Berichten getagd met: ongedierte

Leven met muizen (20 april 2019)

De muizenkeutels in de keuken

In mijn prive-keukentje achter mijn huis, waar ik hollands kan kokkerellen, is een enkele muis. Ik vermoedde het al enige tijd, vanwege muizenkeutels op mijn aanrecht. Ik schonk er eigenlijk geen aandacht aan, totdat een muis van een balk aan het plafond via mijn rug naar buiten rende.
In mijn huis in nederland waren ook een muizen, het was geen plaag, maar er liep er wel eens eentje rond. In nederland had je toen (nu nog ?) een gemeentelijke ongedierte-bestrijdingsdienst. Daar maakte ik een afspraak mee. Bij de voordeur vertelde ik de man van de bestrijdingsdienst, wat er aan de hand was. Ik kon erop vertrouwen, dat hij de muizen weg kon krijgen, zo verzekerde hij mij. Welnu, de man deed een helm op (echt waar), een monddoek voor zijn mond en neus, en rubberen handschoenen aan; vervolgens nam hij uit een meegenomen tas een klein doosje, en plaatste die achter de radiator, de plaats, waar de muis werd vermoed. Daarna deed hij zijn helm af, nam zijn monddoek weg, en trok zijn handschoenen uit. Ik kreeg de rekening: 65 gulden ! Nog geen 5 minuten was hij bezig geweest.

Ik moest hier aan denken, in verband met de muizen in mijn keuken. Een bestrijdingsdienst is hier niet; de huizen zijn voor muizen goed toegankelijk en niet dicht te maken, omdat onder meer veel bamboe wordt gebruikt. Ach zeiden de buren, bij ons lopen ook muizen in huis. Hier een huis muis-vrij maken, is niet te doen. Niemand neemt aanstoot aan de muizen, en kinderen willen er wel eens eentje vangen. Er wordt alleen jacht gemaakt op muizen in de sawah, als zij de jonge rijstplantjes willen eten.
Behalve muizen, zijn er ook cicaks in huis; die bewegen zich langs de muren en over het plafond. Cicaks zijn een soort salamander (zie foto hier onder). In mijn kamer heb ik er wel 6; ze zijn 5-10 cm. lang. Ze zijn geheel ongevaarlijk en maken zich verdienstelijk met de jacht op muggen.
Een enkele keer loopt er een kakkerlak in de keuken of badkamer.
Slangen kunnen voorkomen, maar niet vaak. Enige tijd geleden is er een gevangen in het huis achter het mijne.
Ander ongedierte heb ik nog niet in huis gehad. Toen ik nog niet lang in Indonesie woonde, heb ik mij wel druk gemaakt om ongedierte in huis. Maar nu doet het mij niets meer; de dieren horen erbij. En een ongedierte-vrij huis is niet te realiseren.
Het is alleen zaak, om, voordat ik met koken begin, eerst het aanrecht goed te maken.

De cicak


 

Categorie├źn: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , | 1 reactie

Dieren in en om huis en ongedierte (okt. 2014)

Ik woon in een landelijke desa, met veel zeer uitgestrekte sawah’s erom heen. En veel bomen.
De tropen; ongedierte wordt er vaak mee geassocieerd.
Toch heb ik van ongedierte eigenlijk geen last.
Een enkele keer een kakkerlak, en in huis natuurlijk veel cicak’s; buiten vleermuizen aan het begin van de avond, soms een kikkertje.
Er zijn veel katten; ze worden niet gesteriliseerd, dus steeds nieuwe katjes. De katten leven hun eigen leven en hebben niets met mensen. De meeste katten hebben geen staart, maar een stompje (zie foto hieronder). Anders dan ik altijd dacht, worden ze zo geboren; bij de geboorte hebben ze al stompjes. De staarten worden dus niet afgehakt.
Vorige week is even verderop een grote gevaarlijke slang (3 meter) door de dorpelingen gevangen. Dit komt echter weinig voor.
Opmerkelijk is het geringe aantal vogels. Dat komt onder meer omdat op vogels jacht wordt gemaakt; voor de verkoop zegt men en voor andere doeleinden, die mij niet duidelijk zijn. Als ik door de sawah’s wandel, wel vogels, maar bij lange na niet zoveel als in Nederland. Vogels zijn schadelijk voor de rijstvelden, ze kunnen veel schade aanrichten.
Wel zijn er vogels in een kooi bij huis, meestal 1 of 2 kooien en in elke kooi eentje. Dit treft men in heel Z-O Azie aan. Zelf vind ik dit helemaal niets, vogels moeten vliegen. Maar het is een oude traditie.
In de gehele wijde omgeving zijn geen honden en ook geen varkens, volgens de Koran immers “haram”. Toch ken ik jongeren, die graag een hond zouden willen hebben, maar de Adat laat dat nog niet toe.
Dat er geen honden zijn, is anderszijds ook wel prettig, immers geen kans op rabies. Bali worstelt al jaren met rabies, er is daar nog steeds gevaar voor rabies. Ik ben daar een paar jaar geleden gebeten door een hond, en ik wist niet, hoe snel ik naar het ziekenhuis moest voor behandeling van de wond (wondje), bang als ik was voor rabies.
Het verzorgen van huisdieren (incl. het laten inenten) is niet de sterkste kant hier, al was het maar omdat dat geld kost. Maar een goede verzorging van honden vermindert de kans op rabies, en dat wil er niet in hier.

Categorie├źn: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.