Openbare orde


In Nederland is de politie belast met het handhaven van de openbare orde. Daar valt onder meer criminaliteitsbestrijding onder. Bij oproer is de politie aanwezig, maar burgers kunnen de politie ook bellen in geval van een inbraak of andere problemen. Eigenrichting is niet toegestaan, burgerwachten zijn in feite ook niet toegestaan.
In grote lijnen is het in Indonesie niet anders. Wel echter is het anders op het niveau van de desa’s. Feitelijk zijn het daar de burgers, die de openbare orde bewaken en aan criminaliteitsbestrijding doen.

Op Bali is er de “Pecalang”, mannen, die zijn aangesteld om met name bij tempelceremonies de gang van zaken te bewaken en te zorgen, dat alles goed verloopt. Men herkent de Pecalang aan de rood/wit of wit/zwart geblokte sarongen. In voorkomende gevallen werken zij samen met de politie. Elke Banjar (deel van een desa) heeft zijn eigen Pecalang. Als er geen tempelceremonies zijn, zijn zij ook actief, zij patrouilleren ’s nachts door de banjar bv. Meermalen heb ik op Bali gehoord, dat men liever van doen heeft met de Pecalang, dan met de politie. De Pecalang zijn mannen van de banjar, iedereen kent ze dus.

Op Java, en dus ook in mijn desa, kent men geen Pecalang. De politie is er alleen voor zaken zoals moord en andere belangrijke voorvallen. ’s Nachts patrouilleren door de desa is er niet bij; de politie komt zelden in de desa. Het zijn de mannan, die het wel en wee in de desa regelen en bewaken. Wordt een dief gepakt, dan zijn het de mannen, die dat doen. Politie zal niet komen. Een gepakte dief zal eerst een enorm pak slaag krijgen, waarna men Pa RW (hoofd van de wijk) erbij haalt. Deze zal betrokkene overbrengen naar de Balai Desa (“gemeentehuis), waar eventueel de politie gebeld wordt. Pa RW is de eerstverantwoordelijke voor de openbare orde in zijn wijk. Hij wordt hiervoor betaald.
Diefstal wordt heel hoog opgenomen, niet alleen in Indonesie, maar in heel ZO Azie. Niet zelden worden dieven doodgeslagen.
Als ik in de nacht thuis gerommel bij de deur hoor, hoef ik alleen maar een paar keer “tolong” (help) te roepen, en binnen een mum van tijd zullen tientallen mannen aan komen stormen, bewapend met stokken. Ruim een jaar geleden heb ik meegemaakt, dat rond middernacht een dief werd betrapt vlak bij mijn huis. Inderdaad, tientallen woedende mannen met stokken, een enorm pak slaag, Pa RW erbij en naar de Balai Desa.
Is er een moord gepleegd, dan komt de politie wel naar de desa, voor onderzoek.
Als ik ’s avonds door de desa loop, en iemand doet vervelend, hoef ik ook alleen maar tolong te roepen, en men komt aanstormen. Overigens is dit laatste niet voorstelbaar in de desa. Het is er buitengewoon vreedzaam. Ik voel mij nergens veiliger, dan in de desa. Patrouilles door de politie lijken zinloos, de mannen van de desa regelen het zelf wel, met als resultaat vrijwel geen criminaliteit  in  de desa’s.

Uiteraard hebben de grote steden hun eigen problemen, gangs, overvallen en zo. Toch is het criminaliteitspercentage in Indonesie lager dan in Nederland.

De Pecalang op Bali.

1p

De “burgerwacht” in mijn desa1d

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Berichtnavigatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

%d bloggers liken dit: