Berichten getagd met: afspraak

Afspraken en wachten (22 juni 2019)

Afbeeldingsresultaat voor ruang tunggu kantor penuh

Een wachtkamer

Het nakomen van afspraken in Nederland is buitengewoon belangrijk. Het niet nakomen van afspraken kan ernstige consequenties hebben, zoals verlies van vriendschap, boetes of andere sancties. Komt men een afspraak niet na, dan valt er veel uit te leggen; het aanbieden van excuses is op zijn plaats.

In Indonesie gaat het er anders aan toe. Afspraken zijn hier een voornemen. Er worden afspraken gemaakt, maar of deze worden nagekomen, staat niet vast. Er kan immers van alles gebeuren tussen het maken van de afspraak en de afspraak zelf: er kan onverwacht bezoek komen, iemand in de buurt is overleden, men is de afspraak gewoon vergeten (“lupa”). Het niet nakomen van een afspraak, omdat men die is vergeten, is niet verwijtbaar, het kan iedereen overkomen.
Met instanties (zoals een bank, gemeentehuis, ziekenhuis) worden ook  afspraken gemaakt; maar ook in deze gevallen kan het zijn, dat men vaak (erg) lang moet wachten totdat men aan de beurt is.
Bij 2 ziekenhuizen in Jember (bij andere ziekenhuizen weet ik het niet) kan men sinds enige tijd tijd afspraken maken via een app (Jember Klinik) of via Whatsapp (Kaliwates). Een grote verbetering, aangezien men vroeger vaak uren moest wachten, totdat men aan de beurt was.
Bij vele instanties kan men terecht zonder afspraken; wel is het nu vrijwel algemeen, dat men een nummer moet trekken voor wanneer men aan de beurt is. Is het getrokken nummer nog lang niet aan de beurt, dan kan men even elders bv. een boodschap doen.

Wachten, soms urenlang, kunnen de indonesiers als de besten. Nimmer hoort men geklaag of gemopper. Men zit de tijd rustig uit, al dan niet met een slaapje in de stoel. Steeds is vlakbij (soms zelfs in het gebouw waar men moet wachten) een warung, waar men terecht kan voor drinken en wat snacks. De meeste wachtenden zijn druk met hun mobiel, vooral met Facebook en Whatsapp.
Een slaapje doen kunnen de indonesiers ook als de besten; in een stoel, in een becak, op een plank bij een warung, op de grond op plastic.

Het respect voor hogergeplaatsten (dat is onder meer een ambtenaar) is groot in Indonesie. Vooral bij mensen uit de desa zal het niet opkomen, om hun beklag te doen of om met stemverheffing te spreken tegen hogergeplaatsten als de zaken niet lopen, zoals ze zouden moeten lopen. Ook beklag doen bij zeer lang wachten is er niet bij.
Aldus kunnen de hogergeplaatsten rustig verder “werken”, zij hebben van de “gewone mensen” niets te vrezen. Voor mij is dit vaak een doorn in het oog, alleen past het mij niet, om zonodig op te treden; dit moet echt van de indonesiers komen.
De vaak zeer trage en ongeinteresseerde ambtenarij is ook bv. de burgemeester van Surabaya, mevr.Tri Rismaharini, een doorn in het oog. Van haar is bekend, dat zij regelmatig de burelen van ambtenaren controleert en daarbij in grote woede kan ontsteken, als zij vindt, dat men daar niet adequaat werkt; woede-uitbarstingen van haar zijn te zien op verschillende Y-tube filmpjes. Overigens is deze burgemeester zeer populair bij de mensen in Surabaya. Er zijn meer voorbeelden van burgemeesters en bupati’s (districts-bestuurders), waaronder nogal wat vrouwen, die zeer kwaad kunnen worden en drastisch optreden.
Als men deze vrouwelijke burgemeesters en bupati’s ziet optreden, dan is wel duidelijk, dat een vrouw met hoofddoek hier geen tweede-rangs burger is, zoals velen in nederland stellen. De meestal mannelijke ambtenaren, tegen wie zij tekeer gaat, staan er beteuterd bij.

In nederland mag de arbeids-moraal dan hoger zijn dan indonesie, ik zelf heb echter de nodige ontmoedigende ervaringen met de nederlandse ambtenarij; het gaat dan ook onder meer om afspraken niet nakomen: 7 x bellen met nederland, omdat men steeds “vergeet” een bevestiging te sturen, 3 verschillende antwoorden van 3 medewerkers op een vraag mijnerzijds, medewerkers die beloven terug te bellen hetgeen niet gebeurt etc.
Ondanks alle ergernis (bij mij althans) omtrent lange wachttijden in Indonesie, maakt de vriendelijkheid van de vele wachtenden veel goed; een paatje hier en daar, een snackje.

Een zeer boze Tri Rismaharini, burgemeester van Surabaya


 

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat | Tags: | Een reactie plaatsen

Verantwoordelijkheid

In Nederland is het volstrekt gebruikelijk om iemand aan te spreken op wat hij heeft gedaan, of niet heeft gedaan. Is er een afspraak, dan wordt deze nagekomen. Kan men de afspraak niet nakomen, dan wordt dit tijdig gemeld, eventueel met redenen en excuses. Zonder afspraken, wordt het leven erg moeizaam, zo niet onmogelijk.

