benzine voor auto of brommer kopen.
De warung gaat open rond 10 uur in de ochtend, en sluit rond middernacht. Deze warung is van Ibu Wasi, die achter mijn huis woont. Zij is de hele dag in de warung; haar man komt zo nu en dan ook.
Er is de hele dag aanloop, soms wat meer, soms wat minder.
Maar met name later op de avond komt de plaatselijke jeugd er (de jongens, meisjes worden geacht daar niet alleen heen te gaan).
Men kan binnen of buiten zitten. De banken zijn van bamboe. Voor mij niet echt gerieflijk, maar de javaan kan heel lang op zijn hurken op de bank zitten. Ik heb mij door een arts laten vertellen, dat de anatomie in de benen van javanen iets anders is dan bij westerlingen, waardoor zij zo lang op hun hurken kunnen blijven zitten.
Ik ga elke dag naar de warung, voor een kop koffie of iets anders.
De warung in de avond
Mijn gemopper in mijn laatste bericht over het uitblijven van het regenseizoen heeft gewerkt. Daags na dat bericht is het regenseizoen losgebarsten. Urenlange forse regen, knallend onweer; al 3 dagen. Ik blijf het fascinerend vinden.
Mijn desa loopt geen gevaar waar het gaat om overstromingen of land/aardverschuivingen. Heuvels en bergen zijn ver weg en gevaarlijke rivieren zijn er niet.
De desa lijkt wel uitgestorven; iedereen is thuis. Het lijkt wel herfst; glimmende straten door de regen, en (voor mijn desa) koud, en veel vallende bladeren.
De temperaturen zijn tijdens de regen en daarna aangenaam, 25-27 C.
Wel is de internetverbinding tijdens die regen slecht. Alle kabels zijn bovengronds.
Zolang er geen wind is, is de kans op stroomuitval klein. Staat er wind, dan is de kans op vallende bomen op de bovengrondse elektriciteitskabels erg groot, met als gevolg urenlang stroomuitval; al snel 4 uur of nog langer. Erg vervelend, want er is dan geen AC, internet, TV of wat dan ook. De meesten in de desa gaan gewoon slapen. Mij lukt dat niet, ik zit mijn tijd gewoon maar uit. Wel is het raadzaam om, als de avond valt, steeds een zaklantaarn bij de hand te hebben; bij stroomuitval is het aardedonker, vooral als het bewolkt is; dan is er geen maan, die nog wat licht geeft.
Over schadevergoeding bij stroomuitval heeft hier nog niemand gehoord, het bestaat niet.
Je hoort Indonesiers zelden klagen. Niet bij veelvuldige langdurige stroomuitval, niet bij zeer slechte wegen, waar je met de auto met moeite over kunt rijden, en die maar niet worden gerepareerd en ook niet bij andere ongemakken.
Enige assertiviteit naar lokale bestuurders is er niet. Het is ongepast, om hen met kritiek te bejegenen. Een stevig gesprek van boze burgers met “Kepala desa” (de burgemeester) komt niet voor, hoe terecht het in mijn ogen ook zou zijn.
Oost Java Info 