Berichten getagd met: hormat

Oud worden in de desa en respect voor ouderen (jan. 2017)

Kinderen zijn op Java (en op veel plaatsen in de wereld) de oudedagsvoorziening. Van overheidswege zijn er geen voorzieningen voor ouderen.
Ik lees elke dag diverse nederlandse kranten en kijk naar het NOS-journaal. Duidelijk is, dat een zeer grote groep ouderen eenzaaam en alleen is. Er worden allerlei initiatieven ondernomen om iets te doen tegen die eenzaamheid en het alleen zijn, zoals woongroepen voor ouderen, studenten, die gratis een kamer kunnen krijgen bij een zorginstelling in ruil voor een paar uur zorg per week voor ouderen, telefooncirkels en andere initiatieven.
Niets van dit alles op Java. Het is de normaalste zaak van de wereld, dat de kinderen, als het zover is, voor hun ouders gaan zorgen. Kinderen komen zelfs uit het buitenland (waar ze werken) weer naar huis om voor hun ouders te zorgen. De oudjes blijven gewoon actief naar wat ze kunnen. Ze hebben echter geen verplichtingen. De oude oma, die naast mij woont (ze is ver in de 90) is de hele dag (op haar tempo) bezig met de was te doen, eten te maken, het erf te vegen. Is zij een keer niet lekker, dan springen de buren bij, met eten bijvoorbeeld.
De ouders hebben hun kinderen een zo zorgelijk mogelijke jeugd bezorgd, en nu de ouders oud zijn, is het de beurt aan de kinderen. Eenzaamheid en alleen zijn bij ouderen is er hier niet bij. Het idee, om de ouders ergens te plaatsen als ze oud zijn, vindt men te gruwelijk voor woorden.
Naast deze zorg door de kinderen voor de ouders, is er het respect, dat ouderen krijgen. Hoe ouder, hoe meer respect. En dit zijn geen loze woorden. Zelf hoop ik volgend jaar 70 te worden; in nederland behoor ik nog niet tot de oude mensen, maar wel in de desa. Op de oude  oma naast mij, ben ik de oudste in de hele buurt. Nu ik ingeburgerd ben in de desa, krijg ik ook het respect, dat “oude mensen” toekomt. Respect betekent niet, dat men extra aandacht besteedt aan mij, maar het is de houding van de mensen jegens mij, waaruit respect blijkt. Opmerkelijk is, dat vooral de jongeren respect betonen jegens de ouderen. Op jongeren kan ik steeds een beroep doen (om mij bv ergens heen te brengen op de motor, of voor een klusje in huis).
Respect voor oude mensen  wordt ook in de Koran benadrukt. Sura 17: (vrij vertaald) “Mopper niet op Uw ouders als ze lastig doen, maar bedenk, dat zij het zijn, die U hebben opgevoed.”
Eenzaamheid in de desa zal ik niet kennen, wel wil ik zo nu en dan even alleen zijn, of een weekeinde alleen naar de stad Jember gaan. Dit is echter een zelf gekozen alleen zijn.
Erg triest, dat zoveel ouderen in Nederland hun laatste jaren in eenzaamheid moeten doorbrengen. Misschien is dit wel de prijs, die betaald moet worden in een samenleving, waar ieder voor zichzelf bezig is.

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Pubers – geen probleemgroep

Gisteren had ik de gelegenheid om met enkele oudere mannen (vaders) te praten over opvoeding van kinderen. Zoals bekend, is de puber-leeftijd in Nederland een lastige leeftijd. Regelmatig conflicten met ouders, de jongere zoekt zijn weg naar volwassenheid mede door middel van confrontaties. Het “ego” van de puber wil zich ontwikkelen, en dat is voor de omgeving vaak niet makkelijk.
Hier bestaat geen moeilijke puber-leeftijd. Conflicten met ouders komen zelden voor. Opstandig gedrag jegens de ouders, vergeet het hier, komt niet voor. Ik heb het al meermalen geschreven, de jongeren hier zijn buitengewoon plezierig, behulpzaam en beleefd naar ouderen en de ouders.
Hoe kan dat toch ?
De vaders hebben mij duidelijk gemaakt, dat kinderen, van baby af aan, wordt geleerd om de ouders, en ouderen te “hormat” (respecteren). Op de scholen wordt dit eveneens geleerd. De meeste kinderen gaan na schooltijd naar een Pondok Pesantren (religieuze school), waar onder meer de Koran wordt bestudeerd en aandacht wordt besteed aan “goed” gedrag. Het respecteren van de ouders is een belangrijk item binnen de Indonesische Islam.
De Adat tenslotte waakt onder meer over de goede houding van de jongeren. Die Adat is er al eeuwen, en is erg moeilijk te veranderen, de mensen willen dat ook niet.
Dus van verschillende kanten wordt kinderen bijgebracht, dat zij de ouders (en ouderen) moeten respecteren.
Een ander aspect is, dat in het Westen het “ego” helemaal voorop staat. Het ego moet zich ontwikkelen; “ik wil mij ontplooien”, “ik zeg, wat ik wil”, “ik moet mijzelf kunnen zijn”, “je moet assertief zijn”; U kent de uitdrukkingen wel.
Het Oosten (zeg maar heel Zuid-Oost Azie) is geen ego-maatschappij. Hier gaat het om de gemeenschap. Het ego is ondergeschikt aan de gemeenschap. Dit betekent onder meer, dat begrippen als “ambitie”, “verder willen in het leven”, “er iets van maken” en zo, hier weinig betekenis hebben. Je gedraagt je in lijn met de gemeenschap; het verstoren van de rust in de gemeenschap (op welke manier dan ook) is kwalijk; grote kans, dat je de dorpelingen tegen je krijgt.
Een enkele keer gebeurt er iets, waarvan ik denk “dat pik ik niet” of “ik laat niet met me sollen”. Maar, hiernaar handelen is volstrekt not-done. Ik haal dan meer gedoe over me heen, dan wanneer ik het maar rustig laat begaan. Naarmate ik langer in de desa woon, gaat het me makkelijker af. Maar soms…
Het leven komt, zoals het komt, Allah bestuurt het leven.

Pesantren

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Het gezin, ouders en kinderen, Islam / Religie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.