Hier op Java ligt dit geheel anders.
Een afspraak is hier niet meer dan een voornemen. Men zegt nu, morgen te zullen komen. Echter, er kan in de tussentijd tot morgen van alles gebeuren, waardoor de afspraak niet nagekomen kan worden. En kan de afspraak niet worden nagekomen, dan wordt dit niet medegedeeld. Ik heb regelmatig uren gewacht, zonder dat iemand kwam.
Het is volstrekt not-done, om iemand aan te spreken op de niet nagekomen afspraak. Je weet immmers niet, waarom de afspraak niet is nagekomen, en je wilt betrokkene niet in verlegenheid brengen, niet “malu” maken door te zeggen, dat het niet schikt.
Maar ook als ik met de mensen thuis een planning maak voor morgen, is het maar afwachten, wat ervan terecht komt. De volgende dag kan er iemand langskomen bijvoorbeeld. En om dan te zeggen, dat het niet schikt, omdat we weg moeten, is er dus helemaal niet bij. Not-done. Men wil mensen niet “malu” maken (verlegen).
Dit “malu” speelt in alle intermenselijke betrekkingen. Een kennis van mij heeft een toko’tje geopend even verderop. Ik kan nu niet vragen, hoe het met de toko gaat, want als het slecht ermee gaat, breng ik hem in verlegenheid.
Op scholen hetzelfde. Ik heb enige tijd engelse les gegeven bij een stichting. Leerlingen raken geheel van slag, als ik een vraag stel in het engels. Ze worden “malu”, omdat ze bang zijn een fout antwoord te geven.
En vragen stellen aan een leerkracht is helemaal not-done. Het betekent, dat de leerkracht het kennelijk niet goed heeft uitgelegd, dus in feite is een vraag een motie van wantrouwen. Iets vragen aan een leerkracht doe je niet.
Ambtenaren bijvoorbeeld worden zeer voorzichtig benaderd, als je iets gedaan wilt hebben (bv.een akte, of iets anders). Alles is erop gericht deze ambtenaar niet voor het hoofd te stoten. Uiterste beleefdheid geldt. Ik ben veel directer in dit soort situaties, tot groot ongemak van degenen, die met mij mee zijn gegaan. En als ik in hun ogen te direct ben, wordt op mijn arm getikt of tegen mijn been. Dat je zeer direct kunt zijn, maar toch beleefd, wil er hier niet in.
Een gestelde vraag wordt bijna altijd bentwoord met “nanti” (straks, later), “besok” (morgen, een andere keer), “tidak tahu” (ik weet het niet), “mungkin” (misschien). Ook op deze manier wordt bereikt, dat je mensen niet kunt aanspreken.
Alles is erop gericht, het leven harmonieus te laten verlopen, mensen niet “malu” te maken.
Voor mij als westerling is dit niet kunnen aanspreken van mensen moeilijk geweest in het begin, immers zo totaal anders als ik gewend ben.

malu

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Lupa, ik ben het vergeten

Het niet nakomen van een afspraak wordt in Nederland doorgaans hoog opgenomen. Excuses en eventueel een verklaring voor het vergeten-zijn zijn op zijn plaats. Bij meermalen niet nakomen van een afspraak kan bv. ontslag volgen, of verbreking van een vriendschap.
Hier hoor je heel vaak: “Oh, saya lupa” (ik ben het vergeten).
Ik had laatst een afspraak om 17.00 uur. De persoon is helemaal niet verschenen; een paar dagen later zie ik hem, en herinner hem aan onze afspraak: “Oh, saya lupa” en daarmee is de kous af. Geen excuses, het lijkt haast vanzelfsprekend, dat de afspraak vergeten kan zijn. Dus we maken een nieuwe afspraak.
Een ander punt is, dat de afspraak om 17.00 uur was. Was de persoon een uur of nog later gekomen, dan had hij zich keurig aan de afspraak gehouden. Hier geldt het “jam karet” (rubberen tijd – tijd is rekbaar).
Kortom, een afspraak is eigenlijk niet meer dan een voornemen. Je kunt wel een afspraak maken, maar op dit moment weet je niet, wat er nog allemaal kan gebeuren (brommer kapot, ziekte, een kennis komt langs). Je wilt wel een afspraak maken, maar de toekomst is onzeker, zodat de afspraak naar de tweede plaats kan verschuiven.
Wonend in de desa duurt het enige tijd (in mijn geval dan), voordat je gewend bent aan deze vorm van afspraken maken. Als in Nederland iemand een paar minuten te laat er nog niet is, gaat het knagen: wat is er aan de hand, waarom belt hij niet even, zo ga je niet met mij om etc.
In de desa denk je, hij komt niet, hij zal wel iets anders hebben, wat op dat moment voor hem belangrijker is. Een andere keer dan maar.

lupa

Categorieën: Dorpsleven, cultuur en Adat, Omgangsvormen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Blog op WordPress.com.